ตอนที่ 68 ผู้ชายที่สวยกว่าผู้หญิงมันให้ความรู้สึกแบบไหนกันนะ

โจวเย่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "ฝีมือไม่เลวเลย"

"แค่นี้เหรอ ไม่มีอะไรต่อแล้ว?" สีหน้าคาดหวังของหัวหน้าจางหม่นลงทันที

"หัวหน้าอยากให้ผมพูดอะไรล่ะครับ" โจวเย่เริ่มลงมีดหั่นเนื้อชิ้นเล็กส่งเข้าปาก เคี้ยวไปพลางพูดไปพลาง "หัวหน้าก็รู้ว่าผมมีปมในใจ โอกาสชิงตำแหน่งราชาเพลงนี้ผมรอมาตั้งสองปี ศึกชิงบัลลังก์คราวก่อนก็โดนศัตรูคู่อาฆาตตัดหน้าสกัดแชมป์สามสมัยติด หลังจากนั้นผมก็ไม่เคยอัดเพลงใหม่อีกเลย

"ถ้าไม่ใช่ระดับเทพเนื้อร้องหรือเทพทำนองมาชวนไปอัดเพลง หรืออย่างน้อยต้องเป็นระดับเหรียญทองแถวหน้าจริง ๆ ผมไม่มีทางยอมออกอัลบั้มใหม่เด็ดขาด"

พอพูดถึงเรื่องนี้ โจวเย่ก็ขบกรามแน่น แม้จะผ่านมาสองปีแล้ว แต่พอนึกถึงทีไรก็ยังอดโมโหไม่ได้

หัวหน้าจางขมวดคิ้ว "จะไม่ให้โอกาสหลินเย่าสักนิดเลยเหรอ เขามีแววมากนะ ถือว่าช่วยสงเคราะห์เหล่าไล่สักครั้งเถอะ"

เหล่าจางคิดไม่ถึงว่าโจวเย่จะฝังใจขนาดนี้ ผ่านมาตั้งนานแล้วแต่ยังจำเรื่องที่หมอนั่นขัดขวางแชมป์สามสมัยติดของตัวเองได้ไม่ลืม

แต่ก็ว่าไม่ได้ ในศึกชิงตำแหน่งราชาเพลงคราวก่อน โจวเย่ถูกหยุดสถิติแชมป์สามสมัยติดจนชวดตำแหน่งราชาเพลงไปจริง ๆ

แถมคราวนี้สถานที่จัดทัวร์คอนเสิร์ตยังโดนหมอนั่นแย่งไปอีก ถ้าเป็นคนทั่วไปก็คงแค้นฝังหุ่นเหมือนกัน

โจวเย่ไม่ได้ปฏิเสธตัดรอนเสียทีเดียว อย่างไรก็ต้องไว้หน้าหัวหน้าแผนกแต่งเพลงคนนั้นอยู่บ้าง "ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเลยนะครับ หัวหน้าบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเขามีฝีมือระดับเหรียญเงิน งั้นเอาแบบนี้ ถ้าเพลงที่ใช้ประชันรอบนี้ของเขารักษามาตรฐานระดับเหรียญเงินขั้นกลางค่อนไปทางสูงได้ ผมจะยอมร้องให้ แต่ถ้าไม่ถึงก็คงต้องตามนั้น"

นักร้องแถวหน้าที่วัน ๆ มุ่งมั่นจะขึ้นเป็นราชาเพลงอย่างเขา ผ่านผลงานคุณภาพสูงมานับไม่ถ้วน

ยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งไม่ยอมร่วมงานกับโปรดิวเซอร์คนอื่นง่าย ๆ เว้นแต่ว่าคุณภาพของเพลงจะถึงมาตรฐานจริง ๆ

หัวหน้าจางแสดงสีหน้าลำบากใจ "...ระดับเหรียญเงินขั้นกลางค่อนไปทางสูงที่นายว่า นั่นมันแทบจะแตะระดับเหรียญทองเลยไม่ใช่เหรอ"

