ตอนที่ 96 เชฟใหญ่แห่งราชสำนักอังกฤษ

บากามากา บุตรแห่งสิงโต จูเลียน ผู้เป็นบุตรชายของมหาหัวหน้าเผ่า นับเป็นทายาทผู้มีอิทธิพลรุ่นสองจากแอฟริกาขนานแท้

ไม่ว่าจะไปที่ไหน ด้านหลังของเขาก็จะมีชายฉกรรจ์ผิวดำร่างสูงใหญ่กำยำหรือไม่ก็ล่ำสันบึกบึนหลายสิบคน คอยห้อมล้อมเขาไว้อย่างศรัทธาแรงกล้า

ในเวลานี้ เหล่าชายฉกรรจ์ต่างร่ายรำด้วยท่าทางพิลึกพิลั่น พลางร้องเพลงจังหวะเร้าใจอันแปลกประหลาด

พวกเขาช่วยกันชูกระทะดำขนาดยาวขึ้นสูง เพื่ออวดวัตถุดิบที่ส่งตรงมาจากมาดากัสการ์ให้เหล่ากรรมการและนักท่องเที่ยวได้ยลโฉม

มาดากัสการ์เป็นประเทศหมู่เกาะอันงดงามในแอฟริกา และยังเป็นประเทศเล็ก ๆ ที่ยากจนล้าหลัง

ทว่าที่นี่กลับอุดมไปด้วยอาหารเลิศรสแปลกใหม่ที่ดินแดนอื่นไม่เคยได้ยินมาก่อน

"คูโบ" คืออาหารพื้นเมืองดั้งเดิมชนิดหนึ่งของมาดากัสการ์

วิธีทำคือใช้ใบตองขนาดใหญ่ปูซ้อนทับกันหลายชั้น โรยแป้งข้าวเจ้าสีขาวเนื้อเนียนละเอียดลงไปจนทั่ว จากนั้นใส่ไส้ถั่วลิสงตัดเคลือบน้ำตาลอบบดหยาบลงไป ทำออกมาจนคล้ายกับขนมเหนียว

จากนั้นก็ใช้ใบตองทั้งขนาดเล็กและใหญ่ห่อไส้ถั่วตัดกับแป้งข้าวเจ้าให้มิดชิด ทำออกมาให้มีรูปทรงคล้ายขนมเหนียวของประเทศหลง

ท้ายที่สุด ขนมเหนียวห่อใบตองที่ม้วนเสร็จแล้วจะถูกนำไปรมควันในเตานานถึงสามวัน จนกระทั่งมีสภาพแข็งคล้ายกับท่อนไม้

ของกินที่เรียกว่าคูโบนี้มีรสชาติหวานมันจับใจ ทั้งยังมีกลิ่นหอมของใบตองกรุ่นอยู่ เนื้อสัมผัสจึงมหัศจรรย์อย่างยิ่ง

และบากามากาก็ได้นำเนื้อปูแห่งป่าฝนมาดากัสการ์ที่ผ่านการหมักปรุงรสมาอย่างดี ใส่เพิ่มลงไปบนพื้นฐานของคูโบแบบดั้งเดิม

ปูป่าฝนมาดากัสการ์โด่งดังมาจากรายการเอาชีวิตรอดของลุงเอ็ด

เนื้อของปูชนิดนี้แน่นกระชับเป็นอย่างมาก และอาจเป็นเพราะสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติอันบริสุทธิ์ของมาดากัสการ์ จึงทำให้เนื้อปูมีความหวานสดอร่อยเหนือกว่าปูส่วนใหญ่ที่วางขายตามท้องตลาด

บากามากาอาศัยการรังสรรค์อาหารเมนูปูสารพัดชนิดนี่เอง ที่ทำให้เขาสามารถผ่านเข้ารอบมาได้เรื่อย ๆ อย่างราบรื่น

และคูโบเนื้อปูในครั้งนี้ ก็นับเป็นผลงานชิ้นเอกที่บากามากาทุ่มเทศึกษาค้นคว้ามานานหลายปี

โม่เฉินมองภาพขั้นตอนการทำบนหน้าจอ พลางพึมพำกับตัวเอง

"ของสิ่งนี้ ดมดูก็หอม หน้าตาก็น่ากิน ไม่ค่อยเหมือนอาหารพิสดารเลยแฮะ?"

