ตอนที่ 69 หวัง กังเถี่ย กินซุปไก่

เคทลินกรีดร้องอยู่ในใจ

นับตั้งแต่เริ่มทำงานคัดเลือกร้านให้กับมิชลินไกด์สีแดง เธอได้ลิ้มลองอาหารเลิศรสจากภัตตาคารชั้นยอดมาแล้วนับไม่ถ้วน

แต่กลับไม่เคยแตะต้องอาหารแผงลอยริมทางเลยสักครั้ง

มิหนำซ้ำยังเป็นประเภทที่มีกลิ่นเหม็นที่สุดในบรรดาอาหารริมทางพวกนี้ด้วย

และในบรรดาของที่มีกลิ่นเหม็นที่สุดนั้น เมนูนี้กลับหอมหวลที่สุด

เพื่อรักษาความสง่างามไว้ เคทลินจึงใช้มือปิดปากเล็ก ๆ ของตัวเองไว้แน่น กลัวเหลือเกินว่าจะมีใครมาเห็นสภาพการกินอันน่าเกลียดนี้เข้า

ทว่าเจ้าอ้วนสตีฟและพวกคนไร้บ้านต่างไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเธอเลย เมื่ออยู่ต่อหน้าของอร่อย สาวงามก็ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

หลังจากกินเต้าหู้เหม็นหมดไปหนึ่งกล่อง เคทลินก็ฉีดสเปรย์ดับกลิ่นปากเข้าไปสองสามที ก่อนจะหิ้วกระเป๋าใบเล็กเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลัง

"คนนอกห้ามเข้า"

หวัง กังเถี่ย โบกมือใหญ่โตขวางเธอเอาไว้

เคทลินเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า "คือว่า ฉันรู้จักกับเถ้าแก่พวกคุณค่ะ อยากจะคุยกับเขาสักสองสามคำ"

"มีเรื่องอะไรฝากฉันบอกต่อได้เลย ลูกพี่ฉันกำลังทำกับข้าวอยู่ ยุ่งมาก" หวัง กังเถี่ย พูดตัดบทอย่างไม่ประสีประสา

"เอ่อ ฉันอยากจะชวนเขาไปกินข้าวด้วยกันตามลำพังน่ะค่ะ"

เดิมทีเคทลินตั้งใจจะบอกเรื่องที่เธอเป็นผู้ประเมินของมิชลินให้โม่เฉินฟังเป็นการส่วนตัว ตอนนี้เธอเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าหลงจือเว่ยมีโอกาสชนะร้านนุสเรตได้

หวัง กังเถี่ย ส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ไปหรอก ลูกพี่ฉันไม่ได้สนใจผู้หญิงเท่าไหร่"

"คะ?"

เคทลินชะงักไปครู่หนึ่ง คิดว่าอีกฝ่ายคงเข้าใจอะไรผิดไปแน่ ๆ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

"เอาเถอะค่ะ งั้นไว้คราวหน้าฉันค่อยมาใหม่"

ตึก ตึก ตึก เคทลินเดินกุมท้องก้าวเท้าบนส้นสูงเดินออกจากร้านไป

เธอตั้งใจว่าจะแวะมาอีกสักสองสามรอบ เพื่อเขียนรายงานการประเมินที่รัดกุมและเป็นธรรม ให้หลงจือเว่ยได้แข่งขันกับร้านนุสเรตอย่างยุติธรรม

โม่เฉินยกมือปาดเหงื่อพลางโผล่หน้าออกมาจากครัว

"เถี่ยเถี่ย เมื่อกี้คุยกับใครน่ะ"

"ไม่มีอะไรหรอก สาวสวยคนหนึ่ง ฉันไล่ไปให้แล้วล่ะ" หวัง กังเถี่ย ยิ้มแฉ่ง

"ไอ้บ้าเอ๊ย นี่แกไล่คนที่ห้าไปแล้วนะโว้ย!" โม่เฉินสบถอย่างโมโห

หวัง กังเถี่ย ทำหน้าน้อยใจ "ก็ลูกพี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่าห้ามให้ใครเข้ามาในครัวน่ะ?"

"แต่ถ้าเป็นสาวสวย อย่างน้อยก็ขอเบอร์โทรไว้สิวะ!!" โม่เฉินด่ากลับ

"อ๋อ!"

