ตอนที่ 65 แนวป้องกันในใจของอาเซิงโดนคริติคอลรัว ๆ

หลี่ฮั่นเซิงติดกับเข้าเต็มเปา ในการแข่งเพลงรอบนี้ ถ้าชูซิงแพ้จะต้องบริจาคเงินห้าสิบล้านให้องค์กรการกุศล

แต่ถ้าจ้านฟ่างแพ้จะต้องทำอะไร กลับไม่ได้พูดถึงเลยสักคำ บอกได้คำเดียวว่าอาเชียนกับอาเชวียยอดเยี่ยมจริง ๆ!

"นี่จะเริ่มแข่งกันแล้วเหรอครับ"

จางเต๋อหัวถึงกับอึ้ง "ถ้าจ้านฟ่างของพวกเราแพ้ก็ไม่ต้องเสียอะไรเลย ผมชักอยากรู้แล้วสิว่าพออาเซิงรู้ตัวแล้วจะทำหน้ายังไง"

หัวหน้าไล่แสร้งทำสีหน้าฝืนยิ้ม "เฮ้อ อยู่ ๆ ผมก็..."

จางเต๋อหัวรีบขัดหัวหน้า "หยุดเลยครับหัวหน้า ไม่ต้องพูดแล้ว แค่เห็นสีหน้าคุณผมก็เก็ตแล้ว ผมเข้าใจคุณดี"

เขาไม่อยากเปิดโอกาสให้หัวหน้าได้เก๊ก จึงรีบหันหลังเดินหนีไปทันที

อีกด้านหนึ่ง ทางแผนกแต่งเพลงของค่ายชูซิง

หลี่ฮั่นเซิงยิ้มเยาะ "ไอ้งูหน้าด้านนั่นยังคิดจะเก๊กต่ออีกเหรอ ฉันไม่เปิดโอกาสให้แกหรอก ปิดประเด็นแม่งดื้อ ๆ แบบนี้แหละ แน่จริงแกเก๊กต่อสิ จังหวะตามหลังรอบนี้ฉันพลิกกลับมาชนะได้คนเดียว เจ๋งชะมัด สมแล้วที่เป็นอาเซิงอย่างฉัน ถุย สมแล้วที่เป็นฉัน หลี่ฮั่นเซิง"

"หัวหน้าครับ!" หยางฟานพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมตะโกนเตือน "คุณติดกับเขาแล้ว!"

รอยยิ้มบนหน้าหลี่ฮั่นเซิงยังไม่จางหาย "ติดกับเหรอ ไม่มีทาง ถามหน่อยเถอะว่าจังหวะงัดไม้ตายสุดท้ายของฉันมันเหนือชั้นไหมล่ะ หนึ่งต่อสามพลิกเกมชนะได้แบบเฉียดฉิว"

หยางฟาน "..."

หัวหน้ายังคงอินอยู่กับการเล่นระดับเทพของตัวเอง ฉันควรจะเตือนดีไหมเนี่ย

พอนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง หยางฟานจึงพูดขึ้น "ถ้าจ้านฟ่างแพ้ พวกเขาต้องจ่ายอะไรบ้างครับ ตอนแรกกะว่าถ้าจ้านฟ่างแพ้ก็ต้องบริจาคเงินห้าสิบล้านให้องค์กรการกุศลเหมือนกัน แต่ผลสรุป..."

พอได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มของหลี่ฮั่นเซิงก็ค่อย ๆ ชะงักค้างไป พอนึกขึ้นได้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปสารพัดจนบรรยายไม่ถูก ทั้งบิดเบี้ยวและเกรี้ยวกราดถึงขีดสุด

"เชี่ยเอ๊ย!"

หลี่ฮั่นเซิงแผดเสียงลั่น "ฉัน... เหมือนจะติดกับแล้วจริง ๆ เหรอวะ แม่มึงเอ๊ย..."

