ตอนที่ 73 เหมือนจะจิตตก แต่ก็เหมือนไม่ได้เยียวยา

คืนนี้คงเป็นค่ำคืนที่ใครหลายคนต้องนอนไม่หลับ

คนสิ้นหวังได้รับการเยียวยา ส่วนคนที่อารมณ์ดีอยู่ดี ๆ กลับต้องมาจิตตก

ในเวลาเดียวกัน

ณ คอนโดหรูวิวทะเลแห่งหนึ่ง

โจวเย่นั่งอยู่ตรงระเบียง เหม่อมองท้องฟ้ายามราตรีอันเงียบสงัด ปล่อยให้สายลมหนาวพัดปะทะร่าง อารมณ์ความรู้สึกค่อย ๆ ถูก 'เยียวยา' ท่ามกลางเสียงเกลียวคลื่นที่ซัดสาด

"ทั้งที่เพลงนี้ผมก็เป็นคนร้องเองแท้ ๆ แต่ทำไมพอเปิดฟังไปสองสามรอบ อารมณ์ถึงได้ดิ่งขนาดนี้เนี่ย"

โจวเย่รู้ดีว่าตอนอัดเสียง ความรู้สึกสิ้นหวังพวกนั้นเป็นเพียงแค่การแสดง แต่พอมานั่งฟังตอนนี้...

เขากลับรู้สึกแย่ไปหมดทั้งตัว

ยิ่งมีเสียงคลื่นกระทบฝั่งและกลิ่นอายของทะเลผสมโรง ความรู้สึกอึดอัดหดหู่ก็ยิ่งพุ่งแตะจุดสูงสุด

"หลินเย่าเป็นนักแต่งเพลงที่มีอนาคตไกลจริง ๆ แค่ระดับเหรียญทองแดงยังฉายแววพรสวรรค์น่าทึ่งได้ขนาดนี้..." โจวเย่รู้สึกว่าสโลแกนโปรโมตพวกนั้นยังเขียนโอเวอร์ไม่พอด้วยซ้ำ

บัดซบเอ๊ย เพลงมันเยียวยาขนาดนี้ ทำไมไม่โปรโมตตรง ๆ ไปเลยล่ะว่า "ใต้ผืนสมุทร" จะมาเยียวยาจิตใจและอารมณ์ของคนฟังทั้งเน็ต?

หัวหน้าหลิวแห่งแผนกประชาสัมพันธ์ยังเพลย์เซฟเกินไปจริง ๆ

"เฮ้อ... เสียดายที่ตอนนี้หลินเย่ายังเป็นแค่เหรียญทองแดง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะแต่งเพลงที่เทียบชั้นกับ "ใต้ผืนสมุทร" ได้อีก"

ไม่รู้ทำไมโจวเย่ถึงอดเอาตำแหน่งราชาเพลงไปผูกโยงกับหลินเย่าไม่ได้

ถ้าตอนนี้หลินเย่าอยู่ระดับเหรียญทองก็คงดี ถ้าเป็นแบบนั้นโจวเย่คงยอมรอได้

แต่น่าเสียดายที่หลินเย่ายังเป็นแค่นักแต่งเพลงเหรียญทองแดง การจะให้ระดับนี้มาปั้นใครสักคนเป็นราชาเพลงดูจะไม่ค่อยสมจริงเท่าไหร่

กว่าหลินเย่าจะมีศักยภาพพอจะปั้นราชาเพลงได้ ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปถึงปีไหนชาติไหน

คนที่ถูก 'เยียวยา' เหมือนอย่างโจวเย่นั้นยังมีอยู่อีกเพียบ

อย่างเช่นหลี่ฮั่นเซิงที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงห้องตัวเองจนควันคลุ้งไปทั่วบริเวณ

เขาสูบไปสองซองแล้วก็ยังคิดไม่ตก ว่าทำไมสัตว์ประหลาดอย่างหลินเย่าถึงได้แต่งเพลงที่เยียวยาขนาดนี้ออกมาได้ในเวลาสั้น ๆ

