ตอนที่ 68 เต้าหู้ขี้หมา หอมอยู่นิดหน่อยนะ

หวัง กังเถี่ยมองรูปที่เคทลินชี้แล้วพยักหน้า

"อ๋อ นี่คือจู๋วัวกับจู๋แพะค่ะ"

เคทลินสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

"ที่คุณพูดถึง... คือไอ้นั่นเหรอคะ ไอ้อันที่ใช้งานได้น่ะเหรอ"

"ใช่ค่ะ กินได้ด้วยนะคะ" หวัง กังเถี่ยพยักหน้าอีกครั้ง

"เอ่อ แบบนี้มัน..."

เคทลินตกใจจนหน้าถอดสี ในฐานะผู้ประเมินของมิชลิน เธอเคยกินของดีของแปลกมาแล้วนับไม่ถ้วน

แต่ไม่เคยคิดจะกินไอ้นั่นของสัตว์เลยสักครั้ง!

"จะรับสักที่ไหมคะ ปั๊มน้ำมันของผู้ชาย สถาบันเสริมความงามของผู้หญิงเลยนะ" หวัง กังเถี่ยเท้าสะเอวแนะนำ

แม้ใบหน้าเธอจะเปื้อนยิ้ม แต่กลับชวนให้คนรู้สึกว่าพร้อมจะปล่อยหมัดชกต่อยได้ทุกเมื่อ

ตอนนั้นเอง สตีฟเจ้าอ้วนที่นั่งอยู่โต๊ะตรงข้ามก็ผิวปากใส่เคทลิน

จากนั้นเขาก็ชูปืนวัวขึ้นสูง พลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เคทลิน "คนสวย ถ้าผมกินเจ้านี่เข้าไป รับรองว่าจะรบกับคุณได้สักสามร้อยยกแน่นอน ฮิๆๆๆ..."

พวกคนไร้บ้านข้างๆ ก็พลอยหัวเราะลามกตามไปด้วย หวัง กังเถี่ยรีบหันขวับไปจ้องเขม็งใส่พวกผู้ชายหยาบกระด้างกลุ่มนี้

"ทุกท่านคะ กรุณารักษาความสุภาพและให้เกียรติกันด้วยค่ะ" หวัง กังเถี่ยบีบกำปั้นแน่น

ทุกคนพลันสงบเสงี่ยมลงในพริบตา

เคทลินมองปืนวัวที่ถูกย่างจนเกรียมแล้วก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

เจ้านี่ทำให้เธอนึกถึงสามีตัวเอง ถังสื่อฟางที่อายุห้าสิบกว่าปีแล้ว

มันช่างเห็นภาพชัดเจนเหลือเกิน

เพียงแต่ของวัวน่ะ พอย่างเกรียมแล้วถึงได้หดเหลือเล็กแค่นี้

ส่วนของสามีเธอนั้น นั่นคือขนาดตอนขยายตัวเต็มที่แล้ว

ถ้าของพรรค์นี้มีสรรพคุณดีขนาดนั้นจริงๆ เคทลินก็อยากจะซื้อกลับไปให้สามีลองดูบ้าง

"คุณผู้หญิง สั่งได้หรือยังคะ!" หวัง กังเถี่ยถาม

"เอ่อ งั้นเอาไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมที่หนึ่งค่ะ"

"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

เมนูพวกนี้ล้วนเป็นตัวอักษรที่เคทลินอ่านไม่ออก แถมหวัง กังเถี่ยยังวาดรูปไว้หน้าตาประหลาด เคทลินจึงไม่กล้าสั่ง

ทว่าไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมนั้นเธอเคยได้กลิ่นมาก่อน กลิ่นมันหอมเตะจมูกจริงๆ

ไม่นานนัก หวัง กังเถี่ยก็ยกซุปแม่ไก่แก่เบรสส์หม้อใหญ่เดินเข้ามา

ในร้านมีเสิร์ฟแค่ไก่ตุ๋นโถไอน้ำแบบธรรมดาเท่านั้น ส่วนระดับเทวะอีกสองที่และระดับชั้นเลิศอีกสิบที่ ล้วนเก็บไว้ใช้บำรุงร่างกายผู้ป่วยที่อ่อนแอ

แม้เคทลินจะแต่งงานเข้าตระกูลมหาเศรษฐี แต่เดิมทีเธอก็เป็นแค่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดา ที่ถังสื่อฟางถูกใจก็เพราะความสาวและสวยเท่านั้น

ถึงแม้จะเบิกค่าใช้จ่ายได้ เธอก็ยังรู้สึกว่าซุปไก่แบบธรรมดาหม้อนี้ขายราคา 888 ดอลลาร์ มันออกจะแพงเกินไปหน่อย

ซึ่งความรู้สึกแบบนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นเลยในร้านนุสเรต

ในร้านเน็ตไอดอลระดับโลกแบบนั้น บางคนมองว่าแพงแค่ไหนก็รับได้ แต่กับร้านเล็กๆ อย่างหลงจือเว่ย พอราคาแตะหลักหลายร้อยดอลลาร์ ทุกคนกลับรู้สึกว่าแพงขึ้นมาทันที

เคทลินหยิบช้อนขึ้นมา ตักน้ำซุปไก่สีเหลืองทองส่งเข้าปากหนึ่งคำ

"อืม..."

