ตอนที่ 65 ไม่เอาเงินงั้นเหรอ

รถแล่นมาถึงโรงพยาบาล เวลานี้ภายในห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพีมีคนยืนอยู่ไม่น้อย

นอกจากเคทลิน พ่อบ้าน และสมาชิกในทีมของมอนโดแล้ว ยังมีชายชราเคราขาวเพิ่มมาอีกสองคน ทั้งคู่มีเค้าโครงหน้าแบบชาวประเทศหลง

"สองท่านนี้คือคุณหวงซานฉีและคุณไป๋อู๋ซู่ ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงของประเทศหลงเราค่ะ"

เคทลินแนะนำให้มอนโดรู้จัก โดยไม่ได้สนใจโม่เฉินที่ยืนถือหม้ออยู่เลยแม้แต่น้อย

บรรดาผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าต่างจับมือทักทายกัน ทว่าในแววตาของแต่ละฝ่ายต่างก็แฝงประกายความดูแคลนเอาไว้จาง ๆ

"ทั้งสองท่านมีความเห็นอย่างไรกับอาการของคุณท่านถังครับ" มอนโดถามเข้าประเด็นทันที

หวงซานฉีและไป๋อู๋ซู่ต่างก็ส่ายหน้าเงียบ ๆ

ก่อนที่พวกมอนโดจะกลับมา พวกเขาได้ตรวจดูอาการของผู้เฒ่าถังตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าเรียบร้อยแล้ว

ผลการวินิจฉัยไม่ต่างจากมอนโดเท่าไรนัก สภาพร่างกายเกินจะเยียวยาแล้วจริง ๆ

"แต่ว่า...ก็ใช่ว่าจะไม่มี..."

ไป๋อู๋ซู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เพิ่งจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกหวงซานฉีที่อยู่ข้าง ๆ ใช้สายตาปรามเอาไว้เสียก่อน

ทั้งสองคนรู้ดีว่า ร่างกายของคนชราที่ทรุดโทรมถึงขีดสุดขนาดนี้ จำเป็นต้องพึ่งยาบำรุงขนานแรงขั้นสุดยอด

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นราชาโสมเจ็ดใบแท้ ๆ ที่มีอายุหลายร้อยปีขึ้นไป

ทว่าของพรรค์นั้น ในตลาดยาสมุนไพรจีน ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้

ในตลาดโสมป่าปัจจุบันเต็มไปด้วยของปลอมเกลื่อนกลาด คนทำของปลอมบางรายมีฝีมือแนบเนียนเสียจนแม้แต่แพทย์แผนจีนอาวุโสยังยากจะแยกแยะออก

มีเพียงดูจากผลการรักษาจริงเท่านั้น ถึงจะพิสูจน์ได้ดีที่สุดว่าเป็นราชาโสมป่าหรือไม่

ของวิเศษระดับนี้ โดยทั่วไปมักถูกเก็บซ่อนไว้ในมือของตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าที่เก็บไว้ต่อชีวิตให้ผู้นำตระกูลรุ่นเก่า ไม่ใช่สิ่งที่จะใช้เงินซื้อหามาได้

ส่วนนักวิชาการอย่างถังหยวนหมิง แม้ลูกชายจะร่ำรวยมาก แต่ก็ไม่ได้เป็นตระกูลใหญ่โต ย่อมยากที่จะเสาะหาราชาโสมของจริงมาได้

ทั้งสองคนสบตากัน แล้วไม่ได้พูดสิ่งที่คิดออกมา

หากให้ความหวังไปแล้วกลับยากที่จะทำให้เป็นจริง มันจะยิ่งสร้างความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

คนไม่กี่คนยืนกระซิบกระซาบคุยกันเรื่องอาการป่วยของผู้เฒ่าถัง ไม่มีใครสนใจโม่เฉินที่ยืนถือหม้ออยู่เลย

เคทลินเหลือบมองของในมือโม่เฉินแวบหนึ่ง

มีไอร้อนพวยพุ่ง ส่งกลิ่นหอมเข้มข้นของซุปไก่ออกมา

ของพรรค์นี้ กล้าดียังไงถึงบอกว่าจะมารักษาอาการป่วยของผู้เฒ่าได้

เจ้าหนุ่มคนนี้คงอยากได้เงินจนเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ

จุดประสงค์ที่เธอกลับมานิวยอร์กในครั้งนี้ หนึ่งคือมาเยี่ยมอาการป่วยของผู้เฒ่า และสองคือมาประเมินร้านอาหารที่เข้ารอบคัดเลือกของมิชลิน

แถมยังได้รับการย้ำเตือนเป็นพิเศษจากหัวหน้าบรรณาธิการว่า ร้านหลงจือเว่ยก็เป็นหนึ่งในรายชื่อที่ได้รับการเสนอชื่อด้วย

ตอนนี้ความประทับใจที่เคทลินมีต่อโม่เฉินติดลบไปแล้ว เธอตั้งใจว่าจะไม่แวะไปร้านหลงจือเว่ยอีกเลย และจะเขียนรายงานส่ง ๆ ไปให้จบ ๆ เพื่อมอบโควตาร้านอาหารมิชลินรอบนี้ให้แก่ร้านนุสเรตแทน

เมื่อเคทลินตัดสินใจเด็ดขาด ยิ่งมองเจ้าหนุ่มโม่เฉินคนนี้ก็ยิ่งรู้สึกขัดหูขัดตามากขึ้นเรื่อย ๆ

"พ่อหนุ่มคนนี้คือ..."

