ตอนที่ 95 ยอดเชฟแกงกะหรี่แห่งแม่น้ำคงคา

ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันสิบคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ นอกจากโม่เฉินแล้ว เกือบทั้งหมดล้วนเป็นผู้ที่ร่ำเรียนสายตรงมาทั้งสิ้น

โดยเฉพาะผู้เข้าแข่งขันตัวเต็งทั้งสามคนนั้น

ก่อนหน้านี้โม่เฉินเคยไปดูซุ้มของพวกเขามาแล้ว แถวคนที่มารอคิวยาวเหยียดยิ่งกว่าซุ้มของเขาเสียอีก

ยอดขายของเขาในวันนี้อยู่ที่ประมาณหนึ่งหมื่นกว่าดอลลาร์ ซึ่งถือว่าเก่งกาจมากแล้ว

ทว่าเอียนส์จากอังกฤษผู้นั้น กลับทำยอดขายถล่มทลายไปถึงหนึ่งแสนดอลลาร์อย่างน่าสะพรึงกลัว!

แน่นอนว่าของอย่างพายหลวงสูตรเสวย แค่ฟังชื่อก็ดูหรูหรามีระดับ ส่วนจิ่วจ่วนต้าฉางกลับต้องเสียเปรียบเพราะชื่อของวัตถุดิบ

แต่การแข่งรอบชิงชนะเลิศในวันที่สามที่จะถึงนี้ ต่างหากถึงจะเป็นช่วงเวลาแห่งการประลองครั้งตัดสินที่แท้จริง

บรรดาหัวหน้าเชฟต่างก็นำเมนูไม้ตายที่แจ้งไว้ล่วงหน้าออกมาประชันกัน

ค่ำคืนนี้ไร้ซึ่งความง่วงงุน โม่เฉินเริ่มขลุกอยู่ในห้องครัวของดูแรนต์เพื่อค้นคว้าขั้นตอนสุดท้ายของเมนูมองลงสู่นรก

"พี่ใหญ่ พี่ทุ่มเทขนาดนี้ ต้องเพื่อสร้างชื่อเสียงให้ระบือไกลแน่ๆ เลยใช่ไหมคะ" หวัง กังเถี่ยเอ่ยขึ้นด้วยความเลื่อมใส

โม่เฉินส่ายหน้า "เปล่า ผมแค่ทำเพื่อเงินห้าแสนนั่นต่างหาก พวกเธอสองคนกินเก่งกันขนาดนี้ ค่ารถขากลับแทบจะไม่เหลือแล้วเนี่ย"

"เอ่อ..."

แปดโมงเช้า ณ อ่าวซานฟรานซิสโกอันงดงามราวกับภาพวาด ผู้คนต่างเบียดเสียดยัดเยียดจนแทบไม่มีที่ยืน

นักท่องเที่ยวนับหมื่นหลั่งไหลมายังบริเวณสถานที่จัดการแข่งขัน

คนที่เบียดเข้าไปข้างในไม่ได้ก็ไม่ตื่นตระหนก เพราะข้างๆ คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งเทคโนโลยีชั้นสูง แต่ละบริษัทต่างติดตั้งจอขนาดยักษ์ไว้ล่วงหน้าเพื่อให้ผู้คนได้รับชมการถ่ายทอดสดแล้ว

โม่เฉินกวาดสายตามองคู่แข่งทั้งเก้าคนของตน

จากข้อมูลที่กังเถี่ยกับเดฟไปสืบมาตลอดสองสามวันนี้ คนที่คู่ควรจะต่อกรด้วยอย่างแท้จริงก็คือผู้เข้าแข่งขันตัวเต็งทั้งสามคนนั่นเอง

ทางด้านคณะกรรมการก็ทรงเกียรติและน่าเกรงขามไม่แพ้กัน

มีทั้งซักเคอร์เบิร์กกับเฉินฮุ่ยเสียนผู้เป็นภรรยา ชวาร์เซเน็กเกอร์ จางเจิ้นวิศวกรอัจฉริยะคนใหม่ของเฟซบุ๊ก รวมถึงนักชิมอาหารมืออาชีพอีกหลายท่าน

นักชิมอาหารเหล่านี้ล้วนเดินทางมาจากทั่วทุกมุมโลก

ในจำนวนนั้นยังมีนักเขียนด้านอาหารจากประเทศหลงคนหนึ่ง ใช้นามปากกาว่าหวังเสี่ยวเหม่ย

หวังเสี่ยวเหม่ยเป็นเพียงนามปากกา ทุกคนรู้เพียงว่าเธอแซ่กัน แต่ไม่มีใครรู้ชื่อจริงของเธอ

เมื่อเห็นบรรดากรรมการที่อยู่ด้านบน หวัง กังเถี่ยกับเดฟก็เผยสีหน้ายินดีออกมา

"รอดแล้ว รอดแล้ว ข้างบนนั้นมีคนของเราอยู่ตั้งอย่างน้อยหนึ่งในสามแน่ะ!"