พอซุปไก่หนึ่งคำไหลลงคอ ดวงตาของเคทลินก็หรี่ลงทันที

ซุปไก่อันอบอุ่น วัตถุดิบทั้งหมดหลอมรวมเข้าด้วยกัน กลายเป็นสายธารอันหอมกรุ่นเข้มข้น

ไหลผ่านลำคอ ตรงดิ่งเข้าสู่กระเพาะอาหาร

เคทลินรู้สึกราวกับรูขุมขนทั่วร่างกำลังเปิดออก ร่างกายถูกโอบล้อมไว้ด้วยน้ำซุปไก่ที่ทั้งหอมและอบอุ่น

"ว้าว ฉันไม่เคยดื่มซุปที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย!"

ในฐานะผู้ประเมินของมิชลิน การที่เคทลินเปล่งเสียงอุทานเช่นนี้ออกมาได้ ย่อมพิสูจน์ถึงความสำเร็จของไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมได้อย่างไร้ข้อกังขา

เสียงอุทานของเธอไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากสตีฟและพวกคนไร้บ้านเลยแม้แต่น้อย

พวกเขาเป็นขาประจำกันหมดแล้ว ย่อมคุ้นชินกับเสียงร้องอุทานทำนองนี้เป็นอย่างดี

เคทลินยังคงจมดิ่งอยู่ในความเลิศรสของซุปไก่อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

เธอแทบไม่อยากเชื่อเลยว่า ซุปคุณภาพระดับนี้จะมาจากร้านเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตาเช่นนี้

ก่อนหน้านี้ยังนึกว่าเป็นอาหารบำรุงเชิงยา ต่อให้เป็นแบบธรรมดาก็คงไม่ได้อร่อยอะไรมากมาย

แต่น้ำซุปไก่ที่นุ่มละมุนและเข้มข้นนี้ ได้พังทลายจินตนาการเดิมของเธอไปจนหมดสิ้น

ผู้หญิงน้ำหนักเพียงสี่สิบกว่ากิโลกรัม ดื่มซุปไก่ขนาดกินได้สามคนหม้อนั้นจนเกลี้ยง

พวกคนไร้บ้านมองเคทลินที่ได้ลิ้มรสซุปไก่คนเดียวด้วยสายตาอิจฉา

ถ้าพวกเขาอยากจะซื้อซุปไก่สักที่ คงต้องใช้เงินสงเคราะห์ทั้งเดือนเลยทีเดียว

หลังจากซดน้ำซุปจนหยดสุดท้าย เคทลินก็ลูบท้องตัวเอง

เธอเองก็ประหลาดใจ ที่ตัวเองสามารถกินจนหมดหม้อใหญ่ขนาดนี้ได้

เธอเลียริมฝีปากเบาๆ ยังคงรู้สึกอยากกินต่ออีกสักนิด

"บริกรคะ"

"มาแล้วจ้า คนสวย!"

หวัง กังเถี่ยพุ่งพรวดเข้ามาด้วยท่าทางดุดันอีกครั้ง แม้ใบหน้าจะมีรอยยิ้มประดับอยู่ แต่มันก็ยังดูน่ากลัวอยู่ดี

"เอ่อ คือขอดูเมนูอีกรอบหน่อยค่ะ"

"ได้เลยคนสวย กินเก่งใช้ได้เลยนี่"

หวัง กังเถี่ยยกนิ้วโป้งให้เคทลิน ซุปไก่หม้อใหญ่นี้ ปกติตัวเธอต้องซดถึงสามหม้อถึงจะอิ่ม คิดไม่ถึงเลยว่าสาวร่างบอบบางคนนี้จะกินหมดไปทั้งหม้อได้เหมือนกัน

เมื่อมองดูเมนู เคทลินก็ชี้ไปยังของรูปร่างคล้ายขี้หมาด้วยความงุนงง

"อันนี้? ร้านพวกคุณขายไอ้นี่ด้วยเหรอคะ"

