ตอนที่ 94 เสียงชื่นชมล้นหลาม

ในวัฒนธรรมดั้งเดิมของประเทศหลง "เก้า" คือตัวเลขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เก้าเป็นสัญลักษณ์ของสถานะอันสูงส่งที่สุด

"ผู้สูงส่งยิ่งใหญ่เก้าห้า" "เก้าเก้าคืนสู่หนึ่ง" "หนึ่งวาจาหนักเก้าติ่ง"

เก้ายังเป็นตัวแทนของความซับซ้อนและประณีตเช่นกัน

ยาเม็ดเก้าชั้นคืนวิญญาณ ยาเม็ดเก้าสมบัติ

ส่วนจิ่วจ่วนต้าฉางนั้น เป็นตัวแทนที่สะท้อนถึงเอกลักษณ์อันซับซ้อนและพิถีพิถันของอาหารแถบจงหยวนได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เมนูนี้เมื่ออยู่ในมือของโม่เฉิน ได้เปลี่ยนจากอาหารอันน่าสะพรึงกลัวราวกับมาจากนรก ให้กลายเป็นยอดอาหารชั้นเลิศที่ชวนให้น้ำลายสอ

ตอนนี้ผู้คนลืมสภาพเดิมของไส้หมูชิ้นนั้นไปหมดสิ้นแล้ว

กรรมวิธีแบบน้ำมันเข้มข้นซีอิ๊วจัดจ้านตามสไตล์หงเซา ทำให้เพียงแค่กวาดตามองก็รู้สึกได้ทันทีว่าอาหารจานนี้เปี่ยมไปด้วยรสชาติอันน่าภิรมย์

ตั้งแต่ต่อมรับรสที่เปิดกว้างไปจนถึงกรดในกระเพาะที่เริ่มหลั่ง คนที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้า ร่างกายต่างเริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ชวาร์เซเน็กเกอร์พยักหน้าเงียบ ๆ หากเป็นอาหารที่เย้ายวนใจขนาดนี้ เขาก็ยินดีที่จะลองชิมดูสักหน่อยจริง ๆ

ทว่าบนใบหน้าของดูแรนต์กลับเผยความผิดหวังเล็กน้อย

"เฮ้อ ไม่มีกลิ่นแบบเมื่อกี้แล้วอะ โม่ มีซาชิมิไส้ใหญ่ไหมครับ"

กรรมการทั้งสองคนเริ่มชิมจิ่วจ่วนต้าฉาง

ทีมงานผู้โชคร้ายคนนั้น เนื่องจากมีอาการกลัวเครื่องใน จึงไม่ได้เห็นขั้นตอนการทำของโม่เฉินตลอดทั้งกระบวนการ

พอเขาฟื้นขึ้นมา ก็ถูกชวาร์เซเน็กเกอร์คว้าคอเสื้อจับมาวางไว้ตรงหน้าจิ่วจ่วนต้าฉางเสียแล้ว

"ว้าว นี่มันอะไรน่ะ หอมจัง ดูน่าอร่อยชะมัด!"

ทีมงานผู้โชคร้ายที่เพิ่งตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ใช้ส้อมจิ้มไส้หมูชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วเคี้ยวในปากอย่างเต็มแรง

"โอ้ พระแม่มารี! นี่มันอะไรกันเนี่ย! อร่อยระเบิดไปเลย!"

ทีมงานคนนั้นเคี้ยวไส้หมูอยู่ในปาก น้ำซอสระเบิดทะลักเต็มปาก เขากินอย่างเบิกบานใจยิ่งนัก

"สิบคะแนน สิบคะแนนเต็ม! อาหารจานนี้ไม่ว่าจะเป็นอะไร ผมให้สิบคะแนนเต็มไปเลย!"

ชวาร์เซเน็กเกอร์พยักหน้า "โอเค ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ต้องขอชิมไส้หมูดูบ้างแล้วล่ะ"

"หา? อ๊ากกก..."

