ตอนที่ 60 ถังหยวนหมิงป่วยหนัก

เด็กหญิงมองสตีฟที่วิ่งห่างออกไปพลางขมวดคิ้ว

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดจะก้าวเข้าไปในร้านของโม่เฉิน แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิด

ชายอ้วนที่เพิ่งวิ่งออกไปเมื่อครู่พ่นคำหยาบคายออกมาเต็มปาก ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย พลอยทำให้ไม่มีความประทับใจที่ดีต่อร้านนี้ไปด้วย

หลังคิดดูแล้ว เด็กหญิงจึงหันหลังเดินขึ้นรถไป

"ไปร้านนุสเรตกับหลงจือเว่ยมาแล้วเหรอ"

ในรถมีหญิงชาวมี่กั๋ววัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่ง ด้วยความที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี จึงดูเหมือนพี่สาวของเด็กหญิงมากกว่า

"ค่ะ กินสเต๊กที่ร้านนุสเรตไปนิดหน่อย ไม่อร่อยสุด ๆ เลย" เด็กหญิงพยักหน้า

"แล้วหลงจือเว่ยล่ะ"

"ไม่ได้เข้าไปค่ะ เพิ่งมีผู้ชายหยาบคายกลิ่นเซี่ยงจี้คลุ้งปากเดินออกมาจากที่นั่น"

"เซี่ยงจี้? มันคืออะไรน่ะ" หญิงชาวมี่กั๋วสงสัยเล็กน้อย

"แม่ไม่เข้าใจหรอกค่ะ นั่นเป็นอาหารของประเทศหลงเรา ตอนที่พ่อพาหนูกลับประเทศเขาก็เคยกิน มันคือไตของสัตว์น่ะค่ะ"

"โอ้พระเจ้า ทำไมหัวหน้าบรรณาธิการถึงให้ฉันมาตรวจประเมินร้านอาหารแบบนี้นะ" หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนจะขับรถพาลูกสาวจากไป

เด็กหญิงชื่อถังเสี่ยวเสี่ยว ปีนี้อายุสิบสามปี เป็นหลานสาวของศาสตราจารย์เฒ่าถังที่เคยมาที่ร้านก่อนหน้านี้

ส่วนหญิงสาวชื่อเคทลิน เป็นแม่เลี้ยงของถังเสี่ยวเสี่ยว และยังเป็นหนึ่งในผู้ประเมินของมิชลินไกด์สีแดงอีกด้วย

แน่นอนว่านี่เป็นแค่งานเสริม งานหลักของเธอคือการเป็นคุณนายตระกูลมหาเศรษฐี

พ่อของถังเสี่ยวเสี่ยวชื่อถังสื่อฟาง เป็นประธานบริหารของสื่อฟางเรียลเอสเตทกรุ๊ป ตอนนี้ขยายธุรกิจมาถึงต่างประเทศแล้ว จึงพาบุตรสาวมาด้วย

รถแล่นตรงไปยังโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

ภายในห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพี ท่านผู้เฒ่าถังหยวนหมิงมีสายระโยงระยางเต็มตัว นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง

"คุณปู่..." น้ำตาของถังเสี่ยวเสี่ยวร่วงเผาะลงมาทันที

เคทลินเรียกพนักงานดูแลผู้ป่วยสองสามคนออกมา "เป็นยังไงบ้าง อาการพ่อฉันดีขึ้นบ้างไหม"

"คุณนายครับ ท่านผู้เฒ่าไม่ลืมตามาสามสิบสองชั่วโมงแล้ว เกรงว่าคงจะ..."

"เข้าใจแล้ว พวกเธอออกไปก่อนเถอะ"

เดิมทีถังหยวนหมิงเป็นคนร่างกายแข็งแรง ทว่าตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเกิดนึกสนุกไปเล่นบาสเกตบอลกับพวกนักศึกษา แล้วเคราะห์ร้ายหกล้มเข้า

คนมีอายุกลัวการหกล้มที่สุด ต่อให้ร่างกายไม่มีโรคประจำตัว แต่เพราะกระดูกพรุนและอวัยวะต่าง ๆ เสื่อมสภาพไปตามวัย การหกล้มธรรมดาจึงอาจกลายเป็นอาการบาดเจ็บถึงชีวิตได้

ถังเสี่ยวเสี่ยวกุมมือคุณปู่ไว้พลางเขย่าเบา ๆ

"คุณปู่ เสี่ยวเสี่ยวมาแล้วนะคะ คุณปู่คุยกับเสี่ยวเสี่ยวหน่อยสิคะ ฮือ..."

