ตอนที่ 64 ต้มซุปไก่

เมื่อเห็นโม่เฉินจู่ ๆ ก็พูดจาเพ้อเจ้อแบบเด็กเบียวออกมาประโยคหนึ่ง ทุกคนในห้องต่างพากันชะงักไป

เคทลินเอ่ยปากขึ้นมา "พ่อหนุ่ม ถ้าเธอแสดงหลักฐานการรักษาโรคไม่ได้ พวกเราไม่มีทางปล่อยให้คนแก่อย่างเขากินของพรรค์นั้นหรอกนะ"

"แม้ว่าเงินแสนกว่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับตระกูลถัง แต่พวกเราก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะเชื่อคำโกหกพรรค์นี้ง่าย ๆ"

ครั้งนี้ถังเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้ช่วยพูดแทนโม่เฉิน เพราะเธอก็รู้สึกว่าการกระทำของเขาดูหลุดโลกไปหน่อยเหมือนกัน

ไม่ต้องพูดถึงว่าไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมนั่นจะรักษาโรคได้จริงหรือไม่ แค่ราคาหลักแสนกว่าหลงปี้นั่นก็ไร้สาระเกินไปแล้ว ขนาดเด็กอย่างเธอยังรู้เลยว่าเป็นไปไม่ได้

โม่เฉินไม่ได้อธิบายอะไร เพียงกล่าวเรียบ ๆ ว่า "กินก่อนได้ครับ ค่อยจ่ายเงินทีหลัง ถ้าไม่ได้ผลจะไม่คิดเงินแม้แต่สตางค์เดียว"

การกระทำนี้กลับเป็นสิ่งที่ทั้งมงโดและเคทลินคาดไม่ถึง

หากเป็นแบบนี้ ถ้าเขาคิดจะหลอกลวงก็คงไม่ได้เงินแม้แต่แดงเดียว

"ตกลงค่ะ" ถังเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าตัดสินใจด้วยตัวเอง

เคทลินส่งสายตาให้มงโด อีกฝ่ายเข้าใจทันทีจึงกล่าวว่า "คุณเชฟ อาหารบำรุงของคุณต้องปรุงขึ้นภายใต้การควบคุมดูแลของผมตลอดทุกขั้นตอน และผมต้องตรวจสอบส่วนผสมทั้งหมดในนั้นด้วย"

"ไม่มีปัญหาครับ"

หลังจากตกลงกันได้ โม่เฉินก็กลับไปที่หลงจือเว่ยเพื่อทำไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสม โดยมีมงโดพาผู้ช่วยสองคน รวมถึงถังเสี่ยวเสี่ยวและพ่อบ้านตามไปด้วย

เคทลินมีความประทับใจต่อเจ้าของร้านหลงจือเว่ยคนนี้แย่มาก

เธอคิดไม่ตกเลยว่าชายหนุ่มคนนี้ใช้เส้นสายอะไรถึงหาตัวบรรณาธิการบริหารของเธอเจอ ร้านอาหารเล็ก ๆ แบบนี้ยังเพ้อฝันอยากจะคัดเลือกมิชลินอีกงั้นเหรอ?

คนกลุ่มหนึ่งเดินตามโม่เฉินมาถึงร้านหลงจือเว่ย ที่หน้าประตูก็มีคนสองคนยืนรออยู่นานแล้ว

คนหนึ่งคือพี่ชายบอดี้การ์ดที่มาซื้อเจียนปิ่งกั่วจึให้ต่งหวังไม่ว่าฝนจะตกแดดจะออก อีกคนคือสตีฟเจ้าอ้วนที่คิดว่าที่นี่เป็นโรงอาหารของตัวเอง

โม่เฉินทำเจียนปิ่งกั่วจึให้บอดี้การ์ดก่อนหนึ่งชุด

เมื่อมองดูราคาที่ระบุไว้ มงโดและพ่อบ้านต่างพากันอึ้งไป

"ของพรรค์นี้ ขายชุดละ 199 ดอลลาร์เลยเหรอ?"

"พ่อหนุ่ม นี่แกฟันกำไรยิ่งกว่าเปิดโรงพยาบาลอีกนะเนี่ย เลื่อมใสจริง ๆ"

พอนั่งลงที่โต๊ะอาหาร สตีฟก็มีสีหน้ากระปรี้กระเปร่าระรื่นชื่นบานขึ้นมาทันที

"ฮิ ๆๆ โม่ มีข่าวดีจะบอกว่ะ พอกินไตย่างของนายเข้าไป ฉันฟัดรวดเดียวห้าคนแบบไม่ต้องสั่งคัตเลย!"

"ตอนนี้ฉันมันเซ็กส์แมชชีนชัด ๆ!"

