ตอนที่ 72 เรื่องราวผ่านพ้นมากมาย ร้องให้โรคซึมเศร้าฟัง (รวมสองบทเป็นหนึ่งเดียว)

ค่ำคืนนี้ หลายคนยอมอดหลับอดนอนรอจนถึงเที่ยงคืน

เพียงเพื่อจะได้ฟังผลงานทั้งสองเพลงใน 'ศึกสายเยียวยา'

แม้แต่ระดับหัวหน้าแผนกอย่างหลี่ฮั่นเซิง ซุนเชียน และจางเชวียก็ไม่มีข้อยกเว้น

ส่วนคนที่จับตามองเพลงใหม่ของหลินเย่ามากที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นจ้าวหย่า

ใครจะไปคิดว่าสืออีที่เธอเคารพเทิดทูน แท้จริงแล้วกลับเป็นแฟนเก่าที่เธอเคยรังเกียจเดียดฉันท์และคิดจะเขี่ยทิ้งมาตลอด

จ้าวหย่าทั้งเสียใจและเสียดายจนแทบกระอักเลือด เบอร์โทรศัพท์ทั้งสองเบอร์ของเธอก็ถูกหลินเย่าบล็อกไปหมดแล้ว

เธอทำได้เพียงพัฒนาหน้าที่การงานของตัวเองให้โดดเด่นยิ่งขึ้นเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสรั้งหลินเย่ากลับมาได้

ศึกสายเยียวยาในค่ำคืนนี้จึงเปรียบเสมือนศึกพลิกชะตาชีวิตของเธอ

ทว่าระหว่างเธอกับหลินเย่านั้นไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคิดไปเองฝ่ายเดียวของจ้าวหย่าเท่านั้น

กลางดึกคืนนี้ จ้าวหย่านอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงนุ่มในห้อง เผยให้เห็นเรือนร่างอันมีเสน่ห์เย้ายวน

เธอเปิดเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จากชาร์ตเพลงใหม่

สวมหูฟัง เตรียมพร้อมรับฟังผลงานใหม่ของแฟนเก่า

สรุปแล้วผลงานของพี่เจียงจะเหนือชั้นกว่า หรือผลงานใหม่ของแฟนเก่าจะเยียวยาใจได้มากกว่ากันแน่?

จ้าวหย่าเอนเอียงไปทางฝั่งแรกมากกว่า มีเพียงการเอาชนะหลินเย่าในเรื่องดนตรีเท่านั้น เธอถึงจะมีต้นทุนพอที่จะรั้งเขากลับมา

คำร้อง: สืออี (อี้จือหลิวเหลียน)

ทำนอง: สืออี (อี้จือหลิวเหลียน, โซ่วเหยียน)

ขับร้อง: โจวเย่ (อี้จือหลิวเหลียน)

เมื่อเห็นชื่อ 'สืออี' อีกครั้ง ในใจของจ้าวหย่าก็พลันสับสนปนเป เมื่อก่อนเธอปรารถนาจะได้ร่วมงานกับเขา ทว่า...

ยังไม่ทันให้เธอได้คิดอะไรไปไกล เสียงร้องอันเปี่ยมไปด้วยความกร้านโลกของโจวเย่ก็ดังขึ้น

น้ำเสียงแผ่วเบาพรรณนาถึงแสงจันทร์ที่สาดส่องลอดผ่านม่านเมฆ หลบเร้นสายตาผู้คน ทอประกายระยิบระยับบนเกลียวคลื่นแห่งผืนสมุทรอันอ้างว้าง

♪

ตูม! สมองของจ้าวหย่าราวกับถูกกระแทกอย่างแรง จิตใจถูกท่อนเปิดของ "ใต้ผืนสมุทร" สะกดไว้แน่น

เธอเหมือนกับ...

