ตอนที่ 100 ศิลปะ นี่มันงานศิลปะชัด ๆ

โม่เฉินมองดูหญิงสาวตรงหน้า เธออายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา

ดูแล้วน้ำหนักตัวอย่างมากก็คงแค่สี่สิบกว่ากิโลกรัม ปลาอายุสิบปีตัวหนึ่งของเขาแทบจะยาวกว่าส่วนสูงของเธอเสียอีก

"คุณผู้หญิง แน่ใจนะครับ ที่ร้านผมยังมีเมนูปลาอย่างอื่นอีก รสชาติก็ไม่เลวเหมือนกัน"

หวังเสี่ยวเหม่ยส่ายหน้าเบา ๆ "ไม่ต้องหรอกค่ะ บรรยากาศของที่นี่เหมาะกับการกินปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหูมาก ฉันจะกินปลาเปรี้ยวหวานค่ะ"

"ก็ได้ครับ..."

โม่เฉินเดินกลับเข้าครัวไปอย่างจนใจ

สตีฟมองหวังเสี่ยวเหม่ยด้วยความประหลาดใจ พลางคิดในใจว่าแม่หนูคนนี้ช่างไม่ประเมินกำลังตัวเองเอาเสียเลย

ตามที่เจ้าของร้านบอก ขนาดคนกินจุอย่างเขากับฮารุโกะรวมกันยังกินปลาตัวนั้นไม่หมด แล้วเด็กสาวตัวผอมบางคนเดียวจะไปกินหมดได้อย่างไร

ปากของหวังเสี่ยวเหม่ยยังคงดื้อรั้น แต่ในใจกลับกำลังหลั่งเลือด

ปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหูจานละ 299 ดอลลาร์เชียวนะ!

ครั้งนี้เธอได้รับเชิญมาเป็นกรรมการตัดสิน ได้ค่าตอบแทนมาแค่สามพันดอลลาร์เท่านั้น

รวมค่าโรงแรม ค่าตั๋วเครื่องบิน ค่ากิน ค่าซื้อชุดว่ายน้ำ ค่าครีมกันแดดและอื่น ๆ สรุปแล้วก็เหลือเงินติดกระเป๋าแค่ไม่กี่ร้อยดอลลาร์

การเขียนบทความลงออนไลน์ในประเทศหลงได้เดือนละสองหมื่นหลงปี้ก็นับว่าไม่น้อยแล้ว แต่พอแลกเป็นดอลลาร์ที่ธนาคารก็ได้แค่สามพันกว่าดอลลาร์เท่านั้น

ฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว ต่อไปต้องไม่ทำเรื่องแบบนี้อีกเด็ดขาด

แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันห้ามกันไม่ได้ ตอนนี้หวังเสี่ยวเหม่ยต้องขอดูให้รู้เรื่องว่าปรมาจารย์ที่อยู่เบื้องหลังเจ้าของร้านคนนี้คือใครกันแน่

ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่นั้น เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากหน้าร้าน มีคนในชุดเสื้อผ้าขาดวิ่นกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา เนื้อตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าและกลิ่นเหม็นหึ่ง

ในบรรดากลุ่มคนไร้บ้าน มีเพียงคนเดียวที่แม้จะสวมเสื้อผ้าราคาถูก แต่กลับสะอาดสะอ้านเรียบร้อย และจัดแต่งทรงผมมาเป็นอย่างดี

สิ่งที่ทำให้หวังเสี่ยวเหม่ยประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ คนไร้บ้านกลุ่มนี้เดินเข้ามาในร้านอาหารที่หรูหราและมีราคาแพงเช่นนี้ในแมนฮัตตัน แต่เถ้าแก่กลับไม่ห้ามปรามเลยสักนิด

แถมดูท่าทางพวกเขายังสนิทสนมคุ้นเคยกันมากทีเดียว

เหล่าเฝิง หัวหน้ากลุ่มคนไร้บ้าน ทักทายสตีฟก่อนเป็นคนแรก จากนั้นจึงเอ่ยกับโม่เฉิน

"โม่ที่รักของฉัน เงินสงเคราะห์ออกอีกแล้ว วันนี้ฉันเลี้ยงเอง!"

