ตอนที่ 63 ราชันโสม ไก่ตุ๋นโถไอน้ำ

จากตำราแพทย์โบราณที่โม่เฉินได้เรียนรู้มา อาการป่วยของท่านผู้เฒ่าถังต้องใช้ไก่ตุ๋นโถไอน้ำระดับเทวะหนึ่งหม้อ ร่วมกับระดับชั้นเลิศอีกหนึ่งหม้อ จากนั้นให้กินระดับธรรมดาทุกสองวันหม้อหนึ่งก็พอ

ทว่านี่ต้องเสียเงินก้อนโต ปู่บอกให้เขาสะสมกุศล แต่ราคาก็ปรับเปลี่ยนไม่ได้ เงินแม้แต่สตางค์เดียวก็ห้ามขาด

สะสมกุศลไปพลาง หาเงินก้อนโตไปพลาง

ก็ดูไม่เกินไปเท่าไรมั้ง?

ทว่าคนอื่นในห้องกลับไม่ให้โอกาสโม่เฉิน

มอนโดโทรศัพท์ออกไป รปภ. เวรของโรงพยาบาลเห็นว่าเป็นคนไข้ระดับซูเปอร์วีไอพีเกิดเรื่อง จึงไม่กล้าชักช้า

ไม่นานนัก คนสิบกว่าคนก็บุกเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย แถมพวกเขายังพกปืนช็อตไฟฟ้าเทเซอร์อย่างถูกต้องตามกฎหมาย

โม่เฉินรู้จักของพรรค์นี้ดี ในระยะประชิดแทบจะหลบไม่พ้น เขาจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นสูง

"อย่าเพิ่งวู่วามครับ ผมแค่มาตรวจรักษาคนไข้"

"จับไว้ จับหมอนี่ส่งสถานีตำรวจ!" มอนโดตะโกนลั่น

โม่เฉินหันไปมองถังเสี่ยวเสี่ยว "น้องสาว อาการป่วยของปู่เธอ ผมรักษาได้นะ"

พวก รปภ. กำลังจะคุมตัวโม่เฉินออกไป ถังเสี่ยวเสี่ยวก็พลันขวางไว้ที่หน้าประตู

"เดี๋ยวก่อน ที่พี่บอกว่ารักษาอาการป่วยของปู่ได้ เป็นเรื่องจริงเหรอคะ"

เคทลินกระชากถังเสี่ยวเสี่ยวออกไป พลางเอ่ยอย่างมีน้ำโห "เด็กอย่าไปเชื่อคำพูดคนอื่นมั่วซั่ว หมอนี่เจตนาไม่บริสุทธิ์ชัด ๆ"

ถังเสี่ยวเสี่ยวส่งเสียงดัง "ไม่ ต่อให้เจตนาไม่บริสุทธิ์ แต่ถ้าช่วยปู่ได้หนูก็ยอมเชื่อค่ะ!"

พวก รปภ. มึนงงไปชั่วขณะว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าญาติคนไข้มีความเห็นไม่ตรงกันอย่างชัดเจน พวกเขาจึงไม่กล้าคุมตัวโม่เฉินออกไปทันที

ทุกคนหันสายตาไปมองหมอมอนโด

แพทย์ร่างกำยำผายมือออกแล้วก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเสียใจต่อคนตระกูลถัง

ความหมายของเขาชัดเจนมาก แม้แต่ศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญจากโรงพยาบาลระดับท็อปเท็นของโลกอย่างเวลลิงตันยังบอกว่าหมดทางเยียวยาแล้ว

แต่อีแค่เถ้าแก่หนุ่มเปิดร้านอาหารคนนี้กลับบอกว่ารักษาได้ เรื่องแบบนี้ก็มีแต่เด็กอย่างถังเสี่ยวเสี่ยวเท่านั้นแหละที่เชื่อ

เรื่องนี้คอขาดบาดตาย พ่อบ้านกับเคทลินย่อมปล่อยให้เด็กเป็นคนตัดสินใจไม่ได้

ทั้งสองปฏิเสธคำขอตรวจรักษาถังหยวนหมิงของโม่เฉินอย่างเด็ดขาด และสั่งให้ รปภ. คุมตัวเขาออกไป

ทว่าเมื่อถังเสี่ยวเสี่ยวสบสายตามั่นคงของโม่เฉิน ก็รู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าพี่ชายหนุ่มชาวประเทศหลงเหมือนกันคนนี้ ต้องมีอะไรที่ไม่ธรรมดาแน่

หัวปลานึ่งพริกสับเมื่อครู่นี้เธอก็ได้ชิมไปนิดหน่อย เธอไม่เคยได้กินหัวปลาที่สดอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย

คุณปู่เคยบอกไว้ คนที่ทำอาหารได้อย่างใส่ใจ ทำเรื่องอื่นก็ไม่มีทางแย่

เธอเชื่อว่าอย่างน้อยพี่ชายคนนี้ก็คงไม่ทำร้ายคุณปู่

"ใครก็ห้ามแตะต้องเขา นี่เป็นแขกที่หนูเชิญมา!"