นี่มันจงใจแกล้งอาเย่าชัด ๆ

เหล่าจางได้ยินแค่ว่าเพลง "เมื่อสายลมพัดผ่าน" ทำผลงานได้ยอดเยี่ยม แต่ยังไม่เคยดูเนื้อเพลง แม้กระทั่งเนื้อเพลง "ใต้ผืนสมุทร" เขาก็ยังไม่เคยเห็น

พอได้ยินโจวเย่พูดแบบนี้จึงอดเป็นกังวลขึ้นมาไม่ได้

โจวเย่มีนิสัยแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร พูดคำไหนคำนั้น ถ้าฝีมือไม่ถึงเกณฑ์ที่ตั้งไว้ ต่อให้เป็นใครหน้าไหนก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้น

"หัวหน้าก็อย่าบีบผมเลยครับ นี่ผมยอมลดเกณฑ์ลงมาต่ำสุดแล้วนะ" โจวเย่เองก็ไม่อยากทำให้หัวหน้าลำบากใจ เพราะยังไงก็อยู่แผนกเดียวกัน แถมอีกฝ่ายยังเป็นหัวหน้าของตัวเอง "ถ้าคุณภาพเพลงแย่เกินไป มันก็เหมือนหลอกลวงแฟนเพลงของผมไม่ใช่เหรอครับ หัวหน้าว่าจริงไหมล่ะ"

"ก็ได้ กลับไปแล้วฉันจะคุยกับเหล่าไล่ก่อน ให้เขาเตรียมใจไว้ล่วงหน้า ถ้าพรุ่งนี้ตอนลองเสียง นายรู้สึกว่าคุณภาพเนื้อเพลงไม่ถึงมาตรฐานของนาย ตอนปฏิเสธไม่ร้อง หัวหน้าอย่างพวกเราสองคนจะได้ไม่ต้องกระอักกระอ่วนใจกันมากนัก"

หลังจากนั้นไม่นาน หัวหน้าจางก็ออกจากร้านอาหารหรูแห่งนั้น พอกลับถึงบ้านก็โทรหาเหล่าไล่ทันที

พอเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ให้ฟังจนจบ ที่เหลือก็แค่รอผลการลองเสียงในเช้าวันพรุ่งนี้

ถ้ายังใช้ไม่ได้อีกก็คงต้องหานักร้องคนอื่นมาแทน ไม่อย่างนั้นหากปล่อยเพลงไม่ทันช่วงอัปเดตชาร์ตเพลงใหม่ คงโดนชาวเน็ตด่ายับแน่

เพราะประเด็นนี้ถูก 'ผู้กำกับ' ทั้งสี่คนโหมกระแสจนร้อนแรงไปหมดแล้ว

ถ้าจู่ๆ ขอยอมแพ้ไม่สู้ขึ้นมา ชาวเน็ตคงเดือดจัด อารมณ์ประมาณว่า ถอดกางเกงรอแล้ว นายดันเอาแค่นี้มาให้ดูเนี่ยนะ?

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเย่าตื่นนอนล้างหน้าแปรงฟันตามปกติ ออกไปกินก๋วยเตี๋ยวหลอดหนึ่งจานแล้วค่อยเดินทางไปทำงานที่บริษัท

แผนกแต่งเพลงจ้านฟ่าง

หวังจื่อฟานชงกาแฟเสร็จก็หันมาเห็นหลินเย่าสแกนนิ้วเข้างานพอดี เลยอดขำไม่ได้ "อาเย่า นายนี่มันแน่จริงๆ ว่ะ มาทำงานเฉียดฉิวได้ทุกวัน แถมยังเหลือก่อนเวลาแค่หนึ่งนาทีตลอดเลย"

หลินเย่าเกาหัวพลางตอบ "ไม่สายก็พอแล้วนี่ครับ จะมาเร็วหรือมาช้าก็มาถึงเหมือนกัน อีกอย่างผมมาก่อนเวลาตั้งหนึ่งนาทีทุกครั้ง คิดๆ ดูแล้วยังแถมเวลาทำงานให้หัวหน้าตั้งหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ"

