ตอนที่ 66 ยืม 'สุรา' คลายทุกข์หวังจื่อฟาน

ค่ายเพลงจ้านฟ่าง แผนกแต่งเพลง

หัวหน้าไล่แจ้งทางแผนกเซ็นสัญญาไปแล้วว่าจะมีการอัดเพลงใหม่

หัวหน้าแผนกเซ็นสัญญาเดินมายังโซนทำงานแล้วบอกว่า "เรื่องแข่งดวลเพลงพวกนายก็น่าจะรู้กันแล้วนะ วันนี้อาจารย์หลินจะเริ่มเทสต์เสียงเพลงใหม่ นักร้องคนไหนที่วันนี้ว่างก็ไปที่ห้องอัดได้เลย"

"อ้าว อาจารย์หลินแต่งเพลงใหม่อีกแล้วเหรอคะ" ซูเสี่ยวอวี่ที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่รีบกดตัดสายทันที ก่อนจะเดินเข้ามาถาม "จะเริ่มเทสต์เสียงเดี๋ยวนี้เลยเหรอคะ"

"เสี่ยวอวี่ เธอไม่ต้องไปหรอก ช่วงนี้มีคิวงานอีเวนต์จ้างเข้ามาตั้งหลายงานไม่ใช่เหรอ" หัวหน้าจางพูดเสียงเบา

ซูเสี่ยวอวี่ส่ายหน้า "ถ้าไม่ได้อาจารย์หลิน ฉันคงไม่มีทางดังเร็วขนาดนี้หรอกค่ะ ที่ตอนนี้รับงานอีเวนต์จนมือเป็นระวิงก็เพราะบารมีของอาจารย์หลินแท้ ๆ"

"เธอจะปฏิเสธงานอีเวนต์เหรอ" หัวหน้าจางประหลาดใจ

"ฉันขอดูก่อนค่ะว่าจะเลื่อนไปสักสองวันได้ไหม ถ้าเลื่อนไม่ได้ค่อยยกเลิกค่ะ" ซูเสี่ยวอวี่เชื่อมั่นในฝีมือของอาจารย์หลินมาก

แม้แต่นักร้องมือใหม่อย่างสวี่เยียน แค่ได้รับการชี้แนะนิด ๆ หน่อย ๆ ก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

บางครั้งเสี่ยวอวี่ก็แอบสงสัยว่าจริง ๆ แล้วอาจารย์หลินเป็นเทพเนื้อร้องหรือเทพทำนองกันแน่ ถึงได้มาแกล้งทำตัวเป็นหมูหลอกกินเสืออยู่ที่เมืองลั่วเฉิงเล็ก ๆ แห่งนี้

"จริงสิ วันนี้นักร้องของบริษัททำไมเหลือน้อยจัง" หัวหน้าจางเพิ่งกลับมาจากดูงานข้างนอก ทำไมถึงเหลือแค่เจ็ดแปดคนล่ะเนี่ย

"พวกพี่หลี่น่ากับพี่จางถงไปร่วมงานกับอาจารย์นักเขียนเนื้อร้องคนอื่นค่ะ ส่วนเสี่ยวเยียนช่วงนี้ดังเปรี้ยงปร้าง มีรายการวาไรตี้เชิญไปอัดรายการเทปหนึ่ง หัวหน้าก็รู้อยู่ไม่ใช่เหรอคะ" ซูเสี่ยวอวี่ยิ้มตอบ

"เรื่องที่สวี่เยียนไปอัดรายการวาไรตี้น่ะฉันรู้ แต่ไม่คิดว่าวันนี้นักร้องจะพากันไปอัดเพลงเยอะขนาดนี้" หัวหน้าจางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ภาพพนักงานขยันขันแข็งทำงาน ทำให้คนเป็นผู้นำอย่างเขารู้สึกมีความสุขจริง ๆ