เมื่อเคทลินเดินออกมาจากร้านหลงจือเว่ย เธอก็มุ่งหน้าไปที่ห้องพักผู้ป่วยเพื่อเยี่ยมถังหยวนหมิงผู้เป็นพ่อสามี

เธอพบว่าหลังจากได้ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมช่วยฟื้นฟูร่างกาย สีหน้าของชายชราก็ดูเปล่งปลั่งขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งยังพูดจาได้คล่องแคล่วขึ้นมาก

"ลูกสะใภ้ มานี่สิ" ถังหยวนหมิงกวักมือเรียกเคทลิน

"คุณพ่อ รู้สึกดีขึ้นบ้างไหมคะ"

"อืม ดีขึ้นมากเลย ต้องขอบคุณซุปไก่ใส่โสมของเสี่ยวโม่กับหมอแผนจีนอาวุโสทั้งสองท่านที่ช่วยปรับสมดุลร่างกายให้นั่นแหละ"

"ดีจังเลยค่ะ"

"จริงสิ เธอทำงานให้มิชลินไกด์สีแดงอยู่ไม่ใช่เหรอ พอจะช่วยดันร้านอาหารของประเทศหลงเราบ้างได้ไหม"

ถังหยวนหมิงยังไม่รู้เรื่องที่บัฟเฟตต์ได้แนะนำร้านหลงจือเว่ยให้กับมิชลินไปแล้ว

เขารู้สึกว่าครั้งนี้ตนเองติดหนี้บุญคุณเจ้าหนุ่มโม่เฉินก้อนโต จนไม่รู้ว่าจะตอบแทนอย่างไรดี

เงินเพียงไม่กี่แสนกลับช่วยดึงชีวิตเขากลับมาจากความตายได้ แถมยังเกิดขึ้นหลังจากที่โรงพยาบาลออกหนังสือแจ้งภาวะวิกฤตขั้นวิกฤตแล้วด้วย บุญคุณครั้งนี้ช่างใหญ่หลวงนัก

ถังหยวนหมิงตั้งใจไว้ว่าพอร่างกายหายดีเป็นปลิดทิ้งเมื่อไร จะต้องกลับไปหาเสี่ยวโม่ที่ร้านหลงจือเว่ยเพื่อตอบแทนบุญคุณให้ได้

เคทลินพยักหน้ารับ "คุณพ่อวางใจเถอะค่ะ หนูจะพยายามช่วยร้านหลงจือเว่ยอย่างเต็มที่แน่นอน"

"ดีแล้วล่ะ แต่ก็ต้องให้เป็นไปตามความถูกต้องและยุติธรรมด้วยนะ ขอแค่ให้โอกาสพวกเขาได้มีสิทธิ์เข้าร่วมคัดเลือกก็พอ พ่อเชื่อมั่นในรสชาติอาหารของประเทศหลงเราอยู่แล้ว"

"ได้ค่ะคุณพ่อ"

ทันทีที่เคทลินเดินพ้นประตูโรงพยาบาลออกมา ซายีจากร้านนุสเรตก็ยืนดักรออยู่ตรงทางเข้าแล้ว

"สวัสดีค่ะ คุณเคทลิน"

"คุณคือ...?"

"เราไปหาที่อื่นคุยกันดีกว่าค่ะ"

ภายในร้านน้ำชาสไตล์ประเทศหลงอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง ซายีจ้องมองเคทลินพลางเอ่ยขึ้นว่า

"คุณเคทลินคะ คุณคิดจริง ๆ หรือคะว่าร้านอาหารจีนเล็ก ๆ ร้านนั้น จะมีคุณสมบัติพอที่จะมาเทียบชั้นแข่งขันกับร้านนุสเรตของเราได้"

เคทลินเข้าใจได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ดูท่าคนพวกนี้คงจะแอบจับตาดูเธอมานานแล้ว

"คุณผู้หญิงคะ ฉันคิดว่าความอร่อยของอาหาร มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับขนาดของร้านหรอกค่ะ"

ซายีพยักหน้ารับโดยไม่แสดงความเห็นด้วยหรือคัดค้าน

"ไม่ผิดค่ะ แต่ฉันอยากจะบอกว่า ยิ่งร้านอาหารมีขนาดใหญ่มากเท่าไร ผลประโยชน์ที่สร้างได้มันก็ยิ่งมหาศาลตามไปด้วยนะคะ"

"หากแหล่งมั่วสุมของคนไร้บ้านอย่างหลงจือเว่ยได้ลงมิชลินไกด์ เกรงว่าคงจะเป็นการทำลายชื่อเสียงของพวกคุณด้วยเหมือนกันนะคะ"

ซายีเน้นเสียงหนักตรงคำว่าผลประโยชน์

เคทลินเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที

มิชลินไกด์สีแดงฉบับนี้ ในย่านแมนฮัตตันมีเพียงร้านนุสเรตกับหลงจือเว่ยที่เป็นคู่แข่งกัน

เห็นได้ชัดว่าเชฟโรยเกลือผู้ร่ำรวยและมีอิทธิพลมุ่งมั่นที่จะคว้าโอกาสนี้มาให้ได้ เมื่อเทียบกันแล้ว ข้อเสนอที่หลงจือเว่ยจะหยิบยื่นให้ได้นั้นน้อยกว่ามาก

