ตอนที่ 69 บันทึกเสียงใต้ผืนสมุทร

"เอาเนื้อเพลงมาให้ฉัน ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ"

ทั้งที่โจวเย่เป็นผู้ชายทั้งแท่ง แต่กิริยาท่าทางที่แสดงออกมากลับเหมือนหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ไม่มีผิด

เรียกได้ว่ามีเสน่ห์เย้ายวนแบบสุดๆ...

ถ้าตัดเรื่องลูกกระเดือกออกไป ไว้ผมยาวกว่านี้อีกนิด แล้วใส่ชุดผู้หญิง รับรองว่ากลายเป็นเพชฌฆาตขยี้ใจหนุ่มติดบ้านนับล้านคนแน่นอน

หลินเย่ายื่นกระดาษพิมพ์เนื้อเพลงให้อีกฝ่ายทันที

"นายยังไม่ต้องเตรียมอะไรหรอก รอฉันดูเนื้อเพลงก่อนว่าผ่านเกณฑ์ไหม ค่อยเตรียมก็ยังไม่สาย" โจวเย่เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี ไม่อยากให้หลินเย่าต้องเหนื่อยเปล่า

ถ้าคุณภาพของเนื้อเพลงไม่ถึงเกณฑ์ เขาก็ไม่มีทางยอมอัดเสียงให้อยู่แล้ว

"ได้ครับ" หลินเย่าพยักหน้ารับคำ แต่สองมือกลับเริ่มลงมือจัดแจงห้องอัดเสียงทันที

"มั่นใจขนาดนั้นเชียว?" พอเห็นหลินเย่าเริ่มง่วนกับการทำงาน โจวเย่ก็ได้แต่ส่ายหน้า ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่เนื้อเพลง

ทันใดนั้น

ดวงตาของเขาพลันเบิกกว้าง สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความสนใจขึ้นมาทันที

แค่ท่อนเปิดแรกก็ดึงดูดใจเขาเข้าอย่างจัง

"แสงจันทร์ที่ร่วงหล่นลอดผ่านเมฆหมอก หลีกหนีผู้คน แผ่ประกายดั่งเกล็ดคลื่นผืนสมุทร เกลียวคลื่นซัดสาดกระโปรงขาวเปียกชุ่ม พยายามจะผลักเธอกลับไปงั้นเหรอ?"

แค่ท่อนแรกก็สะกดนักร้องระดับโจวเย่ได้ แสดงว่าคุณภาพของเพลงนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

โจวเย่พยักหน้าพลางพึมพำ "ท่อนเปิดใช้ได้เลยแฮะ เขียนได้ลึกซึ้งมาก ถ้าท่อนหลังจากนี้ยังรักษามาตรฐานแบบนี้ไว้ได้ ฉันอาจจะยอมอัดเสียงให้จริงๆ ก็ได้"

แต่พออ่านถึงท่อนที่สอง สีหน้าของโจวเย่ก็เริ่มแปลกไป

"หืม?"

"เนื้อเพลงนี้เขียนถึง... เด็กหนุ่มที่สิ้นหวังเหรอ? ไม่สิ เด็กผู้หญิงต่างหาก!"

สีหน้าของโจวเย่เริ่มจริงจังขึ้นเรื่อยๆ เขาหาที่นั่งสบายๆ ในห้องอัด แล้วค่อยๆ ไล่สายตาอ่านอย่างละเอียด

เขาใช้เวลาอ่านจบทั้งท่อนไปถึงห้านาที แต่ความหมายเกินครึ่งกลับยังตีความได้ไม่กระจ่างชัด

ด้วยเหตุนี้

โจวเย่จึงตัดสินใจอ่านใหม่อีกรอบ!

หากบอกว่าการอ่านรอบแรกยังไม่เข้าใจแจ่มแจ้ง

พออ่านรอบที่สอง ความรู้สึกอึดอัดหดหู่ก็เริ่มเอ่อล้นขึ้นมาในใจแล้ว

หลินเย่าเห็นแบบนั้นก็สวมวิญญาณ 'หนุ่มอบอุ่น' เปิดแอปเดลิเวอรีแล้วกดสั่งชานมร้อนมาแก้วหนึ่ง

ผลวิจัยระบุว่าชานมช่วยผ่อนคลายอารมณ์และคลายเครียดได้เล็กน้อย โดยเฉพาะชานมร้อน ถึงจะช่วยได้ไม่มาก แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย

ตอนนี้โจวเย่เริ่มอ่านเป็นรอบที่สามแล้ว เขาลืมเรื่องเวลาไปสนิท และหลินเย่าก็ไม่ได้เร่งรัดอะไร

คราวนี้ดูเหมือนโจวเย่จะเข้าถึงเนื้อเพลงอย่างถ่องแท้ ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกถาโถมเข้ามาจนเหมือนตัวเองตกอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริง ๆ เขารู้สึกราวกับเป็นเด็กสาวผู้สิ้นหวังคนที่กำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งใต้ผืนสมุทร ไร้เสียงตอบรับ ไร้ใครยื่นมือมาฉุดรั้ง สัมผัสได้ถึงความทรมานและความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

ตอนนี้บนใบหน้าของเขาไม่หลงเหลือประกายแห่งความหวังแม้แต่น้อย

"เนื้อเพลงนี้มัน..." โจวเย่สะเทือนใจอย่างหนัก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "หลินเย่า... นายเขียนจริง ๆ เหรอ?"

