ตอนที่ 70 เปิดมิติใหม่แห่งแนวเพลงสายเยียวยา

หลังจากหลินเย่ากับโจวเย่อยู่ในห้องอัดด้วยกันราวครึ่งชั่วโมง เขาก็เอ่ยกำชับขึ้นมา "ภาพรวมทั้งเพลงไม่มีปัญหาครับ แต่ท่อนสุดท้ายตรง 'ไม่ทันแล้ว ไม่ทันแล้ว เธอเคยหัวเราะทั้งน้ำตา' หลังจากท่อนนั้น ตอนช่วงจะจบเพลง คุณต้องถ่ายทอดอารมณ์สิ้นหวังออกมาให้ถึงขีดสุด"

"สิ้นหวังเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลลึก ไม่มีใครยื่นมือมาดึงขึ้นไป คุณทั้งตัวสั่น หวาดกลัว และหายใจไม่ออก"

โจวเย่ไม่ได้ตอบอะไร แต่ปฏิบัติตามคำแนะนำทันที

เวลาที่เขาร้องเพลง ช่างจริงจังถึงที่สุด

และเพราะความจริงจังนี้นี่เอง ยิ่งทำให้โจวเย่ดูเหมือนหญิงสาวผู้เงียบขรึมเข้าไปใหญ่

ผ่านไปไม่กี่นาที หลินเย่ายังรู้สึกว่าขาดอะไรไปอีกนิด "จินตนาการว่าตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลครับ"

ด้วยความที่เข้าใจเทคนิคและวิธีการร้องเพลง "ใต้ผืนสมุทร" อย่างทะลุปรุโปร่ง หลินเย่าจึงรู้ดีว่าจะต้องแนะให้โจวเย่ร้องอย่างไร และควรปลดปล่อยอารมณ์แบบไหนออกมา

จนกระทั่งถึงช่วงบ่าย การอัดเสียงจึงเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์

โจวเย่ในห้องอัดถอนหายใจยาว "เฮ้อ... ในที่สุดก็เสร็จสักที เพลงนี้ต่อให้เปลี่ยนเป็นนักร้องแถวสองมาร้องก็คงเอาไม่อยู่แน่"

ภายในใจเขารู้สึกสะเทือนอารมณ์อย่างยิ่ง

เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ซ่อนความหมายอันลึกซึ้งเอาไว้ ผู้ฟังแต่ละคนต่างก็เข้าถึงอารมณ์ความรู้สึกที่แตกต่างกันไป

โจวเย่ไม่กังขาเลยแม้แต่น้อย ต่อให้เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ไม่ได้ลงแข่งชาร์ตประจำฤดูกาล แต่แค่ปล่อยลงชาร์ตเพลงใหม่ก็ต้องฮิตถล่มทลายอย่างแน่นอน!

ไม่นานเขาก็ค่อยๆ ดึงตัวเองกลับมาจากห้วงอารมณ์นั้น

ขนาดโจวเย่ยังต้องพยายามอย่างหนักกว่าจะเข้าถึงอารมณ์แบบนั้นได้ ไม่แปลกใจเลยที่นักร้องอย่างซูเสี่ยวอวี่จะเอาไม่อยู่

ในห้องอัด หลินเย่าเปิดฟังซ้ำอีกรอบถึงยอมให้ผ่าน มันแทบไม่ต่างอะไรจากต้นฉบับเลย

แม้โจวเย่จะเป็นผู้ชาย แต่เขากลับควบคุมเนื้อเสียงของผู้หญิงได้อย่างเชี่ยวชาญช่ำชอง

ถ้าวันข้างหน้าเปิดหีบสมบัติแล้วได้เพลงที่ต้องใช้การดัดเสียงหลากหลาย คงต้องพิจารณาให้โจวเย่มาเป็นคนอัดเสียงแล้ว

"อาจารย์โจว ขอบคุณที่เหนื่อยครับ"

"อย่าพูดอย่างนั้นเลย ผมร้องเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ก็เพราะเห็นแก่คุณภาพของเพลงเหมือนกัน จริงสิ วันแข่งประชันเพลงคือชาร์ตเพลงใหม่สัปดาห์หน้าใช่ไหม"