หากชื่อเสียงและรสชาติทัดเทียมกัน ผู้ประเมินทุกคนย่อมเลือกร้านนุสเรต

แต่ปัญหาก็คือ รสชาติและชื่อเสียงของทั้งสองร้านไม่ได้ทัดเทียมกันเลย

เมื่อเห็นเคทลินนิ่งเงียบ ซายีก็เริ่มวางข้อเสนอ

พวงกุญแจหนึ่งพวง เช็คหนึ่งใบ

รถ บ้าน เงิน

"คุณเคทลินคะ เรารู้ว่าสามีของคุณรวยมาก แต่เท่าที่ฉันรู้ ตามสัญญาก่อนสมรส คุณไม่มีสิทธิ์แตะต้องเงินของตระกูลถังมากนัก"

"ถึงแม้คุณจะได้ใช้ชีวิตอย่างหรูหราสุขสบาย แต่คนในครอบครัวของคุณล่ะคะ"

คำพูดของซายีแทงใจดำเคทลินเข้าอย่างจัง

แม้เธอจะมีชีวิตที่หรูหรา ทว่าพ่อแม่และพี่น้องอีกหลายคนของเธอยังคงอาศัยอยู่ที่บ้านเกิดในเม็กซิโก

เคทลินอยากช่วยให้ครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่ถังสื่อฟางผู้เฉียบแหลมกลับทำให้เธอเบิกเงินเกินกว่าค่าใช้จ่ายส่วนตัวได้ยากเหลือเกิน

เมื่อเห็นเคทลินนิ่งเงียบไป ซายีจึงเพิ่มข้อเสนอเข้าไปอีก

"เท่าที่พวกเราทราบ คุณมีพี่น้องหกคน และทุกคนยังไม่ได้สัญชาติมี่กั๋ว"

"ถ้าเรื่องนี้เราตกลงกันได้ ทางเราจะรับผิดชอบเรื่องงานในมี่กั๋วให้พวกเขา และจะช่วยให้ได้สัญชาติมี่กั๋วภายในห้าปีค่ะ"

เคทลินยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง ปัญหาที่ถังสื่อฟางไม่เคยคิดจะแก้ให้เธอ ทางร้านนุสเรตกลับรับปากว่าจะจัดการให้

"ตกลง ฉันยอมรับข้อเสนอ"

ยามค่ำคืน

หลงจือเว่ยปิดร้านแล้ว โม่เฉินกับหวัง กังเถี่ยกำลังช่วยกันเก็บกวาดจานชามอยู่ในร้าน

ช่วงสองสามวันนี้โม่เฉินกำลังอารมณ์ดีอย่างยิ่ง ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมระดับเทพ บวกกับระดับยอดเยี่ยมอีกไม่กี่โถ ขายไปได้เงินมากกว่าหนึ่งแสนดอลลาร์ในพริบตา

แผนการซื้อบ้านที่เดิมทีตั้งเป้าไว้ในอีกหนึ่งปี ตอนนี้ใกล้จะได้นำมาเริ่มทำจริงแล้ว

หวัง กังเถี่ยเองก็ลำพองใจไม่แพ้กัน ในลีกฤดูร้อนเธอโชว์ฟอร์มถล่มคู่แข่งราบคาบ และได้รับการตอบรับเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียในนิวยอร์กเรียบร้อยแล้ว

ขอเพียงสร้างชื่อใน WNCAA ได้ เธอก็จะสามารถเข้าร่วมการดราฟต์ตัวของ WNBA ได้แล้ว

"พี่ใหญ่ ติดตามพี่นี่ดวงดีขึ้นจริง ๆ ด้วย!"

โม่เฉินยิ้มบาง ๆ พลางยกซุปไก่อีกโถหนึ่งออกมาจากครัว

ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมระดับเทพยังเหลืออีกสองที่ โม่เฉินตั้งใจจะยกโถนี้ให้หวัง กังเถี่ย

"เถี่ยเถี่ย เธอต้องรับปากพี่เรื่องหนึ่งนะ"

"พี่ใหญ่ว่ามาได้เลย"

"พี่จะช่วยบำรุงร่างกายเธอให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นเพื่อไปลุย WNBA แต่เธอต้องเปลี่ยนสัญชาติกลับเป็นคนประเทศหลง เพื่อที่ในอนาคตจะได้เป็นตัวแทนทีมบาสเกตบอลหญิงของประเทศหลงเราไปแข่งโอลิมปิก"

"ไม่มีปัญหาเลยพี่ใหญ่ ย่าก็พูดกับฉันแบบนี้บ่อย ๆ เหมือนกัน!"

"ดี งั้นต่อไปนี้เธอก็คือเจ้าฉลามยักษ์แห่งประเทศหลง เป็นไอรอนแมนแห่งประเทศหลงแล้วนะ"

"ฮี่ ๆ ๆ"

ค่าจ้างของหวัง กังเถี่ยช่วงนี้คือไก่ตุ๋นโถไอน้ำระดับธรรมดาวันละหนึ่งโถ บวกกับเงินอีกหนึ่งพันดอลลาร์

เธอไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่านี่ก็คงเป็นซุปไก่ธรรมดา จึงยกโถขึ้นมาแล้วเริ่มกรอกเข้าปากทันที

อึก อึก อึก...