ตอนที่ 53 หนุ่มน้อย ความฝันของเธอคืออะไร

เมื่อเห็นท่าทางน่ารักของเฒ่าบัฟเฟตต์ ลิซก็หลุดขำออกมา

"ฮ่าๆ บอสใช้ตะเกียบไม่เป็นเองชัดๆ ปลาตัวนี้กลายเป็นปลาดิบไปแล้ว มันจะยังขยับได้ยังไงกันคะ"

ไอค์ยังทำใจยอมรับปลาน้ำจืดไม่ค่อยได้ จึงไม่ได้ลงมือ

ลิซเป็นสายกินอยู่แล้ว พอเห็นเนื้อปลาสีขาวราวหิมะก็อดไม่ได้ที่จะใช้ส้อมจิ้มขึ้นมาหนึ่งชิ้น

"พระเจ้าช่วย!"

เป็นจริงดั่งคาด อวี๋เซิงบนส้อมกระตุกเบาๆ ให้เห็นกับตา

"นี่มันสดเกินไปแล้ว!"

"ฉันเพิ่งเคยเห็นปลาดิบน้ำจืดที่สดขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยค่ะ"

วันนี้ปลาที่เจนนี่ส่งคนนำมาส่งสดกว่าปกติ ประกอบกับตอนนี้โม่เฉินใช้มีดยงหลิงได้อย่างชำนาญถึงขั้นสุดยอดแล้ว

อวี๋เซิงในครั้งนี้ เนื้อปลาสามารถทำได้เหมือนกับหนวดปลาหมึก หลังจากแล่ออกมาแล้วก็ยังขยับได้ชั่วครู่

บัฟเฟตต์คีบเนื้อปลาขึ้นมาอีกชิ้น จิ้มน้ำจิ้มอวี๋เซิงสูตรพิเศษของโม่เฉินเล็กน้อย

ทันทีที่เนื้อปลาขาวนุ่มเข้าปาก ดวงตาของชายชราก็เปล่งประกายเจิดจ้า

ริ้วรอยรอบดวงตาพลอยคลี่ออกอย่างเบิกบาน

"สด ทำไมถึงได้สดขนาดนี้!"

"ว้าว ไม่นึกเลยว่าปลาน้ำจืดจะทำได้เอร็ดอร่อยขนาดนี้!" ไอค์กับลิซก็เอ่ยชมเช่นกัน

แม้พวกเขาจะเคยกินปลาน้ำจืดในภัตตาคารจีนหรูๆ มาบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นปลาน้ำจืดชั้นยอดจากประเทศหลง

ปลาน้ำจืดที่จับมาจากแม่น้ำในมี่กั๋วแบบนี้ ทั้งสามคนเพิ่งเคยลิ้มลองเป็นครั้งแรก

แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่ารสชาติจะหวานฉ่ำสดใหม่ถึงเพียงนี้

หลังจากกินอวี๋เซิงเสร็จ พอเนื้อปลาทอดถูกยกขึ้นโต๊ะ บัฟเฟตต์กับผู้ช่วยทั้งสองก็หยุดคุย ก้มหน้าก้มตากินกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

"พระเจ้า นี่เป็นปลาที่จับขึ้นมาจากทะเลสาบจริงๆ เหรอครับเนี่ย"

"ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้!"

เนื้อปลาทอดที่กรอบนอกนุ่มใน เนื้อปลาผ่านการทอดด้วยน้ำมันอุณหภูมิสูงแล้วยังรักษาเนื้อสัมผัสอันสดฉ่ำเอาไว้ได้ สำหรับชาวมี่กั๋วนี่มันมหัศจรรย์เกินไปจริงๆ

บัฟเฟตต์วางตะเกียบลงแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เป็นอะไรไปครับบอส รู้สึกว่าปลาจานนี้ขายแพงไปเหรอครับ"

"เปล่า!" บัฟเฟตต์ส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด

"ฉันแค่รู้สึกว่าเจ้าหนุ่มซักเคอร์คนนั้นก้าวล้ำหน้าฉันไปก้าวหนึ่งแล้ว ฉันนี่แก่แล้วจริงๆ สัญชาตญาณไม่เฉียบคมเท่าคนหนุ่มสาวเลย"

บัฟเฟตต์หมายความว่า ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเฟซบุ๊กถึงเริ่มรุกเข้าสู่อุตสาหกรรมเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำขนานใหญ่

ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่เรื่องของนโยบายเท่านั้น

การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำของประเทศหลงมีมูลค่าทางเศรษฐกิจมหาศาลในมี่กั๋วอยู่แล้ว

ขอเพียงร้านอาหารอื่นๆ ทำได้อร่อยแค่ครึ่งหนึ่งของหลงจือเว่ย วัฒนธรรมปลาน้ำจืดของประเทศหลงก็สามารถแพร่หลายไปทั่วยุโรปและอเมริกาได้

"เฮ้อ ยังช้าไปก้าวหนึ่งสินะ ถ้าจะโดดเข้าร่วมตอนนี้ก็พลาดจังหวะที่ดีที่สุดไปแล้ว"