สตีฟนั่งพูดจาลามกสกปรกออกมาไม่หยุดอย่างเปิดเผย ทำให้คนข้าง ๆ ต่างพากันขมวดคิ้ว

มงโดถามเขาด้วยความสงสัย "คุณผู้ชาย คุณกำลังจะบอกว่าพอกินไตย่างอะไรนั่นที่นี่เข้าไป แล้วสมรรถภาพทางเพศก็แกร่งขึ้นงั้นเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ไม่เชื่อคุณก็ลองสักไม้ดูสิ"

"ขอโทษที่ต้องพูดตรง ๆ นะครับ เรื่องนี้ไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์รองรับเลย หากอยากฟิตปั๋ง ทางที่ดีคุณควรออกกำลังกายให้มากขึ้นควบคู่ไปกับการกินยาในกลุ่มยับยั้งเอนไซม์ฟอสโฟไดเอสเทอเรสชนิดที่ 5"

สตีฟยิ้มเยาะอย่างดูแคลน "ไปไกล ๆ เลยไอยายับยั้งอะไรนั่นน่ะ ฉันกินไตย่างทั้งหอมทั้งแรง ดีกว่าไอ้ของของนายตั้งเยอะ แถมยังไม่มีผลข้างเคียงด้วย"

มงโดส่ายหน้าแล้วยิ้มแห้ง เจ้าอ้วนคนนี้ดูเหมือนจะโดนเจ้าของร้านล้างสมองไปจนหมดแล้วจริง ๆ

โม่เฉินไม่ได้สนใจบทสนทนาของพวกเขา เขาทำอาหารให้สตีฟไปสองสามอย่างพร้อมกับเริ่มตุ๋นไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมไปด้วย

สิ่งที่จะให้ผู้เฒ่าถังกินเป็นครั้งแรกก็คือไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมระดับเทวะ

โม่เฉินหาโสมเจ็ดใบต้นนั้นเจอในคลังวัตถุดิบ

ใบตรงส่วนหัวของโสมต้นนี้เริ่มเปลี่ยนจากเขียวเป็นประกายแดงเรื่อ พอถือไว้ในมือก็รู้สึกหนักอึ้ง

ตามบันทึกในตำราโบราณ โสมเจ็ดใบอายุหลายร้อยปีแบบนี้ หากดูดซับไอสุริยันจันทราต่อไปอีกเป็นร้อยปี ก็อาจจะกลายเป็นตุ๊กตาโสมได้เลยทีเดียว

"นี่คือโสมใช่ไหม?"

มงโดสวมแว่นตาแล้วพิจารณาสิ่งที่อยู่ในมือของโม่เฉินอย่างละเอียด

"ใช่ครับ โสมเจ็ดใบชั้นยอด ถ้าเอาของสิ่งนี้ไปขายที่ประเทศหลง มีโอกาสได้ตั้งแต่หลักหลายแสนไปจนถึงหลักล้านเลยครับ"

มงโดส่ายหน้าอย่างดูแคลน "นี่เป็นแค่ความงมงายของพวกคุณ ของพรรค์นี้ไม่ได้ช่วยให้ผลการรักษาที่ดีอะไรแก่คนไข้ของผมหรอก"

โม่เฉินหยิบถั่งเช่าจากเทือกเขาถังกู่ลาออกมาอีก มงโดและเหล่าผู้ช่วยยิ่งส่ายหน้ากันระรัว

ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมระดับเทพหม้อนี้ หากคำนวณตามต้นทุนจริง ราคาแท้จริงก็ทะลุแปดหมื่นกว่าดอลลาร์ไปแล้ว โม่เฉินแทบจะเรียกได้ว่าทำการกุศลเลยด้วยซ้ำ

ทว่าในสายตาของชาวมี่กั๋ว การที่ไก่อะไรสักอย่างของโม่เฉินกล้าขายราคานี้ ถือเป็นการฉ้อโกงชัด ๆ

มงโดคิดคำนวณไว้ในใจแล้ว หากผู้เฒ่าถังกินของสิ่งนี้เข้าไปแล้วเกิดปัญหาอะไรขึ้น หรือไม่เกิดผลอะไรเลย เขาจะโทรแจ้งตำรวจให้มาจับเจ้าของร้านคนนี้ทันที

หลังจากเตรียมวัตถุดิบเสริมอย่างโสมและถั่งเช่าเรียบร้อยแล้ว โม่เฉินก็เริ่มจัดการกับไก่เบรสส์

แม่ไก่แก่อายุสิบปีตัวนี้มีน้ำหนักเกือบสิบจิน รูปร่างอวบอ้วนและใหญ่โตมาก

ยิ่งไปกว่านั้น แม่ไก่แก่เบรสส์ชนิดที่ปู่คัดเลือกมานี้ ล้วนใช้สำหรับทำซุปไก่ระดับไฮเอนด์โดยเฉพาะ มีการควบคุมจำนวนการวางไข่อย่างเข้มงวด ทำให้สารอาหารในร่างกายยังคงอยู่ในระดับสูงสุดมาโดยตลอด