ยิ่งรอบตัวดึกสงัด จิตใจของหลี่ฮั่นเซิงในเวลานี้ก็ยิ่งอึดอัดทรมานอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ราวกับกำลังเดินอยู่ในตรอกมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วตัวเอง ทั้งหม่นหมอง หายใจไม่ออก และโหยหาแสงสว่าง

พอฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จบ อารมณ์ของเขาก็ดิ่งลงเหวทันที

ตอนแรกที่ได้ฟังเพลง "ของหวานยามดึก" ของเจียงซินซิน คุณภาพถือว่ายอดเยี่ยมมากจนทำให้หลี่ฮั่นเซิงรู้สึกภาคภูมิใจเต็มอก

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าเอ่ยปากเรื่องทุ่มงบเพิ่มอีกแสนหรอก

แต่

พอฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จบ หลี่ฮั่นเซิงก็อยากจะพูดแค่คำเดียวว่า "ของหวานยามดึก" มันคือเหี้ยอะไรวะ?

นิยามสายเยียวยาเหรอ?

ขายขี้หน้าแนวเพลงเยียวยาชะมัด

หลี่ฮั่นเซิงแทบอยากจะขุดหลุมฝังตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด

เดิมทีคิดว่า "ของหวานยามดึก" อบอุ่นและเยียวยาจิตใจมากแล้ว แต่พอมาเจอ "ใต้ผืนสมุทร" บดขยี้เข้าให้ ก็พ่ายแพ้อย่างราบคาบในทันที

พอลองเปิดฟัง "ของหวานยามดึก" อีกรอบ อย่าว่าแต่อบอุ่นเยียวยาเลย หลี่ฮั่นเซิงรู้สึกเหมือนหูถูกยัดขี้หนูเข้าไปเม็ดหนึ่ง ทรมานชะมัด

โคตรจะทรมาน

"ของหวานยามดึกขยะอะไรวะ นิยามสายเยียวยาบ้านแม่มึงสิ!"

ยังไงเจียงซินซินก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ หลี่ฮั่นเซิงจึงขอสบถระบายอารมณ์ก่อนค่อยว่ากัน

เวลาล่วงเลยมาถึงราวตีหนึ่ง ยอดดาวน์โหลดของเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ก็ทะลุหนึ่งล้านเป็นที่เรียบร้อย

ผลงานระดับนี้ถือเป็นการสร้างสถิติใหม่บนชาร์ตเพลงใหม่ แถมยังได้แรงหนุนจากกระแสความร้อนแรงของการครองอันดับหนึ่งบนชาร์ตกระแสสังคม

คนทำงานหาเช้ากินค่ำจำนวนมากคิดว่าจะยอมจ่ายสักสามหยวนเพื่อช่วยสนับสนุน แต่ไม่เปย์ยังพอทน พอเปย์ปุ๊บกลับดำดิ่งจนถอนตัวไม่ขึ้นทันที

ส่งผลให้เกิดกระแสบอกต่อกันแบบปากต่อปากอย่างรวดเร็ว

เอาล่ะ ทีนี้ก็ไม่ต้องมีใครได้หลับได้นอนกันแล้ว

บรรดาคนฟังต่างพากันไปถล่มช่องคอมเมนต์ของเพลง "ใต้ผืนสมุทร":

"ไอ้น้องลูกพี่ลูกน้องปัญญาอ่อนเอ๊ย โทรปลุกกูกลางดึกบอกว่าฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" แล้วมีเซอร์ไพรส์ ทีนี้ดีเลย กูนอนไม่หลับแล้ว เซอร์ไพรส์ฉิบหายเลยมึง!"

