ตอนที่ 66 เลือด เลือดพุ่งแล้ว

เมื่อโม่เฉินกลืนน้ำแกงไก่คำนี้ลงไป ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะจับจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

ไม่ใช่เพราะคิดว่าน้ำแกงไก่นี้จะมีผลในการรักษา แต่เป็นเพราะกลิ่นนั้นหอมเย้ายวนจริง ๆ ใครได้กลิ่นก็อยากจะลิ้มลองสักคำ

"วางใจเถอะครับ ตอนคิดเงินผมจะรวมคำนี้เข้าไปด้วย" โม่เฉินกล่าว

พรวด...

สิ้นเสียงพูด จมูกของโม่เฉินพลันเหมือนปืนฉีดน้ำแรงดันสูง เลือดสด ๆ สองสายพุ่งกระฉูดออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"Oh shit!" สถานการณ์เช่นนี้ทำเอาแม้แต่แพทย์ผู้เจนจัดอย่างมอนโดยังตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว

ทว่าไป๋อู๋ซู่กับหวงซานฉีกลับสบตากัน อาการเลือดกำเดาพุ่งทะลักเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะน้ำแกงไก่คำนั้น

ด้านเคทลินหลบไปด้านหลังด้วยความหวาดผวาพลางร้องลั่น "เร็วเข้า การ์ด เอาตัวคนบ้านี่ออกไป น้ำแกงนี่ต้องมียาพิษแน่ ๆ!"

"ไม่ ไม่ ไม่ครับคุณเคทลิน น้ำแกงไก่นี้มีโอกาสสูงที่จะได้ผล"

ด้วยหลักการรักษาผู้ป่วยและช่วยชีวิตคน ถึงแม้ไป๋อู๋ซู่จะไม่ค่อยอยากยอมรับนัก แต่ก็ยังก้าวออกมาพูดแทนโม่เฉิน

"จะเป็นไปได้ยังไง กินของพรรค์นี้เข้าไปแล้วเลือดไหลไม่หยุด จะไปมีผลดีได้ยังไงกันคะ!" เคทลินตวาดอย่างโมโห

มอนโดรีบนำทีมผู้ช่วยเข้าตรวจร่างกายให้โม่เฉินอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็ต้องประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อพบว่า ค่าดัชนีต่าง ๆ ในร่างกายของชายหนุ่มคนนี้กลับตื่นตัวอย่างน่าอัศจรรย์ พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้าจอแสดงผล

"เอ่อ น้ำแกงนี่... อาจจะได้ผลอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ไม่ใช่ผลเสียครับ"

แม้มอนโดจะไม่อยากยอมรับเช่นกัน แต่ในฐานะแพทย์มืออาชีพ เขาก็คิดว่าน้ำแกงไก่ประหลาดนี้อาจจะมีผลจริง ๆ สักเล็กน้อย

"มา ให้ข้าลองดูหน่อย กระดูกแก่ ๆ ของข้าต่อให้ตายตรงนี้ก็ไม่น่าเสียดายหรอก"

หวงซานฉีแสร้งทำท่าทางองอาจผดุงคุณธรรม หยิบช้อนขึ้นมาหมายจะซดน้ำแกงสักคำ

เคทลินมองเขาด้วยความซาบซึ้งใจ แต่โม่เฉินกลับมองออกในพริบตาว่าตาแก่นี่คิดจะกินฟรี

"ตกลงกันก่อนนะครับ ผู้อาวุโสต้องจ่ายเงิน คำละสามพันดอลลาร์ครับ"

"ได้ ๆๆ" หวงซานฉีพยักหน้าระรัว

ไป๋อู๋ซู่ที่อยู่ข้าง ๆ นึกเสียดายอยู่ในใจ หากในน้ำแกงนี้มีราชันโสมจริง ๆ ละก็ สำหรับคนแก่อ่อนแออย่างพวกเขานั้น คำนี้ถือว่าได้กำไรมหาศาลเลยทีเดียว

หวงซานฉีรับช้อนมา ตักน้ำแกงไก่เต็มช้อนโตแล้วส่งเข้าปาก

โสม ถั่งเช่า เก๋ากี้ พุทราจีน ต้นหอม ขิง และเครื่องปรุงเสริมทั้งหมด ผ่านการเคี่ยวอย่างพิถีพิถันของโม่เฉินจนหลอมรวมเข้าสู่น้ำแกงเข้มข้นนานแล้ว

น้ำแกงไก่อันโอชะเดิมทีก็หอมหวานกลมกล่อมถึงขีดสุด ไม่จำเป็นต้องใส่เครื่องปรุงรสมากเกินไปก็สามารถรังสรรค์รสเลิศชั้นยอดออกมาได้

ยิ่งบวกกับแม่ไก่แก่เบรสส์อายุสิบปีสำหรับใช้ต้มน้ำแกงโดยเฉพาะ

ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมระดับเทพหม้อนี้ จึงไม่เพียงแต่บำรุงร่างกายขั้นสุดยอด หากยังเลิศรสถึงขีดสุดอีกด้วย

"อืม! หอม น้ำแกงไก่ช่างหอมเหลือเกิน!"

