ตอนที่ 54 จดหมายแนะนำจากมิชลิน

"ของขวัญเหรอครับ"

โม่เฉินกลืนน้ำลายเอื๊อก

ของขวัญจากเทพแห่งหุ้นเนี่ย คงไม่ใช่วิลล่าหลังโตหรอกนะ!

หรือเรือยอชต์สักลำก็ยังดี!

ทว่าบัฟเฟตต์กลับหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วจรดปากกาเขียนชื่อของตัวเองลงไป

จากนั้นก็ตวัดปากกาเขียนข้อความอีกสองสามบรรทัดอย่างรวดเร็ว โม่เฉินชำเลืองมองแวบหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นจดหมายแนะนำ

บัฟเฟตต์ไม่ได้ยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้โม่เฉิน แต่กลับยกมือส่งให้ลิซ

เขายิ้มพลางเอ่ยกับโม่เฉิน "ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง เป็นบรรณาธิการบริหารของมิชลินไกด์สีแดง"

บัฟเฟตต์ไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น ส่วนไอค์ก็ขยิบตาให้โม่เฉิน

"พูดง่าย ๆ ก็คือ การประเมินมิชลินของนาย นอนมาแน่นอน"

"หา?"

โม่เฉินไม่รู้เลยว่า กระดาษทิชชู่พร้อมลายเซ็นจริงของบัฟเฟตต์แผ่นนี้ คือสิ่งที่เชฟโรยเกลือฝั่งตรงข้ามละเมอเพ้อฝันอยากได้มาตลอด

แม้บัฟเฟตต์จะไม่อาจแทรกแซงการคัดเลือกอันเข้มงวดของมิชลินได้ แต่ด้วยมิตรภาพระหว่างเขากับบก.บวกกับเครดิตส่วนตัว จดหมายแนะนำของเขาจึงแทบไม่ต่างอะไรกับโควตาการันตีหนึ่งที่

เพราะร้านที่ได้รับการยกย่องจากเทพแห่งหุ้นว่าเป็นร้านอาหารเลิศรส ทางมิชลินย่อมนำไปพิจารณาเป็นพิเศษอยู่แล้ว ดีไม่ดีในคำวิจารณ์ตอนประเมินอาจมีประโยคที่ว่า 'วอร์เรน บัฟเฟตต์ แนะนำอย่างยิ่ง' เพิ่มมาด้วย

คำว่า 'บัฟเฟตต์แนะนำอย่างยิ่ง' นั้น มีมูลค่าล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำนับหมื่นเท่า!

ไม่ว่าในวงการไหน หากได้คำคำนี้พร้อมลายเซ็นกำกับ ก็เปรียบเสมือนได้ป้ายทองคำการันตีความสำเร็จชิ้นโตมาครอง

โม่เฉินไม่เข้าใจว่าตนเองซึ่งเป็นแค่พ่อครัวโนเนมตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งพบกับเทพแห่งหุ้นเป็นครั้งแรก ทำไมถึงได้รับของขวัญล้ำค่าขนาดนี้

บัฟเฟตต์คล้ายจะอ่านใจคนออก เขาลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่โม่เฉินเบา ๆ

"พ่อหนุ่ม รับความหวังดีของผมไว้เถอะ ผมเป็นนักลงทุนที่จริงใจ และแทบไม่เคยทำการค้าที่ขาดทุนเลยสักครั้ง"

พูดจบ บัฟเฟตต์ก็พาลิซกับไอค์เดินออกจากร้านหลงจือเว่ยไป

โม่เฉินอดทึ่งในสายตาอันเฉียบคมของเฒ่าเซียนหุ้นคนนี้ไม่ได้ ตนเองมีระบบของคุณปู่คอยหนุนหลัง หากมองในแง่วงการอาหารแล้ว ก็นับเป็นเป้าหมายการลงทุนชั้นยอดจริง ๆ

แต่บัฟเฟตต์กลับมองเห็นโอกาสทางธุรกิจนี้ได้โดยใช้เวลาเพียงแค่มื้อกลางวันมื้อเดียว

เมื่อเห็นกลุ่มของเทพแห่งหุ้นก้าวขึ้นรถไป เชฟโรยเกลือก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้นเคือง

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ

คนพิลึกที่ชอบอาหารรสจัดอย่างดูแรนต์ยังพอทำเนา แต่ทำไมคุณบัฟเฟตต์ผู้สง่างามถึงยอมลดตัวเข้าไปในร้านอาหารรูหนูแบบนั้นด้วย?

ที่น่าโมโหที่สุดก็คือ ตอนที่ตาแก่นั่นเดินออกมาจากร้านเล็ก ๆ นั่น ดูเหมือนจะกินอย่างเอร็ดอร่อยและมีความสุขมากเสียด้วย!!

