ตอนที่ 98 ปรับปรุงร้านใหม่ พร้อมให้บริการ

ในบรรดาผู้คนทั่วทั้งลาน มีเพียงหวังเสี่ยวเหม่ยคนเดียวเท่านั้นที่กล้าเดินขึ้นไปลองชิมเมนูมองลงสู่นรก

หากมองด้วยสายตาของนักท่องเที่ยวชาวตะวันตกทั่วไป อาหารจานนี้ช่างดูน่าสยดสยอง แถมยังมีกลิ่นเหม็นฉุนแสบจมูกจริง ๆ

ทว่าในสายตาของหวังเสี่ยวเหม่ย มันกลับเป็นการผสมผสานอาหารคลาสสิกหลากหลายเมนูเข้าด้วยกัน ทั้งยังรังสรรค์ออกมาได้อย่างเปี่ยมสไตล์แปลกใหม่เป็นเลิศ

แม้ภาพลักษณ์จะพิลึกพิลั่นชวนขนลุก แต่เมื่อพิจารณาดูให้ละเอียด ทุกอย่างล้วนเป็นของอร่อยที่ผ่านการปรุงด้วยการควบคุมไฟมาอย่างสมบูรณ์แบบ

หวังเสี่ยวเหม่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป อยากจะกัดหงซาวซือจื่อโถวก้อนนั้นสักคำเหลือเกิน

"คุณผู้หญิงครับ ผมไม่มีสิทธิ์เป็นกรรมการเลยไม่ได้ชิมเป็นคนแรก รบกวนหน่อยนะครับ ช้อนที่คุณกินเสร็จแล้วขอยืมผมเลียสักทีได้ไหมครับ" ดูแรนต์เอ่ยด้วยสายตาเปี่ยมความกระหาย

"ไม่เอาค่ะ!"

หวังเสี่ยวเหม่ยตกใจจนต้องถอยหลังหนีไปหลายก้าว

เพื่อรักษาความยุติธรรมของการแข่งขัน ทีมงานต่างพากันสวมหน้ากากอนามัยด้วยสีหน้าทรมาน แล้วแบ่งเมนูมองลงสู่นรกออกเป็นหลายส่วน นำไปเสิร์ฟให้แก่เหล่ากรรมการที่กลับไปนั่งประจำที่

ชวาร์เซเน็กเกอร์คิดในใจ "ทำไมฉันต้องมาเป็นกรรมการในการแข่งขันแบบนี้ด้วยเนี่ย..."

อาหารมืดมนหม้อนี้ มีระดับความสยองขวัญเหนือกว่าเมนูแหงนมองดวงดาวฉบับน่ารักของเอียนส์ไปไกลโข แถมยังคล้ายกับถาดรวมมิตรขนาดใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยอาหารสุดสะพรึง

ชวาร์เซเน็กเกอร์ได้แต่สวดภาวนาให้ส่วนที่แบ่งมาถึงตนนั้นเป็นไส้หมู

ของสิ่งนั้นเขาเพิ่งได้กินไปเมื่อวาน รสชาติยอดเยี่ยมมาก อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ได้มีกลิ่นเหม็นจนแสบตาขนาดนี้

ชวาร์เซเน็กเกอร์หลับตาลงแน่น

"ฉิบหายแล้ว!"

พอลืมตาขึ้นมา เขากลับพบว่าไส้หมูชิ้นนั้นเข้าไปอยู่ในปากของซักเคอร์เบิร์กกับภรรยาเสียแล้ว

พอหันกลับมามองจานของตัวเอง มันคือตีนไก่อันน่าสะพรึงกลัวหนึ่งชิ้น!

กล้องวิดีโอได้จับภาพโคลสอัปมาที่เขาเป็นที่เรียบร้อย

ในฐานะหนึ่งในผู้ริเริ่มจัดงานเทศกาลครั้งนี้ เขาไม่มีทางถอยหนีต่อหน้ากล้องอย่างแน่นอน

ชวาร์เซเน็กเกอร์จึงตัดใจ วางมีดกับส้อมลง แล้วใช้มือหยิบตีนไก่แห่งนรกชิ้นนั้นขึ้นมาตรง ๆ

ด้านล่างของตีนไก่ยังติดซอสสีดำกลิ่นเหม็นข้นคลั่กมาด้วย

ชวาร์เซเน็กเกอร์มองดูมือของตัวเอง ก่อนจะฝืนยัดตีนไก่เข้าปากท่ามกลางสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน

เดิมทีเขาตั้งใจจะกลืนลงคอไปรวดเดียว แต่เมื่อริมฝีปากได้สัมผัสกับคอลลาเจนอันเนียนแน่น ฟันก็เผลอกัดลงไปตามสัญชาตญาณ

"..."

