ตอนที่ 58 สไตล์ตกแต่งแบบราชวงศ์ถัง

ในช่วงเวลาที่ไฟปรารถนากำลังจะปะทุขึ้นมานั้นเอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

ยังไม่ทันที่โม่เฉินจะได้ไปเปิดประตู ประตูก็ถูกคนข้างนอกผลักเข้ามาอย่างแรง

เผยให้เห็นชายชราร่างกำยำล่ำสันสิบกว่าคน แบกกระสอบป่านขนาดยักษ์ไว้บนหลังเดินเรียงแถวเข้ามา

บรรดาคนแก่พวกนี้ล้วนสวมงอบใบใหญ่ เสื้อผ้าสีดำสนิท ดูเหมือนคนที่กรำแดดกรำฝนเดินทางรอนแรมมาจากแดนไกลกันทุกคน

ห่อสัมภาระขนาดยักษ์ที่พวกเขาแบกอยู่บนหลัง มองปราดเดียวก็รู้ว่าหนักหลายร้อยชั่งอย่างแน่นอน ไม่ใช่ของที่คนแก่ทั่วไปจะแบกไหวเลยสักนิด

โม่เฉินที่ไฟรักกำลังลุกโชน ถูกเหล่าผู้เฒ่าปริศนาที่บุกเข้ามาพวกนี้สาดน้ำเย็นดับความเร่าร้อนลงไปในพริบตา

"พวกคุณ... มาทำอะไรกันครับ?"

"มาทำงาน"

"หา?"

คนตั้งเยอะแยะบอกว่ามาทำงาน ทำเอาโม่เฉินตกใจจนสะดุ้ง ส่วนกุหลาบน้อยเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างตกใจหน้าซีดเผือดรีบวิ่งหนีออกไปทันที

"เฮ้ๆๆ อย่าเพิ่งไปสิครับ"

"ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะคะ คนเยอะขนาดนี้ฉันรับมือไม่ไหวหรอกค่ะ"

กุหลาบน้อยวิ่งหนีออกไปโดยไม่หันกลับมามองเลยแม้แต่น้อย

แม้สาวน้อยจะเผ่นหนีไปแล้ว แต่ในเวลานี้โม่เฉินยังรู้สึกว่ามีเปลวไฟเล็กๆ ลุกโชนอยู่ในร่างกาย

ราวกับว่าถ้าไม่ได้ระบายออกมา ร่างกายจะระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ อย่างนั้นแหละ

เมื่อมองไปยังชายชราล่ำสันสิบกว่าคนที่ทยอยเดินเข้ามา โม่เฉินก็ถอดเสื้อท่อนบนออก

"ให้ตายสิ บุกเข้ามาเงียบๆ แบบนี้ คิดจะมาช้อปฟรี 0 ดอลลาร์กันรึไง?"

โม่เฉินรู้สึกเพียงว่าตนเองมีเรี่ยวแรงเหลือล้น จึงยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของชายชราที่เป็นหัวหน้าเอาไว้

เดิมทีคิดจะใช้ท่าล็อกจับกุมอีกฝ่ายให้อยู่หมัด แต่กลับคิดไม่ถึงว่า ชายชราคนนั้นจะไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

คนอื่นๆ ดูเหมือนจะไม่เห็นฉากนี้ ต่างคนต่างปลดห่อสัมภาระขนาดใหญ่ออกจากตัว มองซ้ายมองขวา เหมือนกำลังตรวจเช็กอะไรบางอย่าง

ชายชราที่ถูกจับข้อมือหัวเราะ หึๆ เผยให้เห็นฟันสีเหลืองอ๋อยเต็มปาก

"ฮั่นแน่ หลานชายของเจ้าเฒ่าโม่เนี่ย แรงมือไม่เบาเลยนะ"

เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยถึงปู่ของตน โม่เฉินก็ปล่อยมือออกตามสัญชาตญาณ รู้สึกเพียงว่าฝ่ามือเย็นเยียบไปหมด

ร่างกายของอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่มีอุณหภูมิความร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว

"ไอ้หนุ่ม ไม่ต้องตกใจไป พวกข้ามาตกแต่งร้านให้"

"เอ่อ... เอ่อ..."

