ตอนที่ 56 คลังปืนและกระสุนปริศนา

ระบบเพียงแค่แจ้งเตือนว่าความคืบหน้าของภารกิจถูกระงับชั่วคราว หลังจากนั้นก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมอีก

โม่เฉินไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาปิดประตูร้าน ทำความสะอาดสักหน่อย แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเล็ก ๆ ภายในร้านทันที

เงินสำหรับซื้อบ้านคงต้องเก็บอีกสักสองสามเดือน ตอนนี้ทำได้เพียงใช้ร้านเป็นบ้านชั่วคราวไปก่อน

"เจ้านายคะ ฉันสืบมาแน่ชัดแล้ว เจ้าของร้านหลงจือเว่ยฝั่งตรงข้ามที่แท้จริงชื่อเฉิน ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้หญิงประเทศหลงค่ะ"

ซายียื่นเอกสารชุดหนึ่งให้เชฟโรยเกลือ

"หืม? คนประเทศหลงเหรอ? หรือว่าจะเป็นคนบ้านเดียวกับโม่เฉิน?"

"เรื่องนี้ยังไม่แน่ชัดค่ะ ในเอกสารไม่มีข้อมูลมากนัก ฉันนัดหมายผู้หญิงคนนั้นทางโทรศัพท์ไว้แล้ว พรุ่งนี้จะไปคุยกับเธอต่อหน้าค่ะ"

"ดี ฉันให้งบเธอห้าล้าน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ต้องเช่าร้านนั้นมาให้ได้ ถ้าทำได้ ซื้อขาดมาเลยก็ได้เหมือนกัน เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา"

"รับทราบค่ะเจ้านาย"

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ตรงข้ามกับซายีมีหญิงวัยกลางคนหน้าตาแบบคนประเทศหลง ท่าทางสง่างามนั่งอยู่

"สวัสดีค่ะ คุณคือเจ้าของร้านแห่งนั้นใช่ไหมคะ?" ซายีเปิดประเด็นตรงไปตรงมา

"ใช่ค่ะ" หญิงผู้สง่างามพยักหน้า

"คืออย่างนี้นะคะ ทางเราต้องการเช่าร้านของคุณ ถ้าเป็นไปได้ จะซื้อขาดเลยก็ได้เหมือนกันค่ะ"

คำพูดของซายีกระชับชัดเจน ไม่มีการอ้อมค้อมแม้แต่น้อย

"แต่ว่า ตอนนี้ร้านของฉันปล่อยเช่าไปแล้วนะคะ" หญิงแซ่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพูด

"ไม่เป็นไรค่ะ เท่าที่ฉันทราบ พวกคุณไม่ได้เซ็นสัญญาเช่าเป็นลายลักษณ์อักษร จึงไม่มีผลผูกพันทางกฎหมาย"

จากนั้น ซายีก็มองหญิงตรงหน้าด้วยแววตาเปี่ยมความมั่นใจแล้วพูดว่า "ฉันสามารถเสนอราคาที่คุณไม่อาจปฏิเสธได้ค่ะ"

หญิงผู้สง่างามคนนั้นตกใจกับคำพูดนี้ไม่น้อย

ชื่อเต็มของเธอคือ พริสซิลลา ชาน ชื่อในประเทศหลงคือเฉินฮุ่ยเสียน ส่วนนามสกุลหลังแต่งงานคือซักเคอร์เบิร์ก

คนในโลกนี้ที่จะเสนอราคาที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ เฉินฮุ่ยเสียนคิดว่าอีกฝ่ายต้องมีภูมิหลังไม่ธรรมดาแน่นอน

หรือว่าจะเป็นคนที่มัสก์ส่งมาอีกแล้ว?

ก่อนหน้านี้เฉินฮุ่ยเสียนเคยได้ยินว่ามัสก์ มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกต้องการเข้าซื้อทวิตเตอร์ และยังมีข่าวลือว่าเขาอยากจะซื้อธุรกิจบางส่วนของเฟซบุ๊กอีกด้วย

เพียงแต่เธอคิดไม่ตก ว่าถ้าเป็นคนที่มัสก์ส่งมา ทำไมถึงไม่ไปคุยกับสามีของเธอ แต่กลับมาคุยกับเธอแทนล่ะ?

อีกอย่าง การจะมาซื้อร้านเล็ก ๆ ขนาดไม่ถึงหนึ่งร้อยตารางเมตรในชื่อของเธอไปเพื่ออะไรกัน?

ด้วยความรอบคอบ เฉินฮุ่ยเสียนจึงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธในทันที

"แล้ว...พวกคุณอยากจะเสนอให้เท่าไหร่กันคะ?"