สิ้นเสียงของโม่เฉิน บรรยากาศบนเวทีการแข่งขันก็พลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งชูปูยักษ์สีดำมะเมื่อมตัวหนึ่งขึ้นสูง

ตามบันทึกของชนเผ่าพวกเขา ปูป่าฝนสีดำชนิดนี้เป็นตัวแทนแห่งลางร้าย และเป็นร่างจำแลงของปีศาจจากขุมนรก

อันที่จริงมันอาจจะแค่เกิดการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรม หรือไม่ก็เป็นเพราะชอบขุดดินในป่าฝนบ่อย ๆ จนตัวเปรอะโคลนไปหมดเท่านั้นเอง

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ

สิ่งสำคัญคือพิธีกรรมจำเป็นต้องมีเครื่องเซ่นไหว้

เหมือนกับเวลาสองแคว้นทำสงครามกัน ก็ต้องตัดหัว "คนเลว" สักคนมาเซ่นธงรบ

พริบตานั้น บากามากาซึ่งเท้าเปล่าเปลือย ได้วางเจ้าปูปีศาจผู้โชคร้ายตัวนั้นลงบนคูโบขนาดยักษ์

จากนั้นก็ตะโกนก้องด้วยภาษาที่มีเพียงคนในเผ่าเท่านั้นที่ฟังเข้าใจ

"ทัณฑ์สวรรค์จุติ!"

โครม! บากามากากระทืบปูยักษ์ตัวนั้นจนแหลกละเอียดคาฝ่าเท้า

ชายหนุ่มชาวเผ่าหลายสิบคนที่อยู่ข้างเวทีต่างพากันส่งเสียงร้องกู่ก้องอย่างขึงขังจริงจังไปพร้อมกัน

หวัง กังเถี่ยที่พลอยอินไปกับบรรยากาศอันดุเดือดนี้ด้วย จึงแผดเสียงตะโกนตามไปประโยคหนึ่ง

"เพื่อชนเผ่า!"

หนุ่ม ๆ ชนเผ่าช่วยกันบีบคั้นน้ำจากเศษปูที่ถูกบากามากากระทืบจนแหลก แล้วราดรดลงบนอาหารเลิศรสที่พวกเขาตั้งใจปรุงขึ้นมา

โม่เฉินยกนิ้วโป้งให้สูงลิ่ว "ยอดเยี่ยม เพลงเตะฝ่าเท้าทองคำจริง ๆ!"

เหล่าผู้ชมต่างก็ตะโกนแซวเสียงดัง "ทำได้ดีมาก ครั้งหน้าอย่าทำอีกนะ"

ทว่าในใจของเขากลับรู้สึกเสียดายแทนบากามากาอยู่ไม่น้อย ทั้งที่มีฝีมือทำอาหารยอดเยี่ยมแท้ ๆ แต่เพียงเพราะลูกถีบสุดท้ายลูกเดียวนั้น กรรมการแทบทุกคนก็ไม่มีใครกล้าลองชิมอีกเลย

ผลลัพธ์ย่อมเป็นไปตามคาด บากามากาคือคนแรกที่ตกรอบไป

แต่เมื่อดูจากสีหน้าอันเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจและพึงพอใจของเขาแล้ว เขาก็คือผู้ชนะไปเรียบร้อยแล้ว

เพื่อเผยแพร่วัฒนธรรมของชนเผ่าที่มีสมาชิกเพียงไม่กี่ร้อยคนของตนเอง เรื่องแพ้ชนะจึงไม่ใช่สิ่งสำคัญอีกต่อไป