โม่เฉินแอบคิดในใจ ไม่ให้ตกใจก็บ้าแล้ว อยู่ๆ กลางดึกมีชายชราร่างบึกบึนพังเข้ามาตั้งสิบกว่าคน

แถมร่างกายยังไม่มีความอบอุ่นเลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองรู้เรื่องของระบบอยู่ก่อน คงตกใจตายไปแล้ว

ข้าวของที่กลุ่มชายชราปริศนาหยิบออกมาจากห่อสัมภาระ ยิ่งทำให้โม่เฉินต้องตกตะลึง

โต๊ะเก้าอี้ไม้หวงฮวาหลี เขียงไม้กฤษณา พื้นไม้จินซือหนาน ตะเกียบไม้พะยูงเสี่ยวเย่จื่อถาน...

กระทั่งป้ายผ้าหน้าร้าน ก็ยังเป็นผ้าไหมชั้นเลิศที่ทำด้วยกรรมวิธีโบราณแห่งเจียงหนาน

และกระถางดอกไม้สดสีม่วงอ่อนที่ชายชราคนหนึ่งหยิบออกมาจากห่อ ยิ่งทำให้โม่เฉินตกใจหนักกว่าเดิม

ดอกไม้ชนิดนี้เขาเคยเห็นในซีรีส์ตี๋เหรินเจี๋ย ยอดนักสืบ มีชื่อว่าดอกน่าหลานถี

ใน "หนานจิง" บันทึกไว้ว่า ดอกน่าหลานถีเป็นดอกไม้พิสดารแห่งแดนประจิม มีกลิ่นหอมแปลกประหลาดกำจรกำจาย สามารถนำมาทำเป็นยาได้

ต้นกำเนิดของดอกไม้ชนิดนี้สูญพันธุ์ไปนานแล้ว มีเพียงในยุคราชวงศ์ถังอันรุ่งโรจน์เท่านั้นที่ใช้เป็นเครื่องบรรณาการจากแดนประจิม และพบเห็นได้แค่ในพระราชวัง

นี่คงจะเป็นต้นไม้ที่มีสรรพคุณพิเศษต้นนั้น ส่วนจะมีสรรพคุณอะไรบ้าง โม่เฉินยังไม่รู้ในตอนนี้

เหล่าชายชราเริ่มลงมือตกแต่งร้านในห้องอย่างขะมักเขม้น เสียงตอกเสียงเคาะดังระงม

พวกเขาไม่ดื่มน้ำ ไม่กินข้าว และไม่คุยกับโม่เฉิน ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาตกแต่งทุกตารางนิ้วของร้านเล็กๆ แห่งนี้อย่างพิถีพิถัน

ตลอดสามวันเต็มๆ โม่เฉินได้แต่นอนขลุกอยู่บนเตียงเล็กๆ เล่นโทรศัพท์มือถือไปสามวัน

พูดอะไรก็ไม่กล้า ถามอะไรก็ไม่กล้าทั้งนั้น

จนกระทั่งในที่สุด เหล่าชายชราก็รื้อเตียงเล็กๆ ของโม่เฉินออกเป็นชิ้นๆ การตกแต่งจึงถือว่าเสร็จสิ้นลงอย่างเป็นทางการ

"ไปกันได้แล้ว"

ชายชราที่เป็นหัวหน้าตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง ทั้งหมดก็เดินออกไปนอกประตูท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน แล้วหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

"สุดยอดไปเลยแฮะ"

