ตอนที่ 59 เซี่ยงจี๊บำรุงกำลัง

กลิ่นหอมสดชื่นสะอาดบริสุทธิ์ภายในร้าน ผสานกับเสียงดนตรีเครื่องสายและเครื่องเป่าแว่วมาเบา ๆ ข้างหู ทำให้คนโผงผางหยาบกระด้างอย่างสตีฟ พลอยกลายเป็นคนสุภาพนุ่มนวลขึ้นมาทันตา

"ดูมีรสนิยมจังแฮะ" สตีฟหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ไม้หวงฮวาหลี่

ถ้าเขารู้ว่าสิ่งนี้มีมูลค่าเท่าไร คงจะระมัดระวังตัวยิ่งกว่านี้เป็นแน่

"แต่ว่านะโม่ ในร้านที่ดูหรูหรามีรสนิยมขนาดนี้ นายกลับมายืนย่างเนื้อเสียบไม้ มันจะดีจริง ๆ เหรอ"

สตีฟพบว่า เมนูใหม่ที่หลงจือเว่ยจะเปิดตัว ที่แท้ก็คือบาร์บีคิวเสียบไม้นี่เอง

ตอนแรกเขายังคิดว่า พอเปลี่ยนสไตล์การตกแต่งร้านให้ดูหรูหราคลาสสิกขนาดนี้ เมนูใหม่ก็น่าจะเป็นอาหารจานหลักระดับภัตตาคารของประเทศหลงเสียอีก

นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นปิ้งย่างเสียบไม้ที่มีให้เห็นเกลื่อนตามข้างทาง

โม่เฉินเร่งไฟจนถ่านแดงก่ำ หยิบเซี่ยงจี๊กับชุดปืนและคลังกระสุนวางลงไปบนตะแกรง

"โม่ นั่นมันตัวอะไรน่ะ"

"อืม ของสิ่งนี้ ถ้าพูดตามภาษามี่กั๋วของพวกคุณ ก็คือไตกับระบบสืบพันธุ์ของวัวและแกะครับ"

"วอท! ของพรรค์นี้กินได้ด้วยเหรอ!"

ถึงแม้สตีฟจะเป็นสายกินแหลก แต่พอได้ยินว่าจะต้องกินอวัยวะในระบบสืบพันธุ์ของสัตว์ ก็ยังอดตื่นตระหนกไม่ได้อยู่ดี

"เอ่อ โม่ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากกินของนายนะ แต่ของแบบนี้มันออกจะ..."

สตีฟทำหน้าปั้นยาก

"ไม่เป็นไรครับ ผมย่างไปก่อน คุณลองดมกลิ่นดูก่อนค่อยตัดสินใจ" โม่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ

"ก็ได้..."

สตีฟสั่งกุ้งเครย์ฟิชมาหนึ่งที่ นั่งกินพลางมองดูโม่เฉินทำบาร์บีคิวไปด้วย

"แปลกจัง นายย่างอยู่ในห้องแท้ ๆ ทำไมไม่มีกลิ่นควันน้ำมันเลยล่ะ"

"นั่นสิครับ"

โม่เฉินเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นควันน้ำมันในครัว หรือกลิ่นของอาหารอย่างเต้าหู้เหม็น ดูเหมือนจะสลายหายไปหมดเมื่ออยู่ในร้าน

เขามองไปยังดอกน่าหลานถีที่วางอยู่ตรงมุมกำแพง พลางคิดในใจว่าส่วนใหญ่น่าจะเกี่ยวข้องกับดอกไม้ต้นนี้เป็นแน่

หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง โม่เฉินก็ค้นพบเรื่องที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม

นั่นก็คือกลิ่นแปลกปลอมที่ลอยเคว้งอยู่ตามทางเดินโล่ง ๆ ในร้านจะถูกดูดหายไป ทว่าเมื่อยกอาหารไปเสิร์ฟตรงหน้าลูกค้า กลิ่นหอมของอาหารก็จะกระจายออกมาใหม่อีกครั้ง

ดอกน่าหลานถีราวกับมีมือที่มองไม่เห็น คอยดูดซับกลิ่นที่ลอยอยู่นอกโต๊ะอาหารจนหมดเกลี้ยง แล้วเปลี่ยนให้กลายเป็นกลิ่นหอมที่ชวนให้จิตใจปลอดโปร่งสดชื่น

คุณสมบัติแบบนี้ สำหรับร้านที่มีตั้งแต่ของกินเล่นไปจนถึงอาหารจานหลักครบครันอย่างร้านของโม่เฉิน นับว่าเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

เพียงไม่กี่นาที โม่เฉินก็ย่างเซี่ยงจี๊เสร็จ แล้วนำมาวางไว้ตรงหน้าสตีฟ

"ชุดปืนและคลังกระสุนเซตละ 199 ดอลลาร์ เซี่ยงจี๊ยักษ์ไม้ละ 99 ดอลลาร์ครับ"

"เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหาหรอก แต่ของแบบนี้...นายแน่ใจเหรอว่าฉันจะซื้อน่ะ"

"แน่ใจครับ"

โม่เฉินยกไม้ปิ้งย่างไปจ่อตรงหน้าสตีฟ ทันใดนั้นกลิ่นหอมไหม้เกรียมอันเข้มข้นก็โชยเตะจมูกขึ้นมาทันที

โดยทั่วไปเหตุผลที่คนไม่ชอบกินเซี่ยงจี๊ ก็เพราะของประเภทนี้มักจะส่ง "กลิ่นสาบ" ออกมา

ทว่าวัตถุดิบจากส่วนนี้ การมีกลิ่นดังกล่าวถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

แต่เมื่อผ่านการย่างด้วยความร้อนสูง กลิ่นนี้ในสายตาของคนที่ชอบกินแล้ว นับเป็นอาหารเลิศรสระดับเทพเลยทีเดียว

เซี่ยงจี๊ยักษ์ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวางในหมู่ผู้ชายวัยกลางคนและผู้สูงอายุในประเทศหลง หนึ่งคือรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ และสองคือสรรพคุณในการบำรุงร่างกาย

สตีฟก็อายุเกือบจะสี่สิบแล้ว กลิ่นแบบนี้จึงมีแรงดึงดูดตามธรรมชาติสำหรับชายวัยฉกรรจ์เป็นพิเศษ

"กินเถอะครับ ของสิ่งนี้ช่วยบำรุงไตนะ"

เสียงของโม่เฉินราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ ล่องลอยอยู่ข้างหูของสตีฟ

"บำรุงไตเหรอ จริงดิ"

"ลองดูก็รู้ครับ แถมชุดปืนและคลังกระสุนไม่เพียงแต่บำรุงร่างกายเท่านั้น แต่ยังมีสรรพคุณเหมือนยาเม็ดสีฟ้าอีกด้วยนะ"

"น...นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม"

"เปล่าครับ ผมมีประสบการณ์ตรงมากับตัวแล้ว"

"ซื้อ ซื้อ ซื้อ!"

สตีฟรีบจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว แล้วหลับตากัดเซี่ยงจี๊แกะย่างเข้าไปหนึ่งไม้

"หืม ดูเหมือนจะไม่มีกลิ่นแปลก ๆ เลยแฮะ"

มันมันละลายในปาก ทิ้งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งปาก รสชาติของมันแกะนั้นทั้งสดและหอม หากพูดตามภาษาประเทศหลง ก็คือมีกลิ่นสาบเฉพาะตัวที่ชวนกินอย่างยิ่ง

กลิ่นสาบนี้ขอเพียงถูกกำราบด้วยยี่หร่ากับพริกป่น ก็ไม่ใช่รสชาติที่แย่แต่อย่างใด ในทางกลับกัน มันกลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่าวัตถุดิบนั้นสดใหม่อย่างหาที่เปรียบไม่ได้

สตีฟลองชิมเซี่ยงจี๊วัวอีกหนึ่งไม้ มันลีนกว่าเนื้อแกะ และให้สัมผัสที่เคี้ยวหนึบสู้ฟันกว่า

วัตถุดิบที่ระบบจัดหานั้นสดใหม่อย่างถึงที่สุด ภายใต้การพลิกย่างอย่างพิถีพิถันของโม่เฉิน ผิวด้านนอกจึงกรอบเกรียม ส่วนเนื้อด้านในยังคงนุ่มเด้ง

หลังจากฟาดเซี่ยงจี๊ไปสองไม้ คนกินจุอย่างสตีฟกลับรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าตนเองไม่ได้หิวโซขนาดนั้นแล้ว

"ของพวกนี้แคลอรีสูงชะมัด ผมชอบจัง!"

สตีฟปาดคราบน้ำมันที่ปาก พลางหยิบลึงค์วัวเสียบไม้ยัดเข้าปากไปตรง ๆ

"โอ้โห พระเจ้า ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ผมต้องเอาของพรรค์นี้เข้าปาก"

สตีฟหลับตาลง จินตนาการถึงวัวตัวผู้ที่เคยเห็นตามปกติ เวลาเดินไอ้สิ่งนั้นก็แกว่งไปแกว่งมา เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมมนุษย์ถึงต้องกินของแบบนี้ด้วย

เจ้าอ้วนหลับตาพลางทำปากบิด ๆ เบี้ยว ๆ เหนียมอายเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ลิ้นเอาแต่วนไปวนมาอยู่รอบ ๆ ไม่กล้ากัดลงไปเสียที

ทว่าพอกัดฟันทำใจกล้า สตีฟก็งับมันลงไปในที่สุด

นึกไม่ถึงเลยว่ารสชาติที่ส่งผ่านจากฟันมาถึงต่อมรับรสนั้น จะอร่อยจนน่าเหลือเชื่อ!