ผู้ที่ขึ้นแสดงเป็นลำดับรองสุดท้ายคือเอียนส์

โม่เฉินจับสลากได้คิวแย่ที่สุด

เนื่องจากการแข่งขันประเภทนี้ ยิ่งขึ้นแสดงลำดับท้ายเท่าไร ท้องของกรรมการและผู้ชมก็ยิ่งอิ่มตื้อมากขึ้นเท่านั้น

พอถึงช่วงท้ายสุด ต่อให้มีอาหารรสเลิศเพียงใด ต่อมรับรสของทุกคนก็อาจจะไม่เฉียบคมเหมือนเดิมแล้ว

ทว่าเอียนส์กลับไม่ค่อยใส่ใจเรื่องนี้นัก หน้าจอขนาดใหญ่เริ่มฉายภาพขั้นตอนการทำเมนู "แหงนมองดวงดาว" ของเขา

เมื่อภาพเปิดฉากขึ้น เอียนส์ในชุดราตรีสโมสรอันสง่างาม กำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารอย่างนอบน้อมและเปี่ยมด้วยท่วงท่าภูมิฐาน

และสถานที่ที่เขาปรากฏตัวอยู่นั้น กลับเป็น "พระราชวังบักกิงแฮม"!

ในภาพนั้น หญิงชราผู้มีสีหน้าใจดีท่านหนึ่ง กำลังหยิบพายขึ้นมาลิ้มรสอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุข

หญิงชราท่านนั้น ที่แท้ก็คือสมเด็จพระราชินีนาถแห่งอังกฤษ อลิซาเบธ อเล็กซานดรา แมรี วินด์เซอร์!

ฝูงชนส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง ก่อนจะระเบิดเสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจคลื่นซัดสาด

องค์ราชินีเฒ่าผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาทรงมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วโลก แม้แต่คนอวดดีอย่างชวนเป่าก็ยังต้องยอมไว้หน้าพระองค์ถึงเจ็ดส่วน

ยิ่งไปกว่านั้น นักท่องเที่ยวจำนวนไม่น้อยมาจากทวีปยุโรป ดังนั้นทันทีที่ภาพปรากฏขึ้น จึงปลุกความสนใจของทุกคนได้อย่างท่วมท้น

"ว้าว แม้แต่องค์ราชินียังชอบเสวยสิ่งนี้เลย!"

"สุดยอดจริง ๆ เอียนส์สมกับเป็นเชฟหลวงเลย!"

"แต่ว่าพายที่องค์ราชินีเสวย ดูเหมือนจะไม่ใช่ 'แหงนมองดวงดาว' หรือเปล่า? แล้วปลาล่ะ?"

เมนูแหงนมองดวงดาวที่ติดอันดับสามของอาหารสุดพิลึกแห่งเกาะบริเตนนั้น เลื่องชื่อไปทั่วยุโรปมานานแล้ว

ทว่าความจริงแล้ว แหงนมองดวงดาวไม่ใช่อาหารตลกขบขัน แต่เป็นอาหารจานเด็ดที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานหลายร้อยปี

ในฤดูหนาวอันเยือกเย็นปีหนึ่ง พายุฝนโหมกระหน่ำในท้องทะเล ชาวประมงอังกฤษผู้ดำรงชีพด้วยการหาปลาต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ความอดอยากแพร่ระบาดไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

ชาวประมงผู้กล้าหาญคนหนึ่งได้ฝ่าพายุฝนออกเรือไปกลางทะเล และได้รับความเมตตาจากเทพแห่งท้องทะเลจนจับปลาตัวใหญ่ได้ถึงเจ็ดชนิด

ชาวประมงนำปลาทั้งเจ็ดชนิดใส่ลงในพาย ทำออกมาเป็นพายยักษ์ขนาดมหึมา ช่วยให้คนทั้งหมู่บ้านรอดพ้นวิกฤตมาได้

นับแต่นั้นเป็นต้นมา อาหารชนิดนี้ที่นำปลาใส่ลงในพาย และจัดให้หัวปลาทำมุมสี่สิบห้าองศาแหงนมองท้องฟ้า จึงถูกเรียกว่า 'แหงนมองดวงดาว'