ปีนี้พนักงานขยันทำงาน ปีหน้าหัวหน้าก็ได้ขับเบนซ์จีคลาส

แต่เมื่อมาถึงชั้นยี่สิบ นักร้องที่มาเทสต์เสียงกลับมีเพียงสามคน

นี่ขนาดซูเสี่ยวอวี่ขอเลื่อนงานอีเวนต์ไปสองวันแล้วนะ ไม่อย่างนั้นคงมีแค่สองคน

"วันนี้คนน้อยจังแฮะ คราวก่อนผมไปล่วงเกินพวกคุณหลี่น่ากับคุณจางถงหรือเปล่านะ" หลินเย่าไม่แน่ใจ

ซูเสี่ยวอวี่ยิ้มหวานตอบว่า "ไม่ใช่หรอกค่ะ พี่หลี่น่า พี่จางถง แล้วก็คนอื่น ๆ อีกหลายคนไปอัดเพลงใหม่กันหมดแล้ว เพื่อเตรียมตัวสำหรับชาร์ตจูเสินเดือนธันวาคมน่ะค่ะ"

หลินเย่าชะงัก "ตอนนี้ยังไม่ถึงเดือนพฤศจิกายนเลยนะ เริ่มเตรียมเพลงสำหรับเดือนธันวาคมเร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ"

แต่จะว่าไปก็จริง ถ้านักเขียนเนื้อร้องมาจองคิวนักร้อง ตราบใดที่ฝีมือของอีกฝ่ายไม่ได้แย่เกินไป โดยทั่วไปทุกคนก็ยินดีที่จะร่วมงานด้วยทั้งนั้น ไม่สนใจหรอกว่าจะอัดเพลงตอนไหนหรือต้องอัดล่วงหน้านานแค่ไหน

"ใช่ค่ะ หลายคนเริ่มเตรียมตัวสำหรับศึกเดือนธันวาคมกันแล้ว" ซูเสี่ยวอวี่พูดต่อ "กระแสความนิยมของฤดูกาลจูเสินแทบจะไม่ต่างจากช่วงเทศกาลตรุษจีนเลย พวกรุ่นพี่ถึงได้ทยอยลงสนามกัน ช่วงเวลานี้ของทุกปีถือเป็นโอกาสทองที่จะได้แจ้งเกิด มีทั้งคนที่ดังเป็นพลุแตก คนที่ร่วงจากบัลลังก์ คนที่ได้แต่อิจฉา และคนที่ต้องมานั่งอมทุกข์ค่ะ"

พูดจบ ซูเสี่ยวอวี่ก็มองปึกกระดาษสีขาวในมือของหลินเย่าตาไม่กะพริบ

"อาจารย์หลินคะ นี่พิมพ์มาตั้งเป็นสิบ ๆ แผ่นเลยเหรอคะ" ซูเสี่ยวอวี่ยิ้มหวานสดใส

"เขินเลยแฮะ..." หลินเย่าเกาท้ายทอยแก้เก้อ ก่อนจะแจกเนื้อเพลงให้ทั้งสามคนคนละแผ่น "ลองอ่านทำความคุ้นเคยกับเนื้อเพลงดูก่อนนะครับ อีกสิบนาทีเราจะเริ่มเทสต์เสียงกัน"

นักร้องทั้งสามคนที่ได้รับเนื้อเพลงต่างรู้สึกทั้งประหลาดใจและดีใจระคนกัน

เห็นได้ชัดว่าพอนักร้องมาเทสต์เสียงน้อยลง ความกดดันในการแข่งขันก็ลดฮวบลงไปด้วย

ทุกคนต่างมีโอกาสได้แจ้งเกิดกันทั้งนั้น

พอได้เนื้อเพลงมา ซูเสี่ยวอวี่ก็นั่งจมอยู่กับความคิดในโซนพักผ่อนอยู่นานสองนานจนแทบเหม่อลอย

"ทำไมเนื้อเพลงนี้อ่านแล้วรู้สึกอึดอัดหดหู่จัง..." แต่พอลองคิดดูอีกที สไตล์ปกติของอาจารย์หลินก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

เธอแอบบ่นอุบในใจว่าช่าง 'เยียวยา' จิตใจเหลือเกิน รสชาติเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

"เสี่ยวอวี่ เธอ... อ่านเนื้อเพลงนี้เข้าใจไหม" นักร้องชายที่นั่งข้าง ๆ ถามขึ้นด้วยสีหน้าอมทุกข์