โม่เฉินยืนถือไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็มีคนสังเกตเห็นเขาเสียที

ไป๋อู๋ซู่มองดูโม่เฉินแวบหนึ่ง ตอนบ่ายเขายังไม่ได้กินข้าว ท้องจึงเริ่มหิว และถูกกลิ่นหอมของซุปไก่นั้นดึงดูดเข้าเต็มเปา

พอพูดถึงโม่เฉิน นอกจากถังเสี่ยวเสี่ยวแล้ว คนอื่น ๆ ในห้องต่างก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ แต่เพราะอยู่ในห้องพักผู้ป่วย การหัวเราะจึงดูไม่เหมาะสม ทุกคนจึงพยายามกลั้นเอาไว้

มอนโดแสร้งทำสีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดว่า "เพื่อนร่วมวิชาชีพจากประเทศหลง ผมขอแนะนำอย่างเป็นทางการนะครับ เชฟท่านนี้อ้างว่าจะสามารถรักษาอาการป่วยของคุณท่านถังให้หายได้ครับ"

"รักษาให้หายเหรอ"

"เชฟเนี่ยนะ"

ไป๋อู๋ซู่และหวงซานฉีมองหน้าโม่เฉินด้วยความงุนงง จากนั้นก็หันไปมองเคทลินผู้เป็นเจ้าของบ้าน

เคทลินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ เจ้าหนุ่มคนนี้เป็นเจ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่ง เขาบอกว่าอาหารที่เขาทำสามารถรักษาอาการป่วยของคุณพ่อให้หายได้"

"หืม"

แพทย์แผนจีนอาวุโสผู้มีชื่อเสียงแห่งประเทศหลงทั้งสองท่านเผยสีหน้าไม่เข้าใจออกมา

พวกเขาย่อมรู้จักศาสตร์แห่งการใช้อาหารบำบัดอยู่แล้ว แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่า จะมีวิธีใช้อาหารบำบัดที่ใกล้เคียงกับการชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนชีพได้ขนาดนี้

"พ่อหนุ่ม ในหม้อของเธอคืออะไรกัน" หวงซานฉีเอ่ยถาม

"ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมครับ"

หวงซานฉีและไป๋อู๋ซู่ต่างพยักหน้า สิ่งที่พวกเขาเพิ่งนึกถึงไปเมื่อครู่ ก็คือราชาโสมเจ็ดใบนั่นเอง

ทว่าของวิเศษระดับนั้น ย่อมไม่มีทางปรากฏอยู่ในมือของคนหนุ่มที่แต่งกายแสนจะธรรมดาคนนี้ได้อย่างแน่นอน

เคทลินทนดูต่อไปไม่ไหวจริง ๆ จึงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "เถ้าแก่โม่ คุณลองบอกผู้เชี่ยวชาญแพทย์แผนจีนสองท่านนี้ดูหน่อยสิว่า น้ำแกงหม้อนี้ของคุณขายราคาเท่าไหร่"

โม่เฉินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "แปดหมื่นแปดพันแปดร้อยแปดสิบแปดดอลลาร์ครับ"

"โอ้โห"

ทั้งหวงซานฉีและไป๋อู๋ซู่ต่างตกใจ

พวกเขาสองคนได้รับเชิญมารักษาที่นี่ ก็ยังได้ค่าตอบแทนแค่คนละหนึ่งแสนเหรียญประเทศหลงเท่านั้น

แต่คนหนุ่มคนนี้ยกน้ำแกงไก่มาหม้อเดียว อ้าปากทีก็เรียกห้าแสนกว่าเหรียญประเทศหลงเข้าไปแล้ว

คิดว่าคนต่างชาติจะหลอกง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ

ทั้งสองคนถือเป็นผู้เชี่ยวชาญในวงการแพทย์แผนจีน สิ่งที่เกลียดที่สุดในยามปกติก็คือพวกขยะเศษสวะจากประเทศหลงที่แอบอ้างชื่อเสียงแพทย์แผนจีนไปเที่ยวหลอกลวงต้มตุ๋นในต่างแดน

นี่มันทำลายชื่อเสียงของแพทย์แผนจีนชัด ๆ!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ แววตาที่ทั้งสองมองไปยังโม่เฉินจึงเผยความดูถูกเหยียดหยามออกมาอย่างชัดเจน

"มา ให้ฉันดูน้ำแกงไก่ช่วยชีวิตหม้อนี้หน่อยซิ"