เคทลินยืนถอนหายใจอยู่ด้านข้าง ถังสื่อไห่เชิญแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่ดีที่สุดมาแล้ว แต่ข้อสรุปของทุกคนตรงกันหมด

อวัยวะทุกส่วนล้มเหลว

ความจริงแล้วท่านผู้เฒ่าถังไม่ได้มีโรคร้ายแรงที่ทำให้ถึงแก่ชีวิตในทันที

แต่เพราะศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรง อวัยวะทุกส่วนจึงต้องทุ่มเททำงานอย่างสุดกำลังเพื่อประคับประคองการทำงานของร่างกายในการดิ้นรนครั้งสุดท้าย

ซึ่งสิ่งนี้ยิ่งเร่งให้อวัยวะของคนชราเสื่อมสภาพเร็วขึ้น จนกระทั่งร่างกายไม่สามารถทำงานต่อไปได้อีก

ถังเสี่ยวเสี่ยวมองถังหยวนหมิงทั้งน้ำตา ทันใดนั้นก็เห็นมุมปากของคุณปู่ขยับเล็กน้อย

"เร็วเข้า คุณปู่มีเรื่องจะพูดกับหนูนะ" เคทลินเอ่ยกับถังเสี่ยวเสี่ยวเสียงเบา

ในสายตาของเธอ นี่อาจเป็นคำสั่งเสียสุดท้ายของชายชราแล้ว

เธอรีบโทรศัพท์หาถังสื่อไห่ผู้เป็นสามี แต่ตอนนี้อีกฝ่ายอยู่ไกลถึงลาสเวกัส ย่อมไม่มีทางรีบมาถึงที่นี่ได้ทันที

"หัว...ปลา..."

"ปลา? ปลาอะไรเหรอคะ" ถังเสี่ยวเสี่ยวรีบแนบหูเข้าไปใกล้

"หัว...ปลา..." ถังหยวนหมิงพึมพำด้วยภาษาของประเทศหลง

"หัวปลา?"

"หลง... หลงจือเว่ย... หัวปลา... นึ่งพริกสับ..."

คราวนี้ถังเสี่ยวเสี่ยวได้ยินชัดเจนแล้ว สิ่งที่คุณปู่พูดคือหัวปลานึ่งพริกสับของร้านหลงจือเว่ย

ร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ขายเซี่ยงจี้หมูร้านนั้นอีกแล้ว

"คุณปู่พูดอะไรกับหนูเหรอ" เคทลินเอ่ยถาม

"ดูเหมือนคุณปู่จะบอกว่า อยากกินอาหารจานหนึ่งของร้านหลงจือเว่ยค่ะ"

เคทลินถอนหายใจ "ไปซื้อมาเถอะ นั่นเป็นความปรารถนาของคุณปู่นะ"

ในฐานะคนมี่กั๋วโดยกำเนิด เคทลินยากจะเข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมคนประเทศหลงถึงยังคงพร่ำเพ้อถึงอาหารบ้านเกิดก่อนจะสิ้นลมหายใจ

รสชาติอาหารประเทศหลงมันอร่อยขนาดนั้นเชียวหรือ

ยามบ่าย โม่เฉินเอนกายอยู่บนเก้าอี้หวายสีทอง นอนกลางวันอย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงหน้าประตูร้าน

หลังจากระบบให้เมนูใหม่มา ตอนนี้ยังไม่มีภารกิจ โม่เฉินจึงไม่รีบร้อนโปรโมต เขาเปิดร้านตามปกติทุกวัน

เชฟโรยเกลือฝั่งตรงข้ามช่วงนี้เงียบสงบลงมาก อาจเป็นเพราะมิชลินไกด์สีแดงใกล้จะมาตรวจประเมินแล้ว พนักงานทุกคนของร้านนุสเรตจึงเตรียมพร้อมรับมืออย่างเคร่งเครียด

"นี่!"

"ตื่นสิ!"

โม่เฉินเห็นเพียงเด็กหญิงชาวประเทศหลงวัยสิบสองสิบสามปีคนหนึ่ง กำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

"อ้อ สวัสดีครับ อยากกินอะไรดีครับ"

"สวัสดีค่ะ ขอสั่งหัวปลานึ่งพริกสับห่อกลับบ้านที่หนึ่งได้ไหมคะ"

"ได้สิครับ รอสักครู่นะ"

ตอนที่โม่เฉินหันหลังกลับ เขาสังเกตเห็นว่าในดวงตาของเด็กหญิงดูเหมือนมีคราบน้ำตาอยู่