เดิมทีเชฟโรยเกลือไม่เคยเห็นร้านซอมซ่ออย่างหลงจือเว่ยอยู่ในสายตา เขาเปิดร้านสาขาไปทั่วโลก แต่ละร้านล้วนกว้างขวางโอ่อ่าและหรูหรากว่าหลงจือเว่ยไม่รู้กี่เท่า

ทว่าหลังจากถูกแย่งลูกค้าไปหลายหน แม้จะยังไม่เห็นหลงจือเว่ยอยู่ในสายตา แต่เขาก็ผูกใจเจ็บโม่เฉินเข้าเต็มเปาแล้ว

"ซายี"

"ค่ะ เจ้านาย"

"ทำแผนงานขึ้นมาฉบับหนึ่ง ไปเทกโอเวอร์ร้านหลงจือเว่ยฝั่งตรงข้ามซะ"

"รับทราบค่ะเจ้านาย นี่ก็เป็นเรื่องที่ฉันคิดจะทำอยู่พอดี"

ในฐานะผู้จัดการมือเก๋า การกว้านซื้อหรือเทกโอเวอร์ร้านของคู่แข่งเป็นสิ่งที่ซายีถนัดที่สุด

ตามที่เธอประเมินไว้ ใช้เงินแค่อย่างมากไม่กี่แสนก็ปิดจ็อบได้สบาย ๆ

สิ่งแรกที่ซายีต้องทำก็คือตรวจสอบว่าใครคือเจ้าของกรรมสิทธิ์ผู้ให้เช่าร้านที่แท้จริง จากนั้นก็เข้าไปติดต่อและเสนอค่าเช่าที่สูงกว่าโม่เฉิน หากราบรื่นล่ะก็ ภายในเวลาไม่กี่เดือนก็บีบให้หลงจือเว่ยต้องย้ายหนีไปได้แล้ว

โม่เฉินไม่รู้เลยว่า ร้านเล็ก ๆ ของตนได้กลายเป็นหนามยอกอกของเชฟโรยเกลือผู้โด่งดังไปเสียแล้ว

ในเวลานี้เขาพบว่าภารกิจใหม่ของตัวเองกำลังมีความคืบหน้าเพิ่มขึ้นทีละนิด

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

"เต้าหู้เหม็นกับหลัวซือเฝิ่นที่พวกคุณลิซซื้อไปเริ่มออกฤทธิ์แล้วเหรอ"

โม่เฉินไม่รู้เลยว่า ที่ที่เต้าหู้เหม็นเหล่านั้นถูกนำไปก็คือวอลล์สตรีท ซึ่งตรงกับเงื่อนไขภารกิจที่ต้องสร้างชื่อเสียงในย่านใดหนึ่งพอดี

แม้ความคืบหน้าของภารกิจจะขยับขึ้นมาเพียงเล็กน้อย แต่อย่างน้อยภารกิจก็ถือว่าเริ่มเดินหน้าอย่างเป็นทางการแล้ว

ยามบ่าย ณ ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กบนถนนวอลล์สตรีท ทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ยังคงถูกกลิ่นอันรุนแรงตลบอบอวลห่อหุ้มไว้

ปกติสถานที่แห่งนี้ก็คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นบุหรี่และสุราอยู่แล้ว เหล่าเทรดเดอร์ที่ตะโกนกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ไปทั่วทุกหนแห่ง ดูละม้ายคล้ายตลาดสดในประเทศหลงไม่มีผิด

และบรรดาสื่อมวลชนต่างก็ขนานนามที่นี่ว่าเป็น 'แหล่งรวมตัวของคนรวยที่มีมารยาทต่ำทรามที่สุด'

แต่วันนี้ในตลาดหลักทรัพย์กลับไร้ซึ่งกลิ่นควันบุหรี่ ทว่าถูกแทนที่ด้วยกลิ่นประหลาดพิลึกพิลั่นของเต้าหู้เหม็นและหลัวซือเฝิ่น

วันนี้บนหน้าจอใหญ่ของตลาดหลักทรัพย์ ไม่ว่าจะเป็นดัชนีแนสแด็ก ดาวโจนส์ หรือเอสแอนด์พี 500 ตลอดจนสัญญาซื้อขายน้ำมันดิบล่วงหน้าสารพัดชนิด ต่างพากันพุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง

ในบรรดานั้น บนกระดานแนสแด็ก ตัวที่ทำผลงานได้โดดเด่นสะดุดตาที่สุดย่อมหนีไม่พ้นติ๊กต็อกที่มาจากประเทศหลงและเฟซบุ๊กของมี่กั๋ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฟซบุ๊ก ที่มีผู้ซื้อลึกลับคอยกวาดซื้อหุ้นก้อนโตอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้ราคาหุ้นดีดตัวพุ่งสูงขึ้นแล้วสูงขึ้นอีก

นอกจากคนเพียงหยิบมืออย่างบัฟเฟตต์และซักเคอร์เบิร์กแล้ว นักลงทุนรายย่อยส่วนใหญ่ต่างไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับตลาดกันแน่