หวังจื่อฟานกลับรู้สึกว่าคำพูดของอาเย่าฟังดูเข้าท่าอย่างน่าประหลาด "เล่นเอาฉันเถียงไม่ออกเลยว่ะ"

หลินเย่ามองอีกฝ่ายยกกาแฟขึ้นดื่ม พลางเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี "พี่จื่อฟาน กาแฟดื่มสักแก้วสองแก้วพอคลายเครียดก็พอแล้วครับ นี่พี่เล่นดื่มแทนน้ำเปล่าเลย เดี๋ยวร่างกายจะพังเอาสักวันนะ"

"ถุยๆๆ อาเย่า อย่ามาแช่งกันสิ" หวังจื่อฟานถ่มน้ำลายสองสามทีก่อนพูด "กาแฟสดวันละสามแก้ว สดชื่นกระปรี้กระเปร่า ร่างกายฉันตอนนี้แข็งแรงสุดๆ นอนตีสามตื่นหกโมง เมียยังชมเลยว่าฟิตปั๋ง"

"กินกาแฟก็กินไปสิ จะขี้โม้หาพระแสงอะไร เมียที่ไหนของมึงวะ" จางเต๋อหัวเดินเข้ามาซ้ำดาบสองทันควัน "มึงมันก็แค่หมาโสดตัวหนึ่งไม่ใช่เรอะ"

"โสดพ่องสิ เรียกให้มันดูมีการศึกษาหน่อยไม่ได้หรือไงวะ" หวังจื่อฟานเริ่มเปิดศึกปะทะคารมกับเต๋อหัว

จางเต๋อหัว "งั้นก็ไอ้สุนัขผู้โดดเดี่ยว!"

หวังจื่อฟาน "พูดอย่างกับมึงมีแฟนงั้นแหละ ไอ้หมาป่าเดียวดาย!"

จางเต๋อหัว "มึงนั่นแหละหมาป่าเดียวดายแห่งทะเลทรายอันกว้างใหญ่!"

หวังจื่อฟาน "ไอ้ปัญญาอ่อนเอ๊ย!"

บรรยากาศในแผนกพลันอบอวลไปด้วยการ 'โต้วาทีประชันปัญญา' ขึ้นมาทันควัน

"บรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ไม่เหมาะกับผมจริงๆ ด้วย"

หลินเย่ายิ้มขำพลางเดินเลี่ยงเข้าห้องทำงานไป ตัวเขาไม่ขอเข้าไปมีเอี่ยวกับบรรยากาศ 'แสนอบอุ่น' พรรค์นี้จะดีกว่า

ผ่านไปไม่นาน หัวหน้าไล่ก็มาเคาะประตูห้องทำงาน "อาเย่า ทางเหล่าจางแจ้งมาว่าแปดโมงครึ่งโจวเย่จะมาถึงโซนห้องอัด นายเตรียมตัวหน่อยนะ"

พอใกล้ถึงเวลาแปดโมงครึ่ง หลินเย่าก็ถือเนื้อเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ขึ้นไปยังชั้นยี่สิบ

ไม่นานนัก เขาก็เห็นร่างหนึ่งเดินออกมาจากลิฟต์ เป็นคนรูปร่างผอมบางตัวเล็ก มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกกินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน

การแต่งกายดูทันสมัยจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นเสื้อผ้าผู้ชายหรือผู้หญิง หรือพูดให้ถูกคือเป็นสไตล์ที่ใส่ได้ทั้งสองเพศ

แต่ผมสั้นทรงนั้นกลับทำให้หลินเย่าแปลกใจอยู่บ้าง

ผู้หญิงที่ตัดผมสั้นเสมอต้นคอไม่ค่อยมีให้เห็นบ่อยนัก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย

พออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ หลินเย่าจึงเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท "อาจารย์โจว สวัสดีครับ"

แม้ตัวเขาจะเป็นนักแต่งเพลง แต่โจวเย่ก็เป็นรุ่นพี่ที่อายุมากกว่าหลายปี ซ้ำยังเป็นถึงนักร้องแถวหน้า เรียกอีกฝ่ายว่าอาจารย์ก็ไม่เสียหายอะไร