"ครับ"

"เดี๋ยวผมจะช่วยโปรโมตให้อีกแรง"

ฐานแฟนคลับของโจวเย่ทั้งเหนียวแน่นและยิ่งใหญ่มาก หากเขาช่วยโปรโมต ก็ถือเป็นช่องทางการประชาสัมพันธ์ชั้นยอดทีเดียว

แผนกแต่งเพลง

เมื่อหัวหน้าไล่ได้รับข่าวว่าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" อัดเสร็จเรียบร้อย เหงื่อเย็นเยียบที่แอบกำไว้ในมือก็คลายลงได้เสียที "ปาเข้าไปตั้งครึ่งบ่าย ฉันนึกว่ากระทั่งคนระดับโจวเย่ก็ยังเอาเพลงนี้ไม่อยู่ซะแล้ว"

เริ่มอัดเสียงกันตั้งแต่เช้าตรู่ จนตอนนี้ปาเข้าไปบ่ายสามโมงแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าเพลงนี้หินขนาดไหน

เขายกหูโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานโทรหาแผนกประชาสัมพันธ์ทันที "เหล่าหลิว เพลงใหม่ของอาเย่าอัดเสร็จแล้วนะ นายช่วยจัดพื้นที่แนะนำเพลงให้หน่อย"

เหล่าหลิวถาม "อยากได้พื้นที่แนะนำระดับไหนล่ะ"

เหล่าไล่ตอบ "...ระดับ S เพลงนี้คุณภาพสูงมาก ต่อให้เอาไปลงแข่งชาร์ตประจำฤดูกาลก็การันตียอดขายถล่มทลายได้สบาย ๆ แถมยังเป็นโจวเย่ร้องเองด้วย"

เหล่าหลิวว่า "ระดับ S เลยเหรอ เพลงใหม่นี้เทียบชั้นกับ "หลังจากนั้น" และ "บอกเลิกก็เลิกกัน" ได้อีกแล้วสินะ"

พอได้ยินเหล่าไล่บอกให้แผนกประชาสัมพันธ์จัดพื้นที่โปรโมตระดับ S เหล่าหลิวก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที รีบตะโกนสั่งลูกน้องให้เริ่มลงมือทำงานกันจ้าละหวั่น

"เหล่าไล่ แล้วคำโปรโมตล่ะว่าไง"

"แนวเพลงคือสายเยียวยา คำโปรโมตเอาแบบนี้เลยนะ 'สืออีแห่งค่ายจ้านฟ่าง เตรียมส่งผลงานเพลงสายเยียวยาขนานแท้ ขึ้นชาร์ตเพลงใหม่อีกสามวันข้างหน้า เพื่อเปิดศึกประชันเพลงสะท้านวงการกับเจียงซินซิน แก้วตาดวงใจของค่ายชูซิง บทเพลงนี้อาจก้าวข้าม "หลังจากนั้น" และ "บอกเลิกก็เลิกกัน" พร้อมเปิดมิติใหม่แห่งแนวเพลงสายเยียวยา' เอาเป็นว่าเหล่าหลิว นายก็อวยให้เวอร์วังเข้าไว้ก็แล้วกัน"

"เปิดมิติใหม่แห่งแนวเพลงสายเยียวยางั้นเหรอ" เหล่าหลิวรู้สึกคาดหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "เหล่าไล่ ส่งไฟล์เพลงที่อัดเสร็จแล้วมาให้ฉันลองฟังหน่อยได้ไหม"

เพลงหลังจากนั้นกับบอกเลิกก็เลิกกันเขาก็เคยฟังมาแล้ว เดิมทีคิดว่าสองเพลงนั้นนับเป็นจุดสูงสุดของเพลงสายเยียวยาแล้วเสียอีก

แต่ตอนนี้เหล่าไล่กลับบอกว่า ผลงานเพลงที่จะใช้ประชันกันนี้กำลังจะเปิดมิติใหม่ของแนวเพลงสายเยียวยาเชียวหรือ

"ไม่มีปัญหา เดี๋ยวฉันบอกอาเย่าให้"

