ตอนที่ 57 บำรุงอะไรได้ผลอย่างนั้น สมคำร่ำลือ

คนที่เคยดูสารคดี "ชีวิตเสียบไม้" คงจะรู้ดีว่าสิ่งที่เรียกว่า "คลังปืนกระสุน" นั้น มันมาเป็นเซ็ต

นั่นก็คือจู๋ ไข่ และถุงใส่ไข่ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวผู้นั่นเอง

คนประเทศหลงเชื่อว่า กินอะไรบำรุงอย่างนั้น เซี่ยงจี๊คือไต ดังนั้นคำกล่าวที่ว่ากินไตบำรุงไตจึงสืบทอดต่อกันมานานหลายพันปี

ส่วนจะมีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์หรือไม่นั้น ก็มีความเห็นแตกต่างกันไป

บางคนบอกว่าในทางการแพทย์แผนปัจจุบันหาหลักฐานเรื่องกินไตบำรุงไตไม่เจอ

แต่คนจำนวนไม่น้อยต่างยืนยันว่า พอกินไอ้สิ่งนี้เข้าไปแล้ว มันรู้สึกได้จริง ๆ

และถ้าพูดถึงเรื่องกินอะไรบำรุงอย่างนั้นแล้วล่ะก็ "คลังปืนกระสุน" ยิ่งเห็นภาพชัดเจนเข้าไปใหญ่

ในรายการ "ชีวิตเสียบไม้" เคยกล่าวไว้ว่า มีร้านเล็ก ๆ ร้านหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่ขายคลังปืนกระสุนแกะย่างโดยเฉพาะ

โม่เฉินเองก็เคยมีโอกาสได้ไปร้านนี้ ไม่ว่าของสิ่งนี้จะบำรุงจริงหรือไม่ แต่รสชาตินั้นถือว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติจริง ๆ

หลังจากเผาถ่านจนแดงก่ำ โม่เฉินก็นำเซี่ยงจี๊แกะที่เพิ่งได้มาจากคลังวัตถุดิบวางลงไปพร้อมกับคลังปืนกระสุน

วัตถุดิบเหล่านี้ดูสดใหม่มาก ไม่จำเป็นต้องใช้มีดยงหลิงจัดการ ก็สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่แผ่ออกมาจากตัววัตถุดิบแล้ว

[คัดสรรจากวัวและแกะที่เลี้ยงในทุ่งหญ้าฮูหลุนเป้ยเอ่อร์แท้ ทุ่งหญ้าออร์แกนิกธรรมชาติ แหล่งน้ำเชิงนิเวศ]

[เกลือชมพูหิมาลายา, ยี่หร่าเม็ดใหญ่ซินเจียง, พริกป่นฉงชิ่ง]

เครื่องปรุงของระบบไม่ได้มีอะไรหวือหวาซับซ้อน เกลือ ยี่หร่า และพริกป่นแบบเรียบง่ายก็เพียงพอต่อความต้องการของเซี่ยงจี๊ย่างแล้ว

เครื่องปรุงที่เรียบง่ายเช่นนี้ ยิ่งสามารถดึงรสชาติของเนื้อวัวและเนื้อแกะออกมาได้อย่างเต็มที่ที่สุด

โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องเลือกใช้วัวและแกะชั้นดีเท่านั้น

ในวงการปิ้งย่าง สิ่งที่เน้นย้ำคือวิถีแห่งความเรียบง่ายอันสูงสุด

หากเนื้อเสียบไม้ย่างชนิดไหนประโคมใส่เครื่องปรุงรสอื่น ๆ ปริมาณมาก นั่นแปลว่ามีโอกาสสูงที่เนื้อสัตว์ที่เลือกใช้จะไม่สด หรือกระทั่งเอาเนื้ออื่นมาย้อมแมวขาย

เนื้อแกะทุ่งหญ้าที่แท้จริงและดั้งเดิมที่สุด มักต้องการเพียงแค่เกลือเล็กน้อย ก็สามารถดึงรสชาติของเนื้อออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

โม่เฉินวางเซี่ยงจี๊แกะกับเซี่ยงจี๊วัวอย่างละไม้ รวมถึงคลังปืนกระสุนอีกสองชุดลงบนเตาถ่าน

ซี่... ซี่...

