ตอนที่ 97 มา มองลงสู่นรก

หวังเสี่ยวเหม่ยเป็นคนแรกที่เริ่มชิม

เนื่องจากทำการบ้านมาก่อน และในฐานะที่เป็นนักเขียนด้านอาหาร ความรู้สึกไวของเธอจึงทำให้มีปมในใจกับเมนูนี้มากเป็นพิเศษ

"อืม..."

"เนื้อสัมผัสของพาย มีความหวานสดชื่นกำลังดี ได้กลิ่นอายลมทะเลจาง ๆ"

"ในท้องปลาทั้งเจ็ดชนิดยัดไส้ด้วยเนื้อปลาไหลย่างหอมกรุ่น ทำให้เนื้อสัมผัสกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว พอลิ้มรสอย่างละเอียดก็ยังได้รสชาติเฉพาะตัวของปลาแต่ละชนิดอีกด้วย"

"เลมอนชีสชั้นสุดท้ายก็เป็นจุดเด่นที่ลงตัว ทำให้พายชิ้นนี้กินแล้วไม่รู้สึกเลี่ยนเลยแม้แต่น้อย"

"หัวปลาและหางปลาถูกตกแต่งออกมาเป็นเครื่องประดับที่น่ารัก ไม่ได้ดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยนะคะ"

"ยอดเยี่ยมมาก ให้คะแนนเต็มค่ะ!"

หวังเสี่ยวเหม่ยให้คะแนนด้วยความพึงพอใจ

คนอื่น ๆ อย่างชวาร์เซเน็กเกอร์และซักเคอร์เบิร์ก เดิมทีไม่ได้เป็นกรรมการสายอาหารมืออาชีพอยู่แล้ว พอได้ยินหวังเสี่ยวเหม่ยพูดแบบนั้น ต่างก็พากันให้คะแนนสูงลิ่วตามไปด้วย

มีเพียงจางเจิ้นที่แอบคิดในใจ อยากจะกดคะแนนของเอียนส์ให้ต่ำลงหน่อยเพื่อช่วยคนบ้านเดียวกันจากประเทศหลง

แต่เมนูแหงนมองดวงดาวจานนี้มันอร่อยเกินไปจริง ๆ เขาจึงเผลอให้คะแนนสูงไปโดยไม่รู้ตัว

โม่เฉินเองก็ลองชิมไปชิ้นเล็ก ๆ และรู้สึกชื่นชมอยู่เงียบ ๆ เช่นกัน

เอียนส์คนนี้มีฝีมือไม่เบาจริง ๆ เขานำคาเวียร์ปลาสเตอร์เจียนชั้นดีมานวดผสมลงไปในแป้ง

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องต้นทุน แค่ฝีมือระดับนี้ ต่อให้เทียบกับเชฟขนมอบของประเทศหลงก็ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย

การผสมผสานรสชาติสดใหม่ของพาย แม้จะกินคู่กับเนื้อปลาก็ไม่รู้สึกแปลกแยกแม้แต่นิดเดียว ให้ความรู้สึกว่ารสของปลากับแป้งพายหลอมรวมกันอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าแต่แรกมันควรจะกินคู่กันแบบนี้อยู่แล้ว

ร้ายกาจ ไม่ธรรมดาจริง ๆ

โม่เฉินกินไปพลางพิจารณาเทคนิคและสัดส่วนของไส้อย่างละเอียดไปพลาง

ปู่เคยบอกไว้ว่า ก่อนจะถึงเวลานั้น ต้องคิดให้มาก

เมื่อได้กินของดี คนที่หลับตาเสพสุขคือผู้กิน

แต่ในฐานะผู้ที่มีเป้าหมายเป็นยอดเชฟแถวหน้า เวลากินอะไรต้องรอบคอบระมัดระวัง คิดทบทวนให้ดีก่อนกิน