ไป๋อู๋ซู่ก้าวขึ้นไปข้างหน้าแล้วเปิดฝาโถไอน้ำออก

ทันใดนั้น กลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำแกงไก่ก็อบอวลไปทั่วทั้งห้องพักผู้ป่วย

ต้องยอมรับเลยว่า ต่อให้เจ้าหนุ่มคนนี้จะเป็นพวกต้มตุ๋น แต่น้ำแกงไก่หม้อนี้ก็หอมจนเกินต้านจริง ๆ

แม้แต่ชาวต่างชาติในห้องอย่างมอนโดและเคทลินที่ไม่ค่อยชอบดื่มน้ำแกงไก่ ก็ยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้

ทว่าต่อน้ำแกงนี้จะหอมเข้มข้นเพียงใด ก็ไม่มีทางข้องเกี่ยวกับเรื่องการรักษาคนได้อยู่ดี

ไป๋อู๋ซู่แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง เอาช้อนคนในน้ำแกงไปมา ตักขึ้นมามีเพียงกิ่งโสมหนา ๆ ไม่กี่กิ่ง ไม่พบร่องรอยของราชาโสมเลย

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้จริง ๆ

ไม่ต้องพูดถึงว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะมีราชาโสมของจริงอยู่ในมือหรือไม่ หากมีอยู่จริง การขายราคานี้ก็มีแต่จะขาดทุนย่อยยับจนไม่รู้จะขาดทุนอย่างไร แทบไม่ต่างอะไรกับการแจกฟรีเลยด้วยซ้ำ

ดังนั้นเมื่อมองจากมุมของราคา น้ำแกงหม้อนี้จึงไม่มีทางมีราชาโสมอยู่ได้ อย่างมากที่สุดก็แค่โสมป่าปลูกที่ดูมีอายุมากหน่อยเท่านั้น

ทว่าในความเป็นจริง น้ำแกงหม้อนี้ของโม่เฉินขาดทุนย่อยยับจริง ๆ เพียงแต่คนที่ออกทุนคือฝั่งคุณปู่เท่านั้น

ที่ขายถูกขนาดนี้ ก็เพื่อช่วยปู่สะสมแต้มบุญนั่นเอง

"ทุกท่านครับ อย่ามัวรอช้าอยู่เลย น้ำแกงไก่ดื่มตอนร้อน ๆ จะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นสรรพคุณจะลดฮวบลงไปมาก"

โม่เฉินหันมองไปยังถังเสี่ยวเสี่ยว ไม่ว่าคนอื่นจะคัดค้านอย่างไร ขอแค่ถังเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าตกลงก็พอแล้ว

"ไม่ว่าจะมีสรรพคุณในการรักษาหรือไม่ ก็ให้คุณปู่ดื่มไปก่อนเถอะค่ะ" ถังเสี่ยวเสี่ยวแสดงความเห็นชอบ

"ไม่ได้นะ!" เคทลินขวางโม่เฉินไว้อีกครั้ง

ถังเสี่ยวเสี่ยวตาโตขึ้นมาทันที "ทำไมคะ คุณคิดว่าน้ำแกงนี้แพงเกินไป ไม่อยากเสียเงินให้คุณปู่ของฉันเหรอ"

เคทลินรีบส่ายหน้าทันที เธอไม่อาจแบกรับข้อหานี้ได้ "เสี่ยวเสี่ยว ครอบครัวเราไม่ได้ขัดสนเงินแค่นี้หรอกนะ ฉันแค่รู้สึกว่าน้ำแกงนี้มันดูเหนียว ๆ เลี่ยน ๆ ยังไงชอบกล เกิดให้คุณปู่ของเธอดื่มเข้าไปแล้ว..."

คำพูดของเคทลินทำให้ถังเสี่ยวเสี่ยวลังเลขึ้นมาเล็กน้อยเช่นกัน ก่อนหน้านี้ก็เป็นเพราะกินหัวปลานึ่งพริกสับเข้าไป คุณปู่ถึงได้ไอเป็นเลือด

"งั้นให้ฉันลองชิมดูหน่อยไหมล่ะ" ไป๋อู๋ซู่อาสาขึ้นมาเอง

เขาถูกกลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำแกงไก่ยั่วยวนจนน้ำลายแทบจะหยดลงพื้นอยู่รอมร่อ

แม้จะไม่แน่ใจในสรรพคุณ แต่เขาคาดว่าเจ้าหนุ่มคนนี้เพียงแค่ต้องการหลอกเอาเงิน ไม่ได้คิดจะทำร้ายใคร ดังนั้นน้ำแกงนี้ก็น่าจะเป็นน้ำแกงที่ดีอยู่

"ไม่ได้ครับ น้ำแกงนี้แพงมาก ชิมคำละสามพันดอลลาร์ คุณจะจ่ายไหมล่ะครับ" โม่เฉินขวางไป๋อู๋ซู่ไว้

"แก..."

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ โม่เฉินจึงหยิบช้อนขึ้นมา ตักน้ำแกงขึ้นมาหนึ่งช้อน แล้วส่งเข้าปากตัวเองต่อหน้าทุกคน