ฟังเข้าใจแล้ว

"ความรู้สึกของฉันพังทลายลงใต้ท้องฟ้าอันมืดมิด พยายามจะหลบซ่อนตัวในฝูงชน แต่กลับถูกคำด่าทอนับหมื่นแล่นเข้ามากรีดเฉือน ร่างกายอันขาวบริสุทธิ์ของฉันถูกย้อมจนแดงฉานไปด้วยเลือด..."

ใบหน้าสะสวยของจ้าวหย่าฉายแววตื่นตระหนก เธอฟุบอยู่บนเตียงพลางพึมพำกับตัวเอง ราวกับกำลังระบายความทุกข์ให้คนแปลกหน้าฟัง

ยังไม่ทันที่เธอจะหลุดพ้นจากความรู้สึกหม่นหมองนั้น เสียงร้องของโจวเย่ก็ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น จากความกร้านโลกแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป...

ในจังหวะนั้นเอง ช่วงทดลองฟังก็จบลง จ้าวหย่าเพิ่งดึงสติกลับมาได้อย่างยากลำบาก และกดจ่ายเงินสามหยวนเพื่อดาวน์โหลดเพลงทันที!

เสียงร้องที่เปี่ยมด้วยความโหยหาจึงดำเนินต่อไป...

บทเพลงขับขานถึงความทรงจำริมหาด ลมทะเลเค็มปร่า และถ้อยคำปลงตกถึงเถ้ากระดูกกับความตายอันสิ้นหวัง

♪

"อ๊า..." สมองของจ้าวหย่าว่างเปล่าไปหมด ความรู้สึกดำดิ่งราวกับถูกสาดด้วยหมึกสีดำ มืดมนหดหู่ถึงขีดสุด

ท่อนเพลงพวกนี้ แม้เธอจะไม่เข้าใจความหมายทั้งหมดอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่ก็พอสัมผัสได้ถึงอารมณ์หลักที่ต้องการจะสื่อ

เพลงนี้เหมือนกำลังถ่ายทอดความรู้สึกผ่านมุมมองของเด็กสาวคนหนึ่งงั้นเหรอ?

ในท่อนนี้ โจวเย่ร้องสื่อถึงความปรารถนา แต่สิ่งที่ตามมากลับเป็นความอึดอัดกดดัน ถ่ายทอดความสิ้นหวังอันชัดเจนให้แก่คนฟัง และตามมาด้วยความรู้สึกไม่เหลือเยื่อใยใด ๆ ต่อโลกใบนี้อีก

แม้จะฟังจนเกือบจบเพลงแล้ว จ้าวหย่าก็ยังไม่อาจหลุดพ้นจากความรู้สึกหดหู่มืดมนนั้นได้เลย

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการฟังเพลงเศร้าแล้วเข้าใจความหมายของมัน... ราวกับว่าโลกทั้งใบพลันมืดมิดลงในพริบตา

เสียงร้องของโจวเย่ยังไม่หยุดลง น้ำเสียงเปลี่ยนไปอีกครั้ง ถ่ายทอดความสิ้นหวังและการดิ้นรนในก้นบึ้งของความมืดมิดสู่หัวใจผู้ฟัง

เสียงกรีดร้องสะอื้นไห้คร่ำครวญถึงความสายเกินแก้ รอยยิ้มปนคราบน้ำตา และความเจ็บปวดที่ไร้คนยื่นมือเข้าช่วย

♪

♪

♪

"ฉันเคยหัวเราะทั้งน้ำตา สองแขนที่สั่นเทาของฉันไม่มีใครยื่นมือมากอบกู้ไว้ ฉันเกลียดสังคมโสมมนี้จะตายไป แล้วทำไมฉันถึงยอมให้สังคมนี้ทำให้ฉันกลายเป็นคนแปดเปื้อนไปด้วยล่ะ?"