เมื่อเห็นสีหน้าแฝงความสับสนเล็กน้อยของอีกฝ่าย ซายีก็รู้สึกว่าเรื่องนี้สำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ข้อมูลของผู้หญิงคนนี้ซายีไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียด คิดว่าในอินเทอร์เน็ตก็คงไม่มีข่าวคราวเกี่ยวกับเธอเท่าไรนัก

ดูจากการแต่งตัวที่เรียบง่ายของเธอแล้ว ก็คงไม่ใช่คนร่ำรวยอะไรเป็นพิเศษ ขอเพียงตนเสนอราคาที่สูงลิบลิ่ว งานที่เจ้านายมอบหมายก็เป็นอันสำเร็จ

"ค่าเช่าปีละสามล้านดอลลาร์ค่ะ"

ซายีคิดว่างบห้าล้านที่เจ้านายให้นั้นสูงเกินไป สามล้านก็นับเป็นค่าเช่าระดับมหาศาลแล้ว ต่อให้ซื้อร้านนี้ขาดเลยก็ยังใช้เงินไม่ถึงขนาดนี้ด้วยซ้ำ

ทว่าเป้าหมายของเชฟโรยเกลือมีเพียงแค่ไล่หลงจือเว่ยไปให้พ้น เขาไม่ได้พิศวาสร้านซอมซ่อขนาดไม่ถึงร้อยตารางเมตรแห่งนี้เลยสักนิด

"สามล้านเหรอคะ?" เฉินฮุ่ยเสียนตกใจ

เธอไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร ปกติสามีไม่ค่อยคุยเรื่องธุรกิจกับเธอ และถึงจะเอ่ยถึงบ้าง หน่วยเงินก็เริ่มต้นที่หลัก "ร้อยล้าน" ขึ้นไปทั้งนั้น

ไอ้สามล้านนี่มันอะไรกันเนี่ย?

นี่คือราคาที่ทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธได้งั้นเหรอ?

เฉินฮุ่ยเสียนมองซายีด้วยสายตาประหลาดใจ ส่วนซายีกลับคิดว่าอีกฝ่ายได้ยินราคานี้แล้วตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ซายีเผยรอยยิ้มตามมารยาทการทำงาน "ใช่ค่ะ คุณฟังไม่ผิดหรอก สามล้านจริง ๆ แถมไม่ใช่การซื้อขาด แต่เป็นการเช่า อีกไม่นานก็จะคืนตึกให้คุณค่ะ"

ในฐานะภรรยาของชายผู้มีทรัพย์สินติดอันดับท็อปสิบของโลก เฉินฮุ่ยเสียนยังคงรักษาความสง่างามและมารยาทไว้ได้เป็นอย่างดี

เธอจ้องมองซายีแล้วถามว่า "งั้น รบกวนถามหน่อยว่าสัญญานี้มีเงื่อนไขเพิ่มเติมอะไรไหมคะ?"

"มีค่ะ ง่ายมาก ขอเพียงคุณรับปากว่าจะไม่ปล่อยเช่าให้หลงจือเว่ยอีกต่อไปก็พอค่ะ"

"อ๋อ ฉันขอถามหน่อยได้ไหมคะว่าเจ้านายของคุณคือใคร?"

"ขอโทษด้วยนะคะ เรื่องนี้ต้องขอเก็บเป็นความลับค่ะ"

"ตกลงค่ะ"

ในที่สุดเฉินฮุ่ยเสียนก็เข้าใจแล้วว่า อีกฝ่ายทำแบบนี้ก็เพื่อจะไล่คนหนุ่มที่ชื่อโม่เฉินคนนั้นออกไป

แม้จะไม่รู้จักชายหนุ่มคนนั้น แต่ซักเคอร์เบิร์กสามีของเธอก็เคยเล่าให้ฟังว่า เป็นคนหนุ่มที่มีฝีมือทำอาหารและงานฝีมือประณีตยอดเยี่ยมมาก

และเป็นเพราะคำแนะนำของเขา สามีถึงได้ขยายธุรกิจใหม่ของเฟซบุ๊กไปสู่การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ

"ขอโทษด้วยนะคะ ฉันขอปฏิเสธค่ะ" เฉินฮุ่ยเสียนกล่าวอย่างเด็ดขาด

คราวนี้คนที่ตกตะลึงกลับกลายเป็นซายีแทน

"คุณผู้หญิงคะ คุณจะไม่ลองพิจารณาดูหน่อยเหรอคะ? กำไรสุทธิปีละสามล้านดอลลาร์เชียวนะคะ นี่มันราคาที่สูงลิบลิ่วเลยนะคะ"

"ขอโทษด้วยนะคะ ฉันขอปฏิเสธค่ะ"

"ห้าล้านดอลลาร์ค่ะ ขอแค่หลงจือเว่ยย้ายออกไป คุณก็สามารถดึงตึกกลับคืนมาได้ทันทีค่ะ" ครั้งนี้ซายียื่นข้อเสนอในราคาที่เธอคิดว่าไม่มีใครปฏิเสธได้ลง

"ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะ ฉันต้องขอตัวก่อน เช็กบิลเรียบร้อยแล้วค่ะ"

เฉินฮุ่ยเสียนยิ้มให้อย่างสุภาพ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ไม่เปิดโอกาสให้ซายีได้พูดอะไรต่ออีกแม้แต่น้อย

"What the fuck!"

