ตอนที่ 62 หัวปลา... พริกสับ

"เด็กดี ร่างกายคนเราก็เหมือนเครื่องจักร พอใช้งานมาหลายปีย่อมสึกหรอเป็นธรรมดาครับ"

"เพียงแต่ชิ้นส่วนเครื่องจักรยังเปลี่ยนใหม่ได้ตลอดเวลา แต่อวัยวะของมนุษย์ไม่มีทางหาชิ้นที่เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบพร้อมกันได้มากขนาดนั้น"

หมอมอนโดพูดความจริง แม้ถังสื่อฟางจะจ่ายค่าตอบแทนให้เขาและทีมงานเป็นเงินมหาศาล แต่มิใช่ว่าทุกปัญหาจะแก้ได้ด้วยเงิน

"หัวปลา... พริกสับ..."

ถังหยวนหมิงนอนพึมพำบนเตียงคนไข้อีกครั้ง

"คุณปู่คะ หัวปลานึ่งพริกสับจากร้านหลงจือเว่ยมาแล้วค่ะ"

ถังเสี่ยวเสี่ยวรีบยกหัวปลานึ่งพริกสับเข้าไปหา

"เดี๋ยวก่อน หนูน้อย นั่นอะไรน่ะครับ" หมอมอนโดเอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง

"นี่คืออาหารเลิศรสของประเทศหลงค่ะ เป็นของที่คุณปู่อยากกินที่สุดตอนนี้"

หมอมอนโดยิ้มเจื่อน ความกตัญญูของเด็กคนนี้น่ายกย่อง แต่คนไข้อยู่ในสภาพนี้แล้ว จะกินอาหารแข็งได้อย่างไร

แถมกลิ่นยังเผ็ดร้อนจัดจ้านขนาดนี้ ขืนกินหมดชามโตนี้เข้าไป ผู้เฒ่าคงได้ลาโลกทันทีแน่

"ไม่ค่ะ คุณปู่จะกิน!" ถังเสี่ยวเสี่ยวกระทืบเท้าเร่า ๆ

เคทลินรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เธอรวบตัวถังเสี่ยวเสี่ยวเข้ามากอดเบา ๆ "เสี่ยวเสี่ยวเด็กดี ความกตัญญูของหนูคุณปู่รับรู้แล้วนะจ๊ะ แต่ท่านกินของแบบนี้ไม่ได้จริง ๆ"

"หุบปากกันให้หมด! คุณปู่จะกิน หนูก็จะให้ท่านกิน!" ถังเสี่ยวเสี่ยวร้องไห้ตะโกนลั่น

เธอผลักเคทลินออกไปเต็มแรง แล้ววางหัวปลานึ่งพริกสับลงตรงหน้าถังหยวนหมิง

ตอนนี้หมอมอนโดก็ดูออกแล้วว่า คนที่เป็นใหญ่ในบ้านหลังนี้ไม่ใช่คุณนายสาว แต่เป็นเด็กหญิงคนนี้ต่างหาก

ในเมื่อผู้ว่าจ้างสั่งมา เขาก็พูดอะไรมากไม่ได้

อย่างไรเสียในมุมมองของเขา ต่อให้ผู้เฒ่าคนนี้กินยาพิษเข้าไป ตอนนี้ก็คงไม่ต่างกันแล้ว

เพราะชีวิตของชายชรากำลังจะเดินมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

เมื่อถังหยวนหมิงได้กลิ่นหัวปลานึ่งพริกสับ แววตาก็เป็นประกายขึ้นมา ถึงกับค่อย ๆ ขยับตัวพิงพนักเตียงได้เอง

หมอมอนโด โม่เฉิน และคนอื่น ๆ ต่างเข้าใจดีว่า นี่คือสัญญาณของชีวิตที่กำลังจะดับสูญ อวัยวะทุกส่วนกำลังดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้ายอย่างไร้ประโยชน์

หากพูดด้วยภาษาของประเทศหลง สิ่งนี้เรียกว่าปรากฏการณ์แสงสุดท้ายก่อนดับมืด

แต่ถังเสี่ยวเสี่ยวไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เธอตักน้ำซุปปลาหนึ่งช้อนด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น แล้วป้อนเข้าปากถังหยวนหมิง

"สดหวาน..."

"หอมเหลือเกิน..."

มุมปากของถังหยวนหมิงขยับเล็กน้อย เขากุมมือหลานสาวไว้ แล้วยังชูนิ้วโป้งให้โม่เฉิน

เคทลินที่เป็นชาวมี่กั๋วกับหมอมอนโดที่มาจากประเทศอิงต่างพากันหันหน้าหนี

ไม่ใช่ว่าไม่อยากเห็นฉากสะเทือนใจนี้ แต่พวกเขารู้สึกว่าหัวปลานั้นดูน่ากลัวเหลือเกิน

คนประเทศหลงนี่แปลกพิลึก ก่อนตายแท้ ๆ ดันอยากกินของพรรค์นี้!

"แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก..."