ต้องลิ้มรสให้มากและขบคิดให้เยอะ ถึงจะซึมซับและผสมผสานสิ่งต่าง ๆ ได้ ยึดถือธรรมเนียมเก่าแก่แต่ก็ไม่ละทิ้งการสร้างสรรค์สิ่งใหม่

อัสสัมและบากามากาที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็มีสีหน้าเดียวกับโม่เฉิน

หลังจากทั้งสองคนกินแหงนมองดวงดาวเสร็จ ก็พยักหน้าด้วยความนับถืออย่างยิ่ง

บากามากาเอ่ยขึ้น "ครั้งนี้ฉันยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี โม่ พวกเราเสียใจด้วยจริง ๆ ที่นายต้องมาแข่งต่อจากคู่ต่อสู้แบบนี้"

อัสสัมก็พูดเช่นกัน "ใช่แล้ว หากอาหารที่นายทำอร่อย แล้วได้แข่งก่อนเอียนส์ก็คงพอมีหวังชนะบ้าง แต่ด้วยกติกาไร้สาระแบบนี้ นายคงไม่มีโอกาสแล้วละ"

"ครับ ทั้งสองท่านพูดมีเหตุผล งั้นก็ให้ผมลองดูหน่อยแล้วกัน"

"เปิดจานอาหารได้!"

พอโม่เฉินส่งเสียงเรียก หวัง กังเถี่ยกับเดฟก็ช่วยกันเข็นรถคันเล็กคันหนึ่งออกมา

ด้านบนรถเข็นมีซึ่งนึ่งไม้ไผ่ขนาดใหญ่แบบดั้งเดิมวางอยู่

ด้านนอกซึ่งนึ่งยังพันด้วยพลาสติกแรปอย่างแน่นหนาและมิดชิดอีกชั้นหนึ่ง

ดูเผิน ๆ เหมือนกลัวว่ากลิ่นรสของอาหารจะรั่วไหลออกไป

แต่ความจริงแล้วกลัวว่าพวกกรรมการจะวิ่งหนีไปก่อนต่างหาก

บนหน้าจอใหญ่ไม่มีการฉายภาพใด ๆ ทั้งสิ้น และโม่เฉินก็ไม่ได้เอ่ยปากแนะนำอะไรแม้แต่คำเดียว

ทุกคนเห็นท่าทางของเขาแล้วก็รู้สึกเหมือนเขากำลังบอกว่า ของวางอยู่ตรงนี้แล้ว จะกินหรือไม่กินก็ตามใจ

ชวาร์เซเน็กเกอร์กระซิบกับซักเคอร์เบิร์กเสียงเบา "คนหนุ่มคนนี้ดูลึกลับดีนะ มั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม แม้ว่าอาหารจะอร่อยมาก แต่ฉันกลับไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเขามาก่อนเลย"

"ต่อไปท่านก็จะได้ยินเองครับ"

ซักเคอร์เบิร์กพูดจบด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะหยิบตะเกียบในมือขึ้นมาเตรียมพร้อม

ส่วนจางเจิ้นที่อยู่ด้านข้าง สีหน้ายิ่งดูตื่นเต้นเกินเบอร์เข้าไปใหญ่

เขาเคยพบกับโม่เฉินมาสองครั้งแล้ว และชื่นชอบรสมือของคนบ้านเดียวกันคนนี้มาก

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อเอาใจภรรยาเจ้านาย นับตั้งแต่โม่เฉินก้าวขึ้นเวทีมา เขาก็กระตือรือร้นออกนอกหน้าเป็นพิเศษ

"ผมเอง ๆ เดี๋ยวผมช่วยเปิดฝาให้" จางเจิ้นดันทีมงานออกไป แล้วรับหน้าที่เป็นพนักงานบริการเสียเอง

เขาวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปยืนอยู่ข้างกายโม่เฉิน

เมื่อเห็นว่าเป็นเขา โม่เฉินก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

หากเปลี่ยนเป็นทีมงานคนอื่น เขาคงกลัวว่าอีกฝ่ายจะตกใจจนเป็นลมหมดสติไปทันทีจริง ๆ

เมื่อได้รับสัญญาณจากโม่เฉิน จางเจิ้นก็ฉีกพลาสติกแรปออกอย่างกระตือรือร้น แล้วยกฝาซึ่งนึ่งขึ้นด้วยสองมือ

"เอื๊อก..."