ตลอดทั้งเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จ้าวหย่ารู้สึกราวกับตัวเองกำลังดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของสังคม (ใต้ผืนสมุทร) จมลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น ไม่อาจดิ้นรน แม้อยากจะลุกขึ้นวิ่งต่อ แต่ใบหน้าอันน่ารังเกียจของผู้คนก็คอยทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สายตาของเธอจับจ้องไปยังนามแฝง 'สืออี' เขม็ง สีหน้าฉายแววความรู้สึกหลากหลายที่ปะปนกันยุ่งเหยิง ทั้งโหยหา สิ้นหวัง อึดอัดทรมาน และนึกเสียใจภายหลัง...

"ฉันเสียใจ ฉันเสียใจจริง ๆ..." จ้าวหย่าฟุบสะอื้นอยู่ข้างเตียงเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ น้ำตาไหลรินอาบใบหน้าอันงดงามของเธอ

จากเดิมที่อารมณ์ดีอยู่แท้ ๆ แต่พอฟัง "ใต้ผืนสมุทร" จบลง ทั้งตัวเธอกลับหม่นหมองลงทันตา หมดเรี่ยวหมดแรง กลายเป็นคนที่ถูก 'เยียวยา' จิตใจเข้าให้อย่างสมบูรณ์แบบ

ในเวลาเดียวกัน บนดาดฟ้าตึกแห่งหนึ่งในชุมชน เด็กสาววัยสิบหกสิบเจ็ดปีกำลังยืนอยู่ตรงริมขอบและคุยโทรศัพท์

"พ่อคะ ขอร้องล่ะ อย่าบีบคั้นหนูอีกเลย หนูเครียดเรื่องเรียนมากจริง ๆ หนูขอพักสักระยะได้ไหมคะพ่อ"

เสียงเกรี้ยวกราดดังลอดมาจากปลายสาย "แกนั่งสบายอยู่ในห้องเรียนทั้งวัน ไม่ต้องตากแดดตากลม จะมาเครียดอะไร! พ่อแกยังไม่เคยบอกว่าเครียดสักคำ ฉันทำงานหนักในไซต์ก่อสร้างทุกวัน ตื่นแต่เช้ามืดกลับดึกดื่น ก็เพื่อส่งเสียให้พวกแกสองพี่น้องได้เรียนหนังสือ ตอนนี้แกมาบอกว่าแกเครียดเนี่ยนะ!"

เด็กสาวยังคงวิงวอนทั้งน้ำตา "พ่อคะ หนูแค่อยากพักสักระยะ ไม่ได้จริง ๆ หรือคะ"

พ่อที่อยู่อีกฝั่งของสายยิ่งทวีความโมโห "ฉันให้เวลาแกครึ่งชั่วโมง ไม่กลับโรงเรียนเดี๋ยวนี้ ก็กลับบ้านมาตอนนี้เลย พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปส่งแกที่โรงเรียนเอง!"

ไม่นานโทรศัพท์ของพ่อก็ถูกแม่แย่งไป เธอพูดขึ้นว่า "ชิงเอ๋อร์ ดึกดื่นค่อนคืนแอบปีนกำแพงออกมา ครูประจำชั้นโทรมาฟ้องที่บ้านแล้วนะลูก เชื่อฟังแม่สิ กลับโรงเรียน หรือไม่ก็กลับบ้านตอนนี้เลย!"

พ่อแย่งโทรศัพท์กลับไปอีกรอบ "ถ้าอีกครึ่งชั่วโมงยังไม่ถึงโรงเรียน วันหยุดสุดสัปดาห์กลับมาคอยดูว่าฉันจะจัดการแกยังไง! คุณก็เหมือนกันแม่มัน ตามใจจนเสียคนไปหมด ดูสิว่าตามใจจนได้เรื่องขนาดไหน ดึก ๆ ดื่น ๆ ริอ่านปีนกำแพงหนี นึกว่าเท่นักหรือไง วัน ๆ นั่งอ่านหนังสือตากพัดลมอยู่ในห้องเรียน มันจะไปมีความกดดันอะไรนักหนา คุณบอกมาซิ!"