วันนี้มีนักร้องชายมาถึงสองคนซึ่งนับว่าหาได้ยาก แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะเริ่มสูญเสียความมั่นใจไปเสียแล้ว

"ฉันเข้าใจแค่นิดหน่อยเองค่ะ ยังไงฉันก็เป็นแค่นักร้อง ไม่ใช่นักแต่งเพลงมืออาชีพสักหน่อย" ซูเสี่ยวอวี่เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน "เหมือนจะเล่าถึงผู้หญิงคนหนึ่ง... แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันมั่นใจได้เลยคือ เนื้อเพลงนี้ความหมายลึกซึ้งมาก ถ้าปล่อยออกไปเมื่อไหร่ จะต้องมีคนเอาไปตีความวิเคราะห์กันยกใหญ่แน่นอนค่ะ"

ผ่านไปสิบนาที อารมณ์ของซูเสี่ยวอวี่ก็เริ่มดำดิ่งลงเรื่อย ๆ ราวกับตัวเองกำลังร้องไห้ ตัวสั่นเทา และแทบหายใจไม่ออกอยู่ในมุมที่มืดมิดที่สุดของโลกใบนี้

หลินเย่าคอยสังเกตสีหน้าและปฏิกิริยาของทั้งสามคนอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา

ไม่เว้นแม้กระทั่งนักร้องชายทั้งสองคน

ถึงพวกเขาจะไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า แต่เนื้อเพลงนี้ก็เขียนออกมาได้สิ้นหวังจับใจจริง ๆ แค่หยิบแต่ละท่อนมาอ่าน ก็ชวนให้ดิ่งลึกลงไปในห้วงความคิด

และพอดำดิ่งลงไปแล้ว ท้องฟ้าก็เหมือนจะเริ่มมืดครึ้ม อารมณ์ความรู้สึกลอยดิ่งลงสู่ก้นสมุทร... หรือนี่จะเป็นแค่ความรู้สึกไปเองกันแน่นะ

ขนาดยังไม่ได้ใส่ดนตรีประกอบและเรียบเรียง แค่อ่านเนื้อร้องเปล่า ๆ ยังส่งผลได้ถึงขนาดนี้

หลินเย่ายิ่งมั่นใจมากขึ้นไปอีกว่า ถ้าอัดเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เพลงนี้เสร็จแล้วปล่อยออกไป ชนะใส ๆ แน่นอน!

เอาเข้าจริงเรื่องดวลเพลงหรือไม่ดวลไม่ได้สำคัญอะไรกับเขาเลย คราวก่อนที่จ้าวหย่ามาท้าดวลเพลง เขายังไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ

ประเด็นหลักคืออยากสะสมค่าชื่อเสียงเอาไว้เปิดกล่องสมบัติเสียมากกว่า...

"อ๊ะ... อาจารย์หลิน ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วเหรอครับ" นักร้องชายคนหนึ่งก้มมองนาฬิกาข้อมือด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ขอโทษด้วยครับอาจารย์หลิน เมื่อกี้ผมเผลอเหม่อไปหน่อย มัวแต่อินจนถอนตัวไม่ขึ้นเลยครับ"

เสียงอุทานของเขาช่วยดึงสติซูเสี่ยวอวี่กลับมาเช่นกัน เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเวลาล่วงเลยไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

"ไม่เป็นไรครับ" หลินเย่าไม่ได้เร่งรัด ซ้ำยังยิ้มพลางบอกว่า "ยังไงก็มีเวลาตั้งสี่วัน พวกเราไม่ต้องรีบหรอกครับ ปรับอารมณ์กันก่อนดีกว่า เดี๋ยวผมให้เพื่อนร่วมงานเอากาแฟขึ้นมาส่งให้สักสองสามแก้ว จะได้ผ่อนคลายลงบ้าง"

เขาเดินเลี่ยงไปด้านข้างแล้วส่งข้อความหาหวังจื่อฟาน "อยู่ไหมครับ"

สามสิบวินาทีต่อมา เหล่าหวังก็ตอบกลับมาด้วยเครื่องหมายคำถามสั้น ๆ ตัวเดียว "?"

