ตอนที่ 61 ไปเยี่ยมเหล่าถัง

แม้ถังเสี่ยวเสี่ยวจะมีพ่อเป็นมหาเศรษฐี แต่เธอก็ได้รับการเลี้ยงดูจากคุณปู่มาโดยตลอด

ผู้เฒ่าถังให้เงินเสี่ยวเสี่ยวแค่วันละห้าดอลลาร์ เพื่อปลูกฝังค่านิยมที่ถูกต้องให้แก่เด็ก

"ใช่ครับ ที่ละ 288 ดอลลาร์" โม่เฉินพยักหน้า

"ก็ได้ค่ะ หนูสั่งห่อกลับบ้าน ก็ไม่ต้องจ่ายทิปแล้วใช่ไหมคะ"

"แน่นอนครับ ร้านอาหารประเทศหลงไม่คิดทิป"

ถังเสี่ยวเสี่ยวหยิบธนบัตรใบละห้าดอลลาร์ปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเงินใบเล็ก ทั้งหมดเป็นเงินที่เธอเก็บออมไว้ด้วยตัวเองในยามปกติ

เพื่อซื้อสิ่งที่ปู่อยากกินเป็นมื้อสุดท้าย ต่อให้ต้องจ่ายเท่าไรเธอก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"เถ้าแก่คะ หนูเคยกินหัวปลานึ่งพริกสับที่ประเทศหลง ทำไมที่ร้านพี่ถึงขายแพงขนาดนี้ล่ะคะ" ถังเสี่ยวเสี่ยวถาม

"เพราะใช้วัตถุดิบชั้นดี และฝีมือยอดเยี่ยมครับ"

"ฮึ หนูไม่เชื่อหรอก พี่ก็โตกว่าหนูไม่กี่ปีเอง หนูไม่เชื่อหรอกว่าพี่จะทำของอร่อยเลิศเลออะไรได้"

โม่เฉินไม่ได้ต่อปากต่อคำกับเด็กน้อย เขาเพียงก้มหน้าก้มตาเริ่มลงมือทำหัวปลานึ่งพริกสับต่อไป

ถังเสี่ยวเสี่ยวกวาดตามองไปรอบๆ ร้าน แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับภาพวาดและตัวอักษรพู่กันที่แขวนอยู่บนผนัง

"คุณพระช่วย!"

"เถ้าแก่คะ พี่ได้ภาพวาดกับตัวอักษรพวกนี้มาจากไหนเหรอคะ" ถังเสี่ยวเสี่ยวเบิกตากว้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ด้วยความรู้ความสามารถของเธอ แม้จะดูไม่ออกว่าภาพและตัวอักษรมีที่มาจากไหน แต่ก็พอมองออกถึงจิตวิญญาณและท่วงทำนองอันล้ำลึก

ในสายตาของเสี่ยวเสี่ยว ผลงานภาพวาดและพู่กันจีนที่คุณปู่ทุ่มเทสร้างสรรค์มาทั้งชีวิต ยังเทียบกับผลงานบนผนังนี้ไม่ได้แม้แต่หนึ่งในสิบ

และถังหยวนหมิงก็เป็นถึงปรมาจารย์ด้านอักษรวิจิตรและภาพวาดจีนที่มีชื่อเสียงพอตัวในประเทศหลง แล้วภาพและอักษรชุดนี้มันมาจากปลายพู่กันของยอดฝีมือท่านใดกันแน่

โม่เฉินที่กำลังก้มหน้าแล่ปลาอยู่เอ่ยปากตอบไปส่งๆ "ผู้ใหญ่ที่บ้านวาดให้น่ะครับ"

"งั้น...หนูขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ"

"ตามสบายครับ"

ถังเสี่ยวเสี่ยวคิดว่า หากถ่ายรูปภาพ "หลานถิงถู" และบทกวี "หลานถิงจี๋ซวี่" นี้กลับไปให้คุณปู่ดู ไม่แน่ว่าจิตใจและอาการของท่านอาจจะกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้าง