ประโยคหลังนี้พ่อหันไปตวาดใส่แม่ด้วยน้ำเสียงขู่คำราม

แต่เมื่อเสียงนั้นเข้าหูเด็กสาว มันกลับเหน็บหนาวเสียดแทงลึกไปถึงกระดูก ทั้งที่เป็นพ่อแท้ ๆ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเขาช่างแปลกหน้าเหลือเกิน!

ชวนให้นึกถึงคำกล่าวที่ว่า 'คำพูดดีสร้างความอบอุ่นได้ตลอดสามฤดูหนาว วาจาร้ายกรีดใจให้หนาวเหน็บแม้ในกลางคิมหันต์'

เวลานี้ อารมณ์ของเด็กสาวอึดอัดกดดันจนถึงขีดสุด สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัดว่าเป็นอาการกำเริบของโรคซึมเศร้า

ความจริงแล้ว เธอยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกในชุมชนของตัวเอง เธอหนีออกจากโรงเรียนมาตั้งแต่ช่วงมื้อเย็น แต่... กลับไม่มีความกล้าพอที่จะก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้น

เธอไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกต่อไป รู้สึกหดหู่และว่างเปล่าเกินกว่าจะเติมเต็ม ความเหนื่อยล้าทางจิตใจบดขยี้อยู่บนเส้นทางแห่งความสิ้นหวังอันไร้จุดสิ้นสุด การรับรู้เริ่มปิดกั้น ไร้ซึ่งความปรารถนาใด ๆ หลงเหลือเพียงความสิ้นหวัง ความอึดอัดทรมาน และความมืดมน...

เธอกดวางสาย แล้วเปิดกลุ่มแชตที่ชื่อ 'กลุ่มแลกเปลี่ยนเรื่องโรคซึมเศร้า'

หัวหน้ากลุ่มเป็นอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังคนหนึ่งซึ่งเป็นบล็อกเกอร์ด้านโรคซึมเศร้า แฟนคลับของเธอล้วนป่วยเป็นโรคซึมเศร้าไม่มากก็น้อย

เด็กสาวก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มนี้ เธอพิมพ์ข้อความส่งไปว่า "วันที่ 24 ตุลาคม กลางดึกเวลา 00.11 น. ฉัน เฉินชิง ขอเอ่ยคำลาโลกใบนี้แล้วนะคะ หวังว่าเพื่อน ๆ ในกลุ่มจะสามารถผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากและมืดมนที่สุดไปได้ บอกลาความกดดันอันแสนทรมาน..."

โรคซึมเศร้าคือเพชฌฆาตไร้เงา มันกลืนกินความต้องการมีชีวิตอยู่ของผู้ป่วยไปอย่างเงียบเชียบ

เด็กสาวตรงหน้าสูญสิ้นความหวังที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว แววตาและใบหน้าน่ารักคู่นั้นเผยให้เห็นความสิ้นหวังถึงขีดสุด

ในกลุ่มนี้ยังมีสมาชิกอีกหลายคนที่ส่งข้อความเหมือนกับเฉินชิง ทุกข้อความล้วนเป็นการบอกลาโลกใบนี้ทั้งสิ้น...

และนั่นคือร่องรอยเพียงหนึ่งเดียวที่พวกเขาทิ้งไว้บนโลกใบนี้ก่อนจะจากไป

ก่อนที่เฉินชิงจะได้วางโทรศัพท์ลงเพื่อเตรียมกระโดดตึก หัวหน้ากลุ่มที่เป็นบล็อกเกอร์ด้านโรคซึมเศร้าก็แท็ก @ทุกคน ขึ้นมาทันที "เพื่อน ๆ พวกเรายังมีความหวังอยู่นะคะ! เรื่องที่สืออีค่ายจ้านฟ่างแข่งเพลงกับเจียงซินซินค่ายชูซิงทุกคนรู้กันไหมคะ ถ้ายังไม่รู้ก็ไม่เป็นไรนะ ฉันอยากแนะนำให้ทุกคนลองสงบใจแล้วไปฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ดูค่ะ พอฟังจบแล้วทุกคนจะพบว่า บนโลกใบนี้ยังมีคนที่เข้าใจพวกเราอยู่จริง ๆ!"

