ตอนที่ 67 เขาสวยมาก

สำหรับนักร้องอย่างโจวเย่ หวังจื่อฟานยังคงมองไม่ออกอยู่ตลอด ทักษะการร้องของเขาจัดว่าแข็งแกร่งมาก ฝีมือทัดเทียมระดับราชาและราชินีเพลงเลยทีเดียว เพียงแต่ยังขาดโอกาสเท่านั้น

เขารู้สึกว่าถ้าได้โจวเย่มาเป็นคนร้องคงจะเหมาะมาก ไม่ว่าจะเนื้อเสียง ทักษะ หรือการถ่ายทอดอารมณ์ ล้วนไม่มีที่ติ

น่าเสียดายที่ตอนนี้โจวเย่อยู่ต่างถิ่นเพื่อเดินสายทัวร์คอนเสิร์ต ไม่รู้เหมือนกันว่าจะกลับมาที่ค่ายเมื่อไหร่

เป็นไปตามที่หวังจื่อฟานคาดไว้ ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ซูเสี่ยวอวี่กับนักร้องชายอีกสองคนก็ทยอยกันเดินออกมา

บนใบหน้าของพวกเขาไม่ได้มีแววผิดหวังปรากฏให้เห็น

หนึ่งในนักร้องชายส่ายหน้าพลางพูดว่า "เพลง "ใต้ผืนสมุทร" แต่งออกมาได้สิ้นหวังเกินไป ผมเอาไม่อยู่จริง ๆ ไม่อยากทำผลงานดี ๆ พังครับ"

นักร้องชายอีกคนก็รู้สึกคล้ายกัน "ผมว่าเสียงผู้หญิงน่าจะเหมาะกว่านะ เสี่ยวอวี่ เธอเป็นยังไงบ้าง ผ่านไหม"

ซูเสี่ยวอวี่ส่ายหน้า "ฉันลองไปห้ารอบแล้ว ยังร้องไม่จบสักรอบเลยค่ะ..."

หลินเย่าเดินออกมาจากห้องอัดเสียงแล้วยิ้มปลอบใจ "ทักษะการร้องของพวกคุณทั้งสามคนแน่นพออยู่แล้วครับ เพียงแต่วิธีการร้องของแต่ละคนไม่เหมือนกันเท่านั้นเอง"

ลางเนื้อชอบลางยา การร้องเพลงก็เช่นกัน บางคนไม่เหมาะกับเพลงรัก บางคนไม่เหมาะกับเพลงโฟล์ก และบางคนก็ร้องแร็ปไม่ได้

สุดท้ายแล้ว การอัดเสียงในวันนี้จึงต้องจบลงเพียงเท่านี้

พอกลับมาถึงแผนกแต่งเพลง หัวหน้าไล่ก็ถามด้วยความเป็นห่วง "อาเย่า อัดเสียงเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ"

หลินเย่าส่ายหน้าตามตรง "นักร้องทั้งสามคนที่มาเทสต์เสียง ยังร้องเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ออกมาไม่ได้ฟีลหดหู่ขนาดนั้นครับ"

พูดง่าย ๆ ก็คือ ยังถ่ายทอดความสิ้นหวังในระดับที่ทำให้คนฟังรู้สึกดิ่งไม่ได้นั่นเอง

หัวหน้าไล่เอ่ยขึ้น "เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวฉันไปบอกเหล่าจางให้ช่วยติดต่อหานักร้องคนอื่น ถ้าไม่ได้จริง ๆ จะลองร่วมงานกับนักร้องค่ายอื่นดูก็ได้"

เขาคิดว่าตอนนี้หลินเย่าเริ่มมีชื่อเสียงแล้ว ต่อให้ไปร่วมงานกับนักร้องค่ายอื่น อีกฝ่ายก็คงไม่กล้าเรียกร้องอะไรเกินตัวหรอก

"ครับ"

หลินเย่าพยักหน้ารับ เรื่องหานักร้องแบบนี้เขาไม่จำเป็นต้องคิดให้ปวดหัว หลังจากบอกความต้องการสำหรับเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ไปแล้ว หัวหน้าไล่ก็กลับเข้าห้องทำงานไปต่อสายหาหัวหน้าแผนกเซ็นสัญญาโดยตรง

ทางฝั่งแผนกเซ็นสัญญา ทันทีที่รับสาย หัวหน้าจางก็ประหลาดใจเป็นอย่างแรก "อะไรนะ ขนาดพวกซูเสี่ยวอวี่สามคนยังเอาเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ไม่อยู่เลยเหรอ"

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเหล่าจางคือ เพลง "ใต้ผืนสมุทร" มันต้องใช้ทักษะการร้องสูงขนาดไหนกันเชียว