"หือ?"

"รสมะนาวเหรอ?"

"เปรี้ยว ๆ เผ็ด ๆ แถมยังหวานด้วย?"

เขาลองกัดคำใหญ่อีกครั้ง เนื้อสัมผัสที่เด้งนุ่ม ผสานเข้ากับน้ำยำพริกมะนาวที่ซึมลึกเข้าเนื้ออย่างถึงพริกถึงขิง มันกลับอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ!

รสชาติเปรี้ยวอมหวานเผ็ดเล็กน้อยของตีนไก่มะนาว น่าจะเป็นรสชาติที่ชาวมี่กั๋วเปิดใจยอมรับได้ง่ายที่สุดในบรรดาเมนูตีนไก่ทั้งสามแบบ

พอกัดไปได้คำแรก ชวาร์เซเน็กเกอร์ก็หยุดไม่อยู่อีกต่อไป

สุดท้ายเขายังเผลอเลียซอสเต้าหู้เหม็นที่เปื้อนอยู่นั้นเข้าไปด้วยโดยไม่รู้ตัว

"เหม็นจังโว้ย..."

"แต่หอมชะมัด!"

เขาถึงกับเริ่มรู้สึกว่า ซอสเวทมนตร์สีดำราวกับผลงานการเล่นแร่แปรธาตุนี้ มันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นแล้ว

เหม็นถึงขีดสุดก็คือหอมอย่างที่สุด

ชวาร์เซเน็กเกอร์หันไปมองตู้เสี่ยวซ่วยที่กำลังยืนน้ำลายสออยู่ข้าง ๆ ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงได้กลายเป็นแฟนคลับตัวยงของโม่เฉิน

เขาได้แต่ยิ้มเจื่อนอย่างนึกขำ เป็นตัวเขาเองที่วู่วามไปหน่อย

ทั้งที่เมื่อวานไส้หมูก็ดูน่ากลัวเหมือนกัน แต่เขาก็ยังกินไปเต็มจานแท้ ๆ แล้วไฉนวันนี้ถึงได้โดนตีนไก่นี่ขู่จนขวัญหนีดีฝ่อไปได้?

"ขออีกจานสิ เอามาอีกจาน!" ชวาร์เซเน็กเกอร์ตะโกนลั่น

ทีมงานเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ "ขออภัยด้วยครับท่าน ไม่มีแล้วครับ เชฟไม่ได้เตรียมส่วนเกินไว้ ตอนนี้กระทั่งผู้ชมแถวหน้าก็ยังแบ่งกันไม่พอเลยครับ"

"เฮ้อ..."

ชวาร์เซเน็กเกอร์นึกเสียดายอยู่ในใจ พอหันไปมองหวังเสี่ยวเหม่ยที่อยู่ข้าง ๆ โต๊ะตรงหน้าเธอกลับมีจานเปล่าวางซ้อนกันสูงถึงสามใบแล้ว

หวังเสี่ยวเหม่ยเป็นคนแรกที่ค้นพบความอร่อยของอาหารจานนี้ ในตอนที่คนอื่น ๆ พากันปฏิเสธ เธอกลับกินรวดเดียวไปถึงสามส่วน

"อื้ม... รสชาติของบ้านเกิด รสชาติของหลียเวี่ย..."

"เอ๊ะ ทำไมฉันถึงพูดประโยคนี้ออกมาได้นะ?"

