ตอนที่ 52 เทพเจ้าแห่งหุ้นจอมตระหนี่

มื้อกลางวันกับบัฟเฟตต์อันเลื่องชื่อ เป็นสิ่งที่เหล่านักธุรกิจทั่วโลกต่างใฝ่ฝัน

ก่อนหน้านี้ที่ประเทศหลงเคยมีภาพยนตร์เรื่องหนึ่งชื่อว่า 'ซีหงซื่อ' ตัวเอกถึงขนาดยอมควักเงินหลักสิบล้านเพื่อเชิญบัฟเฟตต์มากินมื้อกลางวันด้วย!

ส่วนในโลกความเป็นจริง ก็มีมหาเศรษฐีประเทศหลงยอมจ่ายเงินหลายล้านเพื่อได้ร่วมโต๊ะอาหารกับบัฟเฟตต์จริง ๆ

เหล่าพ่อค้าวาณิชไม่ใช่คนโง่ ไม่มีใครยอมทำเรื่องที่ขาดทุนหรอก

ดูเผิน ๆ เหมือนพฤติกรรมเศรษฐีใหม่ยอมเป็นหมูให้เชือด แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นผลประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย

บัฟเฟตต์ให้คำแนะนำที่มีประโยชน์อย่างยิ่งแก่คนหนุ่มสาวจริง ๆ บางครั้งถึงขั้นเป็นความลับทางธุรกิจด้วยซ้ำ

จากการสังเกตของเหล่าผู้ช่วย บัฟเฟตต์แทบจะไม่เคยเอ่ยปากชวนคนแปลกหน้ามากินมื้อกลางวันร่วมกันก่อนเลย

เจ้าของร้านหนุ่มของร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ นับว่าเป็นกรณีแรกอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนจริง ๆ

"คุณตาครับ สั่งอาหารก่อนดีกว่าครับ ตอนเที่ยงไม่ค่อยมีลูกค้า สั่งเสร็จแล้วพวกเราค่อยกินไปคุยไป"

"ตกลง"

บัฟเฟตต์พยักหน้าพลางรับเมนูอาหารไป

และในที่สุดโม่เฉินก็จำได้ว่าชายชราผู้นี้คือใคร เขาร้องอุทานออกมาเสียงดัง

"โอ้โห คุณคือคนนั้น... คุณคือเทพเจ้าแห่งหุ้นคนนั้นใช่ไหมครับ!"

"ฮะๆๆ อย่าเรียกอย่างนั้นเลย ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าในโลกนี้จะมีพระเจ้า" บัฟเฟตต์หัวเราะร่า

การได้พบกับบัฟเฟตต์นั้นแตกต่างจากการพบกับซักเคอร์เบิร์ก

แม้ว่าปัจจุบันทั้งสองคนจะมีอันดับในทำเนียบมหาเศรษฐีใกล้เคียงกัน แต่อย่างไรซักเคอร์ก็ยังหนุ่มเกินไป

ซ้ำยักษ์ใหญ่แห่งวงการอินเทอร์เน็ตยังมักให้ความรู้สึกว่าไร้รากฐานและพร้อมจะล้มละลายได้ทุกเมื่อ

ทว่าความรู้สึกที่บัฟเฟตต์มอบให้นั้นต่างออกไป

แค่ได้ยินชื่อของเขา คนส่วนใหญ่ก็เชื่อมโยงเขากับกองธนบัตรดอลลาร์ที่สุมสูงเป็นภูเขาเลากาได้ทันที

และในความเป็นจริง ปราชญ์ผู้มีชีวิตอยู่มาเกือบร้อยปีผู้นี้ ทั้งทรัพย์สินที่มองไม่เห็นและสถานะทางสังคม ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ซักเคอร์เบิร์กจะเทียบเคียงได้เลย

โม่เฉินแอบดีใจในใจ ลูกค้ากระเป๋าหนักมาแล้ว เยี่ยมจริง มหาเศรษฐีเฒ่าคนนี้จะต้องมองเมนูแล้วเชิดหน้าสั่งว่า จัดมาให้หมดทุกอย่างในเล่มเลยไหมนะ

"OMG คุณพระช่วย แพงมาก ทำไมถึงแพงขนาดนี้!"

ทว่าบัฟเฟตต์กลับร้องลั่นพลางมองเมนูด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

โม่เฉิน : ???

