ตอนที่ 70 ร้านนุสเรตติดอันดับ

"เถี่ยเถี่ย ซุปนี่เขาไม่ได้ดื่มกันแบบนี้นะ..."

โม่เฉินยังพูดไม่ทันจบ ซุปทั้งหม้อก็เกลี้ยงถึงก้นเสียแล้ว

"ว้าว วันนี้ซุปเข้มข้นจังเลยค่ะ!"

"ลูกพี่ ฉันร้อนไปหมดแล้ว!"

หวัง กังเถี่ยวางหม้อเปล่าลงบนโต๊ะเสียงดังโครม

เธอลุกพรวดขึ้นมา ตบอกอันกว้างใหญ่ของตัวเอง แล้วหัวเราะเสียงแหลมประหลาดกึกก้องออกมาจากปากที่กว้างกว่าคนทั่วไปเท่าตัว

ภาพนี้ช่างดูห้าวหาญเปี่ยมพลัง โม่เฉินเกือบจะคิดว่าลิโป้กลับชาติมาเกิดแล้วเสียอีก

"อ๊ากกก!"

พรวด...

เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกจากจมูกของหวัง กังเถี่ยราวกับน้ำประปาสีแดงที่เปิดจากก๊อก

โม่เฉินเองก็ตกตะลึงจนตาค้าง

ตัวเขาเองก็จัดว่าวัยรุ่นแข็งแรงดีอยู่แล้ว พอดื่มซุปโสมชีผิ่นเยี่ยไปแค่คำเดียวยังเลือดกำเดาไหลอยู่หลายนาที

หวัง กังเถี่ยซดไปทั้งหม้อแบบนี้ จะไม่กลายเป็นตุ๊กตาล้มลุกกระอักเลือดตายเลยหรือไง

ยังดีที่เรื่องแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้น หลังจากเลือดกำเดาไหลไปครึ่งชั่วโมง หวัง กังเถี่ยก็หัวเราะแหะๆ

"ลูกพี่ ลูกพี่คนดีของฉัน!"

"ตอนนี้ฉันรู้สึกมีพลังล้นปรี่เลยค่ะ!"

"เช็ดพื้นเถอะ" โม่เฉินหัวเราะตาม

ซุปโสมไม่ได้มีเวทมนตร์อะไร สำหรับคนหนุ่มสาวที่ร่างกายกำยำแข็งแรงอยู่แล้ว ผลของมันไม่ได้มากมายขนาดนั้น

โม่เฉินแค่เห็นว่ากังเถี่ยทำงานให้เขามาตั้งนาน แถมช่วงนี้แข่งติดๆ กันจนเหนื่อยล้า จึงอยากช่วยให้เธอคลายความอ่อนเพลียลงบ้าง

แบบนี้ถือว่าไม่สูญเปล่า

เพราะหากฝึกฝนเถี่ยเถี่ยให้ดี ในอนาคตนอกจากจะเป็นบอดี้การ์ดได้แล้ว ยังช่วยสร้างชื่อเสียงให้ประเทศหลงในสนามโอลิมปิกได้อีกด้วย

หลังจากหวัง กังเถี่ยกลับบ้านไป โม่เฉินก็ปิดประตูร้าน

การสะสมแต้มบุญเป็นเรื่องของวาสนาที่ไม่อาจฝืนบังคับ อาชีพหลักของเขาคือพ่อครัว คงตระเวนไปตรวจรักษาโรคให้คนไปทั่วไม่ได้

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือเปิดร้านเล็กๆ นี้อย่างสบายใจ เก็บเงินซื้อบ้านหลังเล็กๆ ให้ได้ไวๆ จะได้ไม่ต้องนอนในร้านทุกวัน

จากนั้นก็รอรับภารกิจใหม่และสูตรอาหารใหม่จากคุณปู่

เช้าวันรุ่งขึ้น โม่เฉินลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากข้างนอก

ที่หน้าร้านนุสเรตฝั่งตรงข้าม มีคนมารวมตัวกันไม่น้อย ดูจากการแต่งกายแล้วล้วนเป็นชนชั้นสูงทั้งสิ้น

พอมองดูดีๆ บางคนในนั้นยังเป็นคนที่เห็นหน้าในทีวีบ่อยๆ เสียด้วย

ตอนนี้มีชายหญิงคู่หนึ่งขนาบข้างเชฟโรยเกลือให้อยู่ตรงกลาง ทั้งสามคนกำลังถ่ายรูปร่วมกันอย่างสนิทสนม

ชายหญิงคู่นี้คือสมาชิกวุฒิสภาประจำรัฐนิวยอร์กสองท่าน ล้วนเป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาในสังคม

"ฝั่งตรงข้ามเป็นอะไรกันน่ะ" โม่เฉินชะโงกหน้าออกไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

คนเหล่านั้นไม่แม้แต่จะเหลือบมองเจ้าของร้านเล็กๆ อย่างหลงจือเว่ยเลยสักนิด

โม่เฉินเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหน่อยถึงได้เข้าใจ ที่แท้พวกเขากำลังฉลองที่ร้านสาขานิวยอร์กของเชฟโรยเกลือได้รับการคัดเลือกให้อยู่ในมิชลินไกด์สีแดง