ทันทีที่เมนูมองลงสู่นรกปรากฏขึ้น ก็ทำให้กรรมการและผู้ชมต้องตกตะลึงด้วยพลังข่มขวัญอันมหาศาล

จากนั้นเมื่อมีหวังเสี่ยวเหม่ยเปิดประเดิมบนเวที และมีดูแรนต์ทำหน้าที่ถ่ายทอดการกินอยู่ด้านล่าง ผู้คนก็เริ่มทยอยลองชิมทีละนิด แล้วก็เริ่มติดใจเคลิบเคลิ้มกันไปทีละคน

อาหารจานนี้ประกอบไปด้วยหงซาวซือจื่อโถว ตีนไก่ ปูดองเหล้า จิ่วจ่วนต้าฉาง และเต้าหู้เหม็น ซึ่งเป็นอาหารจานเด่นและของว่างขึ้นชื่อทั้งห้าอย่างแห่งประเทศหลง

เมนูทั้งห้าอย่างที่ดูเหมือนจะเข้ากันไม่ได้เลย กลับถูกโม่เฉินจัดวางรวมกันอย่างน่าอัศจรรย์ จนกลายเป็นทั้งอาหารมืดมนที่ชวนให้ลุ่มหลงติดใจ

ช่างเข้ากับหัวข้อการแข่งขันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งยังอร่อยล้ำอย่างยิ่ง

"ยินดีด้วยนะ ครั้งนี้นายชนะแล้ว"

เอียนส์และเชฟคนอื่น ๆ เดินเข้ามาจับมือกับโม่เฉิน

"จริงสิ เราคงได้เจอกันอีกแน่ ผมอยากจะไปลองชิมอาหารประเทศหลงที่ร้านคุณด้วยตัวเองสักครั้งจริง ๆ" เอียนส์กล่าว

"ยินดีต้อนรับเสมอครับ" โม่เฉินตอบอย่างสุภาพ ฝีมือและความคิดสร้างสรรค์ของหัวหน้าเชฟประจำราชสำนักผู้นี้ เขาก็รู้สึกเลื่อมใสอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

[มองลงสู่นรก ภารกิจเสร็จสิ้น (คุณปู่พอใจมาก)]

[มอบรางวัลภารกิจ กรรมวิธีปรุงอาหารประเภทปูระดับสุดยอด]

โม่เฉินกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ได้เรียนรู้วิชาใหม่อีกอย่างแล้ว

แถมคราวนี้ยังเป็นเมนูชุดใหญ่ของวัตถุดิบชนิดหนึ่ง อาศัยฝีมือนี้ เขาก็สามารถเปิดตัวเมนูปูได้หลากหลายรูปแบบเลยทีเดียว

พลิกแซงทางโค้ง เมนูมองลงสู่นรกที่ขึ้นเสิร์ฟเป็นจานสุดท้ายสามารถเอาชนะแหงนมองดวงดาวได้อย่างขาดลอย

เงินรางวัลห้าแสนจากงานแข่งตกเป็นของเขาเรียบร้อย

อาหารประเทศหลงสูตรพิเศษจากร้านหลงจือเว่ยแห่งแมนฮัตตัน นิวยอร์ก ได้สร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้งให้แก่นักท่องเที่ยวเช่นกัน

นักท่องเที่ยวต่างถิ่นจำนวนไม่น้อยต่างจดจำชื่อและที่อยู่ของร้านหลงจือเว่ยเอาไว้

ไว้พอได้เงินรางวัลแล้วไปเที่ยวนิวยอร์ก จะต้องแวะไปลิ้มลองที่ร้านหลงจือเว่ยแห่งนี้ด้วยตัวเองให้ได้

ทุกคนเปลี่ยนจากความหวาดกลัวที่มีต่ออาหารจานนี้ของโม่เฉินกลายมาเป็นคำชื่นชมยกย่องอย่างล้นหลาม

มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงนิ่งเงียบไม่เอ่ยปากอะไร

หวังเสี่ยวเหม่ย นักเขียนด้านอาหาร

ในฐานะนักเขียนด้านอาหารที่เดินทางไปทั่วโลก ความเข้าใจในอาหารของหวังเสี่ยวเหม่ยนั้นเหนือกว่าคนส่วนใหญ่มาก

หากตัดสินจากประสบการณ์ของเธอ แค่จิ่วจ่วนต้าฉางจานนั้น ถ้าไม่มีฝีมือระดับสั่งสมมากว่าสามสิบปีขึ้นไปก็ไม่มีทางทำออกมาได้แน่