ไม่จริงน่า ในโลกนี้ยังมีของที่ตาแก่นี่คิดว่าแพงอยู่อีกเหรอ

ลิซยิ้มแห้ง ๆ ให้โม่เฉินอย่างเกรงใจ "เถ้าแก่ไม่ต้องถือสานะคะ ตาแก่นี่ขี้เหนียวสุด ๆ เวลาแกจะเลี้ยงข้าวทีไร ไม่จินก่งเหมินก็ KFC ตลอดนั่นแหละค่ะ"

บัฟเฟตต์หัวเราะร่า "นี่ไม่ได้เรียกว่าขี้เหนียวสักหน่อย นี่คือการประเมินมูลค่าต่างหาก เงินของฉันไม่มีทางจ่ายให้กับสิ่งของที่มีราคาเกินมูลค่าที่แท้จริงของมันหรอก"

เขาชี้ไปที่เมนูหัวปลานึ่งพริกสับบนรายการอาหารอีกครั้งพลางพูดขึ้น "อาหารจานนี้ ตอนที่ฉันไปประเทศหลงเคยได้กินอยู่ ฉันจำได้แม่นเลยว่าราคามันอยู่ที่ 888 หลงปี้"

"แล้วเท่าที่ฉันรู้มา ถ้าเป็นร้านอาหารธรรมดาทั่วไป แค่ 88 หลงปี้ก็กินหัวปลานึ่งพริกสับได้แล้ว"

"แต่นายขายตั้ง 288 ดอลลาร์ มันเกินมูลค่าของมันไปไกลโขเลย"

เลขาฯ ไอก์กลัวว่าเจ้าของร้านจะกระอักกระอ่วน จึงรีบช่วยไกล่เกลี่ย "เจ้านายครับ ย่านการค้าแถวนี้ในแมนฮัตตันก็ถือว่าติดอันดับต้น ๆ เลยนะครับ ค่าเช่าร้านของเขาแพงมากนะ"

บัฟเฟตต์ไม่สนใจเลขาฯ ของตน แต่หันไปมองโม่เฉินแล้วพูดด้วยท่าทีจริงจัง

"ไอ้หนุ่ม จำไว้นะ ถ้าอยากจะสร้างร้านอาหารชั้นเลิศขึ้นมา ก็อย่าได้ผลักเอาค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ที่อยู่นอกเหนือตัวผลิตภัณฑ์ของนายเอง ไปโยนใส่หัวผู้บริโภคเด็ดขาด"

เขาชี้ไปที่ร้านของเชฟโรยเกลือฝั่งตรงข้ามอีกรอบ "ไม่อย่างนั้น นายอาจจะหลงระเริงไปกับความรุ่งเรืองจอมปลอม จนลืมพัฒนาฝีมือทางวิชาชีพของตัวเองไปก็ได้"

คำพูดนี้โม่เฉินฟังแล้วรู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง จึงถามขึ้น "ถ้าเปิดร้านอาหารแล้วไม่คิดต้นทุนพวกค่าเช่า ค่าน้ำ ค่าไฟรวมเข้าไปในอาหาร แล้วผมจะไม่ขาดทุนเหรอครับ"

บัฟเฟตต์ยักไหล่ "นั่นก็แปลได้อย่างเดียวว่าฝีมือทำอาหารของนายยังไม่ดีพอ"

"ลองทำตามที่ฉันบอกดูสิ ถ้าทำแบบนั้นแล้วนายยังทำกำไรได้ ก็แสดงว่านายเป็นคนหนุ่มที่มีทั้งฝีมือและความมุ่งมั่นจริง ๆ"

โม่เฉินใคร่ครวญคำพูดของบัฟเฟตต์ซ้ำไปซ้ำมาในหัว พลางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ผู้ช่วยสาวอย่างลิซที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงส่งค้อนให้บัฟเฟตต์ด้วยรอยยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เถ้าแก่ อย่าไปฟังเจ้านายฉันพูดกล่อมเลยค่ะ แกแค่อยากจะต่อราคากับคุณเท่านั้นแหละ"

บัฟเฟตต์หัวเราะร่าอย่างมีเลศนัย "ฮะๆ โดนเธอจับได้ซะแล้ว แต่คำพูดของฉันน่ะ ไม่ได้มีเจตนาแค่จะต่อราคาหรอกนะ"

"ครับ ผมเข้าใจแล้วครับท่านผู้เฒ่า" โม่เฉินพยักหน้า

แววตาของบัฟเฟตต์ฉายประกายเจ้าเล่ห์ "งั้นหัวปลานึ่งพริกสับจานนี้ ลดราคาให้หน่อยได้ไหม"

"ไม่ได้ครับ"

"..."

