ตอนที่ 51 อาหารกลางวันมื้อฟรีของบัฟเฟตต์

ยิ่งกล่องหลัวซือเฝิ่นและเต้าหู้เหม็นถูกเปิดออกมากขึ้นเท่าไร กลิ่นอันฉุนเฉียวรุนแรงก็ยิ่งอบอวลไปทั่วทั้งตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก

กลิ่นนั้นถึงขั้นทำให้คนแสบตาจนแทบลืมไม่ขึ้น

คราวนี้ไม่มีใครง่วงอีกต่อไปแล้ว

ห้องโถงซื้อขายที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานนับร้อยปีแห่งนี้รักษาความบ้าระห่ำมาโดยตลอด ภาพยนตร์เรื่องคนจะรวย ช่วยไม่ได้ เป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งของพฤติกรรมสุดเหวี่ยงของพวกเขาเท่านั้น

คนข้างในนี้ทำเงินได้มหาศาลจริง ๆ เพียงไม่กี่นาทีก็อาจกวาดรายได้ที่คนธรรมดาทั้งชีวิตไม่อาจเอื้อมถึง

ผลกำไรมหาศาลอันบ้าคลั่งย่อมแลกมาด้วยความกดดันมหาศาล วิธีระบายความเครียดแบบสุดโต่งสารพัดรูปแบบคนพวกนี้ล้วนเคยลองมาหมดแล้ว

แต่พวกเขาไม่เคยลองกินอุจจาระในห้องโถงซื้อขายมาก่อนเลย

แน่นอนว่า สิ่งที่เรียกว่าอุจจาระนี้ ยิ่งกินกลับยิ่งหอม

ก่อนตลาดเปิดสิบห้านาที แทบทุกคนต่างถือเต้าหู้เหม็นและหลัวซือเฝิ่นไว้ในมือ

ทั่วทั้งห้องโถงซื้อขายตกอยู่ในความคลั่งไคล้อันพิลึกพิลั่น ไม่มีใครสัปหงกอีกเลย

"อร่อย! อาหารนี่สุดยอดไปเลย ของเหม็นขนาดนี้ทำไมถึงได้อร่อยขนาดนี้นะ!"

"บ้าไปแล้ว อาหารแบบนี้เหมาะกับพวกเราชะมัด!"

"กิน กิน กิน!"

บัฟเฟตต์ถือชามหลัวซือเฝิ่นไว้ในมือพลางยิ้มน้อย ๆ

เดิมทีเขาแค่คิดจะใช้กลิ่นเหม็นปลุกให้ทุกคนตื่นตัว แม้แต่ตัวเขาเองยังคาดไม่ถึงเลยว่าของสิ่งนี้จะอร่อยขนาดนี้

"อืม รสชาติอันมหัศจรรย์แห่งโลกตะวันออก พวกเรายังไม่เข้าใจประเทศหลงอีกมากจริง ๆ"

"ลิส อาหารที่เรียกว่าหลัวซือเฝิ่นกับเต้าหู้เหม็นนี่ซื้อมาจากร้านไหนเหรอ"

"บอสคะ ซื้อมาจากร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ชื่อหลงจือเว่ยค่ะ"

"โอเค มื้อเที่ยงวันนี้พวกเราจะไปกินที่นั่นกัน ช่วยจองโต๊ะให้ฉันทีนะ"

"บอสคะ ไม่ต้องจองหรอกค่ะ ร้านนั้นแทบไม่มีคนเลย"

"หือ? แปลกจัง ร้านที่ทำอาหารได้ประณีตขนาดนี้ ไม่ต้องจองโต๊ะงั้นเหรอ" บัฟเฟตต์ชะงักไปครู่หนึ่ง

ตลอดช่วงเช้า ด้วยแรงขับเคลื่อนจากเต้าหู้เหม็นและหลัวซือเฝิ่น เหล่าเทรดเดอร์ต่างกระปรี้กระเปร่าและกวาดซื้อหุ้นในตลาดรองกันอย่างบ้าคลั่ง