ทว่าเชฟแซ่โม่คนนั้น ดูท่าทางแล้วเพิ่งจะอายุยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น

นี่มันเป็นไปไม่ได้เลยอย่างเด็ดขาด

ศาสตร์การทำอาหารเป็นวิชาชีพที่ต้องอาศัยการสั่งสมประสบการณ์ทีละเล็กละน้อย ความคิดริเริ่มสร้างสรรค์แม้จะล้ำค่า แต่ประสบการณ์ไม่ใช่สิ่งที่จะชดเชยกันได้ในเวลาอันสั้น

หวังเสี่ยวเหม่ยมีเหตุผลให้สงสัยว่า เจ้าโม่เฉินคนนั้นอาจเป็นเหมือนพวกดาราเน็ตไอดอลที่ถูกปั้นขึ้นมา และเบื้องหลังของเขาจะต้องมีปรมาจารย์ด้านการทำอาหารระดับบิ๊กคอยบงการอยู่อย่างแน่นอน

เธอตัดสินใจว่าจะต้องไปดูด้วยตาตัวเอง

นับตั้งแต่วันที่ออกจากนิวยอร์ก โม่เฉินก็เตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกมาเกือบสัปดาห์แล้ว

เขาถือเงินรางวัลห้าแสนดอลลาร์ขึ้นเครื่องบินขากลับ

"ฮิฮิ รวยแล้ว รวยแล้ว คราวนี้เรื่องซื้อบ้านคงสบายใจได้ละ"

"อืม... ซื้อแถวไหนดีนะ"

"ไปเป็นเพื่อนบ้านกับชวนเป่า บ้านแถวนั้นต้องไม่เลวแน่!"

"แต่ห้าแสนเหมือนจะซื้อได้แค่ห้องน้ำห้องเดียวมั้ง..."

ไม่รู้ทำไม บนเครื่องบินขากลับ โม่เฉินรู้สึกตลอดว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองเขาอยู่

จนกระทั่งก้าวเท้าเข้ามาในร้านหลงจือเว่ย ความรู้สึกนั้นถึงได้ค่อย ๆ จางหายไป

ทันทีที่เดินเข้าประตูร้าน โม่เฉินก็ต้องตกตะลึง

"คุณพระช่วย ฝีมือการตกแต่งนี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!"

ร้านหลงจือเว่ยโฉมใหม่ มีพื้นที่กว้างกว่าร้อยตารางเมตรแล้ว

ที่นั่งในร้านเพิ่มขึ้นเป็นสิบโต๊ะ ศิลปะยุคราชวงศ์ถังและซ่งผสมผสานกันอย่างงดงามลงตัว

นอกจากนี้ ในร้านยังมีห้องส่วนตัวสไตล์สถานบันเทิงยามค่ำคืนแห่งเมืองเปี้ยนจิงในยุคที่ราชวงศ์ซ่งรุ่งเรืองถึงขีดสุดเพิ่มขึ้นมาอีกห้องหนึ่ง

ห้องส่วนตัวนี้มีขนาดเพียงสิบกว่าตารางเมตร ทว่าภายในกลับแกะสลักลวดลายลงสีวิจิตรงดงามราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง

โต๊ะเก้าอี้ไม้และชุดชามช้อนโบราณอันเรียบหรูนั้นไม่ต้องพูดถึง สิ่งที่ทำให้โม่เฉินสะดุดตาคือ ภาพเขียนพู่กันจีนภาพหนึ่งที่แขวนเด่นอยู่ด้านบน

"ภาพกระเรียนมงคล"

ในภาพเป็นนกกระเรียนเซียนหลายตัวกำลังโบยบินอยู่เหนือพระราชวังอันโอ่อ่าอลังการ มองปราดเดียวก็รู้สึกปลอดโปร่งเบิกบานใจ

โม่เฉินไม่ได้รู้เรื่องจิตรกรรมหรือพู่กันจีนนัก รอยประทับตราแปลก ๆ บนนั้นก็ไม่รู้ว่ามีความหมายว่าอะไร

ทว่าตัวอักษรที่หมึกยังไม่แห้งสนิทดีด้านบน เขากลับอ่านเข้าใจ

"ปีขาลเหรินอิ๋น วาดขึ้น ณ แม่น้ำไน่เหอ จ้าวชี"