หลินเย่า "ช่วยเอาคาปูชิโนสามแก้วมาส่งที่ชั้นยี่สิบหน่อยได้ไหมครับ"

หวังจื่อฟาน "ห้านาทีถึง"

ตอบเสร็จไม่ทันไร เหล่าหวังก็ส่งข้อความตามมาอีก "อาเย่า วันหลังเรียกฉันว่าจื่อฟานหรืออาฟานก็ได้นะ จะได้ดูสนิทกันขึ้นหน่อย"

หลินเย่า "ไม่มีปัญหาครับอาจารย์หวัง"

ห้านาทีต่อมา หวังจื่อฟานก็หิ้วถุงใส่กาแฟสามแก้วเดินออกมาจากลิฟต์ "อ้าว วันนี้นักร้องน้อยจัง"

หลินเย่าเล่าเรื่องทางแผนกเซ็นสัญญาให้ฟังคร่าว ๆ

หวังจื่อฟานพยักหน้าเข้าใจ "ใกล้ฤดูกาลจูเสินแล้ว นักร้องหลายคนเลยเริ่มทุ่มสุดตัวกัน ว่าแต่ทำไมสั่งคาปูชิโนแค่สามแก้วล่ะ อาเย่า นายไม่ดื่มเหรอ"

"ผมไม่ดื่มครับ" หลินเย่าส่ายหน้า

หวังจื่อฟานมองอาเย่าทีหนึ่ง สลับกับมองไปยังนักร้องทั้งสามคน พอเห็นบรรยากาศอึมครึมหม่นหมองก็พอจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ตอนที่เขาอ่านเนื้อเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เมื่อกี้ สภาพก็แทบไม่ต่างจากพวกซูเสี่ยวอวี่ทั้งสามคนเลย

แทบจะจิตหลุดไปตาม ๆ กัน

หวังจื่อฟานเริ่มรู้สึกตั้งตารอผลลัพธ์ของเพลงนี้หลังอัดเสียงเสร็จขึ้นมาทันที

จากนั้นเหล่าหวังก็ไม่ยอมกลับไปไหน ในเมื่อวันนี้ไม่มีอะไรทำ สู้รอดูหลินเย่าอัดเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เลยดีกว่า

พอได้ยินหลินเย่าฮัมทำนองเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ให้ฟังคร่าว ๆ ท่อนหนึ่ง หวังจื่อฟานก็ลูบหัวตัวเองด้วยความอินค้าง "ที่แท้ทำนองของ "ใต้ผืนสมุทร" เป็นแบบนี้นี่เอง เข้ากันสุด ๆ ไปเลยแฮะ แต่ว่า..."

หวังจื่อฟานถึงกับวิ่งกลับไปชงกาแฟที่แผนกแต่งเพลงขึ้นมาอีกแก้ว สีหน้าแลดูอมทุกข์ นั่งจิบแทน 'เหล้า' ดับทุกข์อยู่ตรงนั้น

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นนักแต่งเนื้อร้องมืออาชีพ พอเข้าใจท่วงทำนองของ "ใต้ผืนสมุทร" แล้ว เขากลับรู้สึกว่าซูเสี่ยวอวี่ไม่ค่อยเข้ากับเพลงนี้เท่าไหร่

แถมให้นักร้องชายมาร้องก็ดูไม่เวิร์กเหมือนกัน

เพลงนี้ต้องร้องให้ลึกซึ้งถึงก้นบึ้งหัวใจ ถึงจะดึงอารมณ์คนฟังให้ดิ่งสุดขั้วและสิ้นหวังได้อย่างถึงที่สุด ชนิดที่ไม่หลงเหลือประกายความหวังแม้แต่น้อย

มาตรฐานสูงเกินไป... ซูเสี่ยวอวี่เอาไม่อยู่แน่

ในตอนนั้นเอง ภาพเงาของใครคนหนึ่งที่แยกแยะเพศไม่ออกก็ผุดขึ้นมาในหัวของหวังจื่อฟาน นั่นคือนักร้องระดับแถวหน้าเพียงคนเดียวของบริษัท โจวเย่!