หยางฟานอยากจะบอกให้ตัดคำว่า 'เหมือนจะ' ทิ้งไปซะ แต่พอเห็นหัวหน้าอารมณ์เดือดพล่านขึ้นเรื่อย ๆ ก็รู้กาลเทศะ รีบเผ่นออกจากห้องทำงานไปทันที

ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่นเซิงจะได้โวยวายต่อ ระหว่างที่นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่ตรงเก้าอี้ทำงาน เขาก็เหลือบไปเห็นแจ้งเตือนแท็ก @ ข้อความหนึ่งเข้า

ไอ้งูหน้าด้านระยำนั่นอีกแล้ว!

[การแข่งเพลงครั้งนี้ ไม่ว่าจ้านฟ่างจะแพ้หรือชนะก็ไม่มีอะไรเสียหายทั้งนั้น ขอบคุณพี่อาเซิงสำหรับสวัสดิการสุดพิเศษนี้นะครับ คืนนี้ให้ผมเลี้ยงข้าวสักมื้อไหม ถ้าไม่ชอบกินมื้อดึก จะไปขัดตัวซาวน่าด้วยกันก็ได้นะ]

บรรดาชาวเน็ตที่ติดตามเรื่องนี้อยู่และส่วนใหญ่ยังไม่ได้แยกย้ายไปไหน ต่างพากันคอมเมนต์ตอบกลับทันที

"อาไล่นายชักจะเกินไปแล้วนะ ใจป้ำกว่านี้หน่อยสิ จะเลี้ยงทั้งทีมันต้องระดับโรงแรมห้าดาวนู่น!"

"เชือดเฉือนหัวใจ ฆ่าคนไม่พอยังควักหัวใจออกมาเหยียบซ้ำอีก ขำจนน้ำตาเล็ดแล้วเนี่ย"

"ขำจนกล้ามท้องสิบหกแพ็กจะขึ้นอยู่แล้วเนี่ย"

"เร็ว ใครก็ได้ตัดหัวฉันไปช่วยสร้างบรรยากาศให้อาไล่ที (ใส่อิโมจิหัวหมาเซฟตัวเอง)"

"พี่ข้างบนเล่นท่ายากซะอลังการเชียว คราวหน้าเอาอีกนะ"

"ตั้งแต่ที่วงการเพลงมีผู้กำกับทั้งสามคน หนังตลกในเน็ตก็จืดชืดไปเลย ยิ่งพอมีผู้กำกับจางกับผู้กำกับซุนมาร่วมแจมด้วย ฉันก็เลิกดูหนังตลกในประเทศไปเลยจ้า"

"5555 ยุคนี้ใครเขาดูหนังตลกกัน แวะมาดูผู้กำกับทั้งห้าคนในวงการเพลงเล่นละครสดเองไม่ฟินกว่าเหรอ"

"รอบนี้ผู้กำกับหลักคืออาไล่ หวังว่ารอบหน้าจะเป็นอาเชวียหรือไม่ก็พี่อาเซิงนะ"

"ไอ้หนูเมนต์บน ฟังอาเตือนสักคำ เรื่องในเน็ตมันภาพลวงตาทั้งนั้น วงการนี้น้ำลึกมาก เอ็งรับมือไม่ไหวหรอก ลบเมนต์ซะ เดี๋ยวอาจัดการเอง"

"ขอหมื่นรายชื่อคุกเข่าขอรูปเซลฟี่หน้าพี่อาเซิง ณ เวลานี้ที ยอมจ่ายหนึ่งหยวนเลย!"

"อาเซิง: แกกำลังดูถูกฉันเหรอ ต้องเพิ่มเงินสิฟะ!"