ต้องรู้ก่อนว่านักร้องชายสองคนที่ไปน่ะ ถือเป็นระดับว่าที่แถวสามแล้วนะ ขนาดพวกเขายังไม่ผ่านอีกเหรอ

"จะว่าไปก็แปลก ฉันลองอ่านเนื้อเพลงดูแล้ว จะอธิบายความรู้สึกนั้นให้นายฟังยังไงดีล่ะ เอาเป็นว่าเพลงนี้ไม่ได้เจาะจงว่าต้องใช้ทักษะสูงหรือต่ำ แต่จำเป็นต้องร้องให้เข้าถึงความสิ้นหวังในส่วนลึกที่สุดของจิตใจคนให้ได้" หัวหน้าไล่อธิบายทีละคำ "เหล่าจาง นายพอจะเข้าใจความหมายของฉันไหม"

เหล่าจางกลั้นขำ "เดี๋ยวนะเหล่าไล่ นี่นายกำลังวิเคราะห์ความรู้ทางดนตรีให้ฉันฟังอยู่เหรอ นายเข้าใจเรื่องดนตรีด้วยรึไง"

เหล่าไล่ "อยู่ใกล้คนเก่งมันก็ซึมซับมาบ้างสิ มีโปรดิวเซอร์มือดีอยู่ใต้บังคับบัญชาตั้งเยอะขนาดนี้ ฉันก็ต้องพอรู้เรื่องบ้างแหละน่า"

เหล่าจาง "แถเข้าไป แถต่อเลย หลินเย่าบอกนายมาแบบนี้ใช่ไหมล่ะ"

เหล่าไล่ "ฉันแค่ถามว่านายจะหานักร้องที่เหมาะได้ไหม นายแค่ตอบมาว่าได้หรือได้ก็พอ"

เหล่าจาง "คุณสมบัติทั้งหมดที่นายว่ามา โจวเย่ตอบโจทย์ได้หมดเลย"

เหล่าไล่ "อย่ามาล้อเล่นน่า โจวเย่ยังเหลือทัวร์คอนเสิร์ตอีกตั้งสองรอบไม่ใช่เหรอถึงจะกลับค่าย"

เหล่าจาง "สถานที่จัดคอนเสิร์ตสัปดาห์หน้าโดนราชาเพลงคนหนึ่งแย่งไปแล้ว เขาก็เลยได้กลับเมืองลั่วเฉิงก่อนกำหนดน่ะสิ"

เหล่าไล่ตาเป็นประกาย "งั้นแม่นางโจวก็จะกลับมาแล้วสิ"

เหล่าจางตอบอย่างมั่นใจ "คืนนี้น่าจะบินถึงสนามบินเมืองลั่วเฉิง แล้วก็นะ ทำไมนายไม่เลิกนิสัยเสียนี้สักทีเนี่ย บอกแล้วไงว่าอย่าไปเรียกเขาว่าแม่นางโจว ให้เรียกพี่โจวหรือไม่ก็เสี่ยวโจว"

เหล่าไล่ "โอเคเหล่าจาง คืนนี้นายคุยกับแม่นางโจวให้เรียบร้อยแล้วกัน ถ้าเป็นไปได้พรุ่งนี้เช้าก็ให้มาเทสต์เสียงเลย"

เหล่าจางหน้ามืดครึ้ม "ถึงตอนนั้นนายอย่าเผลอไปเรียกเขาว่าแม่นางโจวต่อหน้าก็แล้วกัน"

หัวหน้าไล่วางสายแล้วผลักประตูเดินเข้าไปในห้องทำงานของหลินเย่า "เรื่องนักร้องได้ตัวแล้วนะ"

หลินเย่ายิ้ม "เป็นนักร้องค่ายอื่นหรือคนในค่ายเราเองครับ"

หัวหน้าไล่ "คนในค่ายเราเอง นักร้องแถวหน้าอย่างโจวเย่"

หลินเย่า "โจวเย่เหรอครับ"

เขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน จึงถามต่อทันที "ผมจำได้ว่าเขาไปต่างเมืองไม่ใช่เหรอครับ เหมือนจะไปทัวร์คอนเสิร์ตหรือเปล่า"

เขาไม่ค่อยแน่ใจนักว่าโจวเย่ไปทัวร์คอนเสิร์ตต่างเมืองจริงหรือไม่

หัวหน้าไล่พยักหน้า "สถานที่จัดงานรอบเมืองซุ่นเทียนถูกราชาเพลงคนหนึ่งแย่งไป เลยต้องยกเลิกไปหนึ่งรอบแล้วกลับมาก่อนกำหนด"