ถังเสี่ยวเสี่ยวคว้ามือโม่เฉินไว้ พลางจ้องมองเคทลินอย่างท้าทาย

"เธอ..."

ไม่ว่าจะเป็นพ่อบ้านหรือแม่เลี้ยงสาว หรือแม้กระทั่งหมอมอนโด ต่างก็ไม่มีใครกล้าหาเรื่องคุณหนูท่านนี้

ใคร ๆ ก็รู้ว่าประธานถัง ถังสื่อฟาง ตามใจคุณหนูคนนี้มากขนาดไหน

เคทลินทนโมโหไม่ไหว เดินออกไปข้างนอกเพื่อโทรหาสามี

"เหล่าถัง คุณต้องเอาใจใส่เสี่ยวเสี่ยวให้มากกว่านี้หน่อยแล้วนะ ยัยหนูนี่อายุแค่สิบสามก็กล้าตัดสินใจหาคนมารักษาพ่อแล้ว"

ปลายสาย ชายวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "รักษาเหรอ นั่นไม่ใช่เรื่องดีหรอกเหรอ หมอที่ผมหามาทำไม่ได้ ก็ให้เสี่ยวเสี่ยวลองดูสิ"

"แต่ว่า คนที่แกหามาเป็นกุ๊กเปิดร้านอาหารนะคะ!"

"กุ๊กเหรอ? เสี่ยวเสี่ยวนี่ชักจะเกินไปหน่อยแล้ว เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกคุณให้มอนโดคอยดูแลพ่อเราไว้ตลอดเวลา ส่วนกุ๊กอะไรนั่นที่เสี่ยวเสี่ยวหามา ก็ปล่อยตามใจแกไปเถอะ"

ความตามใจที่ถังสื่อฟางมีต่อถังเสี่ยวเสี่ยวนั้น เกินกว่าที่เคทลินจะจินตนาการได้จริง ๆ

แม้กระทั่งเรื่องหากุ๊กมารักษาพ่อ เขาก็ยังยอมตกลง

ทว่าถังสื่อฟางเองก็คิดคำนวณไว้แล้ว ขอเพียงมีหมอมอนโดอยู่ตรงนั้น กุ๊กนั่นก็คงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม แถมยังตอบสนองความต้องการของลูกสาวได้ในเวลาเดียวกัน

ถังเสี่ยวเสี่ยวเห็นสีหน้าของเคทลินก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกินแห้วมาจากฝั่งพ่อ เธอจึงโยกหัวไปมาอย่างกระหยิ่มใจ

เคทลินถอนหายใจ ในเมื่อถังสื่อฟางเอ่ยปากแล้ว เธอก็ไม่สะดวกที่จะพูดอะไรอีก

ทว่าเธอกับหมอมอนโดต้องจับตาดูตลอดเวลา จะปล่อยให้ไอ้หนุ่มนั่นทำเรื่องเหลวไหลอะไรไม่ได้เด็ดขาด

พอได้รับความยินยอมจากถังสื่อฟาง มอนโดก็ยิ้มเยาะ ผายมือเชื้อเชิญโม่เฉิน

"เชิญเริ่มได้เลย หมอแผนจีนรุ่นเยาว์จากประเทศหลง อ๊ะ ไม่สิ ต้องเรียกว่าหมอผีมากกว่ามั้งครับ?"

"ผมจะจับตาดูคุณตลอดเวลา ได้โปรดอย่าทำเรื่องโง่เง่าอะไรลงไปล่ะ"

ทว่าโม่เฉินกลับส่ายหน้าแล้วกล่าว "ไม่ต้องแล้วครับ ผมตรวจวินิจฉัยเสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่อไปท่านผู้เฒ่าเพียงแค่ต้องกินอาหารบำบัดที่ผมทำก็พอ"

"อาหารบำบัด? มันคืออาหารเหรอครับ?" มอนโดถามอย่างไม่เข้าใจ

"ใช่ครับ"

"อาหารแบบไหนกัน"

"ไก่ น้ำซุปไก่ แล้วก็สมุนไพรจีนบางส่วนครับ"

มอนโดส่ายหน้า "ตอนนี้คนไข้ไม่สามารถกินอาหารได้ ทำได้เพียงฉีดกลูโคสประคองชีวิตเท่านั้น"