บัฟเฟตต์เองก็เข้าซื้อหุ้นที่ตนต้องการได้สำเร็จเป็นจำนวนมาก

สำหรับเขาแล้ว ราคาไม่ใช่ปัญหา หัวใจสำคัญคือการมองแนวโน้มใหญ่ให้ออก

เมื่อการซื้อขายช่วงเช้าสิ้นสุดลง เลขาและผู้ช่วยหลายคนก็ขับรถพานักลงทุนเอกของโลกอย่างบัฟเฟตต์มุ่งหน้ามายังถนนจูไมราห์

พนักงานต้อนรับหน้าร้านนุสเรตมองเห็นรถโรลส์-รอยซ์คันนั้นตั้งแต่ไกล เพียงแค่เห็นป้ายทะเบียน พวกเขาก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่

พนักงานต้อนรับเหล่านี้ผ่านการฝึกอบรมระดับมืออาชีพมาแล้ว จึงจำป้ายทะเบียนรถของบรรดาคนดังได้ขึ้นใจ

"มาแล้ว ๆ ผู้ยิ่งใหญ่อีกคนมาแล้ว!"

"ใครกันน่ะ!"

"เทพเจ้าแห่งหุ้น บัฟเฟตต์!"

"รีบไปแจ้งเจ้านายเร็วเข้า"

เชฟโรยเกลือที่ได้รับข่าวรีบยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เอนในห้องทำงานทันที เขาสวมสูทตัวที่แพงที่สุดของตนเองและผูกหูกระต่ายอย่างประณีตงดงาม

นี่คือเทพเจ้าแห่งหุ้นอย่างบัฟเฟตต์มาเยือนเชียวนะ มีหน้ามีตากว่าดูแรนต์ตั้งเยอะ

อีกทั้งเทพเจ้าแห่งหุ้นยังเป็นขวัญใจของสื่อเศรษฐกิจยักษ์ใหญ่มาโดยตลอด หากเรื่องที่เขามาเยือนร้านนุสเรตแพร่ออกไปบนอินเทอร์เน็ต ร้านของตนย่อมมีโอกาสคว้าดาวมิชลินได้อย่างมั่นใจยิ่งขึ้น

หากอีกฝ่ายกินอย่างพึงพอใจ ไม่แน่อาจจะยอมทุ่มเงินลงทุนในร้านนุสเรตด้วยก็ได้

เงินที่เทพเจ้าแห่งหุ้นลงทุนย่อมไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ แน่นอน

เชฟโรยเกลือพาผู้จัดการซายีพร้อมทั้งพนักงานทุกคนในร้านที่ว่างอยู่มายืนรอต้อนรับอย่างนอบน้อมที่หน้าประตูร้านนุสเรต

ทันทีที่คณะของบัฟเฟตต์ก้าวลงจากรถ เชฟโรยเกลือก็รีบวิ่งปรี่เข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

"โอ้ คุณบัฟเฟตต์ที่รัก ยินดีต้อนรับสู่ร้านอาหารเครือระดับโลกนุสเรตครับ ผมคือผู้ดูแลรับผิดชอบทั้งหมดของร้าน นุสเรต โกเชครับ"

เชฟโรยเกลือยื่นมือออกไปหาบัฟเฟตต์อย่างกระตือรือร้น

เทพเจ้าแห่งหุ้นวัยชราแย้มยิ้มพลางทักทายเจ้าของร้านผู้กระตือรือร้นคนนี้

ทว่าในใจกลับกำลังสบถด่าอย่างรุนแรง

ในฐานะเทพเจ้าแห่งหุ้นผู้เลื่องชื่อระดับโลก มารยาทและสง่าราศีของบัฟเฟตต์ย่อมไร้ที่ติ

