ตอนที่ 55 วอลล์สตรีทแตกพ่าย

ชายอ้วนคนนั้นก็คือสตีฟ ขาประจำร้านของโม่เฉินนั่นเอง

สองสามวันมานี้เขาไม่ได้แวะมาที่หลงจือเว่ยเลย ก็เพราะเงินในกระเป๋าเริ่มร่อยหรอ

แม้หลังจากขายบ้านแล้วจะมีเงินก้อนหนึ่งอยู่บ้าง แต่เขาก็มีชีวิตที่ต้องกินต้องใช้ จะมัวแต่นั่งกินนอนกินผลาญเงินเก็บไปวัน ๆ ไม่ได้

สตีฟเองก็จบมหาวิทยาลัยมา ย่อมมีหัวทางเศรษฐกิจอยู่บ้าง

เรื่องที่ทั้งต่งหวังและซักเคอร์เบิร์กเคยมาเยือนร้านเล็ก ๆ ของโม่เฉิน เขาย่อมรู้กระจ่างแก่ใจเป็นอย่างดี

ตอนที่คุยเล่นกับโม่เฉิน เขาก็ได้ยินข้อมูลวงในบางอย่างมาเช่นกัน

ตั้งแต่สมัยที่โม่เฉินยังเข็นรถขายอาหารอยู่ เจ้าหมอนี่ก็เอาเงินที่เหลือจากการขายบ้านทั้งหมดไปกว้านซื้อหุ้นเฟซบุ๊กไว้เรียบร้อยแล้ว

วันนี้บัฟเฟตต์กว้านซื้อหุ้นเฟซบุ๊กล็อตใหญ่ สตีฟจึงถือโอกาสเทขายทำกำไรจนเกลี้ยงพอร์ต

นับจากวันที่ซื้อจนถึงตอนนี้ ผ่านไปเพียงแค่สัปดาห์เศษ ๆ เงินในมือของเขากลับเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

จากยี่สิบกว่าหมื่นดอลลาร์ในตอนแรก กลายเป็นห้าสิบกว่าหมื่นดอลลาร์ไปแล้ว!

สตีฟดื่มด่ำกับกลิ่นหอมเข้มข้นจากหลงจือเว่ยที่อบอวลทั่วห้องโถง อารมณ์ดีเป็นพิเศษ

พอดีเหลือบไปเห็นคนโยนเต้าหู้เหม็นทิ้งลงบนพื้น เขาจึงหยิบมันขึ้นมาแล้วยัดเข้าปากทันที

การกระทำนี้ถูกช่างภาพมือไวแชะภาพเก็บไว้ได้อย่างแม่นยำ

"บ้าไปแล้ว พวกนักเก็งกำไรพวกนี้เป็นบ้ากันไปหมดแล้ว!"

"อยากได้เงินจนกระทั่งขี้ก็ยังกล้ากิน นี่มันยังมีขีดจำกัดกันอยู่อีกไหมเนี่ย?"

"อย่าพูดแบบนั้นสิ ถ้าให้ฉันหาเงินได้วันละหลายแสน ฉันก็ยอมกินเหมือนกันนะ"

"กลิ่นคาวเงิน ในที่สุดฉันก็เข้าใจความหมายของคำว่ากลิ่นคาวเงินในภาษาของประเทศหลงแล้ว ตอนหาเงินได้เนี่ย มันเหม็นจริง ๆ ด้วย!"

เช้าวันต่อมา พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของนิวยอร์กไทมส์ก็คือภาพสตีฟกำลังหยิบก้อนวัตถุสีดำบนพื้นใส่ปาก

โดยมีหัวข้อข่าวว่า ตลาดสุดคลั่ง วอลล์สตรีทที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเงินของจริง!

ดัชนีหุ้นพุ่งทะยาน ย่อมเป็นข่าวสารที่ผู้คนพูดถึงกันอย่างออกรส

คนนอกวอลล์สตรีท สิ่งที่พวกเขาสนใจย่อมเป็นเรื่องที่ว่าหุ้นของบริษัทไหนกำลังพุ่งสูงขึ้น

ทว่าคนวงในของวอลล์สตรีทที่กุมข้อมูลมือหนึ่งไว้ในมือ คนส่วนใหญ่กลับสนใจกลิ่นประหลาดที่โชยมาจากตลาดหลักทรัพย์แห่งนั้นมากกว่า

อันที่จริงชาวมี่กั๋วก็งมงายไม่แพ้กัน ในเมื่อปัจจัยอื่น ๆ ล้วนเหมือนกันหมด พวกเขาก็ยินดีที่จะเชื่อในการมีอยู่ของเทพีแห่งโชคลาภ

เช้าตรู่ ทันทีที่เปิดประตูร้านหลงจือเว่ย โม่เฉินก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าหน้าร้านมีคนมาต่อแถวยาวเหยียดเข้าให้แล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากการแต่งกายของคนพวกนี้แล้ว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกคนมีเงิน

นาฬิกาทองเรือนโตที่ส่องประกายวิบวับบนข้อมือของพวกเขา แค่ถอดออกมาแลกรถสักคันหรือแม้แต่บ้านสักหลังก็ยังได้สบาย ๆ

โม่เฉินไม่เข้าใจว่าจู่ ๆ มีคนรวยโผล่มาจากไหนเยอะแยะขนาดนี้ แถมของที่สั่งก็มีแค่เต้าหู้เหม็นหรือไม่ก็หลัวซือเฝิ่นทั้งนั้น

คนพวกนี้ซื้อไปแล้วกลับไม่กิน แต่ประคองไว้ในมือราวกับของล้ำค่า แล้วนำไปวางไว้ในรถของตัวเอง

เหตุการณ์ดำเนินไปตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า จนกระทั่งถึงเวลาเก้าโมงที่ตลาดหุ้นใกล้จะเปิดทำการ

โม่เฉินเหนื่อยสายตัวแทบขาด ตลอดช่วงเช้าเจียนปิ่งกั่วจึขายไม่ออกสักชิ้น แต่กลับขายเต้าหู้เหม็นกับหลัวซือเฝิ่นไปได้ร้อยกว่าชุด!

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?"

โม่เฉินพบว่าความคืบหน้าของภารกิจขยับเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อย หรือว่าคนพวกนี้จะมาจากถนนเส้นเดียวกันทั้งหมด?

"คงไม่ใช่ว่าเฒ่าเทพหุ้นช่วยโปรโมตให้หรอกนะ?"

โม่เฉินพึมพำกับตัวเองพลางส่ายหน้า ไม่น่าจะใช่

ระดับเทพหุ้นที่มีฐานะสูงส่งขนาดนั้น คงไม่ถึงขั้นลงทุนไปโฆษณาให้ร้านเล็ก ๆ ถึงวอลล์สตรีทด้วยตัวเองหรอก

จนกระทั่งโม่เฉินได้เห็นหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นจากมือของสตีฟเจ้าอ้วน ถึงได้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

"แต่ว่าพี่สตีฟ ตลาดหุ้นพุ่งกระฉูดเนี่ย มันไม่ได้เกี่ยวกับเต้าหู้เหม็นของผมเลยสักนิดไม่ใช่เหรอครับ"

สตีฟเคี้ยวเจียนปิ่งกั่วจึเต็มปากพลางหัวเราะแหะ ๆ "จะว่าไม่เกี่ยวก็ใช่ แต่จะว่าเกี่ยวก็เกี่ยว คนมี่กั๋วก็ประหลาดแบบนี้แหละ"

"จริงสิโม่ ช่วงนี้ฉันปวดเอวหนักมาก แพทย์แผนจีนของพวกนายพอจะมีวิธีดี ๆ บ้างไหม" สตีฟพูดพลางแยกเขี้ยวแสยะฟันด้วยความปวด

โม่เฉินมองสีหน้าของสตีฟ ไม่ต้องจับชีพจรก็รู้ว่าไตพร่อง

เขายิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา "พี่สตีฟ ไม่ต้องรีบไป อีกไม่นานผมจะทำให้พี่กลายเป็นเทพสงครามเอง"

"จริงเหรอน้องชาย ตอนนี้ฉันมีเงินแล้วนะ ฉันยินดีเอาเงินทั้งหมดมาทุ่มให้ร้านหลงจือเว่ยเลย!"

"ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ"

ช่วงสาย ทั่วทั้งถนนวอลล์สตรีทก็ถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นเหม็นตลบอบอวล

บนโต๊ะทำงานของทุกคนต่างวางเต้าหู้เหม็นหรือไม่ก็หลัวซือเฝิ่นไว้คนละชุด

ตอนแรกยังมีคนทำใจรับกลิ่นแบบนี้ได้ยาก แต่พอมีคนตั้งชื่อให้มันว่า "กลิ่นของเงินตรา" ทุกคนก็พลันรู้สึกว่าของสิ่งนี้ไม่ได้เหม็นขนาดนั้นขึ้นมาทันที

แถมพอกินเข้าไป ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอมอร่อยเสียนี่!