ถังหยวนหมิงดื่มน้ำซุปปลาไปสองสามคำ กำลังจะกินเนื้อหัวปลา ก็พลันไออย่างรุนแรงขึ้นมา

เขาหายใจกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นก็กระอักเลือดสดออกมา กราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจจวนเจียนจะกลายเป็นเส้นตรงอยู่รอมร่อ

"เร็วเข้า ใส่ท่อช่วยหายใจ!" หมอมอนโดรีบสั่งทีมงานเข้าจัดการทันที

ถังเสี่ยวเสี่ยวร้องไห้โฮ เริ่มนึกเสียใจที่ตัวเองไม่ยอมฟังแม่เลี้ยงกับหมอ

ถ้าไม่กินหัวปลานึ่งพริกสับ คุณปู่อาจจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกหลายวัน

หลังจากกู้ชีพอยู่พักใหญ่ ในที่สุดถังหยวนหมิงก็พ้นขีดอันตราย ทุกคนต่างทึ่งในฝีมือการแพทย์อันยอดเยี่ยมของหมอมอนโด

โม่เฉินขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย พลางสังเกตสีหน้าของถังหยวนหมิง

"ลมปราณและเลือดพร่องทั้งคู่ ให้ผมลองจับชีพจรผู้เฒ่าดูหน่อยได้ไหมครับ"

"คุณเป็นใคร" หมอมอนโดมองชายหนุ่มปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้ เมื่อครู่เขานึกว่าเป็นคนรับใช้ของตระกูลถังเสียอีก

"ผมเป็นพ่อครัวที่ทำหัวปลานึ่งพริกสับครับ"

"พ่อครัวเนี่ยนะมารักษาคน บ้าไปแล้วหรือไง!" หมอมอนโดผลักโม่เฉินอย่างหยาบคาย

นึกไม่ถึงว่าหมอนี่จะเป็นคนทำเมนูหัวปลาประหลาดนั่น เกือบทำคนตายแล้วยังจะมารักษาคนอีก ช่างเป็นเรื่องพิลึกพิลั่นที่สุดในโลก

"คุณหมอครับ ผมพอรู้เรื่องแพทย์แผนจีนอยู่บ้าง" โม่เฉินพูดอย่างสุภาพ

หมอมอนโดมองโม่เฉินด้วยสายตาแปลกประหลาด

"แพทย์แผนจีนงั้นเหรอ นี่มันศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้วนะ คุณยังเชื่อแพทย์แผนจีนอยู่อีกเหรอ ถึงจะมีหมอจีนที่เก่งกาจจริง ก็ไม่มีทางเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกับคุณแน่"

โม่เฉินไม่สนใจหมอมอนโด แล้วเบนสายตาไปมองถังเสี่ยวเสี่ยว

คนที่มีอำนาจตัดสินใจเด็ดขาดที่สุดในห้องนี้ก็คือเด็กหญิงคนนี้นี่เอง

ถังเสี่ยวเสี่ยวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างระมัดระวัง "ให้คุณตรวจดูคุณปู่ได้ค่ะ แต่ทำได้แค่จับชีพจรก่อนเท่านั้น ห้ามทำการรักษานะคะ"

"ไม่มีปัญหาครับ" โม่เฉินเองก็แค่อยากตรวจดูให้แน่ใจว่าผู้เฒ่ายังมีทางรอดอยู่หรือไม่

เมื่อเห็นว่าถังเสี่ยวเสี่ยวทำเรื่องเหลวไหลถึงเพียงนี้ ถึงกับยอมให้คนเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ มารักษาถังหยวนหมิง ในฐานะแม่เลี้ยง เคทลินจึงทนดูต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

เธอยกมือขึ้นขวางโม่เฉินเอาไว้

"เสี่ยวเสี่ยว ปกติเธอรู้ความจะตาย ทำไมวันนี้ถึงทำตัวเหลวไหลขนาดนี้!"

"หนูไม่ได้ทำตัวเหลวไหลนะคะ หนูแค่ให้เขาจับชีพจรให้คุณปู่ดูเท่านั้นค่ะ" ถังเสี่ยวเสี่ยวเถียง

"จับชีพจรคืออะไร ของพรรค์นั้นมันได้ผลจริงเหรอ? ศาสตราจารย์มอนโดก็อยู่ที่นี่ เด็กหนุ่มอย่างเขาจะไปเก่งกว่าศาสตราจารย์ได้ยังไง? ฉันจะโทรหาพ่อเธอเดี๋ยวนี้แหละ!"

เมื่อเห็นว่าเคทลินเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาจริง ๆ ทั้งยังจะโทรหาพ่อของเธออีก ถังเสี่ยวเสี่ยวก็เริ่มหงอลง ลังเลแล้วมองไปยังโม่เฉิน

โม่เฉินเหลือบมองกราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจของผู้เฒ่าที่แทบจะไม่ขยับขึ้นลงแล้ว เวลาไม่คอยท่า เขาจึงต้องลงมืออย่างไม่เกรงใจแล้ว

เขาผลักเคทลินออกเบา ๆ แล้วเดินตรงไปยังถังหยวนหมิง

"หยุดนะ นายจะทำอะไรน่ะ!"