หลี่ฮั่นเซิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน แม้จะพยายามสะกดกลั้นเพลิงโทสะในใจสุดชีวิต แต่มือของเขากลับทรยศ

เมาส์พังยับเยิน ปุ่มคีย์บอร์ดหลุดกระเด็นออกมากว่าสิบปุ่ม บ่งบอกถึงสภาพจิตใจที่ 'สงบนิ่งดั่งสายน้ำ' ของเขาได้เป็นอย่างดี

ยิ่งเลื่อนดูช่องคอมเมนต์ลงไปเรื่อย ๆ หลี่ฮั่นเซิงก็ยิ่งหมดความอดทน ดวงตาเบิกกว้างแทบถลน คลุ้มคลั่งด้วยความโกรธแค้นที่ทำอะไรไม่ได้ "บัดซบ! บัดซบ! ไอ้งูหน้าด้านระยำ อย่าให้ถึงทีฉันบ้างนะ ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ ฉันจะเล่นแกให้ตายไปข้างเลย!"

บริเวณโต๊ะทำงานด้านนอก เหล่าโปรดิวเซอร์ต่างพากันนั่งตัวสั่นงันงก

โดยเฉพาะเหล่าโปรดิวเซอร์ที่เพิ่งเซ็นสัญญากับชูซิง

"หัวหน้าไล่ของจ้านฟ่างนี่โหดชะมัดเลยแฮะ?"

"หาจังหวะเล่นงานได้ตลอดจริง ๆ ไม่ยอมปล่อยโอกาสปั่นประสาทหัวหน้าเราไปเลยสักนิด"

"ตอนนี้ผมถึงเพิ่งเข้าใจว่าทำไมหัวหน้าหลี่ถึงนั่งตำแหน่งนั้นได้ ถ้าจิตไม่แข็งพอรับแรงกดดัน คงคุมเก้าอี้หัวหน้าแผนกแต่งเพลงไม่อยู่จริง ๆ"

"ถ้าเปลี่ยนเป็นผม ป่านนี้คงเป็นลมล้มพับเข้าโรงพยาบาลไปนานแล้ว"

ระหว่างที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่นั้น หลี่ฮั่นเซิงก็เปิดประตูกระแทกปัง เดินออกจากแผนกแต่งเพลงไปด้วยสีหน้าที่ 'สงบนิ่งและผ่อนคลาย'

"หัวหน้าครับ จะไปไหนเหรอครับ?" โปรดิวเซอร์ระดับเหรียญเงินคนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามขึ้นมา เพราะกลัวว่าหัวหน้าจะคิดสั้น

"ไปโรงพยาบาลซื้อยาลดความดัน! หุบปากไปเลย ถ้าถามอีกจะหักโบนัสแก!" หลี่ฮั่นเซิงตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล "บอกให้หุบปากยังจะพูดอีก โบนัสเดือนนี้ของแกโดนริบแล้ว!"

พูดจบ เขาก็ก้าวตรงเข้าลิฟต์ไป ทิ้งให้โปรดิวเซอร์เหรียญเงินยืนหน้าเหวออยู่ตรงนั้น

โปรดิวเซอร์เหรียญเงินคนที่เอ่ยปากถามรู้สึกเหมือนมีเครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเร่อแปะอยู่เต็มหัว "ผมแค่ถามด้วยความเป็นห่วงแท้ ๆ..."

หยางฟานส่ายหน้าพลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะ "จังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้แกยังกล้าสะเออะพูดอีก ไม่กลัวตายจริง ๆ ปล่อยให้หัวหน้าไปสงบสติอารมณ์สักพักเถอะ"

"อาจารย์หยางครับ คุณดูไม่กังวลเลยสักนิด?" โปรดิวเซอร์เหรียญเงินคนนั้นถามขึ้น

"จะกังวลอะไรล่ะ ก็แค่ศึกประชันเพลงไม่ใช่เหรอ" หยางฟานยักไหล่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "นายลองไปค้นประวัติอาจารย์ของเจียงซินซินดูสิ แล้วจะรู้ว่าทำไมเธอถึงมั่นใจขนาดนั้น"