ทันใดนั้น ในกลุ่มฝูงชนก็มีชายไว้ผมเปีย สวมแว่นตากันแดดและถุงมือสีดำคนหนึ่งก้าวออกมา

ชายคนนั้นตะโกนใส่โม่เฉิน "เฮ้ย ไอ้คนต้มขี้ นึกไม่ถึงเลยนะว่านายจะทะลุเข้ามาถึงรอบชิงได้ด้วย!"

โม่เฉินจึงตะโกนตอบกลับไปเสียงดังเช่นกัน "เฮ้ย พ่อมือเค็ม แล้วนายโดนคัดออกได้ไงล่ะเนี่ย"

เทศกาลอาหารแบบนี้ เน็ตไอดอลอย่างเชฟโรยเกลือย่อมไม่ยอมปล่อยโอกาสทองในการกอบโกยกระแสให้หลุดลอยไป

ทว่าเทคนิคการทำอาหารและเมนูของเขานั้นซ้ำซากเกินไป อีกทั้งยังขาดเอกลักษณ์ จึงถูกคัดตกรอบไปตั้งแต่การแข่งรอบที่สองเมื่อวานนี้แล้ว

ดูเหมือนเชฟโรยเกลือจะสนิทสนมกับเอียนส์อยู่พอสมควร

เขากระซิบเสียงเบา "เพื่อน ระวังไอ้หนุ่มนั่นให้ดีนะ หมอนั่นต้มขี้ได้สุดยอดมาก"

เอียนส์ปรายตามองเชฟโรยเกลือด้วยสายตาล้ำลึก "หืม อร่อยเหรอ"

เชฟโรยเกลือพยักหน้าด้วยความนับถือ "ยอดเยี่ยมเลยล่ะ จิตวิญญาณแห่งการใฝ่รู้ของนายนี่ ฉันคงตามไม่ทันไปตลอดชีวิต"

เขาเดินกลับมาหาโม่เฉินอีกครั้ง "ไฮ โม่ ช่วงนี้เป็นไงบ้าง"

โม่เฉินเอ่ยหยอกล้อ "พอไม่มีนายแล้ว ช่วงนี้ผมเหงาปากมากเลยล่ะ"

เชฟโรยเกลือหัวเราะฮ่าๆ "จริงๆ ฉันก็แค่พ่อค้า ฝีมือทำอาหารสู้เธอไม่ได้หรอก แต่วันนี้เธอคิดจะคว้าที่หนึ่งล่ะก็ คงไม่ง่ายขนาดนั้น"

"วันนี้ผมเตรียมเมนูอภิมหาอลังการไว้เลยนะ"

"อืม ฉันจะรอดู"

การแข่งขันรอบสุดท้ายเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

นอกจากตัวเต็งทั้งสามคนกับโม่เฉินแล้ว ผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออีกหกคนต่างก็ไม่ได้รับคำชมจากคณะกรรมการมากเท่าไรนัก

ถึงคิวของอัสสัมจากอินเดียเริ่มยกอาหารขึ้นเสิร์ฟ

เนื่องจากการประลองครั้งนี้ ทุกฝ่ายต่างงัดเมนูเด็ดประจำตัวที่ต้องใช้เวลาปรุงนานมากออกมา

ฝ่ายจัดงานจึงลดขั้นตอนลง โดยเมื่อคืนได้ส่งทีมงานถ่ายทำไปบันทึกขั้นตอนการทำอาหารของเชฟแต่ละคนไว้ถึงสถานที่จริงเรียบร้อยแล้ว

เวลาแข่งขันจริงจึงเพียงแค่นำจานอาหารที่ปรุงเสร็จแล้วขึ้นมาเสิร์ฟเท่านั้น

ในเวลานี้ บนจอภาพขนาดยักษ์หน้าชายหาดกำลังฉายขั้นตอนการทำกิ้งก่าย่างแกงกะหรี่

ในภาพนั้น อัสสัมผู้มีคิ้วเข้มตาโตเริ่มจากการแนะนำกิ้งก่าของตนเองก่อนเป็นอันดับแรก

"นี่คือกิ้งก่าเพาะเลี้ยงแห่งแม่น้ำคงคาของพวกเรา ไม่ใช่สัตว์ป่า ตัวใหญ่กว่า แถมเนื้อยังสดหวานนุ่มละมุนลิ้นเป็นที่สุด!"