"ผมไม่อนุญาตให้คุณเข้าใกล้คนไข้ของผมนะ!"

ชั่วพริบตานั้น ทั้งบอดี้การ์ดของตระกูลถังและหมอมอนโด ชายฉกรรจ์หลายคนก็กรูกันเข้ามาล้อมโม่เฉินไว้

ทว่าโม่เฉินกลับหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว ก้าวย่างเคลื่อนไหวราวกับภูตผี พลิ้วไหวในห้องดั่งมัจฉาแหวกว่าย และเข้าถึงตัวผู้เฒ่าถังอย่างรวดเร็ว

เขาหลับตาลง นึกตามวิชาแพทย์โบราณในหัว แล้ววางสองนิ้วทาบลงบนตำแหน่ง 'ชุ่น' 'กวาน' และ 'ฉื่อ' ทั้งข้อมือซ้ายและขวาของถังหยวนหมิง รวมเป็นหกจุด

การเคลื่อนไหวชุดนี้ลื่นไหลไร้รอยต่อ ผสานกับพื้นฐานวรยุทธ์ของโม่เฉิน ในสายตาคนนอกจึงดูเหมือนเขากำลังรัวมือทุบตีผู้เฒ่าถังอยู่ก็ไม่ปาน

แต่ถ้ามีผู้เชี่ยวชาญด้านแพทย์แผนจีนอยู่ในที่นี้ ย่อมรู้ได้ทันทีว่าโม่เฉินกำลังใช้วิธีจับชีพจรแบบโบราณกาล

"แจ้งตำรวจ!"

"จับตัวมันไว้!"

ในห้องพักผู้ป่วยพลันโกลาหลวุ่นวายไปหมด

ทว่าในใจของโม่เฉินกลับกระจ่างแจ้งแล้ว

จากการจับชีพจรตามจุดต่าง ๆ ของผู้เฒ่า ตำแหน่งชุ่นขวาที่คุมปอด กวานขวาที่คุมม้ามกับกระเพาะอาหาร และกวานซ้ายที่คุมตับ ล้วนแสดงอาการเสื่อมถอย

ทว่าชุ่นซ้ายที่คุมหัวใจ กับฉื่อขวาที่คุมมิ่งเหมินหรือไต กลับยังคงมีสัญญาณการทำงานอยู่แผ่วเบา

นั่นหมายความว่าผู้เฒ่าถังยังมีทางรอด!

การวินิจฉัยของมอนโดไม่ได้ผิดเลย อวัยวะหลายส่วนล้มเหลวจริง ๆ แต่ระดับความเสื่อมถอยในสายตาของโม่เฉินนั้น ยังไม่ถึงขั้นสิ้นหวัง

เวลานี้จำต้องใช้ยาแรง

โสมเล่าลือกันมาตลอดว่ามีสรรพคุณยื้อชีวิตต่อลมหายใจ แต่โสมป่าเพาะเลี้ยงในยุคปัจจุบันกลับไม่มีทางให้ผลลัพธ์เช่นนั้นได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสภาพของท่านผู้เฒ่าถังในตอนนี้ เกรงว่าโสมร้อยปีก็คงยังไม่พอ

เมนูใหม่ของโม่เฉินอย่างไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมแบ่งออกเป็นสามระดับ:

ไก่ที่ใช้ล้วนเป็นแม่ไก่แก่สิบปีแห่งเบรสส์เหมือนกันทั้งหมด ส่วนโถไอน้ำก็ทำขึ้นด้วยมือโดยช่างฝีมือชั้นครูระดับสมบัติของชาติจากเจี้ยนสุ่ย มณฑลยูนนาน

แบบโสมป่าธรรมชาติทั่วไป หม้อละ 888 ดอลลาร์ ประกอบด้วยเครื่องเคียงอย่างเก๋ากี้หนิงเซี่ย ไม่จำกัดจำนวน

แบบโสมป่าธรรมชาติซานผิ่นเยี่ย อายุไม่เกินหนึ่งร้อยปี หม้อละ 8,888 ดอลลาร์ ประกอบด้วยเครื่องเคียงอย่างเขากวางอ่อนเขาฉางไป๋และเห็ดหลินจือ มีเพียงสิบชุด

และแบบโสมป่าโบราณระดับเทวะชีผิ่นเยี่ย หรือก็คือราชันโสมอายุเกินร้อยปีขึ้นไป เสริมด้วยสุดยอดถั่งเช่าแห่งเทือกเขาถังกู่ลา!

ราคาขายหม้อละ 88,888 ดอลลาร์ มีเพียงสามชุดเท่านั้น เมื่อขายหมดแล้วจะเปลี่ยนเป็นแบบธรรมดา

ในบรรดาไก่ตุ๋นโถไอน้ำทั้งสามแบบนี้ มีเพียงแบบสุดท้ายเท่านั้นที่จะช่วยชีวิตผู้เฒ่าถังได้