ทว่าบัฟเฟตต์ก็ไม่ได้ขาดทุน เขาเริ่มกว้านซื้อหุ้นเฟซบุ๊กเป็นจำนวนมากแล้ว ขอเพียงซักเคอร์ทำเงินได้ บัฟเฟตต์ก็ย่อมแบ่งเค้กก้อนนี้ได้บ้างไม่มากก็น้อย

เมื่อกุ้งเครย์ฟิชกับเจียนปิ่งกั่วจึถูกยกมาเสิร์ฟ ทั้งสามคนก็ดำดิ่งลงไปจนถอนตัวไม่ขึ้นโดยสิ้นเชิง

ชาวมี่กั๋วกินอาหารคล้ายกับชาวซานตงในประเทศหลง นั่นคือเอาแป้งห่อทุกอย่าง

ในแซนด์วิชหนึ่งชิ้น พวกเขาสามารถใส่ทุกอย่างเข้าไปได้

เฒ่าบัฟเฟตต์กินจนจิตวิญญาณความเป็นเด็กพลุ่งพล่าน นำเนื้อกุ้งเครย์ฟิชที่ผู้ช่วยเพิ่งแกะเสร็จมาห่อใส่ลงในเจียนปิ่งกั่วจึของตัวเอง

กรวบ

"อ่า หอมจังเลย เจียนปิ่งกั่วจึห่อกุ้งเครย์ฟิช อาหารโอชะของประเทศหลงนี่ช่วยจุดประกายความคิดสร้างสรรค์ได้ไม่รู้จบจริงๆ" บัฟเฟตต์กล่าวอย่างเพลิดเพลิน

ไอค์มีสีหน้าจนใจ "บอสครับ ตอนที่คุณจุดประกายความคิดสร้างสรรค์ ช่วยห่อกุ้งเครย์ฟิชของตัวเองได้ไหมครับ"

"แค่กๆๆ..."

ขณะที่ทุกคนกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย อาหารจานหลักจานสุดท้ายของโม่เฉินอย่างหัวปลานึ่งพริกสับก็ทำเสร็จพอดี

โม่เฉินยกหัวปลานึ่งพริกสับขึ้นโต๊ะ แล้วตนเองก็นั่งลงที่โต๊ะด้วย

"บรรยายไม่ถูกเลย!"

"กลิ่นหอมเข้มข้นอันเป็นเอกลักษณ์แบบนี้ ไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว มีเพียงตอนที่ผมไปเยือนประเทศหลงเท่านั้นถึงจะได้กลิ่นที่หอมสดชื่นและเข้มข้นขนาดนี้!"

ตอนนี้บัฟเฟตต์ไม่บ่นเรื่องราคาอีกต่อไป ทั้งยังใช้ตะเกียบคล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ

เขาคีบเส้นบะหมี่ทำมือข้างใน ชุบน้ำแกงปลาข้นๆ แล้วนำเข้าปากทันที

"อ่า ยอดเยี่ยม! นี่มันสะใจยิ่งกว่าหัวปลานึ่งพริกสับที่ผมเคยกินที่ประเทศหลงเสียอีก"

หัวปลานึ่งพริกสับนั้น หัวใจสำคัญคือการคงความสดหวานของหัวปลาเอาไว้ จากนั้นใส่พริกสับและกระเทียมปริมาณมากลงไปเพื่อชูรสชาติ รสสัมผัสจึงทั้งสดใหม่และจัดจ้าน เสมือนชาวประเทศหลงที่เปี่ยมด้วยไมตรีจิต

ทั้งสามคนกินเผ็ดไม่เก่งนัก ทว่ากลับไม่อาจหยุดตะเกียบและส้อมในมือได้เลย

ความสดหวานชวนหลงใหล ความเผ็ดจัดจ้านสะใจ ทำเอาบัฟเฟตต์กินจนเหงื่อท่วมศีรษะ

โม่เฉินหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบลูกตาปลาข้างหนึ่งไปวางในจานของบัฟเฟตต์

"นี่... ลูกตาปลาก็กินได้ด้วยหรือครับ" บัฟเฟตต์ลังเลเล็กน้อย

"แน่นอนครับ ตาปลาบำรุงสายตา ให้ผู้อาวุโสทานก่อน มีความหมายแฝงว่าผู้น้อยอวยพรให้ผู้ใหญ่มีสุขภาพแข็งแรง"

"เอาละ เอาละ"

ในเมื่อโม่เฉินพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว แม้ในใจบัฟเฟตต์จะรู้สึกหวั่นๆ อยู่บ้าง แต่ก็เกรงใจจนปฏิเสธไม่ลง

เขาหลับตาลงเล็กน้อย แล้วส่งลูกตาปลาเข้าปาก

กร้วม

หือ? เหมือนจะไม่น่ากลัวอย่างที่คิดไว้นี่นา

แรกเคี้ยวจะกรุบกรอบ พอเคี้ยวไปเรื่อยๆ ก็เหนียวนุ่มเด้งสู้ฟัน ช่างเป็นสัมผัสที่แปลกใหม่จริงๆ