หวัง กังเถี่ยหัวเราะหึๆ "ใช่แล้ว พวกคนไร้บ้านเรียกมันว่าเต้าหู้ขี้หมา แต่พวกคนรวยในวอลล์สตรีทก็ชอบกินไอ้นี่เหมือนกันนะ"

"อ๋อ"

เคทลินพยักหน้า นึกขึ้นได้ว่าเมื่อสองสามวันก่อนเห็นข่าวรายงานว่า บรรดาขาใหญ่ในวอลล์สตรีทพากันติดใจอาหารที่ถูกเรียกว่าเต้าหู้ขี้หมา

นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาจากร้านเล็กๆ แห่งนี้ด้วยเหมือนกัน

"ตกลงค่ะ เอาอันนี้ให้ฉันที่หนึ่ง"

"ได้เลยจ้า"

ไม่นานนัก หวัง กังเถี่ยก็นำเต้าหู้เหม็นออกมาเสิร์ฟ

พวกคนไร้บ้านข้างๆ ต่างพากันมองด้วยสายตาอิจฉาอีกรอบ

เคทลินถือกล่องใบกะทัดรัดประณีตไว้พลางลังเลอยู่นาน

ในที่สุด เธอก็ใช้ส้อมเปิดฝากล่องออก

เพียงชั่วพริบตา เคทลินก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

"พระเจ้าช่วย!"

"กลิ่นอะไรกันเนี่ย นี่มันใช่อาหารแน่เหรอ"

เคทลินผู้มีรสนิยมประณีต น้อยครั้งมากที่จะยอมแตะอาหารกลิ่นแรงจัด ต่อให้เป็นผู้ประเมินมิชลิน เธอก็ไม่เคยคิดจะลิ้มลองของกลิ่นประหลาดพรรค์นี้เลย

กลิ่นของก้อนของแข็งสีดำนี้ พังทลายจินตนาการทั้งหมดที่เธอมีต่ออาหารกลิ่นแปลกประหลาดไปจนหมดสิ้น

ตอนที่ดูข่าวทีแรก เธอนึกว่าเต้าหู้ขี้หมาเป็นเพียงคำแซวที่สื่อใช้ล้อเลียนพวกวอลล์สตรีทเสียอีก

ตอนนี้เธอเชื่อสนิทใจแล้วจริงๆ

แถมไม่ว่าจะเป็นสีสันหรือกลิ่น ก็เหนือชั้นกว่าคำร่ำลือไปไกลโข

เคทลินไม่มีความกล้าที่จะกลืนเต้าหู้เหม็นลงคอเลยแม้แต่น้อย

ซุปไก่วันนี้ยอดเยี่ยมตรึงใจมากแล้ว และเธอเองก็ให้คะแนนร้านหลงจือเว่ยไว้สูงลิบลิ่ว แต่เต้าหู้เหม็นนี่สิ เธอคงไม่มีบุญพอจะลิ้มลองจริงๆ

ทว่า เธอกลับมองเห็นดวงตากลมโตคู่หนึ่งกำลังจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยสายตาดุดัน

"คนสวย ไม่ชอบของร้านเราเหรอ"

หวัง กังเถี่ยบิดคอไปมาเบาๆ เสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บทำเอาเคทลินตกใจจนเหงื่อกาฬซึม

"กะ...ก็ได้ค่ะ งั้นฉันจะลองชิมดูสักนิดนะคะ"

"โอเค เชิญเลย"

หวัง กังเถี่ยจ้องหน้าเคทลินตาไม่กะพริบ

"เถี่ยเถี่ย ทำไมเสียมารยาทแบบนั้น" เสียงของโม่เฉินดังแว่วออกมาจากห้องครัว

"พี่ใหญ่ ก็เธอ..."

"กลับไปทำงาน"

"รับทราบ!"

เคทลินใช้มีดตัดเต้าหู้เหม็นออกมาเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วหลับตาหยิบเข้าปาก

เธอถึงกับไม่กล้าออกแรงเคี้ยวด้วยซ้ำ

ทว่า แม้จมูกจะได้กลิ่นเหม็นตลบอบอวลจนทนแทบไม่ไหว แต่ทันทีที่เต้าหู้แห้งเหม็นซึ่งชุ่มไปด้วยน้ำซอสสัมผัสโดนตุ่มรับรส

เคทลินกลับรู้สึกว่ามันหอมอร่อยอย่างมหาศาล

รสชาติพิลึกแท้ๆ

เคทลินตัดเต้าหู้เหม็นออกมาอีกชิ้นด้วยความประหลาดใจ

จากนั้นก็ตัดไปอีกครึ่งก้อน

ตามด้วยตัดอีกสองในสามก้อน

ก่อนจะยัดทั้งก้อนเข้าปากไปเต็มๆ คำ

"โอ้ มาย ก็อด!"