แต่เขาไม่รู้จักคนตรงหน้านี้เลยแม้แต่น้อย และไม่เคยพูดว่าจะมาร้านนุสเรตอะไรนี่สักนิด

กระนั้นเขาก็พอจะเคยได้ยินชื่อเสียงร้านอาหารของเชฟโรยเกลือผู้นี้มาบ้างเหมือนกัน

แต่การลงทุนของบัฟเฟตต์นั้นไม่เคยให้ราคากับชื่อเสียงจอมปลอมที่ปั่นกระแสขึ้นมา เขาให้ความสำคัญกับมูลค่าที่แท้จริงมากกว่า

หากเป็นธุรกิจร้านอาหาร ถ้าเขาคิดจะลงทุน ก็ต้องไปดูชื่อเสียงและคำวิจารณ์จริง ๆ ของอาหารร้านนั้นก่อนเป็นอันดับแรก

แม้ร้านอาหารของเชฟโรยเกลือจะผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดทั่วยุโรปและอเมริกาจนดูมีมูลค่าการลงทุนมหาศาล ทว่าบัฟเฟตต์กลับมองว่านั่นเป็นเพียงภาพลวงตา

หัวใจหลักในการแข่งขันของธุรกิจร้านอาหารต้องอยู่ที่รสชาติของอาหารเท่านั้น

บัฟเฟตต์รู้สึกเอือมระอากับอินฟลูเอนเซอร์ผู้กระตือรือร้นเกินเหตุคนนี้อยู่บ้าง จึงส่งสายตาให้ผู้ช่วยที่อยู่ด้านหลัง

พวกผู้ช่วยล้วนเป็นคนหัวไวและรู้ใจเจ้านาย จึงเข้าใจความหมายได้ในทันที

ลิซยิ้มแหยให้เชฟโรยเกลืออย่างเกรงใจ "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีพวกเราจองโต๊ะกับร้านหลงจือเว่ยฝั่งตรงข้ามไว้ล่วงหน้าแล้ว วันนี้เลยคงแวะไปที่ร้านนุสเรตไม่ได้ ไว้โอกาสหน้านะคะ"

พูดจบ บัฟเฟตต์ก็พยักหน้ารับเล็กน้อย แล้วก้าวเท้ามุ่งหน้าตรงไปยังร้านอาหารเล็ก ๆ อย่างหลงจือเว่ย

ทิ้งให้กลุ่มของเชฟโรยเกลือยืนเคว้งอยู่หน้าร้าน

บนใบหน้าของเชฟโรยเกลือยังคงค้างรอยยิ้มอันอบอุ่นไว้ เขายังประมวลผลไม่ทัน

เขาขยี้หูตัวเองพลางหันไปถามพนักงานเสิร์ฟด้านหลัง "เมื่อกี้เขาบอกว่าจะไปไหนนะ"

"เอ่อ... เจ้านายครับ เทพเจ้าแห่งหุ้นบอกว่าจะไปร้านอาหารกลิ่นเหม็นร้านนั้นครับ..."

"Shit!" เชฟโรยเกลือเบิกตากว้าง ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเดือดดาล

"คนสมัยนี้เป็นบ้าอะไรกันไปหมด แม้แต่เทพเจ้าแห่งหุ้นยังชอบกินของรสชาติประหลาดขนาดนี้! สังคมนี้มันเกินเยียวยาแล้วจริง ๆ!"