ทุกคนยืนอยู่ไกลออกไป เห็นเพียงใบหน้าของจางเจิ้นที่เมื่อครู่ยังแดงระเรื่อพลันเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในพริบตา ราวกับมองเห็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวบางอย่าง

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ ก็ได้กลิ่น "เหม็นเน่า" รุนแรงลอยมาเตะจมูก

กลิ่นเหม็นนั้นรุนแรงเสียจนคนที่อยู่ใกล้รู้สึกแสบตา

"อ๊ากกก ตาฉัน!"

"จมูกฉัน..."

ทันทีที่กล่องปีศาจของ "มองลงสู่นรก" ถูกเปิดออก ปฏิกิริยาแรกของทุกคนก็คือ วิ่ง!

ช่างภาพผู้เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณคนหนึ่งยอมเสี่ยงตายคลานไปข้างหน้า แบกกล้องถ่ายวิดีโอเล็งเลนส์ตรงไปยังมองลงสู่นรก

ทันทีที่เปิดฝาซึ้งนึ่งออก สิ่งแรกที่ปรากฏบนจอภาพขนาดใหญ่ คือหัวสิงโตตัวหนึ่งที่กำลังอ้าปากกว้าง!

"เชี่ยเอ๊ย!"

"หมอนี่ไปฆ่าสัตว์คุ้มครองมารึไงเนี่ย!"

สีหน้าของทุกคนถอดสีด้วยความตื่นตระหนก

หงซาวซือจื่อโถวยักษ์ลูกนั้น ถูกมืออันคล่องแคล่วหาตัวจับยากของโม่เฉินแกะสลักขึ้นมาอย่างประณีตจนดูราวกับมีชีวิต

ด้านบนชุ่มโชกไปด้วยน้ำซอสสีน้ำตาลแดงเข้มข้น ในสายตาของชาวหลงแล้ว นี่คือยอดอาหารที่ยั่วน้ำลายอย่างยิ่ง

โม่เฉินใช้เนื้อสะโพกหมูถึงสองขาเต็ม ๆ เพื่อทำหัวสิงโตลูกนี้ขึ้นมา

ข้าง ๆ หงซาวซือจื่อโถว คือตีนไก่สามรสชาติที่ตั้งชี้ตรงขึ้นฟ้า

ท่ามกลางน้ำซอสเน่าสีดำขลับ ดูราวกับหัตถ์แห่งนรกทั้งสามข้าง

บนกระหม่อมของหัวสิงโต ปูยักษ์สีดำทมิฬซึ่งเป็นตัวแทนของปีศาจร้าย กำลังขยับก้ามใหญ่ทั้งสองข้างส่งเสียงกร๊อบแกร๊บ

นี่คือปูปีศาจที่โม่เฉินซื้อมาจากบากามากา และนำมาทำเป็นปูดองเหล้าด้วยวอดก้าของพี่หมีขาว

สิ่งที่ทำให้โม่เฉินประหลาดใจอยู่บ้างก็คือ เจ้าปูดำยักษ์หน้าตาน่าสะพรึงกลัวตัวนี้คอแข็งเอาเรื่อง

หลังจากหมักด้วยวอดก้าครึ่งชั่งที่ใส่ซีอิ๊วขาว น้ำผึ้ง พริกขี้หนู และน้ำมันหอยทิ้งไว้ทั้งคืน เจ้าปูก็แค่มีอาการกรึ่ม ๆ เท่านั้น

ในก้ามอันมหึมาของปู กำลังหนีบจิ่วจ่วนต้าฉางสีสดสองท่อนเอาไว้แน่น!