หลินเย่าถามต่อ "น่าจะถึงประมาณกี่โมงครับ"

หัวหน้าไล่ "คืนนี้ถึงสนามบินเมืองลั่วเฉิง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เหล่าจางจะนัดให้เขามาอัดเพลงกับนายพรุ่งนี้"

พูดจบก็เหมือนนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ "จริงสิอาเย่า พรุ่งนี้นายเจอโจวเย่แล้ว อย่าไปเรียกเขาว่าแม่นางโจวหรือพี่สาวโจวเด็ดขาดนะ"

หลินเย่า "ครับหัวหน้า เรื่องมารยาทผมเข้าใจอยู่แล้ว ต้องเรียกว่าอาจารย์โจวสิครับ"

"ฉัน..." หัวหน้าไล่คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร จึงบอกว่า "แบบนั้นก็ได้..."

คืนนั้น ณ สนามบินเมืองลั่วเฉิง

ร่างสะโอดสะองก้าวออกมาจากช่องทางออกผู้โดยสาร โดยมีผู้จัดการเดินตามอยู่ข้าง ๆ

"โจวเย่ หัวหน้าสั่งไว้ว่าลงเครื่องแล้วมีเรื่องจะคุยกับนาย" ผู้จัดการชายเอ่ยกำชับ

"นัดหัวหน้าไปร้านประจำของฉันแล้วกัน ไปคุยกันที่นั่น" โจวเย่ใช้นิ้วดันแว่นกันแดด ก้าวเดินเฉิดฉายกลางสนามบิน ออร่าโดดเด่นสะกดทุกสายตาราวกับกำลังเดินอยู่บนรันเวย์แฟชั่นวีก

แม้จะไว้ผมสั้น แต่ด้วยใบหน้ารูปไข่กับรูปร่างเพรียวบาง จึงทำให้เขาดูสะสวยอยู่ไม่น้อย...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ที่ชั้นสองของร้านอาหารไป๋กวง

หัวหน้าจางเดินขึ้นไปยังชั้นสอง เห็นโจวเย่กับผู้จัดการนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ข้างตัวยังมีกระเป๋าเดินทางวางอยู่ ชัดเจนว่ายังไม่ได้กลับบ้าน พอลงจากเครื่องก็ตรงดิ่งมาร้านอาหารแห่งนี้ทันที

"พี่โจว ทัวร์คอนเสิร์ตราบรื่นดีไหมครับ"

"หัวหน้า คุณรู้อยู่แล้วยังจะถามอีกเหรอ" โจวเย่ถอดแว่นกันแดดออก พลางเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ "ไอ้ราชาเพลงบัดซบนั่น ใช้วิธีป่าเถื่อนแย่งสถานที่จัดแสดงรอบเมืองซุ่นเทียนไป ทำให้ฉันชวดเงินไปตั้งเยอะ รอให้ฉันได้เป็นราชาเพลงเมื่อไหร่เถอะ จะต้องขึ้นเวทีประชันกับมันให้รู้ดำรู้แดงไปเลย"

"เงินทองมันหาเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมดหรอกน่า... เอ่อ ว่าแต่คุณช่วยเปลี่ยนกลับมาใช้เสียงผู้ชายได้ไหม" หัวหน้าจางยังไม่ค่อยชินกับเสียงผู้หญิงของโจวเย่สักเท่าไร

แม้โจวเย่จะเปลี่ยนเนื้อเสียงได้หลากหลาย และทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชาย แต่พอเห็นหน้าตาสะสวยแถมยังดัดเสียงผู้หญิงหวานเจี๊ยบแบบนี้ มันก็อดคิดเตลิดไปทางอื่นไม่ได้

โจวเย่สลับเนื้อเสียงได้อย่างลื่นไหล เปลี่ยนมาใช้เสียงห้าวกร้าวแทน "ไอ้ราชาเพลงบัดซบนั่น กล้าใช้ความรุนแร..."

"ไม่ต้องพูดซ้ำแล้ว ผมเข้าใจ" หัวหน้าจางสั่งสเต๊กเป็นมื้อเย็นแบบส่ง ๆ ไปหนึ่งจาน ก่อนจะเข้าประเด็น เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในค่ายให้ฟัง

ตั้งแต่เรื่องที่หลินเย่าฉายแววโดดเด่น ไปจนถึงเรื่องการประชันเพลงในตอนนี้

โจวเย่ฟังอย่างออกรส "หืม? ช่วงที่ฉันไม่อยู่ค่ายไม่กี่เดือน เจ้าหนูที่ชื่อหลินเย่านั่นมีฝีมือระดับเหรียญเงินแล้วเหรอเนี่ย"