เจ้าหนุ่มดวงกุดที่กลัวเครื่องในตาเหลือกขึ้นบน แล้วเป็นลมหมดสติไปอีกรอบ

"เร็วเข้า เร็วเข้า ถุงน้ำแข็ง ถุงน้ำแข็ง เอาออกซิเจนมาให้ออกซิเจนเร็ว"

ทุกคนพากันวุ่นวายโกลาหลยกใหญ่ เจ้าหนุ่มดวงซวยถึงได้ฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง

แล้วก็ประจวบเหมาะได้เห็นภาพที่อดีตผู้ว่าการรัฐอย่างชวาร์เซเน็กเกอร์กำลังเอาไส้หมูเข้าปากพอดี

"อ๊า..."

ชวาร์เซเน็กเกอร์ใช้กล้ามเนื้อบดเคี้ยวอันแข็งแรงกัดจิ่วจ่วนต้าฉางเข้าไปคำหนึ่ง

ทันใดนั้น น้ำซอสเข้มข้นที่เคี่ยวจนแทรกซึมเข้าไปในไส้หมูก็พุ่งกระจายไปทั่วทั้งปาก

ระดับการคุมไฟในอาหารระดับงานเลี้ยงแห่งชาตินั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น การจะเคี่ยวน้ำซอสให้เข้าเนื้อถึงขีดสุดโดยไม่ไหม้เกรียม ล้วนเป็นฝีมือที่มีแต่ปรมาจารย์ชั้นครูผู้วนเวียนอยู่ในวงการมาหลายสิบปีเท่านั้นถึงจะทำได้

เครื่องเทศอย่างโป๊ยกั้ก อบเชย ต้นหอม กระเทียม และอื่น ๆ ผสมผสานกลมกลืนกันอย่างลงตัวเก้าเก้าคืนสู่หนึ่ง ทุกครั้งที่เคี้ยวจะสัมผัสได้ถึงความแตกต่างอันละเอียดอ่อนของรสชาติ

น้ำตาลกรวดสีซีอิ๊วอ่อน ๆ ที่เคลือบอยู่บนผิวไส้หมู ราวกับชั้นอำพันประกายแวววาว เมื่อผสานเข้ากับซีอิ๊วขาวชั้นเลิศ รสเค็มหวานช่วยชูโรงซึ่งกันและกัน ยกระดับรสชาติให้สูงขึ้นไปอีกขั้น

ผ่านกรรมวิธีลวกน้ำเดือดหลายขั้นตอนและแช่เย็นสลับกันไปมา เนื้อสัมผัสของไส้หมูจึงทั้งนุ่มลื่นและเด้งสู้ฟัน เก้าชั้นคืนสู่หนึ่ง อวลกลิ่นรสติดลิ้นไม่รู้จบ

ชวาร์เซเน็กเกอร์ค่อย ๆ หลับตาลง ลิ้มรสชาติอันประณีตของอาหาร 'สายดาร์ก' จากประเทศหลง

ปากของเขาหยุดเคี้ยวไม่ได้เลย ทว่าก็ตัดใจกลืนลงไปทีเดียวไม่ลง

ทุกครั้งที่อ้าและหุบปาก รสชาติที่ติดตรึงอยู่ในไส้เก้าชั้นอันไร้ที่สิ้นสุดต่างซัดกระหน่ำใส่ต่อมรับรสของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

"ความเพลิดเพลิน นี่มันคือความเพลิดเพลินอย่างแท้จริง"

"ตอนหนุ่ม ๆ แจ็กกี้ ชาน (เฉินหลง) เคยพูดถึงอาหารประเทศหลงกับฉัน ชวนว่าถ้ามีโอกาสต้องไปลองชิมให้ได้"

"แต่น่าเสียดาย กว่าจะเข้าใจรสชาติอันลึกซึ้งนี้ได้ ตัวฉันก็ไม่ใช่วัยหนุ่มสาวอีกต่อไปแล้ว"

จู่ ๆ ชวาร์เซเน็กเกอร์ก็รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาเล็กน้อย นึกเสียดายที่ในช่วงวัยอันรุ่งโรจน์ กลับพลาดทิวทัศน์อันงดงามและอาหารเลิศรสไปมากมาย

พออายุล่วงเลยวัยแซยิดมาแล้ว ต่อให้มีใจอยากเสพสุข แต่ร่างกายก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะปล่อยใจเพลิดเพลินได้อย่างตามใจนึกอีกต่อไป

"สิบคะแนนเต็ม!"

