ตอนที่ 67 การประเมินของมิชลิน

ตั้งแต่ต้นจนจบ เคทลินเป็นคนที่คัดค้านไม่ให้ผู้เฒ่าถังดื่มซุปไก่มากที่สุดมาโดยตลอด

นึกไม่ถึงว่าของสิ่งนี้จะได้ผลจริง ๆ

ตอนนี้สายตาที่ถังเสี่ยวเสี่ยว คุณหนูใหญ่ตระกูลถังใช้มองแม่เลี้ยงคนใหม่คนนี้ ช่างไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

เคทลินล่าถอยออกจากห้องพักผู้ป่วยอย่างกระอักกระอ่วน แล้วเดินมาทานอาหารที่ร้านนุสเรตเพียงลำพัง

การคัดเลือกเพื่อลงมิชลินไกด์สีแดงนั้นมีเกณฑ์ที่เข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง

ไม่เพียงแต่ต้องดูเสียงตอบรับจากมหาชนที่มีต่อร้านเท่านั้น แต่ยังต้องมีผู้ตรวจสอบหลายคนผลัดกันมาลอบชิมแบบไม่เปิดเผยตัวตนอีกด้วย

จนกว่าผู้ตรวจสอบทั้งสามคนจะเห็นชอบและประทับตราอนุมัติครบทั้งหมด ร้านอาหารแห่งนั้นถึงจะได้รับเลือก

แน่นอนว่าในโลกใบนี้ อะไรก็ตามที่ข้องเกี่ยวกับผลประโยชน์ ย่อมสามารถแก้ไขได้ด้วยผลประโยชน์เช่นกัน

การเล่นตุกติกเบื้องหลังไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม

เพียงแต่ถ้าคิดจะเล่นตุกติกเพื่อให้ติดโผร้านอาหารมิชลิน นอกจากต้องมีเงินแล้ว เมนูอาหารก็ต้องมีจุดเด่นในระดับหนึ่งด้วย

ผู้ตรวจสอบสองคนก่อนหน้านี้ล้วนถูกเชฟโรยเกลือติดสินบนจนเรียบร้อยไปหมดแล้ว

ทันทีที่เคทลินเดินเข้ามาในร้าน พนักงานเปิดประตูก็กระซิบผ่านหูฟังทันที

ในฐานะผู้จัดการร้าน ซายีได้ส่งรูปถ่ายของผู้ตรวจสอบทุกคนให้แก่เหล่าพนักงานเสิร์ฟล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

พอย่างเท้าเข้ามา ก็มีพนักงานหนุ่มหน้าตาดีสองคนส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เคทลิน

"สวัสดีครับคุณผู้หญิง ยินดีต้อนรับสู่ร้านนุสเรต เชิญทางนี้ครับ"

เมื่อเดินตามหนุ่มหล่อทั้งสองคนไป อารมณ์ของเคทลินก็เบิกบานขึ้นมาทันที

โถงร้านที่สะอาดสว่างตา เก้าอี้นวดสุดหรูหรา นักเปียโนที่บรรเลงดนตรีคลาสสิก พร้อมด้วยพนักงานเสิร์ฟที่สุภาพเรียบร้อยและหน้าตาหมดจด

ยังไม่ทันได้ลิ้มรสอาหาร ก็ทำให้เธอรู้สึกราวกับได้ขึ้นสวรรค์แล้ว

หลังนั่งลงที่โต๊ะ เคทลินสั่งสเต๊กทองคำหนึ่งที่และไวน์ขาวราคาขวดละกว่าหมื่นดอลลาร์

อย่างไรเสียก็เบิกเงินคืนได้ จะจ่ายเท่าไรก็ไม่เสียดายอยู่แล้ว

อาหารเสิร์ฟอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ มิหนำซ้ำยังเป็นเชฟโรยเกลือ เจ้าของร้านที่มาโรยเกลือให้เธอด้วยตัวเอง เคทลินถึงกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิปเก็บไว้ด้วย

แต่เมื่อได้ทานสเต๊กราคาแพงระยับ เคทลินกลับไม่ได้รู้สึกประทับใจอะไรเป็นพิเศษ

เธอเคยกินของดีมามากเกินไป พูดจากใจจริงแล้ว สเต๊กของร้านนี้ไม่ว่าจะเรื่องคุณภาพหรือรสสัมผัส ล้วนจัดอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางดีเท่านั้น

อาหารเช่นนี้หากเทียบกับร้านทั่วไปถือว่าใช้ได้ แต่ถ้าจะให้ติดมิชลินไกด์สีแดงก็ดูจะเกินจริงไปสักหน่อย

ทว่าการบริการของที่นี่ไร้ที่ติอย่างแท้จริง ตลอดมื้อมีทั้งพนักงานเสิร์ฟและเชฟโรยเกลือคอยหั่นเนื้อให้เธอ