ไขมันในเซี่ยงจี๊เมื่อได้รับความร้อนสูงก็พลันตื่นตัวขึ้นมาทันที ผิวชั้นนอกมีมันผุดเป็นฟองขึ้นมาไม่ขาดสาย ชวนให้น้ำลายสออย่างยิ่ง

เนื่องจากช่วงสามวันนี้ระบบต้องดำเนินภารกิจปรับปรุงร้าน โม่เฉินจึงไม่ได้เปิดร้าน

พอย่างเซี่ยงจี๊ชิ้นโตที่เยิ้มไปด้วยน้ำมันเสร็จสองไม้ พร้อมกับคลังปืนกระสุนที่เกรียมกำลังดี โม่เฉินก็นั่งลงที่โต๊ะอาหารแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก

เมนูปิ้งย่างที่มีสรรพคุณพิเศษ ไม่รู้ว่าพอกินหมดแล้วจะเป็นอย่างไรบ้าง

เขาหยิบเซี่ยงจี๊แกะขึ้นมาหนึ่งไม้ เครื่องในและไขมันมีสัดส่วนประมาณสามต่อเจ็ด แต่น้ำมันร้อน ๆ กลับไม่หยดลงมา หากแต่เคลือบอยู่รอบเครื่องในอย่างกลมกลืน

เมื่อผสานเข้ากับเกลือชมพูหิมาลายา พริกป่น และยี่หร่า กลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำมันยิ่งชวนให้น่าลิ้มลองขึ้นไปอีก

โม่เฉินอ้าปากแล้วกัดเซี่ยงจี๊แกะชิ้นใหญ่เข้าไปคำหนึ่ง

"โอ้ โอ้ว โอว"

"ถึงใจ ถึงรสจริง ๆ!"

ไขมันที่ย่างมาได้อย่างพอเหมาะพอเจาะละลายในปากทันที และด้วยความที่มีเกลือชมพูชั้นยอดกับพริกป่นอยู่ด้วย จึงกินแล้วไม่เลี่ยนเลยสักนิด

ตัวเซี่ยงจี๊ถูกย่างจนเกรียมเล็กน้อย พอกัดเข้าไปก็เหนียวนุ่มเด้งสู้ฟันอย่างหาที่สุดมิได้ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมไหม้เกรียมอันเข้มข้น

ต่อด้วยปืนวัวอีกหนึ่งไม้ เนื้อสัมผัสนุ่มเด้งราวกับเจลาติน ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังกินเอ็นกีบวัว ทว่ากลับมีรสสัมผัสที่แปลกใหม่กว่าเอ็นกีบวัวอยู่บ้าง

"ฟินชะมัด..."

โม่เฉินจิบเบียร์ตามไปหนึ่งอึก เขารู้สึกว่าไม่มีอะไรจะสะใจไปกว่าการได้กินปิ้งย่างแกล้มเบียร์ในฤดูร้อนอีกแล้ว

อาหารที่สดใหม่อยู่แต่เดิม เมื่อผ่านการย่างด้วยความร้อนสูง ความร้อนจะเพิ่มขึ้น

ความร้อนที่สูงกว่าตัววัตถุดิบเองนี้จะทำให้อาหารเกิดการเกรียมไหม้ จนเกิดเป็นกลิ่นหอมเกรียมขึ้นมา

นี่คือปฏิกิริยาเมลลาร์ด และเป็นเหตุผลว่าทำไมวิธีการปรุงอาหารแบบปิ้งย่างถึงอร่อยกว่าวิธีการปรุงแบบอื่นส่วนใหญ่

ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่ใส่เครื่องปรุงรสใด ๆ เลย การปิ้งย่างคือวิธีการปรุงที่ให้รสชาติดีที่สุดแบบหนึ่ง

คลังปืนกระสุน เซ็ตสามชิ้นอันเป็นเอกลักษณ์ของเพศผู้ พอกินเข้าไปแล้วรสสัมผัสนั้นยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริง ๆ

ผู้ชายคนไหนที่ได้ลองกินเซ็ตสามชิ้นย่างแบบนี้เข้าไป รับรองว่าจะต้องตกหลุมรักรสสัมผัสนี้ไปตลอดกาล!

ส่วนเรื่องสรรพคุณพิเศษนั้น ตอนนี้โม่เฉินยังไม่รู้สึกอะไร

เขารู้สึกเพียงแค่ว่าท้องน้อยอุ่นวาบขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็อาจเป็นเพราะเบียร์สองสามขวดที่เพิ่งดื่มลงท้องไปก็ได้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

มีคนเคาะประตู

ตอนนี้เป็นเวลาดึกสงัดแล้ว แถมหน้าร้านก็แขวนป้ายปิดบริการไว้นานแล้วด้วย

ใครกันที่ถ่อมาดึกดื่นป่านนี้?

คนแรกที่โม่เฉินนึกถึงคือเจ้าอ้วนสตีฟ เจ้านี่อาจจะหิวขึ้นมาก็ได้

ตั้งแต่ที่เขาเล่นหุ้นได้กำไรมา ก็แวะมากินที่หลงจือเว่ยทั้งสามมื้อทุกวัน

ทว่าพอเปิดประตูออกไป โม่เฉินกลับพบกับใบหน้าสะสวยและรูปร่างสุดเซ็กซี่

กุหลาบน้อย

แม่สาวน้อยคนนี้ถ่อมาดึก ๆ ดื่น ๆ ทำไมกัน? ของขวัญเซอร์ไพรส์จากระบบเหรอ? โม่เฉินพึมพำในใจ

"ทำไมเหรอคะ จะไม่ให้ฉันเข้าไปเหรอ?"