แน่นอนอยู่แล้ว ชวาร์เซเน็กเกอร์ก็ให้สิบคะแนนเต็มเช่นกัน

จิ่วจ่วนต้าฉางราคาที่ละ 199 ดอลลาร์ มีทั้งหมด 8 ชิ้น

หลังจากชวาร์เซเน็กเกอร์ชิมเสร็จ หน้าหาดทรายก็มีแถวยาวเหยียดเกิดขึ้นทันที

ของสิ่งนี้หลังจากผ่านขั้นตอนเก้าชั้นอันซับซ้อนแล้ว มันก็ไม่ได้ดูน่ากลัวขนาดนั้นอีกต่อไป แถมยังเย้ายวนใจเป็นอย่างยิ่ง

หากตั้งแต่แรกไม่รู้ว่านี่คือไส้หมู เพียงแค่ดูจากสีสัน กลิ่น และรสชาติแล้ว การจ่ายเงิน 199 ดอลลาร์เพื่อสัมผัสประสบการณ์อาหารระดับงานเลี้ยงแห่งชาติของแท้จากประเทศหลง นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ย่อมเต็มใจอย่างแน่นอน

ทว่าก็ยังมีคนไม่น้อยที่เห็นภาพตอนโม่เฉินล้างไส้ใหญ่ จึงยังรู้สึกขยาดกับสิ่งนี้อยู่บ้าง

"เพื่อน นายแน่ใจเหรอว่าจะยอมจ่าย 199 ดอลลาร์เพื่อซื้อของที่เคยใส่ขี้มากินน่ะ"

"เอ่อ ในใจมันก็ยังทำใจลำบากอยู่นิดหน่อยแหละ แต่ทั้งสีสัน ทั้งกลิ่นหอม แถมฝีมืออันลื่นไหลของพ่อค้าคนนั้น ฉันอยากลองชิมจะแย่อยู่แล้ว!"

ริมชายหาด บรรดาชาวต่างชาติทั้งสับสนลังเล แต่ขณะเดียวกันก็พากันไปต่อแถวยาวเหยียดหน้าร้านของโม่เฉินอย่างรู้หน้าที่

ที่น่าประหลาดใจคือ คนที่หวาดกลัวล้วนเป็นคนที่ยังไม่ได้ซื้อ ส่วนคนที่ได้ซื้อจิ่วจ่วนต้าฉางไปแล้ว ทุกคนต่างก้าวข้ามอุปสรรคทางจิตใจได้อย่างสิ้นเชิง และมีแต่เสียงชื่นชมล้นหลาม

ถึงอย่างไรนี่ก็คือวัตถุดิบชั้นยอดบวกกับฝีมือชั้นครู เมนูจิ่วจ่วนต้าฉางระดับงานเลี้ยงแห่งชาตินี้ไม่มีกลิ่นแปลกปลอมเลยแม้แต่น้อย เต็มเปี่ยมไปด้วยรสชาติสดใหม่อูมามิและเค็มกลมกล่อมอันเป็นเอกลักษณ์ของอาหารหลู่

"รีบซื้อเร็ว ไม่มีกลิ่นเหม็นสาบเลยสักนิด!"