คนไร้บ้านคนอื่น ๆ ข้าง ๆ หัวเราะเยาะขึ้นมาสองสามเสียง "พอเถอะน่าเหล่าเฝิง เงินสงเคราะห์แค่นั้นน่ะ พอซื้อกินได้แค่ไม่กี่ไม้นั่นแหละ พวกเราแชร์กันจ่ายเหมือนเดิมดีกว่า"

โม่เฉินเดินยิ้มออกมาแล้วพูดว่า "ไม่ต้องหรอกครับ คราวนี้เหล่าเฝิงเลี้ยงไหวจริง ๆ ที่ร้านมีเมนูใหม่ จานเดียวพอให้พวกคุณผู้ชายร่างใหญ่หกคนกินอิ่มได้สบาย"

"สุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอ เป็นเมนูอะไรล่ะ ต้องแพงมากแน่ ๆ เลยใช่ไหม"

"ไม่แพงครับ 299 ดอลลาร์"

"ว้าว!"

บรรดาคนไร้บ้านต่างพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ

ในสถานที่อย่างถนนฟิฟธ์อเวนิวแห่งแมนฮัตตัน จ่ายแค่ 299 ดอลลาร์แล้วทำให้ชายฉกรรจ์หกคนอิ่มท้องได้ หลงจือเว่ยนี่เปิดมาเพื่อทำการกุศลชัด ๆ!

ร้านหลงจือเว่ยมีเมนูใหม่ วันนี้พวกคนไร้บ้านจึงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ในร้านไม่มีหวัง กังเถี่ยอยู่ พวกเขาจึงเริ่มคึกคักขึ้นมา

นอกจากเหล่าเฝิงแล้ว คนที่เหลือก็เริ่มส่งเสียงผิวปากแซวหวังเสี่ยวเหม่ย

หวังเสี่ยวเหม่ยจึงย้ายไปนั่งโต๊ะที่ห่างออกไปอีกหน่อย ทว่าสายตาของคนกลุ่มนั้นก็ยังคงจ้องมองเธอตาเป็นมัน

"คุณผู้หญิง ขอเบอร์ติดต่อไว้หน่อยได้ไหมจ๊ะ ฮี่ ๆ ๆ..."

ชายร่างยักษ์ที่อยู่ในอาการมึนเมาเดินเซเข้าไปหา

"แฮ่ม ๆ" เสียงกระแอมของโม่เฉินดังลอยมาจากในครัว

ชายร่างยักษ์ยักไหล่ ก่อนจะเดินถอยกลับไปอย่างเก้อเขิน

ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าหวัง กังเถี่ยนั้นเก่งกาจ แต่มีเพียงลูกค้าประจำของร้านเท่านั้นที่รู้ว่า ระยะหลังมานี้หวัง กังเถี่ยยิ่งเก่งกาจขึ้นเรื่อย ๆ เวลาลงมือซัดคนนอกจากจะมีพละกำลังแล้ว ยังมีทักษะชั้นเชิงอีกด้วย

และทักษะเหล่านั้น ก็เรียนมาจากเจ้าของร้านนั่นเอง

เมื่อเห็นชายร่างยักษ์ถูกเจ้าของร้านปรามจนล่าถอยไป หวังเสี่ยวเหม่ยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่จากนั้นแผนการหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที

"นี่ เดี๋ยวก่อนสิ"

"หืม?"

ชายร่างยักษ์หันหน้ากลับมา มองหวังเสี่ยวเหม่ยด้วยความประหลาดใจปนดีใจ

"คุณผู้หญิง ในที่สุดเธอก็มองเห็นความหล่อเหลาของฉันแล้วใช่ไหม"

"คือว่า จะให้ช่องทางติดต่อก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้นะ แต่มีใจกล้าพอจะมาประลองกันสักตั้งไหมล่ะ"

"ประลองเหรอ หมายถึงอะไรล่ะ" ชายร่างยักษ์ยิ้มเจ้าเล่ห์

"แข่งกันกินไงล่ะ เดี๋ยวพอปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหูของเจ้าของร้านยกมาเสิร์ฟ เรามาดูกันว่าใครจะกินได้หมด"

หวังเสี่ยวเหม่ยกล่าวเสริมอีกว่า "ถ้านายชนะ ฉันจะให้ช่องทางติดต่อ แต่ถ้าฉันชนะ นายต้องเป็นคนจ่ายเงินค่าอาหารมื้อนี้ ถ้าเสมอกัน ก็ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตกลงไหม"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ..."

บรรดาคนไร้บ้านพากันหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง

ชายร่างยักษ์คนนั้นได้รับฉายาว่าเป็นหมาป่าหิวโซแห่งแมนฮัตตันเชียวนะ

ขอแค่หิวจัด ต่อให้ไม่อร่อยแค่ไหนก็ยัดลงท้องได้ทั้งนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาหารของร้านหลงจือเว่ยเลย

หมอนี่เคยหิวโซจนแอบย่องไปถล่มร้านฟาสต์ฟู้ดแห่งหนึ่ง ฟาดพิซซ่าถาดใหญ่ไปคนเดียวถึงห้าถาดเต็ม ๆ จนกลายเป็นเรื่องเล่าขำขันไปทั่ว

ทว่า

พอโม่เฉินยกปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหูออกมาเสิร์ฟ ทุกคนต่างก็อ้าปากค้างตาค้าง

บนจานปลาขนาดยักษ์ที่ยาวเกือบหนึ่งเมตร ปลากราสคาร์ปตัวเขื่องหนักถึงสี่สิบชั่งนอนเด่นตระหง่านอยู่บนนั้น

พอเห็นปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ หมาป่าหิวโซถึงกับมึนตึ้บ

วันนี้เขาไม่ได้หิวขนาดนั้น ปลาตัวเบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนี้ ลองถามใจตัวเองดูก็รู้ว่าไม่มีทางยัดลงไปหมดคนเดียวแน่

หมาป่าหิวโซยอมจำนนทันที "ขอโทษด้วยนะคุณผู้หญิง ดูท่าเราคงไม่มีวาสนาได้ทำความรู้จักกันต่อแล้วล่ะ แต่เธอก็ไม่มีทางทำให้ฉันยอมจ่ายเงินมื้อนี้ได้เหมือนกันนะ"

มุมปากของหวังเสี่ยวเหม่ยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย พลางคิดในใจอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง 'ฮิ ๆ คราวนี้ล่ะแกแพ้แน่'

"เถ้าแก่ ฉันขอเปลี่ยนไปนั่งกินในห้องส่วนตัวได้ไหมคะ" หวังเสี่ยวเหม่ยถาม

"ได้สิครับ ห้องส่วนตัวไม่คิดเงินเพิ่ม ขอแค่ไม่มีคนอยู่ก็เข้าไปได้เลย"

"ขอบคุณค่ะ"

หวังเสี่ยวเหม่ยออกแรงเพียงเล็กน้อย ก็ยกจานพร้อมปลาตัวใหญ่หนักสี่สิบชั่งขึ้นมาได้สบาย ๆ ทำให้พวกคนไร้บ้านพากันส่งเสียงเชียร์ลั่น

"ฮ่า ๆ ๆ หมาป่าหิวโซ ดูท่าวันนี้เงินเยียวยาของแกคงรักษาไว้ไม่อยู่แล้วล่ะสิ"

"เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันเดาว่ายัยหนูนั่นแอบเข้าไปกินในห้องส่วนตัว ร้อยทั้งร้อยต้องคิดโกงแน่ ๆ"

โม่เฉินที่ยืนดูความสนุกอยู่ข้าง ๆ พูดแทรกขึ้นมาว่า "วางใจเถอะครับ เดี๋ยวผมจะช่วยเป็นพยานจับตาดูให้เอง"

ทันทีที่หวังเสี่ยวเหม่ยก้าวเท้าเข้าไปในห้องส่วนตัว จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดกึกไปทั้งร่าง

วินาทีนั้นเธอรู้สึกราวกับว่า ตัวเองได้ข้ามมิติย้อนเวลาไปแล้วจริง ๆ!