ขณะที่โม่เฉินกำลังทำปลาอยู่ในครัว จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว

'หลานชาย ดูแลรักษาภาพวาดกับตัวอักษรพวกนั้นให้ปู่ดีๆ ล่ะ'

"อ้าว เป็นภาพที่เจ๋งมากเลยเหรอครับ"

'พูดจาไร้สาระน่า เหล่าหวังกับเหล่าหลี่อยู่ข้างล่างนี้ต่างก็เป็นผู้ยิ่งใหญ่มีหน้ามีตากันทั้งนั้น กว่าปู่จะหาผลงานของแท้สองชิ้นนี้มาได้มันไม่ง่ายเลยนะ'

"ของ...ของแท้เหรอเนี่ย!" โม่เฉินตกใจแทบฉี่ราด

แค่หลี่กงหลินก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว ส่วนหลานถิงจี๋ซวี่ของหวังซีจือนั้นจนถึงทุกวันนี้ยังคงเป็นปริศนา หากมีใครรู้เข้าว่าที่นี่มีผลงานของแท้อยู่ ร้านหลงจือเว่ยมิกลายเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับพวกช็อปศูนย์บาทไปหรอกหรือ

'แต่แกห้ามยอมรับเด็ดขาดว่าเป็นของแท้ เพราะบนโลกมนุษย์ไม่สามารถมีผลงานของแท้ซ้ำกันได้อีกแล้ว'

"เข้าใจแล้วครับคุณปู่ พรุ่งนี้ผมจะเผาสาวฝรั่งไปให้สักสองสามคนนะ ให้เหล่าหลี่กับเหล่าหวังได้เปิดหูเปิดตาลิ้มลองของนอกบ้าง"

'ไม่จำเป็นขนาดนั้นหรอก ปู่เก็บไว้ใช้เองคนเดียวก็พอ'

'ตอนนี้สองปู่หลานเราติดหนี้บุญคุณเวรกรรมกับคนอื่นเขาอยู่ แกต้องสร้างแต้มบุญบารมีหน่อย ปู่จะได้เอาไปมอบเป็นของกำนัล'

"แต้มบุญเหรอครับ ต้องทำยังไงล่ะ"

'ปู่มีตำราแพทย์โบราณอยู่เล่มหนึ่ง แกเอาไปศึกษาดู เอาสมุนไพรใส่เข้าไปในเมนูอาหารของพวกเรา ทำเป็นอาหารตุ๋นยาจีนเพื่อรักษาโรคช่วยชีวิตคน'

"รับทราบครับ!"

ระหว่างที่โม่เฉินรอให้หัวปลาสุก ในมือของเขาก็มีตำราแพทย์เล่มหนึ่งปรากฏขึ้นมา

เพียงพริบตาเดียว ตำราแพทย์เล่มนั้นก็หลอมรวมเข้าสู่สมองของเขา

"ฮิๆ..."

"ฮิๆ..."

"วิชานรีเวชศาสตร์นี่มันมหัศจรรย์พันลึกจริงๆ เลยแฮะ!"

โม่เฉินมองภาพประกอบอันมีชีวิตชีวาในหัวพลางเผยรอยยิ้มอย่างสุภาพบุรุษออกมา

"นี่ พี่มัวแต่ยืนยิ้มแป้นอะไรอยู่ได้ เดี๋ยวปลาก็ไหม้กันพอดี!" ถังเสี่ยวเสี่ยวเท้าสะเอวพูด

"อ๊ะ จริงด้วย"

"พี่ชาย พี่พึ่งพาได้จริงๆ หรือเปล่าเนี่ย!"