"เพื่อน ๆ อดทนไว้นะคะ! สู้กับปีศาจซึมเศร้ามาได้นานขนาดนี้แล้ว พวกเราจะยอมแพ้ไม่ได้นะ สละเวลาสักไม่กี่นาทีไปฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" กันเถอะค่ะ!"

"ความสิ้นหวังไม่ใช่ศัตรูตัวร้ายที่สุดที่จะมาล้มพวกเราได้หรอกนะคะ!"

หลังจากส่งข้อความเสร็จ หัวหน้ากลุ่มก็ยังอดเป็นห่วง 'เพื่อน ๆ' ในกลุ่มไม่ได้

แม้สมาชิกในกลุ่มจะเป็นแฟนคลับของเธอ แต่เจตนาแรกเริ่มในการสร้างกลุ่มนี้ขึ้นมาก็เพื่อมอบความหวังสุดท้ายให้แก่ผู้ป่วยโรคซึมเศร้า

แม้จะเป็นเพียงไออุ่นอันน้อยนิดก็ตาม...

เมื่อเห็นข้อความแท็กจากหัวหน้ากลุ่ม เฉินชิง เด็กสาวมัธยมปลายก็ชะงักเท้า เธอทรุดตัวลงนั่งพิงขอบดาดฟ้า เปิดแอปพลิเคชันเพลงขึ้นมาค้นหาชื่อสืออี แล้วก็เจอเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ที่เขาเพิ่งปล่อยออกมา

"ใต้ผืนสมุทรเหรอ งั้นก็ให้เพลงนี้เป็นร่องรอยและพยานการมีอยู่ของฉันบนโลกใบนี้แล้วกัน จากนั้นค่อยจมดิ่งสู่ก้นบึ้งที่ลึกที่สุดของท้องทะเลไปชั่วนิรันดร์"

เธอไม่มีหูฟัง จึงทำได้เพียงเร่งเสียงโทรศัพท์ให้ดังขึ้นอีกหน่อย

แม้เฉินชิงจะหมดสิ้นความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่และมีสีหน้าด้านชา แต่ในชั่วพริบตานั้น กลับมีความรู้สึก 'เพลิดเพลิน' แวบผ่านเข้ามาจาง ๆ

เธอมีความสุขกับช่วงเวลาสุดท้ายนี้... สั้นกระชับแต่งดงาม

ขณะที่ฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ความรู้สึกของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนจากด้านชาในตอนแรก เป็นประหลาดใจ ตกตะลึง และสิ้นหวัง

แต่ความสิ้นหวังในตอนท้ายกลับไม่ใช่ความสิ้นหวังแบบเดิมอีกต่อไป หากแต่เป็นความสิ้นหวังที่ก่อกำเนิดชีวิตใหม่

เฉินชิงในอดีตนั้น ภายในใจช่างโดดเดี่ยวอ้างว้างเหลือเกิน เธอปรารถนาอยากมีใครสักคนอยู่เคียงข้าง แต่ก็หวาดกลัวการมีคนมาอยู่ข้างกาย อยากให้ใครสักคนเข้าใจและรับรู้ถึงความรู้สึกของเธอ...

"...เด็กสาวคนนั้น ก่อนจะจมลงสู่ใต้ผืนสมุทร เธอพยายามดิ้นรนและโหยหา อยากได้รับการช่วยเหลือมาโดยตลอด ทั้งที่เธอเกลียดความตายขนาดนั้นและใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายดิ้นรน เธอไม่เคยยอมแพ้เลย..."