มุมกล้องตัดไป ชายหนุ่มเท้าเปล่าสี่คนถือไม้คนละท่อน ฟาดใส่กิ้งก่าจนสลบเหมือดดังเพียะๆๆๆ

อาศัยจังหวะที่กิ้งก่ายังไม่ทันได้สติ ก็เริ่มถลกหนังเลาะกระดูก

"โอ้ เชี่ยยยยยย!"

ผู้ชมในงานต่างพากันส่งเสียงกรีดร้องระงม เนื่องจากภาพนั้นโหดร้ายทารุณเกินไป ทีมงานฝ่ายจัดงานจึงเซนเซอร์เลือดกิ้งก่าให้กลายเป็นสีเขียวในขั้นตอนตัดต่อ

พอดูแล้วกลับยิ่งให้ความรู้สึกหลอนและสยดสยองขึ้นไปอีก

จากนั้นภาพก็ตัดไป ชายหนุ่มทั้งสี่คนเริ่มย่างกิ้งก่าตามคำสั่งของอัสสัมแล้ว

"เอ๊ะ ไม่ถูกสิ ไม่ใช่กิ้งก่าย่างแกงกะหรี่หรอกเหรอ แล้วแกงกะหรี่อยู่ไหนล่ะ"

"อาจจะใส่หลังจากย่างเสร็จแล้วมั้ง"

"แต่วิดีโอจบแล้วนะ ยังไม่เห็นแกงกะหรี่เลยสักนิด"

ในตอนที่ทุกคนกำลังงุนงงสงสัยอย่างหนัก อัสสัมก็หยิบไมโครโฟนขึ้นมา

"ทุกท่านครับ กิ้งก่าแม่น้ำคงคาของผม กินหญ้าแกงกะหรี่เป็นอาหารครับ"

"คงไม่ได้มีแค่นั้นหรอกมั้ง" โม่เฉินสูดจมูกฟุดฟิดอย่างแรง

ราวกับได้ยินสิ่งที่โม่เฉินพูด อัสสัมจึงอธิบายต่อ "อาหารที่ใช้เลี้ยงกิ้งก่าของผม ยังผสมผงกะหรี่อินเดียแบบดั้งเดิมเข้าไปด้วย แถมทุกวันผมยังต้องใช้สองมือที่ชโลมผงกะหรี่จนทั่ว นวดตัวให้พวกมันด้วยครับ"

"เจ๋งเป้ง!"

"สุดยอดว่ะ!"

ไม่ได้อธิบายอะไรยืดยาว อัสสัมเปิดฝาครอบรักษาความร้อนออกโดยตรง แล้วนำเนื้อกิ้งก่าแกงกะหรี่ทีละชิ้นไปเสิร์ฟให้แก่กรรมการและเชฟคนอื่นๆ ที่เข้าแข่งขัน

โม่เฉินได้ส่วนแบ่งมาหนึ่งชิ้นเช่นกัน จึงอ้าปากกัดลงไปคำหนึ่ง

"เก่งจริง!" โม่เฉินเอ่ยชมในใจเงียบๆ

รสชาตินี้ซึมเข้าเนื้อได้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริงๆ

เมื่อเข้าปากแล้ว กลับรู้สึกว่ารสชาติดั้งเดิมของเนื้อกิ้งก่าคือรสแกงกะหรี่อยู่แล้ว ช่างกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกันตามธรรมชาติ

ยิ่งไปกว่านั้น แกงกะหรี่ที่อัสสัมผู้นี้ใช้ เท่าที่โม่เฉินชิมดู จะต้องเป็นแกงกะหรี่สูตรโบราณตกทอดประจำตระกูลที่บ่มเพาะมาเนิ่นนานอย่างแน่นอน

ขมิ้น พริกไทยขาว ยี่หร่า โป๊ยกั๊ก เทียนข้าวเปลือก พริก... มีเครื่องเทศนับไม่ถ้วนผสมผสานอยู่ในนั้น

และเครื่องเทศของอัสสัม ในสายตาการลิ้มรสของโม่เฉินนั้น ถึงกับคล้ายคลึงกับเครื่องเทศของเขาเองอย่างมาก!