ส่วนน้ำซุปที่ก้นจานนึ่ง โม่เฉินใช้เต้าหู้เหม็นซีฟู้ดที่ผสมผสานระหว่างซอสเหม็นสูตรลับตระกูลโม่กับน้ำปลากระป๋องเฮอร์ริง

ความหอมและความเหม็นยกระดับขึ้นอีกขั้น อานุภาพและรัศมีการทำลายล้างก็ขยายวงกว้างขึ้นอีกครั้ง

ในยามนี้ ภาพของเมนูมองลงสู่นรกบนหน้าจอ ทำให้ผู้คนนึกเชื่อมโยงไปถึงฉากนรกที่เคยเห็นในโทรทัศน์จริง ๆ

ไม่ว่าจะเป็นโลกตะวันออกหรือตะวันตก จินตนาการเกี่ยวกับนรกล้วนมีความคล้ายคลึงกันไม่มากก็น้อย

หัวสิงโตขนาดยักษ์กำลังอ้าปาก น้ำซอสกลิ่นเหม็นสีดำขลับค่อย ๆ ไหลรินออกมาจากปากของมัน

เต้าหู้เหม็นที่ดูดซับน้ำซอสจนชุ่มลอยอยู่ด้านบน ดูราวกับเรือวิญญาณไร้คนพายใต้สะพานไน่เหอ

ตีนไก่ทั้งสามชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า ดิ้นรนอย่างเงียบงันและน่าสะพรึงกลัว

ปูปีศาจที่อยู่ในสภาพเมามายราวกับภูตผีแห่งยมโลก ใช้ก้ามตัดลำไส้ใหญ่สีแดงสดขาดออกเป็นสองท่อนอย่างคล่องแคล่วฉับไว

น่ากลัวเกินไปแล้ว

ผู้คนถูกกลิ่นเหม็นรมจนต้องวิ่งหนีไปอยู่ไกล ๆ อ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ เฝ้ามองอาหารจานนรกนั้นผ่านจอใหญ่ด้วยความหวาดผวา

สำหรับชาวตะวันตกแล้ว อาหารจานนี้ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนจริง ๆ ชั่วชีวิตนี้แทบไม่มีทางได้พบเห็น

ท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้ หวัง กังเถี่ยอยากจะร่ายบทกวีสักบทขึ้นมาจริง ๆ :

"เสาะแสวงสุดฟ้าลงสู่แดนยมโลก สองฝั่งเวิ้งว้างมิอาจพานพบ"

อาหารที่สร้างแรงกระแทกกระทั้นต่อสายตาและกลิ่นรุนแรงถึงเพียงนี้ ชาวตะวันตกไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึงรสชาติ และไม่อยากจะลิ้มลองเลยแม้แต่น้อย

จางเจิ้นที่ตกใจแทบสิ้นสติพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น แล้ววิ่งแน่บหนีไปไกลลิบ

ผู้ชมทั่วทั้งสนามต่างพากันถอยหลังไปหลายก้าวเพราะกลิ่นเหม็นที่พวยพุ่งออกมาในตอนแรก

ในเวลานี้ มีเพียงดูแรนต์เท่านั้นที่นั่งขัดสมาธิหลับตาแน่นิ่ง ราวกับผู้แสวงบุญที่เปี่ยมด้วยจิตศรัทธา

เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเล็กน้อย ดื่มด่ำกับความพึงพอใจอันชวนให้แทบหยุดหายใจนี้

หางตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นคนคนหนึ่งที่ไม่ได้วิ่งหนีไปไหนเหมือนกับเขา

ดูแรนต์เอ่ยถามร่างเล็กน่ารักผู้นั้น "แม่หนู เธอไม่รู้สึกกลัวหรือเหม็นบ้างเหรอ"

ใบหน้าของหวังเสี่ยวเหม่ยแดงระเรื่อ ตอบกลับอย่างเอียงอาย "คะ คือว่า... ฉันคิดว่ามันน่าจะอร่อยมากน่ะค่ะ"