พอได้รับไฟล์เสียงมาเปิดฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จนจบ... สภาพจิตใจของเหล่าหลิวก็พังยับเยินไปหมด

ทั้งที่วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสแดดจ้า แต่อารมณ์ความรู้สึกกลับมืดครึ้ม อึมครึมไปด้วยเมฆหมอกดำทะมึน

เขาขึ้นไปยืนสูบบุหรี่หมดไปถึงสามซองบนดาดฟ้าบริษัท เห็นได้ชัดว่ายังดึงสติและอารมณ์กลับมาไม่ได้เลย

"เพลงนี้มันโหดเกินไปแล้ว..." เหล่าหลิวอดบ่นไม่ได้ "ถ้าคนเป็นโรคซึมเศร้ามาฟัง มีหวังสภาพจิตใจพังทลายแน่ แต่จะว่าไปมันก็เยียวยาอยู่หรอกนะ ประเด็นสำคัญคือจะเข้าถึงฟิลลิ่งของเพลงนี้ได้หรือเปล่า"

เหล่าหลิวรู้สึกว่าที่เหล่าไล่พูดมาก็ไม่ผิด เพลงนี้อาจจะเปิดมิติใหม่ให้กับเพลงสายเยียวยาได้จริง ๆ... มัน 'เยียวยา' สุด ๆ ไปเลย

ห้านาทีต่อมา เหล่าหลิวก็เดินไปขอลาหยุดสองสามวันกับรองประธานบริษัท

ด้วยเหตุผลว่าอยากกลับบ้านเกิดไปพักผ่อนสักสองสามวัน

"ศึกประชันเพลงจวนเจียนจะเริ่มอยู่รอมร่อ นายเป็นถึงหัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์ จะมาลาหยุดอะไรเอาช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้" รองประธานชักสีหน้าบึ้งตึง

"ท่านรองครับ ผมไม่ปิดบังละกัน ช่วงนี้สภาพจิตใจผมหดหู่มาก เลยต้องกลับบ้านเกิดไปเยียวยาสักสองสามวัน และที่สำคัญที่สุดคือแวะไปกินโต๊ะจีนงานศพคุณลุงรองด้วยครับ"

"ที่แท้ก็ลุงรองเสียนี่เอง ถ้างั้นก็ได้ ฉันอนุมัติใบลาให้ และก็ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ"

"ขอบคุณครับท่านรอง"

"ตอนกลับไป นายต้องรับประกันด้วยล่ะว่าแผนกประชาสัมพันธ์จะยังทำงานต่อไปได้"

"วางใจได้เลยครับท่านรอง"

แผนกแต่งเพลงค่ายชูซิง

หลี่ฮั่นเซิงเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงาน สายตาจ้องมองไฟล์หนึ่งบนหน้าจอ "ยอดเยี่ยม คุณภาพเนื้อเพลงนี้สูงมาก คุณหนูเจียง นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคุณจะเขียนเพลงระดับนี้ออกมาได้ในเวลาไม่ถึงสองวัน สมกับเป็นเสาหลักแห่งอนาคตของชูซิงจริง ๆ"

เจียงซินซินไม่หลงกลคำประจบสอพลอนี้ เธอเอ่ยเสียงเรียบ "เพลงนี้ให้จ้าวหย่าเป็นคนร้องค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวไปเริ่มอัดเพลงนะคะ"

"ไปอัดเพลงเถอะ" หลี่ฮั่นเซิงมองส่งเจียงซินซินเดินออกไป จากนั้นจึงปิดประตูห้องทำงานแล้วแหงนหน้าหัวเราะร่วน "ฮ่าๆๆ อึดอัดมาตั้งหลายวัน โดนเล่นงานจนหน้าหงายไปตั้งกี่รอบ ในที่สุดก็ถึงตาฉันได้อวดเบ่งบ้างแล้ว! เพลงนี้ของคุณหนูเจียงแตะระดับเหรียญเงินขั้นกลางค่อนไปทางสูงเชียวนะ ต่อให้หลินเย่าจะท็อปฟอร์มเกินคาดในศึกประชันเพลงครั้งนี้แล้วยังไงล่ะ มีเวลาแค่ไม่กี่วัน จะไปเขียนผลงานคุณภาพสูงอะไรออกมาได้!"