ทั้งยังเป็นตัวแทนของความไม่ยอมแพ้และความหวัง

ส่วนแหงนมองดวงดาวที่เอียนส์ทำขึ้นในคราวนี้ ได้ผ่านการปรับปรุงสูตรขนานใหญ่

ประการแรก ตัวพายชิ้นใหญ่นั้นเป็นพายสูตรเดียวกับที่องค์ราชินีเสวย รสชาติจึงยอดเยี่ยมอย่างไร้ข้อกังขา

การปรับปรุงสูตรของเอียนส์นั้น อยู่ที่ขั้นตอนการนวดแป้ง ซึ่งเขาใส่ไข่ปลาคาเวียร์ลงไปเป็นจำนวนมาก รวมถึงน้ำปลาปรุงรสชั้นเลิศที่ผ่านการกลั่นบริสุทธิ์

แป้งโดที่นวดเสร็จแล้ว แม้จะกินดิบ ๆ ก็ยังสัมผัสได้ถึงรสหวานกลมกล่อมอันเข้มข้น

หากมองจากมุมมองแบบประเทศหลงของโม่เฉิน สิ่งนี้ดูคล้ายกับเค้กปลาอันไร้ที่ติเสียมากกว่า

เพียงแค่นวดแป้งและทำพายอังกฤษ เอียนส์ก็ใช้เวลาไปถึงแปดชั่วโมงเต็ม

ส่วนปลาทั้งเจ็ดชนิดที่นำมาใช้ทำเมนูแหงนมองดวงดาว ล้วนเป็นปลาทะเลชั้นนำระดับแนวหน้าของโลกทั้งสิ้น

ปลาแซลมอน ปลาตาเดียว ปลาทูน่า ปลาค็อด...

สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องทึ่งก็คือ แม้จะเป็นปลาต่างสายพันธุ์ แต่ขนาดกลับเท่ากันอย่างน่าประหลาดใจ

แสดงให้เห็นว่าครั้งนี้เอียนส์เตรียมตัวมาอย่างดีเยี่ยม

ปลาทั้งเจ็ดชนิดถูกควักเครื่องในออกจนหมดเหลือไว้เพียงส่วนหัวและหาง ส่วนภายในท้องปลาถูกยัดไส้ด้วยเนื้อปลาไหลย่างหอมกรุ่นที่ผ่านการหมักรสชาติมาเป็นอย่างดีเหมือนกันทั้งหมด

จากนั้นจัดวางปลาทั้งเจ็ดชนิดลงในพายสูตรหลวงที่ปรับปรุงรสชาติแล้ว แล้วราดด้วยซอสเลมอนชีสบาง ๆ อีกชั้นหนึ่ง

เมนูแหงนมองดวงดาวฉบับปรับปรุงใหม่จึงเสร็จสมบูรณ์อย่างเป็นทางการ

ทันทีที่ยกจานอาหารออกมา โม่เฉิน อัสสัม และคนอื่น ๆ ต่างก็แอบพยักหน้าพร้อมกัน

เอียนส์ผู้นี้สมกับเป็นเชฟหลวงจริง ๆ

ไม่ว่าจะเป็นสีสันของอาหารหรือรสชาติ ล้วนได้รับการปรับเปลี่ยนอย่างประณีตและพลิกโฉมไปอย่างมาก

กระทั่งดวงตาปลาที่ตายแล้วอันชวนสยองขวัญ เขายังแกะสลักตกแต่งให้กลายเป็นดวงตายิ้มอันน่ารักได้

ทว่าไม่ว่าจะอย่างไร เมนูแหงนมองดวงดาวจานนี้ ก็ยังมีพลังสะกดสายตาอย่างทรงพลังยิ่งนัก

หวังเสี่ยวเหม่ยเห็นสิ่งนี้แวบแรก มือเรียวเล็กก็ยกขึ้นมาปิดปากไว้ทันที

"คุณพระช่วย ได้ยินชื่อเสียงมานาน คราวนี้ได้เห็นของจริงเสียทีค่ะ!"