"ครับ" หลินเย่าตอบรับเสียงเบา

"คนรุ่นหลัง... คนรุ่นหลังนี่น่ากลัวจริง ๆ" โจวเย่รู้สึกแวบขึ้นมาว่า ต่อให้นักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองมาเองก็คงทำได้ระดับนี้เท่านั้น

ต้องอย่าลืมว่าตอนนี้หลินเย่ายังอยู่แค่ระดับเหรียญทองแดงเท่านั้น...

ต่อให้จะเป็นการเค้นพลังเกินขีดจำกัด แต่นี่ก็พิสูจน์ศักยภาพของหลินเย่าได้มากพอแล้ว มิน่าล่ะบริษัทถึงได้ให้ความสำคัญขนาดนี้ แม้แต่หัวหน้าของโจวเย่เองยังต้องเกรงใจแผนกแต่งเพลงอยู่ไม่น้อย

"ฉันขอปรับอารมณ์หน่อยได้ไหม" ตอนนี้สภาพจิตใจของโจวเย่ย่ำแย่มาก จำเป็นต้องใช้เวลาสักพักเพื่อดึงอารมณ์กลับมา

หลินเย่าเข้าใจดี คนที่เข้าใจเพลง"ใต้ผืนสมุทร"ส่วนใหญ่ก็คงตกอยู่ในสภาพแบบเดียวกับโจวเย่นี่แหละ

"มีบุหรี่ไหม" โจวเย่อยากสูบบุหรี่สักมวนเพื่อคลายอารมณ์

"ผมไม่สูบบุหรี่ครับ" หลินเย่าตอบ

โจวเย่ "อ้อ"

หลินเย่า "ครับ"

ทั้งคู่สบตากันอยู่สองสามวินาที หลินเย่ารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว ผู้ชายคนนี้... หน้าตาสะสวยเกินไปแล้ว

ไม่สิ ต้องบอกว่างดงามอ่อนหวานเกินไปต่างหาก...

ผ่านไปไม่กี่นาที หลินเย่าก็ลงไปรับของที่สั่งไว้ ชานมไข่มุกอุ่น ๆ สองแก้ว

"ไม่มีบุหรี่ แต่มีชานมครับ" หลินเย่าเดินกลับเข้ามาในห้องอัด

"ชานมก็ได้" โจวเย่เจาะหลอดลงในแก้วชานมแล้วดูดรวดเดียวจนหมด อารมณ์ถึงค่อยผ่อนคลายลงมาบ้าง "หลินเย่า... อาจารย์หลิน พวกเรามาเริ่มซาวด์เช็กกันเถอะ ถ้านายคิดว่าไม่มีปัญหา เราก็เริ่มอัดเสียงกันเลย"

คุณภาพของเพลง"ใต้ผืนสมุทร"เพลงนี้ งัดข้อกับผลงานของนักเขียนเนื้อร้องระดับเหรียญทองฝีมือฉกาจได้สบาย ๆ

ต่อให้เป็นระดับเทพแห่งการแต่งเนื้อร้อง ถ้าฟอร์มตกขึ้นมา คุณภาพงานที่เขียนก็อาจสู้"ใต้ผืนสมุทร"ไม่ได้ด้วยซ้ำ

การที่โจวเย่ยอมเรียกหลินเย่าว่าอาจารย์ จึงไม่ถือว่าเสียเปรียบเลยสักนิด

"ตอนนี้อารมณ์ของคุณยังจมดิ่งอยู่ในโลกของ"ใต้ผืนสมุทร" ถือโอกาสรักษาอารมณ์นี้ไว้แล้วเริ่มเลยครับ"

หลินเย่าไม่อยากเสียเวลา จึงเริ่มขั้นตอนซาวด์เช็กทันที

ระหว่างที่ลองเสียงอยู่นั้น หลินเย่าก็ต้องประหลาดใจอีกครั้ง

โจวเย่สามารถเปลี่ยนเนื้อเสียงได้หลากหลาย อย่างน้อย ๆ ก็ปาเข้าไปสี่แบบแล้ว

สุดท้ายจึงเคาะเลือกเนื้อเสียงผู้หญิงโทนหนึ่งที่เจือความกรำโลกผ่านร้อนผ่านหนาว

"ก่อนจะเริ่มอัดเสียง เรามาคุยเรื่องส่วนแบ่งกันก่อนดีกว่า" โจวเย่รู้สึกว่า"ใต้ผืนสมุทร"ต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่ และเรื่องผลประโยชน์ก็ควรตกลงให้ชัดเจนตั้งแต่แรก