รสชาติของแกงกะหรี่นี้ ทำให้โม่เฉินอดนึกถึงเส้นทางสายไหมทางทะเลอันยิ่งใหญ่ไม่ได้

เส้นทางการค้านั้น ได้รับการขนานนามว่าเส้นทางเครื่องเทศเช่นกัน

และก็เพราะเส้นทางการค้าอันยิ่งใหญ่นี้เอง ที่ช่วยผลักดันให้วงการอาหารของนานาประเทศพัฒนาไปข้างหน้าอย่างก้าวกระโดด

หวังเสี่ยวเหม่ยเผยริมฝีปากสีชาด เล็มเนื้อกิ้งก่าไปทีละนิด จากนั้นก็อ้าปากกระจุ๋มกระจิ๋ม ใช้ฟันขาวสะอาดกัดเนื้อขากิ้งก่าเบาๆ คำหนึ่ง

ขณะเคี้ยวเนื้อขาที่แน่นหนาอวบอิ่ม หวังเสี่ยวเหม่ยก็หรี่ตาลงอย่างสบายอารมณ์

"อื้ม การได้ลิ้มลองอาหารเลิศรสริมทะเลนี่มันดีจริงๆ แต่ว่า... งาน งานยังทำไม่เสร็จนี่นา" เธอเริ่มลงมือเขียนคำวิจารณ์ลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว

"ทุกท่านคะ คำวิจารณ์อาหารของฉันเขียนเสร็จแล้ว เชิญตรวจดูได้เลยค่ะ"

หวังเสี่ยวเหม่ยพูดด้วยจังหวะที่ไม่เร็วนัก น้ำเสียงแฝงความอ่อนระโหยโรยแรงตามธรรมชาติ ให้ความรู้สึกราวกับหลินไต้ยวี่ผู้โศกศัลย์ฝังดอกไม้

กรรมการคนอื่นๆ หยิบคำวิจารณ์ของหวังเสี่ยวเหม่ยขึ้นมาดู

ชวาร์เซเน็กเกอร์เอ่ยชมยกใหญ่ "อื้มๆ เขียนได้ดีมาก ลายมือตัวเล็กชดช้อย สวยงามจริงๆ"

"ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ" หวังเสี่ยวเหม่ยย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อกล่าวขอบคุณ

"แต่คุณผู้หญิงครับ ช่วยเขียนเป็นภาษาอังกฤษได้ไหมครับ"

"เอ่อ... สะ...สะเพร่าไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ"

แม้ขั้นตอนการทำกิ้งก่าย่างแกงกะหรี่จะดูน่าสยดสยอง แต่ความจริงแล้ว ตั้งแต่การเพาะเลี้ยงไปจนถึงการควบคุมระดับไฟในการย่าง อัสสัมล้วนทุ่มเทความพยายามไปมหาศาล

รสชาติมีเอกลักษณ์โดดเด่นและมีจุดเด่นเฉพาะตัวอย่างชัดเจน

แม้แต่โม่เฉินเองก็ยังต้องยอมรับนับถือว่า อีกฝ่ายเป็นเชฟมืออาชีพตัวจริง

ต่อให้คิดค้นเล่นท่ายาก อาหารที่รังสรรค์ออกมาก็ยังอร่อยกว่าเชฟทั่วไปอยู่มากโข

คณะกรรมการต่างให้คะแนนประเมินอัสสัมไว้สูงลิ่ว หลังจากเขาเปิดตัวเสร็จ ผู้เข้าแข่งขันสองสามคนก่อนหน้านี้ก็เตรียมตัวจะถอนตัวกันแล้ว

ส่วนบากามากา หัวใจแห่งสิงโต บุตรชายหัวหน้าเผ่าผู้มาจากมาดากัสการ์ ได้ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ

"ตาข้าแล้ว"

"จงน้อมรับการลงทัณฑ์จากพระเจ้าซะ!"

กระทะดำทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดยักษ์ใบหนึ่ง ถูกชายหนุ่มชนเผ่าร่างกำยำผิวดำหลายคนช่วยกันแบก ยกขึ้นมาพร้อมกับกระโดดโลดเต้นไปตามจังหวะ