"วางใจได้ วางใจได้เลยครับ"

หลังจากโม่เฉินห่อหัวปลานึ่งพริกสับเสร็จเรียบร้อย ก็เห็นถังเสี่ยวเสี่ยวกำลังยืนเหม่อมอง "หลานถิงจี๋ซวี่" อย่างเคลิบเคลิ้ม

"ทำไมเหรอครับ ชอบพวกภาพวาดตัวอักษรพู่กันมากเลยเหรอ"

ถังเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าพลางพูดว่า "ค่ะ คุณปู่ของหนูชอบมากเลย แถมท่านยังเป็นศิลปินพู่กันจีนและนักวาดภาพชื่อดังด้วยนะคะ"

โม่เฉินนึกถึงชายชราที่มอบป้ายร้านให้เขาขึ้นมาทันที ดูเหมือนผู้เฒ่าท่านนั้นจะเอ่ยปากชมหัวปลานึ่งพริกสับจานนี้ไม่ขาดปากเลยนี่นา

"น้องสาว หนูแซ่อะไรเหรอครับ"

"แซ่ถังค่ะ หนูชื่อถังเสี่ยวเสี่ยว"

"อ้อ ผู้เฒ่าที่เขียนป้ายร้านให้ผมคราวก่อนก็แซ่ถังเหมือนกัน"

"เอ๊ะ?"

ถังเสี่ยวเสี่ยวรีบวิ่งออกไปดูหน้าร้านทันที แล้วก็พบว่าตัวอักษรขนาดใหญ่คำว่า 'หลงจือเว่ยห้าพันปี' นั้นเป็นลายมือของคุณปู่เธอจริงๆ ด้วย

ปกติคุณปู่ไม่เคยมอบตัวอักษรให้ใครง่ายๆ ไม่นึกเลยว่าท่านจะให้ความสำคัญกับร้านนี้ถึงขนาดนี้

พอโม่เฉินรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นหลานสาวของถังหยวนหมิงจริงๆ จึงเอ่ยถาม "แล้วผู้เฒ่าถังล่ะครับ ทำไมท่านไม่มาด้วยตัวเอง หัวปลานึ่งพริกสับเนี่ยต้องกินตอนเพิ่งยกออกจากเตาถึงจะอร่อยที่สุดนะ"

"คุณปู่... ฮือ..." ถังเสี่ยวเสี่ยวปล่อยโฮออกมา

เมื่อรู้ว่าผู้เฒ่าถังป่วยหนัก โม่เฉินก็นึกถึงเรื่องแต้มบุญที่คุณปู่เพิ่งพูดกับตนขึ้นมาได้

"น้องสาว พี่พอจะรู้เรื่องแพทย์แผนจีนอยู่บ้าง พาพี่ไปดูอาการคุณปู่ของหนูได้ไหม ถึงรักษาไม่ได้ อย่างน้อยได้ไปเยี่ยมผู้เฒ่าสักครั้ง ก็ถือว่าตอบแทนน้ำใจที่ท่านมอบป้ายร้านให้"

"พี่รู้เรื่องแพทย์แผนจีนด้วยเหรอคะ"

ถังเสี่ยวเสี่ยวมองสำรวจพี่ชายคนนี้ใหม่อีกรอบ ดูแล้วเพิ่งจะอายุยี่สิบต้นๆ จะไปรู้เรื่องแพทย์แผนจีนได้ยังไงกัน

แต่ในเมื่อคุณปู่มอบป้ายร้านให้เขา ก็แสดงว่าท่านคงจะชอบพี่ชายคนนี้มากจริงๆ

"ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูพาพี่ไปโรงพยาบาล" ถังเสี่ยวเสี่ยวตอบ

พ่อบ้านที่รออยู่หน้าร้านเห็นคุณหนูใหญ่ออกมา ก็รีบเข้ามารับหัวปลานึ่งพริกสับไปอย่างกระตือรือร้น

"คุณหนูใหญ่ นี่คืออะไรครับ"

"หัวปลาค่ะ"

"นี่ นายท่านชอบกินหัวปลาเนี่ยนะ!" คนมี่กั๋วไม่เข้าใจวัฒนธรรมการกินของคนประเทศหลงจริงๆ