ภาพวาดบนผนัง โต๊ะเก้าอี้ที่ประณีตงดงาม กระถางกำยานโบราณอันเรียบหรู...

ความรุ่งเรืองของเมืองเปี้ยนจิงในภาพชิงหมิงซ่างเหอถู ทัศนียภาพยามค่ำคืนอันเงียบสงบของแม่น้ำฉินหวย...

รวมไปถึงภาพวาดที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ และลายเซ็นกำกับด้านล่าง

อักษรโซ่วจิน นี่มันอักษรโซ่วจินในฝันชัด ๆ!

เธอกวาดสายตามองดูลายเซ็นกำกับนั้นอีกครั้ง ตัวอักษรตวัดหวัด ๆ ไม่กี่ตัว ไม่ได้ดูเป็นทางการเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนเป็นผลงานที่สะบัดข้อมือวาดขึ้นมาตามอารมณ์ชั่ววูบเสียมากกว่า

ปีขาลเหรินอิ๋น จ้าวเจ๋อ วาด ณ ริมแม่น้ำไน่เหอ?

หวังเสี่ยวเหม่ยลองคำนวณดูในใจ เธอไม่แน่ใจว่าตอนที่จ้าวเจ๋อยังมีชีวิตอยู่ เคยได้วาดภาพรุ่ยเฮ่อถูในปีขาลเหรินอิ๋นหรือไม่

แต่ปี 2022 ก็คือปีขาลเหรินอิ๋นนะ!

เพิ่งวาดงั้นเหรอ?

นี่มัน...

ต้องเป็นยอดคนระดับไหนกัน ถึงจะเลียนแบบภาพรุ่ยเฮ่อถูและอักษรโซ่วจินของซ่งฮุยจงได้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติขนาดนี้ ช่างเหมือนกันเปี๊ยบจนแยกไม่ออกจริง ๆ!

เธอเริ่มสงสัยในตัวเจ้าของร้านคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ภาพวาดระดับนี้ คนหนุ่มคนหนึ่งไม่มีทางวาดออกมาได้เองแน่ และยิ่งยากที่จะหามาครอบครองได้

เว้นเสียแต่ว่าเขาจะมีผู้อาวุโสที่เก่งกาจระดับตำนานคอยหนุนหลังอยู่

"เฮ้อ ช่างเถอะ กินปลาก่อนดีกว่า..."

เธอมองดูการจัดจานอันประณีตงดงามเป็นอันดับแรก

การที่สามารถนำปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ หลังจากปรุงเสร็จแล้วยังจัดวางให้อยู่ในรูปทรงของเรือมังกรขนาดเล็กตั้งตระหง่านอยู่บนจาน แลดูมีชีวิตชีวาราวกับกำลังแหวกว่ายอยู่ในสายน้ำ

แค่ฝีมือการจัดจานและเพลงมีดอันยอดเยี่ยมนี้ เชฟธรรมดาทั่วไปก็เทียบไม่ติดฝุ่นแล้ว

พอมองดูตัวปลา ผิวเรียบเนียนอวบอิ่ม สีสันแดงระเรื่อซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มข้น อัตราส่วนของซีอิ๊วปรุงสีกับแป้งเปียกที่ใช้ราด ต้องผ่านการเคี่ยวกรำฝึกฝนมานับพันนับหมื่นครั้งอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น การราดน้ำซอสเปรี้ยวหวานลงบนตัวปลาขนาดใหญ่ยักษ์เช่นนี้ กลับทำให้น้ำซอสเคลือบติดทุกสัดส่วนได้อย่างสม่ำเสมอเท่ากันพอดิบพอดี

ผลงานศิลปะ นี่มันผลงานศิลปะชัด ๆ!

หวังเสี่ยวเหม่ยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ง่วนอยู่พักใหญ่กว่าจะได้ภาพถ่ายที่สมบูรณ์แบบออกมาหนึ่งรูป