พอกินเสร็จ เคทลินวางเงินทิปไว้บนโต๊ะแล้วสวมส้นสูงก้าวเดินออกไป

ผู้ประเมินคนหนึ่งต้องมาตรวจสอบที่ร้านอย่างน้อยสามครั้งจึงจะตัดสินผลได้ เคทลินจึงยังต้องมาร้านนุสเรตอีกสองครั้ง

เมื่อมองตามแผ่นหลังของเธอ เชฟโรยเกลือก็เอ่ยถามผู้จัดการซายีด้วยน้ำเสียงเนิบช้า "บ้านกับรถเตรียมไว้พร้อมหรือยัง"

ซายีพยักหน้าตอบ "เรียบร้อยค่ะ เตรียมไว้หมดแล้ว คุณเคทลินคนนี้เพิ่งแต่งงานกับมหาเศรษฐีชาวประเทศหลง แต่เซ็นสัญญาก่อนสมรสไว้ ดังนั้นเรื่องเงินจึงยังสำคัญกับเธอมากค่ะ"

"ดี พอเธอมาคราวหน้าก็มอบของพวกนั้นให้ไปเลย"

"ได้ค่ะบอส"

เชฟโรยเกลือพยักหน้า พอกำลังจะเดินกลับเข้าไป ซายีก็ร้องเรียกไว้เสียก่อน

"บอสคะ ทำไมคุณเคทลินถึงเดินเข้าไปในร้านหลงจือเว่ยล่ะคะ"

"หืม"

เชฟโรยเกลือหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

เป็นความจริง เคทลินเดินออกมาจากร้านนุสเรต แล้วเหยียบรองเท้าส้นสูงดังตึกตัก เดินตรงเข้าไปในร้านอาหารหลงจือเว่ย

"แปลกจัง คุณเคทลินดูเป็นคนวางตัวสูงส่งรักสะอาดขนาดนั้น ทำไมถึงยอมเข้าไปในสถานที่เหม็นหึ่งแบบนั้นได้นะ" ซายีไม่เข้าใจเอาเสียเลย

เชฟโรยเกลือหัวเราะเยาะ "หึ ยิ่งผู้หญิงสวยเท่าไร รสนิยมก็ยิ่งจัดจ้านเท่านั้นแหละ"

เดิมทีเคทลินล้มเลิกความคิดที่จะไปตรวจร้านหลงจือเว่ยแล้ว และกะว่าจะเขียนรายงานส่งไปส่งเดชเท่านั้น

แต่หลังจากเกิดเรื่องไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมในห้องพักผู้ป่วย เธอก็รู้สึกว่าจำเป็นต้องมาลองชิมที่ร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้ดูสักหน่อย

ตอนนี้โม่เฉินกลายเป็นคนโปรดของถังเสี่ยวเสี่ยวและถังหยวนหมิงไปแล้ว หากเธอไปล่วงเกินเขาเข้า ยัยเด็กถังเสี่ยวเสี่ยวนั่นคงไม่ยอมให้เธอได้อยู่อย่างสงบสุขในบ้านแน่

มองจากภายนอก ร้านนี้มีขนาดไม่ถึงหนึ่งร้อยตารางเมตรด้วยซ้ำ เทียบกับร้านนุสเรตสุดหรูหราฝั่งตรงข้ามไม่ได้เลยสักนิด

ทว่าทันทีที่เคทลินก้าวเท้าเข้าไปในร้าน เธอกลับต้องตกตะลึง

ภายในร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ ช่างซ่อนความตระการตาไว้ข้างในจริง ๆ

การตกแต่งสไตล์ราชวงศ์ถังอันเรียบง่ายและโบราณ ทำให้ชาวต่างชาติที่ก้าวเข้ามาเป็นครั้งแรกเกิดความรู้สึกราวกับได้ย้อนเวลากลับไปยังประเทศหลงเมื่อหลายพันปีก่อน

ความรู้สึกนี้วิเศษมาก ประวัติศาสตร์ของมี่กั๋วถ้านับเต็มที่ก็แค่ไม่กี่ร้อยปี หากเทียบความลึกซึ้งของวัฒนธรรมแล้ว ร้านอาหารสไตล์ประเทศหลงโบราณนับพันปีแบบนี้ ทำให้ชาวมี่กั๋วรู้สึกว่าแปลกใหม่และมีเอกลักษณ์อย่างยิ่ง

ถึงแม้โต๊ะในร้านจะมีไม่มาก แต่เมื่อได้นั่งลง เก้าอี้ไม้ที่ดูธรรมดา ๆ นั้นกลับทำให้เคทลินรู้สึกสบายยิ่งกว่าเก้าอี้นวดของร้านนุสเรตเสียอีก

เสียงสายน้ำไหล เสียงนกร้อง กลิ่นหอมของมวลดอกไม้ เคทลินรู้สึกราวกับตัวเองกำลังอยู่ท่ามกลางผืนป่าโบราณของประเทศหลง

"Oh fuck me!"