"แม่ถามว่าทำไมดึกดื่นไม่ยอมนอน ฉันบอกว่ากำลังฟังเพลงอยู่ ฟังจบเดี๋ยวจะนอน พอตีหนึ่งแม่เดินมาถามอีก สรุปแม่แย่งหูฟังไป แล้วแอบไปนั่งฟังคนเดียวในห้องหนังสือเฉย"

"เห็นทุกคนโดน 'เยียวยา' แบบนี้ฉันก็โล่งอก นึกว่าตัวเองเข้าผิดห้องซะอีก"

"เมื่อกี้ฉันก็นึกว่าเข้าผิดห้องเหมือนกัน เห็นคนแห่มาบอกว่าได้รับการเยียวยากันเพียบ คอมเมนต์ขอบคุณสืออีเยอะจนตาลาย"

"พวกนั้นได้รับการเยียวยาจริงไหมไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ กูจิตตกไปเรียบร้อยแล้ว..."

"เชี่ย ไอดีพี่ข้างบนทำไมคุ้นจังวะ? 'โก่งคันศรยิงตะวัน'? ชิบเป๋ง นี่มันแอ็กเคานต์ของผู้กำกับจางเชวียนี่หว่า?"

"อ้าว เป็นผู้กำกับจางเชวียจริงด้วย ฉันเห็นมีเครื่องหมายยืนยันตัวตนว่าเป็นหัวหน้าแผนกแต่งเพลงค่ายซิงอวี๋อยู่"

"เชี่ยเอ๊ย ฉันเห็นแอ็กเคานต์ของผู้กำกับซุนเชียนก็มาคอมเมนต์เหมือนกัน สองผู้กำกับใหญ่ดึกดื่นไม่หลับไม่นอน แอบมาปั๊มคอมเมนต์เล่นเนี่ยนะ?"

"พี่ข้างบนระวังคำพูดหน่อย อะไรคือปั๊มคอมเมนต์? เขาเรียกว่ามาหา 'วัตถุดิบถ่ายหนัง' ต่างหาก"

"หาวัตถุดิบไหมไม่รู้ แต่ฉันเดาว่าตอนนี้สองผู้กำกับใหญ่คงโดน 'เยียวยา' เข้าไปเหมือนกันแล้วล่ะ"

ทางด้านจางเชวียถึงกับมุมปากกระตุกยิก ๆ "ซวยชะมัด รู้งี้ใช้แอ็กหลุมดีกว่า"

ฝั่งซุนเชียนก็เช่นกัน "ผู้กำกับพ่องสิ กูเป็นหัวหน้าแผนกเว้ย!"

สองหัวหน้าแผนกดึกดื่นค่อนคืนยังไม่ยอมหลับยอมนอน หลัก ๆ ก็แค่อยากดูว่าไอ้หมอนั่นอย่างหลี่ฮั่นเซิงจะต้องควักกระเป๋าเพิ่มอีกหนึ่งแสนไหม

แล้วตอนนี้เป็นไงล่ะ ฝั่งจ้านฟ่างชนะขาดลอย เรื่องที่หลี่ฮั่นเซิงต้องจ่ายเพิ่มอีกหนึ่งแสนนอนมาเห็น ๆ แต่สองหัวหน้าใหญ่กลับตาสว่างจนนอนไม่หลับไปเรียบร้อยแล้ว

อย่าว่าแต่พวกเขาสองคนเลย สภาพของเจียงซินซินก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่

การประชันเพลงครั้งนี้ ผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว... ไม่สิ แค่ครึ่งชั่วโมง เจียงซินซินก็รู้ผลแล้ว

ทันทีที่ฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จบ เธอก็สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังในโลกใต้ทะเลลึกแห่งนั้น

ทั้งที่เป็นสไตล์เยียวยาเหมือนกัน แต่เพลง "ขนมหวานยามดึก" ของตัวเองกลับดูกระจอกไปถนัดตา

ยอดดาวน์โหลดเพิ่งจะได้แค่หนึ่งแสนหนึ่งหมื่น

นี่ขนาดว่าแฟนคลับของชูซิงจำนวนมากแห่มาฟัง "ขนมหวานยามดึก" ก่อนแล้วแท้ ๆ

ถ้าคนพวกนั้นไปฟังเพลง "ใต้ผืนสมุทร" ก่อน แล้วค่อยมาลองฟังตัวอย่างเพลง "ขนมหวานยามดึก" ละก็ คงทนฟังช่วงทดลองฟัง 60 วินาทีนั้นไม่ไหวด้วยซ้ำ