บัฟเฟตต์เดินทางไปทั่วโลก ไม่ว่าจะไปเยือนประเทศไหน คนที่ให้การต้อนรับเขาย่อมมีสถานะไม่ธรรมดา

เขามั่นใจว่าตนได้ลิ้มลองของอร่อยจากประเทศส่วนใหญ่ในโลกมาแล้ว และเคยไปภัตตาคารหรูหราที่ไม่อาจหรูไปกว่านี้ได้มานับไม่ถ้วน

ทว่าไม่นึกเลยว่า ยามย่างเข้าสู่วัยชรา ตนกลับได้ลิ้มรสชาติแท้จริงอันเปี่ยมด้วยประวัติศาสตร์ยาวนานที่สุดจากประเทศหลง ในประเทศของตัวเองเช่นนี้

"น้องชาย มีของหวานหลังอาหารไหม" เลขาไอค์กินอย่างเอร็ดอร่อยจนอารมณ์ดี พลางเอื้อมมือไปกอดคอโม่เฉิน

"ในอนาคตจะมีครับ ตอนนี้ยังไม่มี หรือจะรับเต้าหู้เหม็นสักจานดีครับ"

"เอ่อ อันนี้คงไม่ต้องแล้วล่ะ ได้สัมผัสบทเรียนมาแล้ว ฮ่าๆ"

ลิซก็ถามขึ้นเช่นกัน "แล้วมีเครื่องดื่มหรือน้ำชาไหมคะ ฉันชอบใบชาของประเทศหลงมากเลยค่ะ"

โม่เฉินแสดงความขอโทษ "ต้องขอโทษด้วยครับ ผมเพิ่งเปิดร้าน แต่ต่อไปจะมีแน่นอนครับ ผมจะหาใบชาที่ดีที่สุดของประเทศหลงมาให้บริการอย่างแน่นอน"

"อื้มๆ ตั้งตารอเลยค่ะ!"

บัฟเฟตต์จ้องมองโม่เฉินด้วยแววตาใจดีแต่แฝงความจริงจังเล็กน้อย แล้วเอ่ยถาม "พ่อหนุ่ม ความฝันของเธอคืออะไรหรือ"

โม่เฉินยังไม่ทันตอบ ก็เห็นไอค์กับลิซที่อยู่ข้างๆ ส่งสายตาขยิบตาให้เขารัวๆ

เขารู้ดีว่า ชายชราที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้เปรียบเสมือนยักษ์ในตะเกียงวิเศษของอะลาดิน ความฝันร้อยละแปดสิบในโลกนี้ ชายคนนี้สามารถช่วยทำให้เป็นจริงได้

เมื่อเห็นโม่เฉินไม่พูดจา ไอค์คิดว่าคนหนุ่มคนนี้คงตื่นเต้นเกินไป

เขาจึงรีบพูดขึ้นว่า "เปิดสาขาไปทั่วโลกเลยสิ เจ้านายเราจะลงทุนให้ ผมจะเป็นคนนำทีมด้วยตัวเอง รับรองว่าภายในเวลาหนึ่งปีจะทุบร้านเชฟโรยเกลือฝั่งตรงข้ามให้ราบคาบเลย"

ลิซก็พยักหน้าเห็นพ้อง ดูออกว่าเจ้านายชื่นชมชายหนุ่มคนนี้มาก การลงทุนหลักพันล้านดอลลาร์ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

บัฟเฟตต์เองก็ส่งยิ้มมองดูโม่เฉิน

"เอ่อ ผมอยากหาเงิน แล้วก็อยากสืบทอดปณิธานของปู่ด้วยครับ" โม่เฉินตอบไปตามตรง

"ปณิธานของปู่หรือ"

"ครับ"

โม่เฉินเล่าความตั้งใจเดิมของปู่ที่อยากให้เขาปักธงแดงไปทั่วแผ่นดินมี่กั๋วออกมาอย่างครบถ้วน

บัฟเฟตต์พยักหน้าอย่างลึกซึ้ง

"ถ้าเป็นอย่างนั้น คำแนะนำของฉันคือ อย่าเปิดสาขา"

"เปิดแค่ร้านเดียว มุ่งเน้นไปที่การยกระดับรสชาติและฝีมือ เธออาจจะพลาดโอกาสรวยชั่วข้ามคืนเพราะเหตุนี้"

"แต่พ่อหนุ่ม จำคำฉันไว้ ทำธุรกิจ สายน้ำไหลเอื่อยไม่ขาดสาย ย่อมให้ความอุ่นใจมากกว่าการรวยชั่วข้ามคืนเสมอ"

"ผมเข้าใจแล้วครับ"

โม่เฉินพยักหน้า มื้อเที่ยงกับบัฟเฟตต์ที่เขาเป็นฝ่ายคิดเงินมื้อนี้ ช่างไม่เสียเปล่าจริงๆ

เมื่อเห็นเขามีท่าทางครุ่นคิด บัฟเฟตต์ก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า

"พ่อหนุ่ม ฉันมีของขวัญชิ้นหนึ่งจะมอบให้เธอ"