หลังจากที่พวกชายชราจากไป โม่เฉินก็กวาดสายตาสำรวจร้านเล็กๆ ของตัวเองใหม่อีกครั้ง

สไตล์การตกแต่งในตอนนี้ ช่างเข้ากันได้เป็นอย่างดีกับชื่อ หลงจือเว่ยห้าพันปี เสียจริงๆ

หากมองดูคร่าวๆ สไตล์ของหลงจือเว่ยในตอนนี้ดูคล้ายกับร้านอาหารของประเทศโวอยู่บ้าง

แต่ที่จริงแล้ว สไตล์การตกแต่งร้านอาหารโบราณของประเทศโวในปัจจุบัน ล้วนลอกเลียนแบบมาจากยุคราชวงศ์ถังอันรุ่งเรืองของประเทศหลงทั้งสิ้น

หลังจากผ่านการปรับปรุงใหม่ พื้นที่ใช้สอยภายในร้านก็กว้างขวางขึ้นมาก

โต๊ะอาหารสี่โต๊ะกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวขนาดเล็กหกโซน แถมยังมีห้องน้ำชาส่วนตัวเพิ่มขึ้นมาอีกสองห้อง

หินชิงเถียนขนาดมหึมาสองก้อนถูกดัดแปลงเป็นศาลาริมน้ำที่มีธารน้ำไหล แขวนอยู่กึ่งกลางผนัง มีทั้งศาลาริมน้ำและกลิ่นหอมของดอกไม้ครบครัน อีกทั้งยังแผ่หมอกจาง ๆ ออกมา ดูเปี่ยมด้วยกลิ่นอายเซียนและหรูหราอย่างยิ่ง

เมื่อก้าวเข้ามาอยู่ในร้านเล็ก ๆ หลงจือเว่ย ราวกับได้ยินเสียงดนตรีเครื่องสายและขลุ่ยแว่วมาเบา ๆ เหล่านักปราชญ์ในยุคโบราณนั่งอยู่บนที่สูง ยกจอกสุราดื่มด่ำกันอย่างสำราญ

คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเดินเข้ามา คงนึกว่าตัวเองหลุดเข้ามาในร้านขายของโบราณของประเทศหลงที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน

บนผนังอีกด้านหนึ่ง แขวนภาพวาดหนึ่งภาพและอักษรพู่กันจีนอีกหนึ่งแผ่น

โม่เฉินไม่ค่อยประสีประสาเรื่องภาพวาดและอักษรพู่กันจีนนัก เห็นเพียงภาพวาดนั้นเป็นกลุ่มบัณฑิตผู้ทรงภูมิแต่งกายประณีตกำลังนั่งดื่มสุราอยู่ในศาลาหลังเล็ก

"หลานถิงถู" —— หลี่กงหลิน

"หลี่กงหลินเหรอ คุ้นหูอยู่บ้างแฮะ"

โม่เฉินนึกไม่ออกชั่วขณะว่าหลี่กงหลินเป็นใคร มาจากไหน รู้สึกเพียงว่าภาพวาดนั้นเหมือนจริงและมีชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่ง ผู้คนในภาพราวกับจะขยับตัวมีชีวิตขึ้นมาจริง ๆ

แต่อักษรพู่กันจีนอีกแผ่นนั้น โม่เฉินกลับจำได้

"ปีที่เก้าแห่งรัชศกหย่งเหอ ตรงกับปีกุ่ยโฉ่ว ยามต้นแห่งปลายฤดูใบไม้ผลิ ได้มาชุมนุมกัน ณ ศาลาหลานถิง ทางใต้ของเขาฮุ่ยจี"

"ฮ่า นี่มัน 'หลานถิงจี๋ซวี่' ของหวังซีจือนี่นา! อันนี้ผมจำได้แม่นเลย"

แม้จะไม่ค่อยรู้เรื่องภาพวาดและลายพู่กัน รวมถึงไม่รู้ว่าใครเป็นคนคัดลอกภาพและอักษรเหล่านี้มา แต่ในฐานะคนนอกวงการ โม่เฉินก็มองออกถึงฝีมืออันล้ำลึกของงานชิ้นนี้