เดิมทีโม่เฉินยืนมุงดูเรื่องสนุกอยู่หน้าร้านของตัวเอง

เห็นฝั่งตรงข้ามเชฟโรยเกลือถึงกับยกพวกออกมาต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่อลังการ ก็เดาว่าต้องเป็นบุคคลสำคัญที่โด่งดังกว่าดูแรนต์หลายเท่าแน่นอน

เขากำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปบุคคลสำคัญคนนี้ไว้ ทว่ากลับนึกไม่ถึงว่าชายชราผมขาวคนนั้นจะสาวเท้าอย่างกระฉับกระเฉงตรงมายังร้านของเขาเสียอย่างนั้น

"สวัสดีครับ"

"เอ่อ สวัสดีครับ" โม่เฉินรู้สึกคุ้นหน้าชายชราคนนี้เหมือนเคยเห็นในทีวี แต่นึกไม่ออกว่าช่องไหน

อีกฝ่ายไม่ได้แนะนำตัวว่าชื่อแซ่อะไร บัฟเฟตต์เป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัว ออกไปไหนมาไหนนอกจากผู้ช่วยแล้วก็ไม่พกแม้แต่บอดี้การ์ด

ชายชราเดินตรงเข้าไปนั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่งด้านในพร้อมกับผู้ช่วยและเลขานุการ

"คุณผู้ชายต้องการรับอะไรดีครับ" โม่เฉินยื่นเมนูอาหารส่งให้

"อืม... ผมไม่ค่อยรู้เรื่องอาหารของประเทศหลงเท่าไร ตอนนี้ในร้านก็มีแค่ผมคนเดียว คุณพอจะมานั่งร่วมโต๊ะทานอาหารกับผมได้ไหมครับ" บัฟเฟตต์เอ่ยถามอย่างสุภาพ

"ได้สิครับ งั้นผมจะแนะนำเมนูของร้านให้คุณฟังเอง"

"ดีเลยครับ ผมตั้งตารอเลย"

ลิซผู้เป็นผู้ช่วยกับเอคเลขานุการต่างหันมาสบตากัน

พวกเขารู้สึกว่าเจ้าของร้านหนุ่มแห่งร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้ช่างโชคดีเหลือเกิน

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า มื้อกลางวันกับบัฟเฟตต์อันเลื่องชื่อนั้นถูกประมูลกันในที่อื่นด้วยราคาสูงถึงหลักล้านดอลลาร์!

นั่นหมายความว่าการจะได้นั่งร่วมโต๊ะทานมื้อกลางวันกับเทพเจ้าแห่งหุ้น นอกจากจะต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงแล้ว ยังต้องจ่ายเงินค่าประมูลอีกนับล้าน

แต่วันนี้บัฟเฟตต์กลับชวนชายหนุ่มคนนี้มานั่งทานอาหารด้วยกันแบบฟรี ๆ นี่มันเรื่องมหัศจรรย์ชัด ๆ

เพราะตามปกติแล้ว บัฟเฟตต์ไม่มีทางทานอาหารร่วมกับคนแปลกหน้าอย่างเด็ดขาด คนแปลกหน้าที่จะได้ร่วมโต๊ะกับเขา นอกจากต้องยอมจ่ายเงินแล้ว ยังต้องมีเงินทุนและอำนาจทางการเงินที่มากพออีกด้วย

และแน่นอนว่าผลประโยชน์จากการได้รับประทานอาหารกับเทพเจ้าแห่งหุ้นนั้นมหาศาลยิ่ง

ในแง่หนึ่งคือได้รับมุมมองและประสบการณ์ทางเศรษฐศาสตร์จากชายชราวัยเฉียดร้อยปี และในอีกแง่หนึ่งก็สามารถสร้างชื่อเสียงให้แก่ตนเองได้เป็นอย่างดี

เรื่องที่ว่าหลังทานอาหารกับเทพเจ้าแห่งหุ้นแล้ว หุ้นบริษัทของตนเองก็พุ่งทะยานในวันรุ่งขึ้น กลายเป็นเรื่องที่เห็นกันจนชินตา

แต่วันนี้ บัฟเฟตต์ไม่เพียงแต่ยอมจ่ายเงินมากินอาหารที่ร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ ทว่ายังจะร่วมพูดคุยกับเจ้าของร้านหนุ่มคนนี้ฟรี ๆ อีกด้วย!