ลึงค์วัวที่ถูกย่างจนเหลืองทอง มีเนื้อสัมผัสคล้ายกับคอลลาเจนเจลาติน ผิวด้านนอกมีความเหนียวหนึบเล็กน้อยจึงเคลือบเครื่องปรุงรสไว้ได้เป็นจำนวนมาก

ส่วนโคนลึงค์วัวนั้นให้สัมผัสคล้ายกับหนังไก่ย่าง กรอบเกรียมหอมกรุ่น

สำหรับลูกอัณฑะ รสสัมผัสเหมือนไข่ข้าวปิ้งเกรียม ทำให้พอกินเข้าไปคำหนึ่งแล้วกลับรู้สึกยังไม่สะใจ จนกินแล้วหยุดไม่อยู่

ชุดปืนกระสุนและคลังแสงนี้ ต่อให้เป็นในวงการปิ้งย่างของประเทศหลง คนที่เคยกินก็ยังมีไม่มากนัก

แต่ความโอชะของมัน กลับเป็นของโปรดในดวงใจของนักกินทุกคนที่ชื่นชอบรสชาตินี้

เรื่องกินอวัยวะไหนบำรุงอวัยวะนั้นอาจมีผลทางจิตวิทยาอยู่บ้าง ทว่าวัตถุดิบพิเศษที่ระบบมอบให้นั้น มีสรรพคุณชั้นยอดอย่างแท้จริง

เรื่องนี้เห็นได้ชัดหลังจากที่สตีฟฟาดชุดปืนกระสุนและคลังแสงวัวเข้าไปจนหมดเกลี้ยง

เขาก้มมองช่วงล่างใต้ท้องน้อยของตัวเองด้วยความตื่นตะลึง

ตั้งแต่เล่นหุ้นได้เงินมา นอกจากมากินดื่มที่ร้านหลงจือเว่ยแล้ว เวลาส่วนใหญ่สตีฟก็มักจะหมกตัวอยู่ในตรอกมืด ๆ ของนิวยอร์กที่คนนอกไม่ค่อยรู้จัก

ที่นั่นมีหมอนวดสาวจากทั่วทุกมุมโลก เชี่ยวชาญสารพัดศาสตร์ปรนเปรอจนเจนจบครบสิบแปดกระบวนท่า

น้องชายของสตีฟนับตั้งแต่เขารวยเป็นต้นมา ก็ไม่เคยคึกคักเปี่ยมพลังชีวิตขนาดนี้มาก่อนเลย

"น้องชาย มึงยอมลุกขึ้นยืนแล้วโว้ย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!"

สตีฟตาเป็นประกาย รีบกินชุดเครื่องในแกะที่เหลืออยู่ต่อทันที

แก่นแท้ของเซี่ยงจี๊ย่างและชุดปืนกระสุนคลังแสง อยู่ที่กลิ่นเฉพาะตัวอันเข้มข้นที่แตกต่างจากส่วนอื่น ๆ รวมถึงมันเยิ้ม ๆ ที่หอมฟุ้งติดตรึงทั่วทั้งปาก

ไขมันในส่วนนี้หอมมันจนทำให้ผู้คนคลั่งไคล้ได้จริง ๆ นี่จึงเป็นเหตุผลที่สาว ๆ ผู้กลัวอ้วนแทบจะไม่แตะต้องของพวกนี้เลย

"สะใจโว้ย!"

"ปิ้งย่างประเทศหลง ผมขอยกให้เป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้าเลย!"

โม่เฉินส่ายนิ้วไปมา "โน ในประเทศหลงของเรา ของที่เอามาย่างได้ยังมีมากกว่านี้เยอะ เกินกว่าที่พวกคุณชาวตะวันตกจะจินตนาการได้อีกครับ"

สตีฟเช็ดปากแล้วพูดว่า "ก่อนตาย ผมต้องไปกินปิ้งย่างที่ประเทศหลงให้ได้สักมื้อ!"

หลังจากกินเซี่ยงจี๊ย่างเสร็จ สตีฟก็ไม่ได้สั่งอาหารอย่างอื่นมาซ้ำอีกอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้โม่เฉิน ก่อนจะรีบวิ่งพรวดพราดออกไปอย่างตื่นเต้น

"น้องชาย ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกลนัก"

"คงนอนไม่หลับแล้วล่ะโว้ย"

"พี่ชาย พรุ่งนี้มารีวิวผลลัพธ์ให้ผมฟังด้วยนะ!" โม่เฉินตะโกนไล่หลังไป

"วางใจเถอะ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว!"

สตีฟเพิ่งจะวิ่งพ้นออกจากร้านไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่ามีเด็กหญิงตาโตคนหนึ่ง กำลังจ้องมองเขาเขม็งตาไม่กะพริบ