"คุณชื่อหลินเย่าใช่ไหม เอาเนื้อเพลงมาให้ผมดูหน่อยสิ หัวหน้าไล่น่าจะอธิบายสถานการณ์ให้คุณฟังแล้ว ถ้าฝีมือการเขียนเพลงไม่ผ่านเกณฑ์ ก็ไม่ต้องเข้ากระบวนการอัดเสียง"

แต่พอได้ยินน้ำเสียงทุ้มแบบผู้ชายดังออกมาจากปากโจวเย่ หลินเย่าก็ถึงกับยืนชะงักค้างราวกับถูกฟ้าผ่า

หลินเย่าตกตะลึงไปทันที

โจวเย่ไม่ใช่ผู้หญิงหรอกเหรอ

ทำไมเสียงพูดถึงแมนขนาดนี้

เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของหลินเย่าที่เปลี่ยนไปในพริบตา โจวเย่จึงเอ่ยบอกด้วยความหวังดี "อย่าเข้าใจผิดนะ ผมเป็นผู้ชาย แค่หน้าหวานเหมือนผู้หญิงเฉยๆ"

หลินเย่าเผลอเหลือบมองลำคอของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ปรากฏว่ามีลูกกระเดือกอยู่จริงๆ สรุปว่าเขาเป็นผู้ชายจริงๆ หรือเนี่ย

แล้วทำไมก่อนหน้านี้คนในบริษัทหลายคนถึงเข้าใจว่าโจวเย่เป็นผู้หญิงกันล่ะ

หรือว่าคนพวกนั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน

"เพื่อนร่วมงานในบริษัทหลายคนก็คิดว่าผมเป็นผู้หญิงเหมือนกัน เพราะหน้าตาผมสวย พ่อแม่ก็เลยเลี้ยงดูมาแบบเจ้าหญิงตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นมาก็เลยชินไปแล้ว ช่วยไม่ได้จริงๆ" ด้วยเหตุนี้เองโจวเย่ถึงชอบแต่งตัวสไตล์ที่ใส่ได้ทั้งชายและหญิง

"อาจารย์โจวหน้าสวยมากจริงๆ ครับ ผมว่ายังดูดีกว่าผู้หญิงหลายคนเสียอีก" หลินเย่าอดไม่ได้ที่จะเอาโจวเย่ไปเทียบกับนักร้องหญิงอย่างซูเสี่ยวอวี่และสวี่เยียนในใจ

พอคิดดูแบบนี้แล้วก็จริง โจวเย่ที่เป็นผู้ชายแท้ๆ กลับสวยแซงหน้าพวกเธอไปไกลเลย

สวยก็ส่วนสวย แต่หลินเย่ากำลังคิดหนักเรื่องอื่นอยู่ เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ต้องให้นักร้องหญิงเป็นคนร้องถึงจะถูก

หลินเย่าจึงเอ่ยขึ้นทันที "อาจารย์โจวครับ คุณอาจจะยังไม่ทราบ เพลงนี้ให้นักร้องหญิงเป็นคนคุมเสียงร้องจะเหมาะกว่า ไม่อย่างนั้นคงถ่ายทอดอารมณ์ได้ยากครับ"

โจวเย่จ้องกระดาษในมืออีกฝ่ายพลางยิ้มบางๆ "ผมเป็นถึงนักร้องแถวหน้า จะคุมเพลงที่คุณแต่งไม่ได้เชียวเหรอ"

เขาไม่ได้คิดจะเยาะเย้ย แค่มั่นใจในทักษะการร้องของตัวเองมาก อีกอย่างตอนนี้หลินเย่าก็ยังเป็นแค่นักแต่งเพลงระดับเหรียญทองแดง

นักแต่งเพลงระดับเหรียญทองแดง ต่อให้มีแววแค่ไหน ผลงานที่เขียนขึ้นมาในระดับนี้ก็ไม่มีทางทำให้นักร้องแถวหน้าจนปัญญาได้หรอก

อย่างน้อยโจวเย่ก็คิดแบบนั้น