โดยเฉพาะลายพู่กันแผ่นนั้น ที่ประณีตบรรจงราวกับสลักเสลาด้วยมีดและขวาน เพียงแค่กวาดตามองก็สะกดสายตาของผู้คนไว้ จนไม่อาจละสายตาไปไหนได้

"นี่พิมพ์ออกมาจากคอมพิวเตอร์หรือเปล่าเนี่ย คนเราจะเขียนได้สวยขนาดนี้ได้ยังไง!" โม่เฉินพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง แล้วไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

ในร้านเล็ก ๆ สไตล์ราชวงศ์ถังแห่งนี้ สิ่งที่ทำให้เขาสนใจที่สุดก็คือดอกน่าหลานถีต้นนั้น

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แผ่ออกมาจากดอกไม้นี้ เมื่อได้กลิ่นคราแรกก็ดูธรรมดาสามัญ ทว่าเมื่ออยู่นานเข้า กลับรู้สึกว่าสภาพจิตใจและสีหน้าท่าทางได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาอย่างมาก

เมื่อสามวันก่อน หลังจากที่โม่เฉินกินเซี่ยงจี๊กับคลังกระสุนเข้าไป ก็เป็นเพราะได้กลิ่นหอมของดอกไม้นี้นี่เอง อารมณ์ที่พลุ่งพล่านจึงสงบลงได้

การได้นั่งอยู่ในร้านสไตล์ราชวงศ์ถังอันรุ่งโรจน์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ทำให้รู้สึกราวกับทั้งร่างถูกดึงย้อนกลับไปยังยุคสมัยอันรุ่งเรืองและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายโบราณกาล

หลงจือเว่ยปิดร้านติดต่อกันสามวัน หน้าร้านจึงมีผู้คนมารวมตัวกันไม่น้อย

พวกไรเดอร์ที่มารับหิ้วของให้เหล่าบิ๊กบอสแห่งวอลล์สตรีทต่างก็ต้องกลับไปมือเปล่า

เจ้าอ้วนสตีฟไม่ได้กินข้าวมาหลายวันจนซูบผอมแทบจำเค้าเดิมไม่ได้

"เปิดประตูสิ เปิดประตูทีเถอะ!" สตีฟตะโกนออกมาอย่างสิ้นหวัง

ในที่สุด ประตูของหลงจือเว่ยก็ค่อย ๆ แง้มเปิดออก ในพริบตานั้น สตีฟรู้สึกราวกับมองเห็นแสงสว่าง

"พระเจ้า โม่ ในที่สุดนายก็เปิดร้านสักที ฉันจะหิวตายอยู่แล้วเนี่ย" สตีฟทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

โม่เฉินมองเขาอย่างเอือมระอา "เนื้อสามร้อยชั่งของคุณ ยังเหลือตั้งสองร้อยแปดสิบชั่ง ชั่วครู่ชั่วคราวนี้คงไม่ตายหรอกครับ"

"เร็วเข้า รีบจัดมาให้ฉันสักชุดเถอะ หิวจะตายอยู่แล้ว"

"ที่นี่มีเมนูใหม่เข้ามา คุณอยากลองดูหน่อยไหมครับ"

"เมนูใหม่เหรอ! เอาสิ เอา ๆ ๆ!" สตีฟพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้าน สตีฟถึงได้พบว่าหลงจือเว่ยเปลี่ยนสไตล์การตกแต่งร้านใหม่หมดแล้ว

ภาพบรรยากาศของประเทศหลงโบราณแบบที่เขาเคยเห็นแต่ในทีวี ไม่นึกเลยว่าจะมาปรากฏอยู่ตรงหน้าในโลกความเป็นจริงได้จริง ๆ!