"กินได้ครับ การฉีดกลูโคสทำได้แค่ประคอง แต่รักษาไม่หาย" โม่เฉินสวนกลับอย่างเด็ดขาด

ถึงตอนนี้เคทลินดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้ว

เธอคือหนึ่งในคณะกรรมการคัดเลือกร้านอาหารของมิชลิน ในการประเมินรอบล่าสุดที่นิวยอร์กเมื่อเดือนที่ผ่านมา ในรายชื่อมีเพียงร้านของเชฟโรยเกลือเท่านั้น

ทว่าก่อนที่เธอจะเดินทางกลับนิวยอร์ก บรรณาธิการบริหารได้กำชับกับเธอด้วยตัวเอง ให้เธอไปตรวจสอบร้านหลงจือเว่ยที่อยู่ตรงข้ามร้านนุสเรตดูอีกรอบ

เคทลินไม่เข้าใจการกระทำของบรรณาธิการบริหารเลยสักนิด

ได้ยินมาว่ามีบุคคลสำคัญคนหนึ่งเขียนจดหมายแนะนำถึงบรรณาธิการบริหารด้วยตัวเอง

แม้เคทลินจะไม่เคยไปร้านหลงจือเว่ย แต่ก็เคยได้ยินจากถังเสี่ยวเสี่ยวว่า ของในร้านนั้นราคาแพงกว่าร้านอาหารประเทศหลงประเภทเดียวกันอยู่ลิบลับ

ดูท่าเจ้าของร้านคนนี้จะมีเส้นสายอยู่บ้างจริง ๆ และที่สำคัญคือหน้าเงินสุด ๆ

"พูดมาตรง ๆ เลยดีกว่า อาหารบำบัดที่คุณว่านั่น ที่ละเท่าไหร่?"

เคทลินทำท่าราวกับมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง จ้องมองโม่เฉินแล้วเอ่ยถาม

โม่เฉินชะงักไปเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะถามราคาตรง ๆ แบบนี้

"มื้อแรกแปดหมื่นแปดพันดอลลาร์ต่อที่ มื้อที่สองแปดพัน มื้อต่อ ๆ ไปจะถูกลงมา ไม่ถึงหนึ่งพันก็พอครับ"

"เหอะ ๆ"

"ฮ่า ๆ ๆ"

เคทลินส่งเสียงหัวเราะเยาะ พ่อบ้านกับมอนโดสบตากัน ทั้งคู่ต่างมีสีหน้าดูแคลน

ตอนนี้พวกเขาเห็นธาตุแท้ของเจ้าหนุ่มคนนี้อย่างแจ่มแจ้งแล้ว

ที่แท้ก็เป็นพวกต้มตุ๋นที่อาศัยวิกฤตของคนอื่นมาหากิน แอบอ้างชื่อหมอแผนจีนนี่เอง

หมอมอนโดกลั้นขำแล้วเอ่ยถาม "พ่อหนุ่ม ผมขอถามหน่อยสิว่า อาหารบำบัดที่คุณจะให้คนแก่กินน่ะ มันชื่อว่าอะไรเหรอ?"

ถ้าเป็นยารักษาก็พอเป็นไปได้ที่จะราคาหลักหมื่นหรือหลักแสน แต่ถ้าเป็นอาหารบำบัดอะไรนั่น ร้อยทั้งร้อยคงเป็นของหลอกลวง

โม่เฉินพยักหน้าแล้วกล่าว "ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมครับ"

"โสม? ไก่? นั่นมันของพรรค์ไหนกัน?" แววตาของมอนโดฉายความสงสัย

ถังเสี่ยวเสี่ยวพอได้ยินชื่อนี้ก็ชักจะอยู่ไม่สุข "พี่โม่เฉินคะ ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสม หม้อละแปดหมื่นกว่าเลยเหรอ? ราคานี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ!"

โม่เฉินกล่าว "งั้นถ้าผมบอกว่าไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมนี้ สามารถช่วยชีวิตคุณปู่ของเธอได้ล่ะ?"

คราวนี้ถังเสี่ยวเสี่ยวไม่ลังเลแม้แต่น้อย พยักหน้าตอบทันที "ถ้าอย่างนั้นก็คุ้มค่ามากเลยค่ะ แถมยังถูกมากด้วยซ้ำ"

มอนโดรีบเอ่ยห้ามทันควัน "เดี๋ยวก่อน เธอเอาอะไรมาพูดว่าไอ้ไก่อะไรนั่นจะรักษาอาการป่วยของคุณถังได้? มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ตรงไหน?"

โม่เฉินยิ้มเย็น "หึ พ่อครัวประเทศหลงอย่างผมจะทำอะไร จำเป็นต้องอธิบายให้คุณฟังด้วยเหรอ?"