'เธอ' ที่เฉินชิงเอ่ยถึงนั้นแทรกซึมอยู่ทั่วทั้งโลกใต้ผืนสมุทร เพลง "ใต้ผืนสมุทร" จึงถ่ายทอดสู่ผู้ฟังผ่านมุมมองนั้น และส่งต่อพลังบางอย่างไปยังผู้ป่วยโรคซึมเศร้า ซึ่งเป็นพลังแห่งการดิ้นรนท่ามกลางความสิ้นหวัง

หยาดน้ำตาของเฉินชิงรินไหลลงมาอย่างเงียบงัน ชะล้างเอาอารมณ์หม่นหมองและสายลมอันเหน็บหนาวในยามค่ำคืนให้มลายหายไป

เธอเลื่อนลงไปยังช่องแสดงความคิดเห็นของเพลง "ใต้ผืนสมุทร" แล้วสัมผัสได้ถึงความหวังที่จะ 'มีชีวิตอยู่'

"อ๊ากกก นี่มันเพลงเยียวยาตรงไหน ฟัง "ใต้ผืนสมุทร" จบ ฉันแทบจะเป็นโรคซึมเศร้าตามไปด้วยแล้วเนี่ย!"

"ฉันรู้สึกว่าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" แต่งขึ้นมาเพื่อคนเป็นโรคซึมเศร้าเลยนะ ฉันไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นหรือเปล่า แต่พอฟังไปสองรอบ ตอนนี้รู้สึกสบายทั้งกายทั้งใจ ผ่อนคลายขึ้นจริง ๆ..."

"นี่สิถึงจะเป็นสายเยียวยาของแท้!"

"เชี่ย มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่ฟังแล้วจิตตกเนี่ย?"

"เฮ้อ... อยากลากพี่สาวมาด่าสักร้อยรอบจริง ๆ คุณว่าไหมล่ะ ขนาดความตายยังไม่กลัวเลย แล้วทำไมถึงต้องกลัวการมีชีวิตอยู่ด้วย น่าเสียดายนะที่ฉันไม่มีโอกาสได้คุยกับเธออีกแล้ว..."

"สืออีเนี่ย เข้าใจพวกเราดีเหลือเกินจริง ๆ"

"จ้านฟ่างไม่ได้โกหกจริงด้วย นี่มันดนตรีสายเยียวยารูปแบบใหม่ชัด ๆ จิตใจฉันได้รับการเยียวยาแล้ว..."

"ฉันมาผิดที่หรือเปล่าเนี่ย พวกนายรู้สึกได้รับการเยียวยากันหมดเลยเหรอ ทำไมฉันฟังไปสองรอบแล้วกลับรู้สึกอึดอัดหดหู่ชอบกล..."

ในเวลานี้ ผู้ฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" บางส่วนต่างเริ่มผ่อนคลายและรู้สึกปลอดโปร่งสบายใจขึ้นมา ท่ามกลางบรรยากาศการเยียวยาอันอบอุ่น

เด็กสาวผู้สิ้นหวังในโลกใต้ผืนสมุทรคนนั้น ได้พัดพาเอาอารมณ์หม่นหมองของพวกเขาและพวกเธอไปจนหมดสิ้น พร้อมทั้งนำพาความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวในค่ำคืนนี้หายไปด้วย

เฉินชิงเลื่อนดูคอมเมนต์เหล่านี้ น้ำตาหยดลงบนหน้าจอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ เธอทอดสายตามองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนอันเงียบสงบ "นั่นสิ ขนาดความตายฉันยังไม่กลัว แล้วจะกลัวการมีชีวิตอยู่ไปทำไม"

เธอถามตัวเองเพื่อค้นหาคำตอบที่แน่ชัด

หนึ่งนาทีให้หลัง ใบหน้าที่เคยไร้ความรู้สึกของเธอก็เริ่มกลับมาเปล่งประกายมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ความรู้สึกหม่นหมองมลายหายไปจนหมดสิ้น