"Hhhhhh, dirty girl."

พอกำลังจะสั่งอาหาร เคทลินก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

ตรงมุมร้านมีคนไร้บ้านนั่งอยู่โต๊ะหนึ่ง ทั้งชายและหญิงรวมกันเจ็ดแปดคน กำลังกินอาหารไปพลางพ่นคำหยาบคายออกมาเต็มปากไปพลาง

ส่วนอีกฝั่งหนึ่งมีคนอ้วนร่างยักษ์หนักกว่าสามร้อยจินนั่งอยู่ ท่าทางการกินมูมมามเหมือนหมูของเขาแทบไม่ได้ดีไปกว่าพวกคนไร้บ้านเลยสักนิด

ความประทับใจแรกที่เคทลินมีตอนเดินเข้าร้านมลายหายไปในพริบตา

"ร้านอาหารนี้มันยังไงกัน ในเมื่อจะคัดเลือกมิชลิน ทำไมถึงปล่อยให้ลูกค้าแบบไหนก็เข้ามาได้เนี่ย"

ยังดีที่เพราะมีกระถางดอกน่าหลานถีต้นนั้น เคทลินจึงไม่ได้กลิ่นสาบจากไตหมูและกลิ่นตัวของพวกคนไร้บ้าน

"สวัสดีค่า!!! สั่งอะไรดีคะ!!!"

เคทลินยังคงจมอยู่ในความตกตะลึง จู่ ๆ ก็เหมือนมีเสียงฟ้าผ่าลงมาข้างหู

เธอตกใจจนหน้าถอดสี นึกว่ามีคนมาปล้นเสียอีก

พอเงยหน้าขึ้นมอง บริกรของร้านหลงจือเว่ยคนนี้ ช่างแตกต่างจากเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่ร้านนุสเรตราวฟ้ากับเหว

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ คือหญิงแกร่งที่มีความสูงราว ๆ สองเมตร

ใบหน้าดูสวยงาม แต่ทั่วร่างกลับเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นปึ้ก กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาดุดัน

เมื่ออยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย เคทลินจึงดูเหมือนลูกแมวตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง

ภาคเรียนนี้หวัง กังเถี่ยตัวสูงขึ้นอีกไม่น้อย เธอสูงกว่าโม่เฉินไปหนึ่งช่วงศีรษะแล้ว และน้ำหนักก็ไล่เลี่ยกับสตีฟเจ้าอ้วนเข้าไปทุกที

ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน หวัง กังเถี่ยต้องลงแข่งลีกบาสเกตบอลมัธยมปลายหญิงฤดูร้อนไปด้วย และมารับจ๊อบทำงานพิเศษที่ร้านของโม่เฉินไปด้วย

การมีเธออยู่ช่วยแบ่งเบาภาระของโม่เฉินไปได้มาก ทำให้เขาสามารถทุ่มเทให้กับการทำอาหารเพียงอย่างเดียวได้

ยิ่งไปกว่านั้น พอมีไอรอนแมนคอยคุมร้านอยู่ พวกแก๊งช้อปศูนย์เหรียญก็ไม่กล้าเข้ามาก่อเรื่อง

เคทลินลูบหัวใจดวงน้อยที่ตื่นตระหนกของตัวเอง แล้วเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ "ร้านของพวกคุณ... มีเมนูแนะนำอะไรบ้างคะ"

"ทุกอย่างคือเมนูแนะนำหมดแหละค่า!!" หวัง กังเถี่ยตะโกนเสียงดังลั่น

"อ๋อ... งั้นฉันขอดูก่อนนะคะ..."

เคทลินเปิดดูเมนูอยู่นานสองนาน แต่กลับไม่รู้จักเลยสักอย่าง

บนนั้นล้วนเป็นของที่เธอไม่เคยทานมาก่อนทั้งสิ้น

แถมสิ่งที่แปลกที่สุดของร้านนี้ก็คือ ทั้งที่เปิดในมี่กั๋ว แต่ไม่ว่าจะเป็นป้ายร้านหรือเมนู กลับไม่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษเลยแม้แต่ตัวเดียว ล้วนเป็นตัวอักษรของประเทศหลงทั้งหมด

เพื่อความสะดวกในการสั่งอาหารของลูกค้า หวัง กังเถี่ยผู้ใส่ใจจึงได้วาดภาพประกอบลงบนเมนูด้วยตัวเอง

เพียงแต่วิธีการวาดภาพนี้ ช่างเปิดเผยห่ามดุดันไม่ต่างจากตัวกังเถี่ยเองเลยสักนิด

เคทลินจึงได้เห็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกายมนุษย์ที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีบนสมุดเมนู

หญิงงามหน้าแดงก่ำ ชี้นิ้วไปยังภาพวาดอวัยวะส่วนนั้นแล้วเอ่ยถาม "น...นี่คืออะไรเหรอคะ"