"อาจารย์โจวอยากได้ส่วนแบ่งเท่าไรครับ" หลินเย่าถาม

"นอกจากส่วนที่บริษัทจ่ายให้ฉันแล้ว ฉันขอสี่ส่วน" โจวเย่ชูสี่นิ้วขึ้นมา

หลินเย่าฉายแววประหลาดใจ ส่วนแบ่งรวมของเขาเองมีอยู่ราว ๆ ห้าส่วน แต่อีกฝ่ายเปิดปากขอไปแล้วถึงสี่ส่วน

นี่คือเหตุผลที่หลินเย่าอยากปั้นเด็กใหม่ เพราะหากร่วมงานกับหน้าใหม่ ส่วนแบ่งที่ต้องแบ่งให้ก็ตกแค่หนึ่งถึงหนึ่งจุดห้าส่วนเท่านั้น

พอเห็นอีกฝ่ายเงียบไป โจวเย่ก็หัวเราะร่าออกมา "ถ้าเป็นคนอื่น ฉันคงเรียกสี่ส่วน แต่นี่ฉันอยากผูกมิตรกับนายไว้ เพลง"ใต้ผืนสมุทร"นี้ฉันขอแค่สองส่วนก็พอ"

ต่อให้หลินเย่าจะเขียนเพลงอย่าง"ใต้ผืนสมุทร"ออกมาได้เพราะฟลุกหรือมือขึ้นชั่วคราว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีว่าศักยภาพของเด็กคนนี้มีล้นเหลือ

"น้ำใจครั้งนี้ คงไม่ได้มีแค่นี้ใช่ไหมครับ" หลินเย่าคล้ายจะมองทะลุความคิดของอีกฝ่าย

เขาเคยได้ยินหัวหน้าพูดเปรย ๆ ว่า หากไม่ใช่เพราะราชาเพลงของค่ายจ่านหมางคอยขัดแข้งขัดขา ป่านนี้โจวเย่คงไม่ได้หยุดอยู่แค่ระดับนักร้องแถวหน้า

ล่าสุดที่เมืองซุ่นเทียน ราชาเพลงคนเดิมจากค่ายจ่านหมางก็เพิ่งแย่งคิวสถานที่จัดแสดงของโจวเย่ไป โดยยอมจ่ายค่าฉีกสัญญาเต็มจำนวน จนทางผู้จัดต้องยอมโอนอ่อนให้

"ฉันดูคนไม่เคยพลาด ถึงตอนนี้นายจะยังช่วยอะไรฉันไม่ได้ แต่สร้างความประทับใจดี ๆ ให้นายไว้ก็ไม่เสียหายอะไร" สิ่งที่โจวเย่ต้องการในตอนนี้คือการก้าวขึ้นเป็นราชาเพลง และหลินเย่าก็คือคนที่มีแววโดดเด่นที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ

"แค่นี้จริง ๆ เหรอครับ" หลินเย่าแสดงออกชัดเจนว่าไม่เชื่อ "มีเงื่อนไขอะไรพ่วงมาด้วยอีกหรือเปล่า"

"คุยกับคนฉลาดนี่มันทันใจดีจริง ๆ" โจวเย่ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป ตรงเข้าประเด็นทันที "ถึงจะไม่รู้ว่านายยังเขียนเพลงระดับเดียวกับ"ใต้ผืนสมุทร"ได้อีกไหม แต่ฉันมีเงื่อนไขแค่อย่างเดียว ถ้าวันหน้านายเขียนงานคุณภาพระดับนี้ได้อีก ต้องเลือกฉันเป็นคนแรก ถ้าฉันร้องไม่ได้ นายค่อยไปเลือกคนอื่น"

"คุณไม่ไหวเหรอครับ" หลินเย่าฟังแล้วเข้าใจไปอีกทาง

"หา?" โจวเย่ได้สติ รีบเปลี่ยนน้ำเสียงทันควัน "ฉันหมายถึงให้เลือกฉันเป็นคนแรก ถ้าเกิดกรณีที่ฉันร้องเพลงนั้นไม่ไหวจริง ๆ ค่อยไปเลือกคนอื่นต่างหาก!"

"เรื่องนี้ไม่มีปัญหาครับ" หลินเย่าคิดว่าข้อเรียกร้องนี้ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงอะไร

ในอนาคตหากเปิดหีบสมบัติแล้วได้ผลงานระดับยากขึ้นมา บางเพลงก็จำเป็นต้องอาศัยนักร้องสายพลังเสียงตัวจริงอย่างโจวเย่ถึงจะเอาอยู่

โจวเย่ไม่ลังเลอีกต่อไป เธอเริ่มอัดเสียงเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ทันที

ตามที่หลินเย่าต้องการ เพลงนี้ต้องถ่ายทอดผ่านเนื้อเสียงของผู้หญิงที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน

ยิ่งไปกว่านั้น ยังต้องเค้นความรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจ เพื่อปลดปล่อยความสิ้นหวังให้ทะลักออกมา

คนฟังถึงจะสามารถก้าวเข้าสู่โลกใต้ผืนสมุทรและเข้าถึงอารมณ์ได้อย่างลึกซึ้งที่สุด