หวงซานฉียังไม่หนำใจจึงเลียริมฝีปาก อยากจะดื่มอีกสักคำ แต่ก็ไม่อาจลดตัวลงไปขอร้องได้

ต่างจากโม่เฉินที่เลือดพุ่งทันที อาจเป็นเพราะอายุมากแล้ว ประกอบกับอวัยวะภายในเดิมทีก็อ่อนแอ หวงซานฉีจึงยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร

ทุกคนจึงรวมสายตาไปที่ร่างของเขาอีกครั้ง

ปรากฏว่าใบหน้าของหวงซานฉีเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือดฝาดจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

พรวด...

ในที่สุด หลังจากผ่านไปห้านาที เลือดก็ไหลทะลักออกมาจากจมูกของหวงซานฉีเช่นกัน

"น้ำแกงชั้นยอด!"

"เป็นน้ำแกงชั้นยอดจริง ๆ!"

ในฐานะแพทย์แผนจีนอาวุโส หวงซานฉีและไป๋อู๋ซู่ในยามนี้ไม่อาจโกหกได้ ต่างยกนิ้วโป้งให้อย่างพร้อมเพรียง

ทว่าเมื่อเห็นว่าดื่มน้ำแกงแล้วมีเลือดกำเดาไหลออกมาอีก เคทลินก็ยังคงไม่ยินยอมให้ผู้เฒ่าถังดื่มน้ำแกงอยู่ดี

เมื่อได้ยินแพทย์แผนจีนทั้งสองท่านบอกว่าดี ถังเสี่ยวเสี่ยวจึงไม่สนใจการคัดค้านของเคทลิน ผลักเธอออกไปเต็มแรงแล้วประคองน้ำแกงไก่เริ่มป้อนเข้าปากของคุณปู่

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ

ทุกคนรวมสายตาไปที่เครื่องตรวจวัดสัญญาณชีพ

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนิด

ห้านาที สิบนาที หนึ่งชั่วโมง

ทุกคนต่างเฝ้ารออย่างเงียบสงบ

ทว่าบนหน้าจอแสดงผลกลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ

มอนโดยักไหล่ให้ทุกคน ราวกับจะบอกว่า เห็นไหมล่ะ คนไข้ใกล้ตายขนาดนี้จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะฟื้นตัวดีขึ้นเพราะน้ำแกงแค่หม้อเดียว

ทว่าเขาหันหลังให้ถังหยวนหมิงอยู่ ส่วนปฏิกิริยาของทุกคนที่อยู่ตรงข้ามเขานั้น กลับพากันเอามือปิดปากด้วยความตกตะลึง

"พวกคุณเป็นอะไรกันไปครับ" มอนโดมองทุกคนด้วยความประหลาดใจ

"ศาสตราจารย์ คะ คุณ ดูนั่นเร็วเข้าค่ะ!"

แพทย์หญิงคนหนึ่งแสดงสีหน้าตื่นตระหนก พลางชี้นิ้วไปทางด้านหลังของมอนโด

มอนโดนึกว่าทุกคนเห็นผี พอหันกลับไปมองก็อุทานออกมาด้วยความตกใจเช่นกัน

"โอ้พระเจ้า!"

ภาพที่ปรากฏคือถังหยวนหมิงซึ่งเดิมทีหายใจรวยรินเจียนตาย เวลานี้กลับค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา มิหนำซ้ำยังยกนิ้วโป้งให้โม่เฉินอีกด้วย

"อร่อยมาก!"

จากนั้นเขาก็ถึงกับเอ่ยปากพูดออกมาตรง ๆ

แม้น้ำเสียงจะยังแหบแห้งอ่อนแรง แต่การเปลี่ยนจากสภาพคนที่กำลังจะถูกถอดเครื่องช่วยหายใจมาเป็นแบบนี้ได้ ก็นับเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์แล้ว!

"เร็วเข้า ตรวจวัดสัญญาณชีพทุกตัวเดี๋ยวนี้!"

มอนโดยังไม่มีเวลามามัวตกตะลึง ในฐานะแพทย์ชั้นยอด สัญชาตญาณของเขาสั่งให้ยืนยันปาฏิหาริย์ตรงหน้านี้ทันที

"ศาสตราจารย์คะ ค่าสัญญาณชีพทุกตัวกำลังค่อย ๆ ดีขึ้นค่ะ!"

"อัตราการเต้นของหัวใจกำลังทยอยกลับสู่ภาวะปกติครับ!"

"สวรรค์ ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นปาฏิหาริย์กับตาตัวเอง!"

"นี่คือพระพรอันเปี่ยมล้นจากพระเจ้า!"