ห่างจากเธอไปไม่ไกล ชายชราท่าทางเหมือนพ่อบ้านในชุดสูทเรียบกริบกำลังจับจ้องเด็กหญิงอยู่

ชายชราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาหา

"คุณหนูครับ คุณท่านจวนจะไม่ไหวแล้ว ของเผ็ดแบบนี้ เกรงว่าท่านคงจะทานไม่ลงหรอกครับ"

"ไม่ค่ะ! คุณปู่ฟื้นจากหมดสติมา ในปากก็เอาแต่พร่ำบ่นถึงหัวปลานึ่งพริกสับของร้านนี้ หนูต้องซื้อไปให้คุณปู่ให้ได้" เด็กหญิงพูดอย่างดื้อดึง

"ให้เธอซื้อเถอะ คนแก่อย่างเขาจะกินหรือไม่กินไม่สำคัญ สำคัญคือทำให้ความปรารถนาของเขาเป็นจริง"

เคทลินชะโงกหน้าออกมาจากรถแล้วพูดกับพ่อบ้าน

"ครับ คุณผู้หญิง" พ่อบ้านพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม แล้วเดินตามหลังถังเซี่ยวเซี่ยวไป

เมื่อเห็นเจ้าของร้านหันหลังเดินเข้าร้านไป ถังเซี่ยวเซี่ยวไม่ได้ตามเข้าไป แต่ยืนรออยู่ด้านนอก

"น้องสาว เข้ามารอด้านในเถอะ แดดวันนี้ค่อนข้างแรงนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ถังเซี่ยวเซี่ยวส่ายหน้า

ชายอ้วนร่างใหญ่ที่วิ่งพรวดพราดออกมาจากร้านเมื่อคืน ปากก็พูดจาที่แม้แต่เด็กยังรู้สึกว่าลามก แถมยังมีกลิ่นเซี่ยงจี๊ฟุ้งเต็มปาก ทำให้ถังเซี่ยวเซี่ยวไม่มีความประทับใจที่ดีต่อร้านนี้เลย

"คุณหนูครับ ให้ผมรออยู่ตรงนี้ดีกว่า คุณหนูกลับไปรอในรถก่อนเถอะครับ" พ่อบ้านค้อมตัวพูด

ถังเซี่ยวเซี่ยวพูดอย่างดื้อรั้น "ไม่ค่ะ หนูจะรออยู่ตรงนี้ จะถือกลับไปให้คุณปู่ด้วยมือตัวเอง"

โม่เฉินกลับเข้าไปทำหัวปลานึ่งพริกสับ ถังเซี่ยวเซี่ยวคิดทบทวนอยู่หน้าร้าน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เดินตามเข้าไป

เธออยากเฝ้าดูเจ้าของร้านทำ เพราะกลัวว่าร้านจะไม่สะอาด แล้วคุณปู่กินเข้าไปสุขภาพจะยิ่งแย่ลง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา ถังเซี่ยวเซี่ยวก็ชะงักไป

เธออยู่กับคุณปู่มาตั้งแต่เด็ก แม้จะเกิดในมี่กั๋ว แต่ความรู้ความเข้าใจในวัฒนธรรมดั้งเดิมของประเทศหลงไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ใหญ่ทั่วไปเลย

โต๊ะและเก้าอี้กินข้าวที่ดูโบราณล้ำค่านั้น ทำให้ถังเซี่ยวเซี่ยวถึงกับตะลึงงัน

ไม้จินซือหนานแบบนี้ คุณปู่ต้องใช้เงินเก็บทั้งชีวิตถึงจะซื้อกล่องเล็ก ๆ ได้ใบหนึ่ง โดยบอกว่าจะเอาไว้ใส่เถ้ากระดูกของตนเอง

นึกไม่ถึงว่าร้านนี้จะเอาไม้จินซือหนานมาปูพื้น!

แม้พ่อของถังเซี่ยวเซี่ยวจะร่ำรวยมาก แต่คุณปู่ถังหยวนหมิงไม่ชอบลูกชายที่หน้าเงินคนนี้มาตลอด จึงอบรมสั่งสอนหลานสาวให้เน้นหนักด้านจิตใจมากกว่า

ดังนั้นแม้ถังเซี่ยวเซี่ยวจะเกิดในตระกูลมหาเศรษฐี แต่เสื้อผ้าที่สวมใส่ล้วนซื้อมาจากร้านค้าธรรมดาทั้งสิ้น

เธอเหยียบลงบนพื้นไม้อย่างระมัดระวัง แล้วมองดูป้ายรายการราคาบนผนัง

"หัวปลานึ่งพริกสับที่ละ 288 ดอลลาร์เลยเหรอเนี่ย!!?"