บนถนนวอลล์สตรีท คนที่กินเต้าหู้เหม็นและหลัวซือเฝิ่นมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ถนนที่ร่ำรวยและมีมหาเศรษฐีชุกชุมที่สุดในโลกสายนี้ ชั่วข้ามคืนดูราวกับว่าต่างภาคภูมิใจที่ได้กินกลิ่นเหม็น ใครยิ่งกินเยอะก็ยิ่งหาเงินได้มาก

พฤติกรรมประหลาดนี้ค่อย ๆ แพร่กระจายไปทั่ววอลล์สตรีท

แรกเริ่มเดิมทีบางคนก็ซื้อหลัวซือเฝิ่นกับเต้าหู้เหม็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นและความเชื่อโชคลางจริง ๆ แต่หลังจากที่พวกเขารวบรวมความกล้าลิ้มลองดูแล้ว ก็ค่อย ๆ หลงรักอาหารชนิดนี้เข้าจริง ๆ

เต้าหู้เหม็นสามารถกินเป็นของว่าง ส่วนหลัวซือเฝิ่นก็กลายเป็นอาหารกลางวันที่ขาดไม่ได้ของเหล่าท่านผู้เฒ่ากระเป๋าหนักแห่งวอลล์สตรีท

หลายคนพากันขนานนามสิ่งนี้ว่า "หลัวซือเฝิ่นชวนเสพติด"

สองสามวันมานี้ ที่ร้านหลงจือเว่ยมักจะได้เห็นคนที่มีท่าทางคล้ายพนักงานส่งอาหาร แม้ว่าร้านเล็ก ๆ ของโม่เฉินจะไม่ได้เปิดบริการส่งอาหาร แต่ก็มีพวกที่รับค่าจ้างวิ่งซื้อของจากพวกบิ๊กเบิ้มมาช่วยซื้อแทนอยู่เสมอ

เนื่องจากอาหารกลิ่นเหม็นฮิตระเบิดในวอลล์สตรีท ร้านอาหารหลงจือเว่ยจึงยังคงรักษาภาพบรรยากาศอันคึกคักของการเข้าแถวซื้อติดต่อกันหลายวัน

"รวยเละแล้วโว้ย!"

โม่เฉินเป็นเด็กที่โตมาด้วยข้าวก้นบาตรชาวบ้าน เขาไม่ได้มีมโนภาพเกี่ยวกับธุรกิจระดับพันล้านหมื่นล้านที่พวกซักเคอร์เบิร์กหรือบัฟเฟตต์มักพูดถึงเลย

ทว่าเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ หลักร้อยหลักพันพวกนี้ที่ทยอยเข้าบัญชีทีละยอด กลับทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมและมีความสุขเป็นพิเศษ

พอลองคำนวณดู ยอดขายช่วงสามวันมานี้หลังจากหักภาษีแล้ว ทะลุห้าพันดอลลาร์ไปแล้ว!

ในกรณีที่ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าบ้าน และปู่เป็นคนจัดหาวัตถุดิบส่วนใหญ่ให้ รายได้เดือนละหนึ่งแสนดอลลาร์ก็คงไม่ใช่ปัญหา

กลายเป็นชนชั้นกลางแบบเต็มตัวแล้วนะเนี่ย!

ในใจโม่เฉินเบิกบานสำราญใจ ใบหน้าก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

[เจ้าเด็กแสบไม่ได้ความ เรื่องแค่นี้ก็ทำให้แกดีใจจนเนื้อเต้นแล้วเรอะ?] จู่ ๆ เสียงของปู่ก็ดังขึ้นมา

เสียงของปู่ไม่ได้ปรากฏมานานมากแล้ว ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเสียงระบบที่เย็นชาทั้งสิ้น

เมื่อได้ยินปู่ปรากฏตัว โม่เฉินก็รู้สึกอบอุ่นในใจ

เขาพึมพำกับตัวเองอย่างภาคภูมิใจว่า "ปู่ เป็นไงล่ะ ผมเก่งไหม มีร้านเล็ก ๆ แล้ว แถมรายได้วันละตั้งหลายพันแน่ะ"

[งั้น ๆ แหละ]

"ชมผมสักคำจะตายไหมเนี่ย"

[ไม่มีเวลา เพื่อหาเมนูใหม่ให้แก ขาของปู่แทบจะวิ่งจนหักแล้วเนี่ย!]

"ผีมีขาด้วยเหรอครับปู่"

[...ไปเล่นที่อื่นไป๊]

หลังจากเสียงของปู่หายไป โม่เฉินถึงได้รู้ว่า ที่แท้อาหารที่มีสรรพคุณพิเศษนั้น เป็นปู่ที่วิ่งเต้นไปหามาให้ด้วยตัวเอง

ไม่รู้ว่าไปหามาจากแดนคนเป็นหรือยมโลกกันแน่?

เนื่องจากเต้าหู้เหม็นกับหลัวซือเฝิ่นฮิตระเบิดในวอลล์สตรีท ตอนนี้ความคืบหน้าของภารกิจจึงสำเร็จไปแล้วร้อยละ 99

ขอแค่รอให้แถบความคืบหน้าวิ่งจนเต็มร้อยละ 1 สุดท้าย ก็จะได้อาหารที่มีสรรพคุณพิเศษแล้ว

ทว่าร้อยละ 1 สุดท้ายนี้ กลับหยุดนิ่งไม่ขยับ

[ตรวจพบว่าสิทธิการเช่าร้านของโฮสต์กำลังถูกคุกคาม ระงับภารกิจชั่วคราว]

"หือ? หมายความว่าไงเนี่ย"