ไป๋อู๋ซู่แค่นหัวเราะ "เหอะ พระพรอะไรของพระเจ้ากัน นี่มันสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินของการแพทย์แผนจีนพวกเราต่างหากเล่า!"

โม่เฉินมองแพทย์แผนจีนอาวุโสด้วยความพูดไม่ออก ตอนนี้เพิ่งจะมารู้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าหรือไง

ยามนี้มอนโดหน้าถอดสี เขาจำต้องยอมรับว่าอาการของท่านผู้เฒ่าถังที่ค่อย ๆ ดีขึ้นนั้น มีความเชื่อมโยงกับซุปไก่หม้อนั้นอย่างไม่อาจปฏิเสธได้จริง ๆ

ส่วนเคทลินนั้นถึงกับยืนอึ้งตาค้าง จากความรู้อันผิวเผินที่เธอมีต่อประเทศหลง เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

ถังเสี่ยวเสี่ยวร้องไห้โฮพลางโผเข้ากอดคุณปู่ คนอื่น ๆ ในห้องต่างพากันปรบมือให้โม่เฉินเกรียวกราว

มอนโดเดินมาตรงหน้าโม่เฉินแล้วยื่นมือออกไป "ยอดเยี่ยมมากครับ การแพทย์และยาสมุนไพรของประเทศหลง พอกลับไปแล้วผมคงต้องศึกษาค้นคว้าให้มากกว่านี้"

โม่เฉินยิ้มบาง ๆ ตอบกลับไป "ถ้าอย่างนั้นเกรงว่าคุณคงต้องใช้เวลาหลายปีทีเดียวครับ"

มอนโดและทีมงานรู้ตัวว่าคราวนี้ขายหน้าเข้าแล้ว จึงกล่าวคำตามมารยาทไม่กี่คำก่อนจะรีบขอตัวลาไปอย่างเร่งรีบ

ขณะที่ไป๋อู๋ซู่กับหวงซานฉีก็เป็นตัวแทนแพทย์แผนจีนเข้ารับช่วงดูแลรักษาท่านผู้เฒ่าถังต่อ

อันที่จริงพวกเขารู้แก่ใจดีว่าท่านผู้เฒ่าถังไม่ได้ต้องการการรักษาอะไรต่อจากนี้อีก เพียงแค่ต้องอาศัยซุปไก่ของพ่อหนุ่มลึกลับคนนี้คอยบำรุงฟื้นฟูร่างกายอย่างช้า ๆ ไปเรื่อย ๆ ก็พอ

ไป๋อู๋ซู่กับหวงซานฉีดึงตัวโม่เฉินออกมานอกห้องพักผู้ป่วย แล้วเอ่ยถามอย่างมีเลศนัย

"พ่อหนุ่ม เอ่อ... ไม่ทราบว่าซุปไก่นี่ยังมีอีกไหม"

ท่าทีที่ทั้งสองปฏิบัติต่อโม่เฉินนั้นนอบน้อมขึ้นกว่าเมื่อก่อนหน้าลิบลับ

ซุปไก่หม้อหนึ่งที่มีสรรพคุณดั่งชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนได้ แต่กลับขายแค่ราวห้าแสนหยวน ในสายตาพวกเขามันช่างถูกเหลือเกิน

โม่เฉินส่ายหน้า "ขอโทษด้วยครับ ซุปนี้ขายให้เฉพาะคนที่จำเป็นต้องใช้เท่านั้น"

ทั้งสองถอนหายใจ "เอาเถอะ สรรพคุณของยาวิเศษ ย่อมต้องมุ่งรักษาโรคช่วยชีวิตคนเป็นอันดับแรก เป็นตาแก่สองคนอย่างพวกเราที่ใจแคบมองตื้นเขินไปเอง"

"การฟื้นฟูร่างกายหลังจากนี้ของท่านผู้เฒ่าถัง คงต้องรบกวนท่านทั้งสองแล้วครับ" โม่เฉินกล่าว

"แน่นอนอยู่แล้ว พ่อหนุ่มพอจะทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้หน่อยได้หรือไม่"

ไป๋อู๋ซู่และหวงซานฉีรู้สึกว่าเบื้องหลังของคนหนุ่มผู้นี้จะต้องมียอดปรมาจารย์แพทย์แผนจีนระดับสูงหนุนหลังอยู่แน่นอน จึงยิ่งปฏิบัติต่อโม่เฉินด้วยความเกรงใจมากขึ้นไปอีก

"ร้านอาหารหลงจือเว่ยครับ ถ้าทั้งสองท่านว่างก็แวะไปทานข้าวได้เลย" โม่เฉินไม่ได้ทิ้งช่องทางติดต่อส่วนตัวไว้ให้พวกเขา

"ได้เลย ได้เลย ว่างเมื่อไรต้องไปลิ้มลองแน่นอน!" ทั้งสองดีใจยกใหญ่

ขณะนี้ คนที่กระอักกระอ่วนใจที่สุดในห้องย่อมหนีไม่พ้นเคทลิน