โม่เฉินลดราคาให้ไม่ได้จริง ๆ ไม่ใช่เพียงเพราะคุณปู่เป็นคนตั้งราคาไว้ แต่ในราคาอาหารของเขายังไม่ได้รวมเอาค่าเช่าร้านสุดแพงเข้าไปด้วยซ้ำ

เพราะเขาจ่ายค่าเช่าไปแค่หนึ่งดอลลาร์เท่านั้น

เมื่อเล่าเรื่องที่ซักเคอร์ยอมปล่อยเช่าตึกให้เกือบฟรีให้บัฟเฟตต์ฟัง อีกฝ่ายก็นิ่งเงียบไปสิบกว่าวินาทีก่อนจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยอย่างยิ่ง

"เจ้าหนุ่มซักเคอร์เบิร์กคนนี้ ฉลาดเป็นกรดจริง ๆ"

"เอาละ ไม่ล้อเล่นแล้ว เสิร์ฟหัวปลานึ่งพริกสับมาให้พวกเราสักที่เถอะ"

"บอสคะ พวกเราสามคนรวมเจ้าของร้านเป็นสี่คน กินแค่ที่เดียวเนี่ย จะพอจริง ๆ เหรอคะ"

ลิซกับไอค์ถึงกับพูดไม่ออก พวกเขาติดตามบัฟเฟตต์มานานหลายปี ย่อมจัดว่าเป็นเศรษฐีมีเงินเช่นกัน ทั้งสองจึงสั่งเจียนปิ่งกั่วจึกับอวี๋เซิงและอื่น ๆ เพิ่มอีกสองสามอย่าง

ยังไงเสียเจ้านายก็เป็นคนเลี้ยงข้าวแท้ ๆ ขืนสั่งแค่หัวปลาอย่างเดียว มันจะดูเสียหน้าเกินไปหน่อย

บัฟเฟตต์ลูบคางพลางยิ้ม "เข้าท่า เต็มโต๊ะขนาดนี้ดูแล้วน่าจะพอกิน แต่ฉันจ่ายแค่ค่าหัวปลานะ"

"ทราบแล้วค่ะ/ครับ บอส!" ลิซกับไอค์กลอกตามองบนพร้อมกัน

โม่เฉินกลับเข้าไปง่วนอยู่ในครัวพักใหญ่ อวี๋เซิงสองที่ ปลาทอดสองที่ กุ้งเครย์ฟิชสองที่ เจียนปิ่งกั่วจึสามชิ้น และหัวปลานึ่งพริกสับหม้อใหญ่อีกหนึ่งหม้อ

เสียงโช้งเช้งดังขึ้นเป็นจังหวะ กลิ่นหอมยวนใจค่อย ๆ ลอยฟุ้งออกมาจากห้องครัว

จานแรกที่ยกออกมาเสิร์ฟย่อมเป็นอวี๋เซิงที่ไม่จำเป็นต้องผ่านความร้อน

เห็นเพียงโม่เฉินกวัดแกว่งมีดยงหลิงอย่างคล่องแคล่วชำนาญ ภายใต้คมมีดของเขา ปลาน้ำจืดที่สิ้นใจไปแล้วพลันดูราวกับกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง

"โอ้โห ฝีมือการแล่ปลาช่ำชองจริง ๆ! ฉันเคยดูการแสดงฝีมือของพ่อครัวระดับสมบัติของชาติที่ประเทศหลง โม่ดูแล้วไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย" บัฟเฟตต์เอ่ยชมเปาะ

"ลิซ อวี๋เซิงจานนี้ราคาเท่าไรนะ"

"88 ดอลลาร์ค่ะ"

"ใช้ปลาอะไรทำน่ะ"

"เถ้าแก่บอกว่าเป็นปลาที่ส่งตรงมาจากทะเลสาบออนแทรีโอค่ะ"

"ปลาน้ำจืดเหรอ ถ้าอย่างนั้นราคานี้ก็ยังถือว่าแพงไปหน่อยนะ" บัฟเฟตต์เริ่มออกลายนิสัยคนแก่ขี้ตระหนี่ชอบบ่นจุกจิกอีกแล้ว

ลิซแสร้งทำเป็นโกรธแล้วเอ่ยว่า "บอสคะ... ช่วยหยุดพูดสักครู่ได้ไหมคะ! ปลาจานนี้ฉันจ่ายเองค่ะ!"

หลังจากอวี๋เซิงสองจานถูกยกมาวางเสิร์ฟ ลิซกับไอค์ก็หยิบส้อมขึ้นมา ส่วนบัฟเฟตต์กลับหยิบตะเกียบขึ้นมาลองใช้อย่างเก้ ๆ กัง ๆ

"อืม ฉันชอบตะเกียบของประเทศหลงนะ ฉันว่าฟังก์ชันการใช้งานของมันสมบูรณ์แบบกว่ามีดกับส้อมเสียอีก"

"เหวอ เนื้อปลานี่ มันขยับเองได้ยังไงกัน!"

บัฟเฟตต์ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ตะเกียบร่วงหลุดจากมือลงไปทันที