มีเพียงผู้ที่เคยตกอยู่ในความสิ้นหวังเท่านั้น ถึงจะเข้าใจความรู้สึกนี้ได้อย่างลึกซึ้ง

ส่วนในกลุ่มพูดคุยเรื่องโรคซึมเศร้า สมาชิกหลายคนต่างก็เริ่มออกมาพิมพ์ข้อความคุยกัน:

"หัวหน้ากลุ่มคะ นักแต่งเนื้อร้องระดับขุมทรัพย์คนนี้คือใครกันคะ"

"ถ้าหัวหน้ากลุ่มไม่บอก ฉันคงไม่รู้เลยว่ามีนักแต่งเนื้อร้องที่ชื่อสืออีอยู่ด้วย"

"ฉันรู้สึกว่าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" แต่งขึ้นมาเพื่อพวกเราที่กำลังเผชิญกับความสิ้นหวังอยู่จริง ๆ..."

"ที่แท้ฉันก็ไม่ได้โดดเดี่ยวบนโลกใบนี้สินะ สืออีใช้วิธีของเขาถ่ายทอดโลกใต้ผืนสมุทรอันสิ้นหวังให้พวกเราได้เห็น ตั้งแต่ความโหยหา การดิ้นรน ไปจนถึงความสิ้นหวังจนแทบขาดใจ"

"พวกเราเองก็ต้องทนทรมานผ่านสภาวะแบบนั้นมาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ สืออี ฉันกดติดตามเขาเรียบร้อยแล้วค่ะ"

"ฉันขอปักใจรักสืออีคนนี้ก่อนเลย จากนี้ไปบนเส้นทางแห่งการเยียวยาจะไม่โดดเดี่ยวอีกแล้ว!"

"ไม่นึกเลยจริง ๆ ว่าจะมีนักแต่งเนื้อร้องที่ใช้วิธีการของตัวเองมาเยียวยาพวกเราแบบนี้"

"นักร้องที่ชื่อโจวเย่คนนั้นก็สุดยอดมาก ร้องได้สิ้นหวังจับใจจริง ๆ รู้สึกเหมือนเขาก็เป็นโรคซึมเศร้าเหมือนกันเลย"

"สืออีต้องเคยผ่านความสิ้นหวังขนาดไหนมากันแน่ ถึงได้แต่งเพลงแบบนี้ออกมาได้?"

เมื่อมองดูเพื่อนร่วมกลุ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่างมีชีวิตชีวา เฉินชิงคนเดิมก็ดูเหมือนจะหายไปแล้ว แทนที่ด้วยภาพของนักรบหญิงผู้เข้มแข็งและเด็ดเดี่ยว

ในเวลาเดียวกันนั้น

บนเว็บไซต์ทางการของจ้านฟ่างได้มีการอัปเดตโพสต์ใหม่ล่าสุด

โพสต์นี้ไม่ได้เผยแพร่โดยหัวหน้าไล่ และไม่ได้เรียบเรียงโดยเหล่าหลิว

แต่เป็นหลินเย่า

[ผมหวังว่าจะถ่ายทอดโลกที่มีเพียงผู้สิ้นหวังเท่านั้นที่เข้าใจ ผ่านบทเพลงนี้ให้พวกคุณได้รับรู้ ความซึมเศร้าบนโลกนี้ล้วนผันแปร เรื่องราวมากมายที่ผ่านเข้ามา ร้องให้ความซึมเศร้าได้รับฟัง...]

ข้อความสั้นกระชับเพียงประโยคเดียวนี้ เมื่อปรากฏสู่สายตาของเฉินชิงและสมาชิกในกลุ่มแลกเปลี่ยนของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า กลับเปรียบเสมือนเกลียวคลื่นที่ซัดพาพวกเธอขึ้นมาจากใต้ผืนทะเลสู่ชายฝั่งอย่างปลอดภัย พร้อมมอบความหวังครั้งใหม่ให้แก่พวกเธอ