พอนึกถึงช่วงสองวันที่ผ่านมาที่โดนไอ้งูหน้าด้านไล่ ไอ้โง่เชียน และไอ้จางสารเลวโพสต์ปั่นประสาทจนชวนคลื่นไส้ หลี่ฮั่นเซิงก็โมโหจนแทบคลั่ง

ยังไม่ทันที่เขาจะได้พิมพ์โพสต์เพื่อโอ้อวด ก็เห็นทางฝั่งจ้านฟ่างชิงปล่อยประกาศทางการออกมาเสียก่อน

[อีกสามวัน วันจันทร์ ชาร์ตเพลงใหม่ เวทีประชันเพลง ชี้ชะตาเป็นตาย]

[ผม อาไล่แห่งแผนกแต่งเพลง จะขอพูดแค่รอบเดียวว่า ผลงานใหม่ของสืออีจะเปิดมิติใหม่ให้กับแนวเพลงสายเยียวยาของฮว่าหลิว]

[แนวเพลงประเภทนี้ จะมอบการเยียวยาตามความหมายที่แท้จริง ไม่ใช่การอาศัยการปลดปล่อยอารมณ์เศร้าสร้อยเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ในการเยียวยา]

[ผลงานใหม่ "ใต้ผืนสมุทร" อาจกลายเป็นผลงานเบิกทางสายเยียวยา ฟังหนึ่งรอบสั่นสะท้าน ฟังสองรอบหมดเรี่ยวแรง ฟังสามรอบแทบขาดใจ ฟังสี่รอบสิ้นหวัง]

พอเห็นโพสต์นี้ หลี่ฮั่นเซิงก็เหยียดยิ้มเยาะอย่างดูแคลน "จะเก๊กอะไรนักหนา ผลงานเบิกทางบ้าบออะไรกัน สไตล์สายเยียวยามันเป็นรูปเป็นร่างมาตั้งหลายปีแล้ว ไอ้งูหน้าด้านนั่นคิดจะสร้างกระแสเรียกร้องความสนใจหรือไง"

ฟังสี่รอบแล้วสิ้นหวังเนี่ยนะ?

หลี่ฮั่นเซิงแสดงความดูแคลนออกมาอย่างชัดเจน คนบ้าอะไรฟังเพลงแล้วจะรู้สึกสิ้นหวังได้?

ก็แค่พูดจาเกินจริงเพื่อโฆษณาชวนเชื่อเท่านั้นแหละ

ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่นเซิงจะได้โพสต์อะไร โพสต์ทางการของอาไล่ก็มีคอมเมนต์ปาเข้าไปหลายร้อยข้อความแล้ว

"ในที่สุดก็มา รอมาสองวันเต็ม ๆ แล้ว"

"เปิดมิติใหม่ของสายเยียวยา? ทำไมฉันฟังดูแล้วทะแม่ง ๆ ชอบกล"

"เมนต์บน นายไม่ได้คิดไปคนเดียวหรอกนะ"

"อย่างที่ทุกคนรู้กันว่าสืออีถนัดสายเยียวยาที่สุด คราวนี้สงสัยกะจะเล่นท่ายากกับสไตล์เยียวยาจนพวกเราตั้งตัวไม่ทันแน่ ๆ"

"ช่วงสองวันนี้กำลังฟุ้งซ่านอยู่พอดี หัวใจต้องการการเยียวยา เริ่มจะแอบตื่นเต้นแล้วสิ"

"หัวใจต้องการการเยียวยา... ฮ่าๆๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว กลัวแต่ว่าคุณป้าเมนต์บนฟังจบแล้วจะนอนไม่หลับทั้งคืนน่ะสิ"

"มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่แช่งให้ชูซิงแพ้เนี่ย? ฮ่าๆๆ แพ้ทีต้องบริจาคตั้งห้าสิบล้านเลยนะ"

"พี่เมนต์บน คุณไม่ได้คิดไปคนเดียวแน่นอน!"