เขาวางโถไอน้ำดินเผาที่ช่างฝีมือจากเจี้ยนสุ่ย มณฑลยูนนานทำขึ้นเองลงบนไฟอ่อน จากนั้นใส่โสม ถั่งเช่า เห็ดหอม แฮมจินหัว และพุทราจีนซินเจียงลงในหม้อตามลำดับ

แม่ไก่แก่ที่ล้างทำความสะอาดและควักเครื่องในออกหมดแล้วถูกใส่ลงในโถไอน้ำทั้งตัวโดยไม่ต้องสับเป็นชิ้น

เพราะตามขั้นตอนการปรุงที่ระบบระบุไว้ ไก่ตัวนี้ต้องตุ๋นนานถึง 48 ชั่วโมงเต็ม และขั้นตอนนี้ต้องคอยเติมน้ำทีละน้อยตามช่วงเวลา

แม่ไก่แก่ที่ตุ๋นเสร็จแล้วจะมีเนื้อและกระดูกเปื่อยนุ่ม เพียงแค่แตะเบา ๆ กระดูกก็จะหลุดร่อนออกมาทั้งหมด

เมื่อได้ยินว่าโม่เฉินต้องใช้เวลาทำถึง 48 ชั่วโมง มงโดและเหล่าผู้ช่วยก็พากันอึ้งไป

"พระเจ้า ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีอาหารอะไรที่ต้องใช้เวลาทำนานขนาดนี้ ทำเสร็จแล้วของพรรค์นี้ยังจะกินได้อยู่อีกเหรอ?"

โม่เฉินไม่ได้ตอบกลับ ต่างสายงานก็เหมือนอยู่คนละฟากเขา การจะทำให้แพทย์แผนตะวันตกเชื่อมั่นในแพทย์แผนจีนได้ มีเพียงต้องให้ผลการรักษาเป็นตัวพูดแทนเท่านั้น

ตลอดสองวันสองคืนติดต่อกัน โม่เฉินเฝ้าอยู่ข้างโถไอน้ำตลอดเวลา คอยดูระดับน้ำอยู่เสมอเพื่อไม่ให้หม้อไหม้แห้ง

ส่วนถังเสี่ยวเสี่ยวก็คอยอยู่เคียงข้างโม่เฉินตลอดเช่นกัน เธอฝากความหวังทั้งหมดไว้กับไก่หม้อนี้ หวังว่าจะช่วยรักษาอาการป่วยของปู่ให้หายได้

สำหรับหมอมงโดนั้น เขาแค่แวะมาสุ่มตรวจในตอนเช้า กลางวัน และเย็นเท่านั้น เขาไม่มีทางยอมมานั่งเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดเวลาหรอก

ต่อให้กินแล้วเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ความรับผิดชอบก็ไม่ตกมาถึงหัวเขาอยู่ดี

ในที่สุด หลังจากผ่านไปสองวันสองคืน ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมระดับเทพที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลก็ทำเสร็จสมบูรณ์

ทั้งโม่เฉินและถังเสี่ยวเสี่ยวต่างก็มีขอบตาดำคล้ำ ทั้งสองปิดฝาหม้อไก่ใส่โสมอย่างระมัดระวัง แล้วรีบยกไปที่โรงพยาบาลตอนที่ยังร้อน ๆ อยู่

ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมในตอนนี้ หลังจากผ่านการเคี่ยวติดต่อกันนานถึง 48 ชั่วโมง นอกจากเนื้อไก่ที่นุ่มละมุนแล้ว สิ่งอื่น ๆ ในหม้อต่างก็ละลายหลอมรวมเข้าไปในน้ำซุปไก่จนหมดสิ้น

น้ำซุปไก่นี้ได้ผสานพลังของโสมป่าร้อยปีเจ็ดใบและถั่งเช่าเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งยังเสริมด้วยเครื่องปรุงอย่างต้นหอมและขิง

กลิ่นหอมของสมุนไพรธรรมชาติผสมผสานกับน้ำซุปไก่อันเข้มข้นและเครื่องปรุงรส จนแม้แต่มงโดก็ยังอดไม่ได้ที่จะสูดดมเพิ่มอีกฟอดใหญ่

"อืม ต้องยอมรับเลยนะว่าในฐานะอาหารจานหนึ่ง กลิ่นมันดีมากจริง ๆ แต่มันก็แค่นั้นแหละ จะเอาของแบบนี้มารักษาโรคน่ะ มันเรื่องตลกสิ้นดี"

ระหว่างนั่งรถกลับ มงโดเอ่ยเยาะเย้ยถากถางขึ้นมา

โม่เฉินไม่คิดจะโต้เถียง เขาประคองโถไอน้ำใส่ไก่ไว้แล้วมองดูอยู่เงียบ ๆ พลางสบถในใจว่า

วันนี้พ่อจะทำให้พวกแกได้เบิกตาดูว่า เสน่ห์ของสมุนไพรจีนที่สืบทอดวัฒนธรรมมายาวนานกว่าห้าพันปีน่ะ มันยอดเยี่ยมแค่ไหน!