"หอมมาก นี่คือความหอมจากประเทศหลง ถ้าพลาดครั้งนี้ไป เกรงว่าถ้าอยากกินอีกคงต้องบินไปถึงแผ่นดินใหญ่ของประเทศหลงแล้วล่ะ"

"จริงสิ พ่อค้าหนุ่ม ขอถามหน่อยว่าถ้าไปประเทศหลง จะหาคุณเจอได้ยังไงเหรอครับ"

โม่เฉินตอบว่า "ไม่ต้องหรอกครับ แค่มาที่แมนฮัตตัน นิวยอร์ก แล้วตามหาร้านหลงจือเว่ยก็พอ"

"แมนฮัตตันเหรอ ที่แท้เถ้าแก่ก็เปิดร้านอยู่ที่นั่น มิน่าล่ะราคาถึงได้แมนฮัตตันขนาดนี้"

"เฮ้อ คนบ้านนอกที่มาจากมิสซิสซิปปีอย่างฉันคงไม่ไปนิวยอร์กหรอก ทริปนี้ก็เกินงบไปแล้ว แต่ได้มากินอาหารหรูระดับแมนฮัตตันของนิวยอร์กที่นี่ ก็ฟินสุด ๆ แล้วล่ะ"

กระแสวิจารณ์ของจิ่วจ่วนต้าฉาง จากความหวาดกลัวในตอนแรก ได้เปลี่ยนทิศทางกลายเป็นการยกย่องชื่นชมอย่างท่วมท้น

มีเพียงคนเดียวที่นั่งหน้าบูดบึ้งไม่สบอารมณ์

ดูแรนต์เอามือเท้าคาง นั่งแจกลายเซ็นให้คนเดินผ่านไปมาอย่างเซ็ง ๆ

แม้ของสิ่งนั้นจะดูน่ากินมาก แต่ของอร่อยเขากินมาเยอะเกินไปแล้ว

จิ่วจ่วนต้าฉางเห็นได้ชัดว่าแค่มีรูปลักษณ์ที่รสจัดจ้าน แต่รสชาติกลับตอบโจทย์คนส่วนใหญ่ได้ ทว่ารสชาติแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

"ซาชิมิ ซาชิมิ ซาชิมิไส้ใหญ่ของฉันเมื่อไหร่จะเปิดตัวเสียทีเนี่ย!"

หลังเก็บร้าน โม่เฉินกำลังเดินกลับไปยังวิลล่าของดูแรนต์ กลุ่มของเกาเทียนอวี่ทั้งสามคนก็ตามมาด้วย

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน สีหน้าของโม่เฉินก็เต็มไปด้วยความอ่อนล้า

เมื่อเห็นท่าทางของเขา กลุ่มนักเรียนแลกเปลี่ยนทั้งสามคนก็นึกว่าเขาผิดหวังเพราะถูกคัดออก

หลิวจื่อเซวียนปลอบใจว่า "โธ่ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงพวกเราก็แค่มาเที่ยวเล่นสนุก ๆ ได้เข้ารอบหนึ่งร้อยคนสุดท้าย พี่โม่เฉินก็เก่งมากแล้วนะคะ"

หลี่ฮ่าวหรันก็พยักหน้าให้กำลังใจเช่นกัน "ใช่แล้ว หลัวซือเฝิ่นของนายน่ะสุดยอดจะตาย ที่ไม่ได้เข้ารอบชิง ก็เพราะพวกฝรั่งพวกนี้กินไม่เป็นต่างหาก"

โม่เฉินเกาหัว "เอ่อ บางทีผมอาจจะค่อนข้างโชคดีมั้งครับ เพราะผมผ่านเข้ารอบอีกแล้ว"

"หาาา???"

การแข่งขันในวันที่สอง โม่เฉินที่นำจิ่วจ่วนต้าฉางเข้าประกวด ก็ผ่านเข้ารอบได้อย่างราบรื่นเช่นกัน

ตอนนี้ การแข่งขันเทศกาลอาหารแปลกใหม่เหลือผู้เข้าแข่งขันเพียงสิบคนสุดท้ายแล้ว

ทั้งสิบคนนี้ล้วนเป็นเชฟชื่อดังจากทั่วโลก หรือไม่ก็เป็นเจ้าของร้านอาหารที่มีชื่อเสียง ฝีมือไม่อาจดูแคลนได้เลย

การประลองในวันสุดท้าย กำลังจะมาถึงในไม่ช้า