กว่าที่ทุกคนจะเข้าใจ บรรดานักล่าทุนยักษ์ใหญ่ก็กวาดซื้อกันจนเกลี้ยง และถือหุ้นรอรับกำไรกันไปเรียบร้อยแล้ว

สื่อมวลชนต่างได้กลิ่นความเคลื่อนไหว จึงรีบรุดหน้ามายังตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กกันอย่างพร้อมเพรียง

ทว่าทันทีที่สื่อกว่าสิบสำนักมาถึงหน้างาน กลับถูกกลิ่นฉุนกึกเตะจมูกจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

ภาพลักษณ์ของเหล่าเทรดเดอร์แห่งวอลล์สตรีทที่ผู้คนคุ้นตาแต่เดิมคือพวกกักขฬะหยาบคายและอวดรวย ในห้องโถงใหญ่จะมีทั้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นเท้า หรือกลิ่นบุหรี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ทว่าในวันนี้ บรรดานักข่าวกลับได้กลิ่นอุจจาระโชยออกมาจากหน้าประตู!

"พระเจ้า เทรดเดอร์พวกนี้เป็นบ้าไปแล้วหรือไง พวกเขากินขี้กันเหรอเนี่ย"

"ยังมีเรื่องอะไรที่คนพวกนี้ทำไม่ได้อีกบ้างล่ะ พวกเขาถึงขั้นจัดปาร์ตี้โสมมแบบนั้นไประหว่างทำงานในเวลาทำการได้เลยด้วยซ้ำ!"

"เรื่องจัดปาร์ตี้โสมมฉันยังพอเข้าใจได้นะ ก็นี่มันหาเงินกันตื่นเต้นเกินไปนี่นา แค่พริบตาเดียวก็มีกำไรขาดทุนหลักร้อยล้านแล้ว แรงกดดันมันมหาศาลเกินไป"

"แรงกดดันมหาศาลน่ะฉันเข้าใจ แต่ไอ้ปาร์ตี้กลิ่นประหลาดแบบนี้นี่มันสกปรกเกินไปแล้วจริงๆ นะ"

"ฮะๆ คนกลุ่มนี้จะทำเรื่องอะไรออกมาฉันก็ไม่แปลกใจทั้งนั้นแหละ ฉันว่าพวกคนไร้บ้านยังมีมารยาทดีกว่าพวกเขาอีก"

เหล่านักข่าวแบกกล้องเดินเข้าไปข้างใน ซึ่งเป็นเวลาที่แนสแด็กเพิ่งปิดตลาดพอดี

เห็นเพียงเหล่าเทรดเดอร์ต่างถือกล่องเล็กๆ อยู่ในมือกันทุกคน และกลิ่นพิลึกพิลั่นนั้นก็ลอยฟุ้งออกมาจากกล่องเหล่านั้นเอง

"เฮ้ เพื่อนๆ นักข่าว มาถามหาเคล็ดลับหาเงินกันอีกแล้วเหรอ ลองชิมนี่ดูสิ นี่แหละคือกลิ่นของเงินตราล่ะ"

เจอร์รี่ผู้หยาบคายแค่ค่านายหน้าในวันนี้ก็ฟันไปเกือบแสนดอลลาร์แล้ว อารมณ์ในยามนี้จึงเบิกบานยิ่งนัก

เขาหยิบกล่องในมือที่มีเศษเต้าหู้เหม็นเหลืออยู่ครึ่งชิ้น แล้วปาใส่พวกนักข่าว

"โอ๊ย บ้าเอ๊ย!"

"นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย!"

พวกนักข่าวเห็นเพียงวัตถุสีดำที่มิอาจพรรณนา กำลังส่งกลิ่นอันมิอาจพรรณนาลอยละลิ่วตรงเข้ามาหาพวกเขา

ก่อนที่จะเคยเห็นเต้าหู้เหม็นมาก่อน กลิ่นของมันทำให้ชาวต่างชาติจินตนาการไปในแง่ร้ายได้ง่ายดายเหลือเกิน

นักข่าวต่างพากันก่นด่าไม่ขาดสาย ส่วนพวกเทรดเดอร์สุดถ่อยกลับยิ่งหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง

"นี่มันคืออะไรกันแน่เนี่ย"

"คุณผู้ชายทั้งหลาย เคล็ดลับการหาเงินของพวกคุณคือการต้มขี้ในห้องโถงนี้เหรอครับ"

เหล่านักข่าวต่างพากันยกมืออุดปากและจมูก

"หลบไป!"

"พวกสารเลวอย่างพวกแก บังอาจโยนของอร่อยขนาดนี้ลงพื้นได้ยังไง!"

"มโนธรรมในใจไม่เจ็บปวดบ้างเหรอวะ!"

ทันใดนั้น ร่างของชายอ้วนคนหนึ่งก็วิ่งพรวดออกมาจากในห้องโถง

จากนั้น เขาก็ก้มลงเก็บเต้าหู้เหม็นชิ้นนั้นขึ้นมา

แล้วยัดใส่เข้าปากตัวเอง