โปรดิวเซอร์เหรียญเงินทำหน้างง ก่อนจะส่งสัญญาณให้นักเขียนเนื้อร้องเหรียญทองแดงข้าง ๆ ช่วยค้นหาข้อมูลในคอมพิวเตอร์

"ชื่ออะไรเหรอครับ?" นักเขียนเนื้อร้องเหรียญทองแดงถาม

"นั่นสิครับอาจารย์หยาง อาจารย์ของเจียงซินซินชื่ออะไรเหรอครับ?" โปรดิวเซอร์เหรียญเงินเอียงคอถามอย่างสงสัย

"หลินซี" หยางฟานตอบเรียบ ๆ

เมื่อพิมพ์ชื่อหลินซีลงไป หน้าต่างข้อมูลบนเว็บเพจก็ปรากฏขึ้นมาทันที

ชื่อ: หลินซี

อายุ: 37 ปี

เพศ: หญิง

ถิ่นกำเนิด: เมืองชิงกั่ง จู่โจว...

อาชีพ: มิวสิกโปรดิวเซอร์มืออาชีพ (เทพเนื้อร้อง)

ประวัติ: อายุ 18 ปี ขณะเป็นนักศึกษาวิทยาลัยดนตรีชิงกั่ง ได้สร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอกที่มียอดดาวน์โหลดทะลุสามล้านครั้ง เลื่อนขั้นเป็นนักแต่งเพลงเหรียญทองแดง, อายุ 21 ปี เลื่อนขั้นเป็นนักเขียนเนื้อร้องและนักแต่งทำนองระดับเหรียญเงิน, อายุ 27 ปี เลื่อนขั้นเป็นนักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทอง และสั่งสมประสบการณ์ต่ออีก 7 ปี จนก้าวขึ้นสู่ระดับเทพได้สำเร็จในวัย 34 ปี ได้รับฉายาเทพเนื้อร้อง

"เชี่ยเอ๊ย!" โปรดิวเซอร์เหรียญเงินคนนั้นอุทานลั่นจนเพื่อนร่วมงานรอบข้างหันมามองกันพรึ่บ "เป็นเทพเนื้อร้องจริง ๆ ด้วยแฮะ ก่อนหน้านี้เคยได้ยินแต่ข่าวลือ ไม่นึกว่าจะเป็นเรื่องจริง"

นักเขียนเนื้อร้องเหรียญทองแดงคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น "ถ้างั้นโอกาสชนะในศึกประชันเพลงครั้งนี้ก็สูงมากเลยน่ะสิ?"

"ถ้าอาจารย์ของฉันเป็นเทพเนื้อร้องหรือเทพทำนองสักคนล่ะก็ ฉันคงมั่นใจยิ่งกว่าเจียงซินซินซะอีก"

"มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันยังคิดว่าเจียงซินซินหยิ่งเกินไป ที่แท้ก็เป็นเพราะมุมมองของฉันมันแคบเอง"

"ว่าแต่เจียงซินซินขลุกอยู่ในห้องทำงานตั้งนานสองนานแล้ว ยังไม่เห็นออกมาเลย ข้าวปลาจะไม่กินเลยหรือไง?"

"อีกสี่วันศึกประชันเพลงก็จะเริ่มแล้ว อย่าเพิ่งไปรบกวนพี่เจียงแต่งเพลงเลยน่า"

"เวรเอ๊ย แกอายุตั้ง 29 แล้ว ไปเรียกเขาว่าพี่เจียงมันจะดีจริง ๆ เหรอวะ?"

แล้วผมขอเสริมอีกสักประโยค เลิกบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีนางเอกได้แล้ว ระบบเขาไม่ต้องรักษาหน้าตาบ้างเหรอ?

ระบบ: ทนตรากตรำมาสองปี ในที่สุดก็ได้เลื่อนขั้นเป็นตัวจริง พวกนักอ่านกลับบอกว่าไม่มีนางเอกเนี่ยนะ? ถ้างั้นฉันไปก็ได้?