"หลินเย่า..." เจียงซินซินพึมพำชื่อนี้ซ้ำ ๆ ด้วยอารมณ์หม่นหมอง โลกในใจราวกับมีฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างหนัก

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพลง "ใต้ผืนสมุทร" จะแต่งขึ้นมาภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน

เนื้อเพลงเขียนออกมาอย่างไร้ที่ติ แฝงความหมายลึกซึ้งไว้หลายชั้น สุดแล้วแต่ว่าคนฟังจะตีความ

ยิ่งผสานกับเสียงร้องผู้หญิงโทนกร้านโลกของโจวเย่ ก็ยิ่งขับเน้นความสิ้นหวังออกมาได้อย่างหมดจด

มีชั่วขณะหนึ่งที่เจียงซินซินถามตัวเองในใจว่า ทำไมถึงคิดสั้นไปประชันเพลงกับหลินเย่ากันนะ?

นี่มันหาเรื่องใส่ตัว รนหาความทุกข์ให้ตัวเองชัด ๆ

คนอื่นเขาประชันเพลงกัน อย่างมากก็แค่มีแพ้กับชนะ

แต่เจียงซินซินเพิ่งได้ประจักษ์ว่า การประชันเพลงของพวกเธอคราวนี้ มันไม่ได้เรียบง่ายแค่เรื่องแพ้ชนะอีกต่อไป

แต่มันคือความอัปยศ

เอาเพลง "ขนมหวานยามดึก" ไปเทียบกับ "ใต้ผืนสมุทร" ก็เห็นความต่างชั้นอย่างชัดเจน

ยิ่งไปกว่านั้น

"ใต้ผืนสมุทร" สื่อถึงความสิ้นหวัง เพื่อที่จะดึงใครคนหนึ่งกลับมาจากห้วงความสิ้นหวังนั้น สมกับคำว่า 'เยียวยา' อย่างแท้จริง

ต่างจาก "ขนมหวานยามดึก" ที่แต่งขึ้นมาเพื่อมุ่งหวังจะเอาชนะเป็นหลัก ระดับชั้นของบทเพลงจึงถูกทิ้งห่างอย่างเห็นได้ชัดทันที

พอถึงเวลาราวเจ็ดโมงเช้า เพลง "ใต้ผืนสมุทร" ก็ถูกปักหมุดขึ้นหน้าแรกและเป็นเพลงแนะนำอันดับหนึ่งบนแอปพลิเคชันรวมถึงแพลตฟอร์มเพลงแทบทั้งหมด

ยอดดาวน์โหลดขยับเข้าใกล้หลักห้าล้านเข้าไปทุกที

ตัวเลขดาวน์โหลดที่พุ่งสูงจนน่าตกใจทำเอาบรรดาแอปพลิเคชันฟังเพลงต่างพากันตาลุกวาว รีบติดต่อจ้านฟ่างตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อขอซื้อลิขสิทธิ์เผยแพร่เพลง "ใต้ผืนสมุทร"

และค่ำคืนนี้เองที่ทำให้ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ทั้งหลายได้ประจักษ์ว่า สิ่งที่เรียกว่ากระแสความนิยมและการผงาดขึ้นมาของดาวรุ่งนั้นเป็นอย่างไร

ความจริงแล้ว การที่ "ใต้ผืนสมุทร" โด่งดังเป็นพลุแตกชั่วข้ามคืนไม่ได้พึ่งพาแค่กระแสความนิยมเท่านั้น หากแต่เป็นเพราะคุณภาพและตัวเพลงที่สามารถก้าวเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าทุกคนได้ต่างหาก

ต่อให้คุณไม่ได้ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า พอฟังจบแล้วก็ยังต้องอุทานออกมาว่า 'เยียวยาใจสุด ๆ ไปเลย'