"เอ่อ ยินดีต้อนรับครับ"

ประตูก็เปิดไปครึ่งหนึ่งแล้ว จะปฏิเสธไม่ให้อีกฝ่ายเข้าก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไร

อีกอย่างตอนกลางคืนในมี่กั๋วก็ไม่ได้ปลอดภัยนัก โม่เฉินกลัวว่าเด็กสาวตัวคนเดียวอยู่ข้างนอกจะโดนรังแกเอาได้

"เธอนี่เอง ทำไมถึงมาดึกขนาดนี้ล่ะครับ?"

กุหลาบน้อยยิ้มกว้าง "อย่าคิดมากนะ ฉันมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ง่าย ๆ แค่จะมากินของอร่อยเท่านั้นแหละค่ะ"

ทว่าโม่เฉินกลับราวกับผีเข้าสิง ปากพาไปถามออกไปว่า "กินอะไรครับ? กินของของใคร?"

"ก็กินของของคุณไงคะ!"

"ของตรงไหนของผมล่ะ?"

"ก็ของในร้านน่ะสิคะ!" กุหลาบน้อยโมโหจนหน้าแดง

"โอ๊ย!" โม่เฉินสะบัดหัวไปมา ตัวเองเป็นอะไรไปก็ไม่รู้ พูดจาไร้สาระเพ้อเจ้อไปหมด

กุหลาบน้อยมุ่ยปากพูดว่า "รู้หรอกน่าว่าคุณเป็นคนจริงจัง ในที่สุดฉันก็หาร้านใหม่ของคุณเจอ ฉันตั้งใจมากินจริง ๆ นะ รีบทำตีนไก่มะนาวให้ฉันสักที่เถอะ คิดถึงรสชาตินั้นจะแย่อยู่แล้ว"

วันนี้เธอไม่ได้แต่งหน้า สวมเพียงชุดกระโปรงยาวสไตล์โบฮีเมียนเรียบง่าย ดูแล้วคงอยากกินตีนไก่มากจริง ๆ

ทว่าจู่ ๆ โม่เฉินก็ไม่สามารถมองเธอเป็นเพียงลูกค้าธรรมดาคนหนึ่งได้อีกต่อไป

สรรพคุณพิเศษ สรรพคุณพิเศษนั่นเอง

สรรพคุณพิเศษของเซี่ยงจี๊กับคลังแสงปืนผา ในตอนที่โม่เฉินเห็นกุหลาบน้อย ในที่สุดมันก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาจนได้

"แย่แล้ว"

โม่เฉินร้องอุทานในใจ

เขารู้สึกเพียงว่าในร่างกายของตน พลังดึกดำบรรพ์อันดิบเถื่อนสายหนึ่งกำลังค่อย ๆ ปะทุออกมา

โดยเริ่มจากช่วงล่างของร่างกาย ภูเขาไฟที่บ่มเพาะพลังมานานพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

ในใจเขาตอนนี้มีเพียงประโยคเดียว:

"ฉันจะสู้สิบคน!"

กุหลาบน้อยสังเกตเห็นสายตาที่ผิดปกติของเจ้าของร้าน จึงรีบลุกขึ้นถอยไปหลบที่มุมห้อง

"นี่ คุณ...คุณจะทำอะไรน่ะ ร้านคุณมีกล้องวงจรปิดอยู่นะ!"

โม่เฉินไม่พูดอะไร สายตาจับจ้องไปที่ไฟหน้าของกุหลาบน้อย

"มะ...ไม่ได้มั้งคะ หรือจะไปบ้านฉันแทนดี? แต่ว่าช่วยทำตีนไก่มะนาวให้ฉันก่อนได้ไหมคะ?" กุหลาบน้อยอ้อนวอน

"ไม่ต้องหรอก ที่ไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น ชะตาชีวิตของเธอต้องเผชิญกับเคราะห์นี้แล้ว พายุฝนจะโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงแน่นอน"

"เอ่อคือ..." กุหลาบน้อยก็ไม่ใช่คนธรรมดา เมื่อเห็นอีกฝ่ายเปิดฉากมาแบบนี้ เธอก็ไม่อาจปฏิเสธที่จะรับมือได้

สายตาของเธอทอประกายหยาดเยิ้ม จากกวางน้อยไร้เดียงสาเมื่อครู่ พริบตาเดียวก็กลายร่างเป็นแมวป่าตัวร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ

"เข้ามาเลยค่ะ เริ่มงานกันเลย"