โม่เฉินเดินตามถังเสี่ยวเสี่ยว กำลังจะขึ้นรถ แต่ถูกพ่อบ้านขวางไว้

"คุณเจ้าของร้าน มาส่งแค่นี้ก็พอแล้วครับ"

พ่อบ้านคิดว่าโม่เฉินตามมาขอทิป จึงควักเงินหนึ่งร้อยดอลลาร์ยัดใส่มือโม่เฉินทันที

"ไม่ๆๆ ผมจะไปช่วยดูอาการป่วยให้ผู้เฒ่าน่ะครับ"

พ่อบ้านทำหน้าราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

"ดูอาการป่วย? เจ้าหนุ่ม รู้ไหมว่าในห้องพักวีไอพีน่ะ ประธานถังเชิญผู้เชี่ยวชาญมาร่วมวินิจฉัยอาการให้ท่านกี่คนแล้ว"

"เด็กเมื่อวานซืน อย่าละโมบให้มันมากนัก"

พ่อบ้านคิดว่าเจ้าหนุ่มคนนี้รู้ฐานะตระกูลของถังเสี่ยวเสี่ยวเข้า จึงคิดจะฉวยโอกาสประจบประแจง เลยยืนขวางหน้าโม่เฉินไว้

"ไม่ได้ ให้เขาขึ้นรถมา" ถังเสี่ยวเสี่ยวสีหน้าบึ้งตึงลงทันที

"คุณหนู คุณหนูยังเด็ก ไม่เข้าใจคนพวกนี้หรอกครับ..."

"ฉันบอกให้เขาขึ้นรถมาไง!" ถังเสี่ยวเสี่ยวตะเบ็งเสียง

เคทลินขมวดคิ้ว เดินลงมาจากรถ

"เสี่ยวเสี่ยวเด็กดี พ่อของหนูเชิญผู้เชี่ยวชาญมาตั้งเยอะแยะ จะสู้คนหนุ่มคนเดียวไม่ได้เชียวเหรอจ๊ะ"

พูดจบ เธอก็ดึงถังเสี่ยวเสี่ยวจะให้ขึ้นรถ

ทว่าถังเสี่ยวเสี่ยวไม่สะทกสะท้าน แถมยังดื้อดึงลากโม่เฉินขึ้นรถไปด้วย

ในฐานะแม่เลี้ยงสาว เคทลินค่อนข้างจะเกรงใจถังเสี่ยวเสี่ยวอยู่ไม่น้อย

เพราะไม่ว่าจะเป็นถังหยวนหมิงหรือถังสื่อฟาง ต่างก็ประคบประหงมเด็กผู้หญิงคนนี้ราวกับแก้วตาดวงใจ

ในตระกูลถัง ถ้าไปล่วงเกินเด็กคนนี้เข้า ชีวิตเธอก็คงอย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย

พ่อบ้านกับเคทลินหมดปัญญา ทำได้เพียงมองดูถังเสี่ยวเสี่ยวพาเจ้าของร้านคนนั้นกลับไปที่โรงพยาบาลด้วยกัน

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย ชายวัยกลางคนผมบลอนด์ที่นำทีมแพทย์ชุดกาวน์สีขาวกลุ่มหนึ่งก็ค้อมศีรษะทักทายเคทลินอย่างสุภาพ

"สวัสดีครับ คุณผู้หญิง"

"สวัสดีค่ะ ดร.มอนโด" เคทลินพยักหน้ารับเช่นกัน

มอนโดคือผู้เชี่ยวชาญด้านอายุรศาสตร์ที่ถังสื่อฟางทุ่มเงินเชิญมาจากโรงพยาบาลเวลลิงตันในอังกฤษโดยเฉพาะ ทีมงานมืออาชีพที่เขาพานับเป็นหนึ่งในทีมชั้นนำระดับแถวหน้าของโลก

"คุณหมอคะ อาการของคุณปู่หนูเป็นยังไงบ้างคะ" ถังเสี่ยวเสี่ยวคว้าแขนล่ำสันของมอนโดแล้วเอ่ยถาม

มอนโดถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง