ตอนที่ 99 หิวใช่ไหม เอาหัวสิงโตไปสักคำ

"จ้าวเกีย ซ่งฮุยจง จ้าวเกียหรือ"

โม่เฉินมองตัวอักษรโส้วจินขนาดเล็กนั้นแล้วพยักหน้าด้วยความเลื่อมใส

"แวดวงเพื่อนฝูงของปู่นี่ชักจะกว้างขวางขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ"

"โม่ ฉันคิดถึงนายจะตายอยู่แล้ว!"

เพิ่งเปิดประตูร้านได้ไม่นาน โม่เฉินก็ได้ยินเสียงเจ้าอ้วนที่คุ้นเคยดังแว่วมาจากไกล ๆ

ช่วงหลายวันที่โม่เฉินไปเที่ยวซานฟรานซิสโก เจ้าอ้วนสตีฟผอมลงไปตั้งหนึ่งรอบ

ยังดีที่ฮารุโกะแฟนสาวฝีมือทำอาหารใช้ได้ ไม่อย่างนั้นสตีฟคงซึมเศร้าไปจริง ๆ แน่

"อา เจียนปิ่งกั่วจึของฉัน หัวปลานึ่งพริกสับของฉัน กุ้งเครย์ฟิชรสเผ็ดชาของฉัน อ๊าก เซ็ตสามอย่างของฉัน!"

สตีฟนอนฟุบหมดเรี่ยวแรงอยู่บนโต๊ะ ไม่มีอารมณ์มาชื่นชมสไตล์การตกแต่งร้านใหม่เลยแม้แต่น้อย

ฮารุโกะหยิบเมนูขึ้นมาแล้วพูดอย่างอ่อนหวาน "ที่รักคะ ในเมื่อเถ้าแก่กลับมาแล้ว พวกเราก็รีบสั่งอาหารกันเถอะค่ะ"

สตีฟโบกมืออย่างอ่อนแรง "ไม่ต้องหรอก เมนูในร้านฉันท่องจำจนขึ้นใจหมดแล้ว ไม่ต้องดูหรอก"

ฮารุโกะพยักหน้าแล้วพึมพำกับตัวเอง "อ๋อ 'สิงโต' ตัวอักษรข้างหน้าสองสามตัวนั้นฉันไม่ค่อยรู้จักแฮะ 'เก้า' ตัวนี้ฉันก็รู้จัก 'ปลา' ฮิ ๆ ตัวนี้ฉันก็รู้จักด้วย!"

พอได้ยินแฟนสาวพูด ดวงตาของสตีฟก็เป็นประกายราวกับฟื้นคืนชีพขึ้นมาทันที เขาลุกพรวดขึ้นมา

"เมนูใหม่!"

"สั่งเลย ๆ ๆ !"

ฮารุโกะพูดด้วยความลำบากใจเล็กน้อย "แต่ว่าที่รักคะ ปลาจานนี้ดูเหมือนจะแพงไปหน่อยนะ ช่วงนี้หุ้นของคุณไม่ค่อยดี พวกเราต้องประหยัดมัธยัสถ์กันหน่อยค่ะ"

"เอ่อ..." สตีฟก็ชักรู้สึกลำบากใจขึ้นมาเหมือนกัน

"เอาเถอะค่ะ ฉันหางานพนักงานเสิร์ฟได้แล้ว รอให้เงินเดือนฉันออกก่อน พวกเราค่อยมากินปลากันนะคะ"

"ได้ งั้นก็สั่งไอ้สิงโตอะไรนั่นมาที่หนึ่ง แล้วก็ไอ้เก้านั่นด้วย"

"อื้อ ๆ"

ช่วงนี้หวัง กังเถี่ยกับเดฟมีคิวแข่งหลายนัด ตอนนี้ในร้านหลงจือเว่ยจึงมีแค่โม่เฉินอยู่คนเดียว

"ต้าสื่อ อาหารใหม่สองอย่างที่นายสั่งน่ะยอดเยี่ยมจริง ๆ ส่วนปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหูน่ะ พวกนายสองคนกินไม่หมดหรอก" โม่เฉินยิ้มพลางพูด

สตีฟพูดอย่างไม่ยอมแพ้ "กินไม่หมดงั้นเหรอ ล้อเล่นน่ะสิ ร้านนายจะมีของที่ฉันกินไม่หมดได้ยังไง ดูถูกนักกินอันดับหนึ่งแห่งแมนฮัตตันเกินไปแล้ว"

โม่เฉินยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหารให้สตีฟกับฮารุโกะ

ทันทีที่หงซาวซือจื่อโถวและจิ่วจ่วนต้าฉางถูกยกออกมาเสิร์ฟ ดวงตาของสตีฟก็เป็นประกายวิบวับ ฮารุโกะช่วยเช็ดน้ำลายที่มุมปากให้เขา

"โม่ อาหารสองจานนี้ทำมาจากอะไรเหรอ"

"อืม วัตถุดิบหลักคือหมูสับกับไส้ใหญ่หมูครับ"

"ไส้ใหญ่เหรอ ไส้ใหญ่แบบที่ฉันคิดหรือเปล่า"

"ใช่ครับ"

สตีฟยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ฮิ ๆ ของแบบนี้กินอะไรบำรุงอันนั้นด้วยหรือเปล่าเนี่ย"

ฮารุโกะหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอรีบเอามือปิดปากสตีฟไว้

โม่เฉินทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าสตีฟหมายความว่าอย่างไร และไม่รู้ด้วยว่าทำไมจู่ ๆ ฮารุโกะถึงหน้าแดง

สตีฟมองดูหัวสิงโตที่โม่เฉินแกะสลักอย่างประณีตบรรจง รู้สึกราวกับว่าสิงโตตัวนั้นมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ ดูองอาจสง่างามยิ่งนัก

พอสบสายตาของสิงโตตัวนั้นตรง ๆ ถึงกับทำให้รู้สึกกลัวขึ้นมานิดหน่อยด้วยซ้ำ

เขาอ้าปากกว้างแล้วเขมือบหัวสิงโตเข้าไปทั้งลูกในคำเดียว

"อา ฉันรอดตายแล้ว!"

สตีฟปล่อยมือทิ้งลงข้างตัวใต้โต๊ะอย่างผ่อนคลาย ในปากเคี้ยวหัวสิงโตตุ้ย ๆ สีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขถึงขีดสุด

หงซาวซือจื่อโถวหรือหัวสิงโตน้ำแดงก็เป็นอาหารชื่อดังที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานเช่นกัน

ในตำรา "สือจิง" สมัยราชวงศ์เหนือใต้ รวมถึง "จือจื้อทงเจี้ยน" ของซือหม่ากวง ต่างก็มีบันทึกเกี่ยวกับอาหารจานนี้ไว้

ในบรรดาอาหารชื่อดังสี่อย่างที่สุยหยางตี้ทรงสั่งเมื่อครั้งเสด็จประพาสหยางโจว ก็มี 'ขุยฮวาจ่านโร่ว' ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของหงซาวซือจื่อโถวรวมอยู่ด้วย

ต่างจากญาติสนิทอย่างซื่อสี่หวานจึ หงซาวซือจื่อโถวในฐานะตัวแทนของอาหารหวยหยางจะเน้นการดึงรสชาติดั้งเดิมของวัตถุดิบออกมามากกว่า รสชาติจึงกลมกล่อมนุ่มนวล

แม้ดูภายนอกจะเป็นการตุ๋นน้ำแดงที่น้ำมันเยิ้มซอสเข้มข้นเหมือนกับจิ่วจ่วนต้าฉาง แต่ตอนทำหัวสิงโตจะใช้ซีอิ๊วน้อยกว่า และใช้น้ำตาลกรวดผัดมากกว่า

หมูสับอิเบริโกพันธุ์ขนดำที่มีสัดส่วนเนื้อไม่ติดมันเจ็ดส่วนมันสามส่วน เมื่อนำมาผสมกับหน่อไม้ฤดูหนาว เห็ดหอม และแป้ง ปั้นเป็นก้อนกลมนั้น ต้องไม่บีบแน่นจนเกินไป

เพื่อให้น้ำซอสตุ๋นน้ำแดงที่ทำเสร็จแล้วสามารถซึมเข้าไปตามช่องว่างของเนื้อสับได้อย่างทั่วถึง

เมื่อกัดเข้าไปหนึ่งคำ จะได้สัมผัสรสชาติอันแสนวิเศษราวกับมีน้ำซอสเข้มข้นทะลักล้นออกมาจากเนื้อสับเลยทีเดียว

ก้อนเนื้อกลมขนาดพอดีคำที่ผ่านการทอดด้วยไฟแรง เมื่อราดด้วยซอสเคี่ยวรสเข้มข้น จึงกรอบนอกนุ่มใน หอมเค็มกลมกล่อมและเจือด้วยความหวานละมุนบางเบาของน้ำตาลกรวด

ผักอย่างแห้ว เห็ดหอม และหน่อไม้ฤดูหนาวที่ผสมอยู่ในเนื้อสับ ยังช่วยตัดเลี่ยนได้อย่างยอดเยี่ยม

มีทั้งผักและเนื้อ รสชาติเค็มกลมกล่อมผสานกับความหวานสดชื่น กลืนลงไปหนึ่งคำ กลิ่นหอมก็อบอวลไปทั่วทั้งปาก

ฮารุโกะชอบหงซาวซือจื่อโถวเมนูนี้เป็นอย่างยิ่ง ในช่วงชีวิตยี่สิบปีอันน่าเวทนาของเธอ ไม่เคยได้ลิ้มลองอาหารที่ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจเบิกบานได้ขนาดนี้มาก่อนเลย

ความอิ่มเอมหลังมื้ออาหารมักทำให้ผู้คนจินตนาการเตลิดไปไกล ในยามนี้ ห้วงความคิดของฮารุโกะถูกดึงดูดไปยังภาพความเจริญรุ่งเรืองของประเทศหลงเมื่อพันปีก่อน

หมอกควันบุปผางามในเดือนสามล่องเรือสู่หยางโจว ภาพทิวทัศน์อันงดงามตระการตาล้วนปรากฏอยู่ตรงหน้า

ในขณะที่สตีฟกลับมีใจฝักใฝ่ในจิ่วจ่วนต้าฉางมากกว่า

เมื่อได้ยินว่าดูแรนต์ฟาดของสิ่งนี้ไปไม่น้อย สตีฟก็รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาทันที

"ไอ้เจ้าเหล่าตู้ แอบไปกินของดีรสจัดจ้านขนาดนี้ลับหลังฉันได้ยังไงกัน?"