ซายีคิดไม่ตกจริง ๆ ว่ามันผิดพลาดตรงไหนกันแน่

ในโลกใบนี้ จะมีใครกันที่ปฏิเสธเงินห้าล้านดอลลาร์ที่ได้มาง่าย ๆ ในระยะเวลาสั้น ๆ ขนาดนี้ได้ลงคอ

แล้วผู้หญิงคนนั้นต้องรวยขนาดไหนกันเนี่ย?

พอกลับมาถึงร้านนุสเรต ซายีก็เล่าเรื่องที่ถูกปฏิเสธให้เชฟโรยเกลือฟัง

"หมายความว่ายังไงนะ? เรื่องดี ๆ ที่ได้เงินเปล่า ๆ ตั้งห้าล้านดอลลาร์เนี่ยนะ ผู้หญิงคนนั้นปฏิเสธเหรอ?"

"ใช่ค่ะบอส"

"ทำไมล่ะ?"

"เธอไม่ได้บอกค่ะ"

"ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าไปแล้วหรือไง!"

"บอสคะ มันพอจะมีทางเป็นไปได้ไหมคะว่า ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นญาติกับโม่เฉิน?"

"อืม... ก็เหลือแค่ความเป็นไปได้นี้แล้วล่ะ แถมต้องเป็นญาติสายตรงด้วย ไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางปฏิเสธเงินก้อนโตขนาดนี้แน่"

จากนั้น เขาก็พึมพำกับตัวเองต่อว่า "เว้นเสียแต่ว่าเงินห้าล้านนั่น ในสายตาของผู้หญิงคนนั้น มันจะไม่ใช่เงินเลยแม้แต่นิดเดียว"

[สิ้นสุดการระงับภารกิจชั่วคราว]

[ภารกิจดำเนินต่อ]

ขณะที่โม่เฉินยังคงอยู่ในห้วงนิทรา เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว

ความคืบหน้าของภารกิจเหลือเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์สุดท้ายแล้ว

ในเวลานี้ สิ่งที่ทันสมัยที่สุดในวอลล์สตรีท ก็คือการเดินอยู่ริมถนนโดยในมือถือกล่องเต้าหู้เหม็นประเทศหลงที่มีกลิ่นเหม็นตลบอบอวล

กัดเข้าไปหนึ่งคำ สบถคำว่าเชี่ยออกมาหนึ่งที แล้วค่อยร้องตะโกนอย่างสะใจว่าฟินสุด ๆ

ส่วนเรื่องหลังจากนั้น ก็แค่นั่งรอเฝ้าดูหุ้นของตัวเองพุ่งทะยานขึ้นไปก็พอแล้ว

กระแสความคลั่งไคล้กลิ่นเหม็นในวอลล์สตรีทระลอกนี้ ถูกสื่อมวลชนนำไปรายงานข่าวกันอย่างคึกคัก

ในร้านเล็ก ๆ อย่างหลงจือเว่ย มีผู้คนที่มารับจ้างต่อคิวซื้ออาหารกลิ่นเหม็นแทนพวกบอสใหญ่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสายในทุก ๆ วัน

[ความคืบหน้าภารกิจ: 100%]

[ภารกิจสำเร็จ]

[รางวัลภารกิจที่ 1: เซี่ยงจี้วัว เซี่ยงจี้แกะ ปืนกระสุนคลังระดับกรีนจากฮูหลุนเป้ยเอ่อร์ (มีสรรพคุณพิเศษ)]

[รางวัลภารกิจที่ 2: โสมป่าภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไก่เบรสส์ทั้งตัว เก๋ากี้หนิงเซี่ย ฯลฯ (มีสรรพคุณพิเศษ)]

[รางวัลภารกิจที่ 3: ภัตตาคารหรูสไตล์ราชวงศ์ถัง การตกแต่งครบชุด]

[หมายเหตุ: ระหว่างการตกแต่งจำเป็นต้องปิดปรับปรุงเป็นเวลาสามวัน]

เมื่อเห็นรางวัลใหม่ในหัว โม่เฉินก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้งทันที

เตาถ่านสำหรับปิ้งย่างเสียบไม้ในห้องครัวปรากฏขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ในชั่วพริบตา

ในเมื่อยังไม่มีข้อจำกัดภารกิจที่แน่ชัด สู้เขาลองปิ้งกินเองสักหน่อยก่อน เพื่อชิมดูว่ารสชาติเป็นอย่างไรจะดีกว่า

เซี่ยงจี้วัวกับเซี่ยงจี้แกะนั้นใคร ๆ ต่างก็รู้จักดีอยู่แล้ว แต่ของสามอย่างอย่างปืน กระสุน และคลังนั้น ใช่ว่าทุกคนจะเคยกินกันหรอกนะ