"โม่ วันหลังฉันต้องดวลกับเหล่าตู้แล้วก็เหล่าเฝิงสักตั้ง ด้วยซาชิมิไส้ใหญ่สักจาน จะได้รู้กันไปเลยว่าใครจะแน่กว่ากัน"

ขณะที่ในร้านกำลังคุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน ประตูหน้าร้านหลงจือเว่ยก็มีหญิงสาวชาวประเทศหลงรูปร่างได้สัดส่วนก้าวเดินเข้ามา

ผมสั้นระใบหูประดับด้วยเครื่องประดับรูปเขาสัตว์สุดน่ารัก กระดิ่งเล็กๆ บนตัวส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งตามจังหวะก้าวเดิน

หวังเสี่ยวเหม่ยยังสวมแว่นตาเพิ่มเข้ามาในครั้งนี้ ทำให้รูปลักษณ์ที่น่ารักแฝงไว้ด้วยความสุขุมสง่างาม

เป้าหมายในการมาของเธอคือตามหายอดพ่อครัวเฒ่าขั้นเทพที่ซ่อนตัวอยู่ในร้านหลงจือเว่ย

เมื่อนั่งลงในร้านเล็กๆ ที่ตกแต่งสไตล์โบราณ หวังเสี่ยวเหม่ยก็รู้สึกราวกับได้ย้อนเวลาข้ามภพ

นี่คือนิวยอร์กจริงๆ หรือ?

บรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายโบราณเช่นนี้ แม้แต่ในแผ่นดินใหญ่ของประเทศหลง ทุกวันนี้ก็แทบจะหาดูไม่ได้แล้ว

รสนิยมของเถ้าแก่คนนี้ ช่างไม่เลวเลยจริงๆ

ไม่สิ ต้องเป็นเจ้าของร้านรุ่นคุณปู่ที่อยู่เบื้องหลังเขาต่างหาก

หวังเสี่ยวเหม่ยมั่นใจอย่างยิ่งว่า โม่เฉินที่อายุเพิ่งจะยี่สิบกว่าปี อย่างมากที่สุดก็เป็นได้แค่ลูกมือฝึกหัดตัวเล็กๆ เท่านั้น

ช่วงนี้เธอกำลังเขียนบันทึกการเดินทางเล่มหนึ่ง มีชื่อว่า "สัญจรท่ามกลางกระแสนคร ตามหารอยอดีตกลิ่นอายโบราณที่เลือนหาย"

ทุกครั้งที่เดินทางไปถึงประเทศใด เธอจะใช้ปลายปากกาอันประณีตบรรจงบันทึกอาหารเลิศรสที่ได้ลิ้มลองเอาไว้ จนมีผู้ติดตามในอินเทอร์เน็ตแล้วนับล้านคน

เมื่อมองดูสไตล์การตกแต่งของร้านหลงจือเว่ย ช่างตรงกับบรรยากาศในใจของเธอยิ่งนัก

ติดอยู่เพียงแค่ว่าคนที่อ้างตัวเป็นเจ้าของร้านนั้นยังหนุ่มแน่นเกินไป ไม่ใช่อาจารย์รุ่นเก๋าที่มีฝ่ามือเต็มไปด้วยรอยด้านจากการควงกระทะอย่างที่เธอจินตนาการไว้

"เถ้าแก่ สั่งอาหารค่ะ" เสียงอันไพเราะของหวังเสี่ยวเหม่ยดังขึ้นในร้าน

"มาแล้วครับ" โม่เฉินวิ่งออกมายื่นเมนูให้

เขาพิจารณาสาวสวยตรงหน้า รู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง เหมือนจะเคยเห็นในเทศกาลอาหาร

ใช่กรรมการหรือเปล่านะ?

โม่เฉินไม่ค่อยแน่ใจนัก วันแข่งนั้นสมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับการชิมอาหารของพ่อครัวคนอื่น

"ขอปลาเปรี้ยวหวานทะเลสาบซีหูที่หนึ่งค่ะ" หวังเสี่ยวเหม่ยสั่งอาหารอย่างรวดเร็ว

"เอ่อ คุณคนสวยครับ ปลาตัวนี้ใหญ่มากเลยนะ คุณกินคนเดียวไม่หมดหรอกครับ" โม่เฉินเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

หวังเสี่ยวเหม่ยมีสีหน้าเรียบเฉย "ขอบพระคุณท่านที่ใส่ใจ ไม่เป็นไรหรอก อย่าได้กังวลไปเลย"