"เถ้าแก่ ขอเต้าหู้เหม็นที่หนึ่งครับ"

เหล่าเฝิงที่เป็นคนไร้บ้านวิ่งแจ้นมาแต่เช้า เขาเพิ่งได้รับเงินสงเคราะห์มาแปดร้อยกว่าดอลลาร์ เลยกะจะมาใช้ชีวิตหรูหราที่หลงจือเว่ยสักมื้อ

โม่เฉินรีบกลับไปทำเต้าหู้เหม็นให้เชื้อพระวงศ์ตกอับท่านนี้

ไม่นาน เหล่าเฝิงก็ถือกล่องเต้าหู้เหม็นเดินออกจากร้านหลงจือเว่ย

พอเห็นฝั่งตรงข้ามคึกคักขนาดนั้น เขาก็เดินเข้าไปมุงดูด้วย

เขาเปิดกล่องแล้วยืนกินเต้าหู้เหม็นไปพลางดูความคึกคักไปพลาง

"โอ้ เชี่ย! นี่มันกลิ่นบ้าอะไรกันเนี่ย"

วุฒิสมาชิกทั้งสองท่านรวมถึงชนชั้นสูงคนอื่นๆ ต่างพากันเอามือปิดจมูก

ทุกคนมองไปยังเหล่าเฝิงเป็นตาเดียวโดยไม่ได้นัดหมาย เพราะมีเพียงเขาคนเดียวที่แต่งตัวซอมซ่อที่สุดที่หน้าประตู

"มองอะไรกัน ไม่เคยเห็นเต้าหู้เหม็นหรือไง"

เหล่าเฝิงไม่ได้เห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เขายังก้มหน้าก้มตากินเต้าหู้เหม็นดูเรื่องสนุกต่อไป

เชฟโรยเกลือทนไม่ไหวอีกต่อไป เขามั่นใจว่าโม่เฉินต้องจงใจเรียกคนไร้บ้านมากินของเหม็นๆ แบบนี้เพื่อมาป่วนทำลายงานแน่ๆ

เต้าหู้เหม็นรสเลิศเมื่อเปิดกล่องแล้วมีรัศมีทำลายล้างถึงห้าร้อยเมตร เพียงพริบตาเดียว เหล่าชนชั้นสูงที่หน้าร้านนุสเรตก็ไม่มีกะจิตกะใจจะพูดคุยกันอีกต่อไป

เชฟโรยเกลือส่งสายตาไปข้างหลัง บริกรหนุ่มร่างกำยำสองคนก็ปรี่เข้ามาผลักเหล่าเฝิงจนล้มลงไปกองกับพื้น

เพราะเกรงใจวุฒิสมาชิกสองท่านที่อยู่ในงาน เชฟโรยเกลือจึงไม่กล้าใช้ความรุนแรงมากเกินไป ได้แต่สั่งให้บริกรหิ้วปีกเหล่าเฝิงลากออกไปให้พ้นๆ

ส่วนเหล่าเฝิงกลับไม่ได้ยี่หระอะไร เขาชี้หน้าด่ากราดพวกคนที่ใส่สูทผูกไทเหล่านั้น

"พวกสวะ! พวกแกที่คิดว่าตัวเองสูงส่งนักหนา ถ้าอยู่ในประเทศของข้า แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะได้สูดควันไอเสียรถของข้าด้วยซ้ำ!"

เมื่อเห็นลูกค้าประจำของตัวเองถูกรังแก โม่เฉินจึงรีบวิ่งออกมาขวางพวกบริกรไว้

"ปล่อยเขาลง"

บริกรไม่สนใจโม่เฉิน ยังคงลากตัวเหล่าเฝิงต่อไป

ทว่าข้อมือของทั้งสองกลับพลันปวดแปลบอย่างรุนแรง รู้สึกราวกับถูกคีมเหล็กหนีบเอาไว้แน่น

"โอ๊ย โอ๊ย..."

เมื่อเห็นท่วงท่าที่เฉียบขาดรวดเร็วของโม่เฉิน เชฟโรยเกลือก็หันไปหัวเราะกับสมาชิกสภาข้างๆ

"ดูสิครับ นั่นแหละเพื่อนบ้านชาวประเทศหลงผู้ป่าเถื่อนของผม เขาถนัดต้มขี้ให้คนไร้บ้านกิน ฮ่าๆๆ"

ทุกคนต่างพากันหัวเราะร่า สมาชิกสภาทั้งสองคนจึงเดินมาหยุดตรงหน้าโม่เฉิน

พวกเขารับผลประโยชน์จากเชฟโรยเกลือไปไม่น้อย ย่อมต้องออกหน้าแทนเป็นธรรมดา

"คุณผู้ชาย ผมมีเหตุผลอันสมควรที่จะสงสัยว่าคุณกำลังก่อความรุนแรงในที่สาธารณะ เดี๋ยวจะมีตำรวจมาเชิญตัวคุณไป"

สมาชิกสภาชายกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มเยาะ ไม่เห็นเจ้าของร้านเล็กๆ แบบโม่เฉินอยู่ในสายตาเลยสักนิด ยิ่งอีกฝ่ายเป็นคนหน้าตาเอเชียด้วยแล้ว

"พวกมันลงมือก่อนต่างหาก! พวกแกตาบอดกันหรือไง!" เหล่าเฝิงเถียงแทนโม่เฉิน

สมาชิกสภาหญิงผายมือออกอย่างไม่ยี่หระ "ขอโทษด้วยนะคะ สิ่งที่พวกเราเห็นมีแค่คุณแต่งตัวมอซอ ถือของส่งกลิ่นเหม็นมารบกวนความสงบเรียบร้อยของสาธารณะเท่านั้นค่ะ"

เหล่าเฝิงโกรธจนกัดฟันกรอด ในประเทศที่มีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขของเขา หากมีใครบังอาจพูดจาเช่นนี้กับเชื้อพระวงศ์ คงถูกจับขังคุกไปนานแล้ว

ทว่าเขาไม่อยากให้เจ้าของร้านต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย จึงยันตัวลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนีไปให้ไกล

เมื่อเห็นสภาพของเจ้าของร้านเล็กๆ กับคนไร้บ้าน ฝูงชนก็พากันหัวเราะเยาะขึ้นมาอีกระลอก

"ไสหัวไป อย่ามาขวางทาง"

ในขณะที่สมาชิกสภาทั้งสองกำลังออกหน้าแทนเชฟโรยเกลือ ด้านหลังของพวกเขาก็มีชายชราผมบลอนด์คนหนึ่งก้าวเท้าฉับๆ เดินตรงรี่เข้ามา

ต่งหวังมีเอกลักษณ์ในการเดินอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือชอบเดินเป็นเส้นตรง ใครขวางอยู่ข้างหน้าก็ผลักหมด

ไม่สนว่าแกจะเป็นผู้นำสภาหรือประธานาธิบดีของประเทศไหน

ชวนเป่าที่มีรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสันผลักสมาชิกสภาทั้งสองคนจนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นในคราวเดียว

ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะลุกขึ้นมาด้วยความโมโห พอเห็นใบหน้านั้นเข้า ความกล้าก็พลันหดหายไปในพริบตา

พูดตามตรง เมื่อก่อนพวกเขายังเป็นแค่ข้ารับใช้ตัวเล็กๆ ในพรรคของต่งหวัง ส่วนคนตรงหน้านี้คือผู้นำพรรคของพวกเขาเชียวนะ

"ทะ...ท่าน ท่านมาได้อย่างไรครับ" ทั้งสองคนพยุงตัวลุกขึ้นยืนตัวสั่นงันงก

"มากินเจียนปิ่งกั่วจึ แล้วพวกแกมาทำอะไรกันตรงนี้"

"เอ่อ พวกเรามาร่วมฉลองที่ร้านนุสเรตได้รับเลือกเข้ามิชลินน่ะครับ"

ชวนเป่าเหลือบมองร้านอาหารฝั่งตรงข้ามแล้วเบ้ปากขึ้นฟ้า

"เหอะ ขยะชัดๆ"

"อ้าว โม่ นึกไม่ถึงเลยนะว่านายจะมีวิชากังฟูกับเขาด้วย"

"ฮิๆ เร็วเข้าสิ"

"เร็วๆๆ วันนี้ฉันอยากกินเจียนปิ่งกั่วจึร้อนๆ สดใหม่จากเตา"

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ชวนเป่ากับโม่เฉินก็เดินคุยกันอย่างอารมณ์ดีเข้าไปในร้านหลงจือเว่ย

สมาชิกสภาทั้งสองคนหันมองหน้ากันไปมา แล้วหันไปมองเชฟโรยเกลือ

ทุกคนยืนอึ้ง มองดูบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่ดูเพี้ยนๆ คนนั้น เดินดุ่มๆ เข้าไปในร้านอาหารกลิ่นเหม็นอย่างบ้าๆ บอๆ

"ฮ่าๆ คนอย่างชวนเป่า ไปสถานที่พิลึกๆ แบบนั้นก็เป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว"

"เพื่อน แกกล้าพูดประโยคนี้ต่อหน้าเขาไหมล่ะ"

"แกคิดว่าฉันโง่หรือไง"

ชวนเป่าเดินเข้ามาในร้าน ลูบคลำโต๊ะเก้าอี้ไม้หนานมู่ พลางยกนิ้วโป้งให้อย่างถูกใจ

"ชั้นสูง นี่สิถึงจะเรียกว่าชั้นสูง ร้านตรงข้ามนั้นน่ะมันก็แค่พวกเศรษฐีใหม่ชัดๆ"

เขาหันไปมองเหล่าเฝิงที่โม่เฉินช่วยพยุงขึ้นมา

"พวกเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า"

"ไม่ครับ ท่านจำคนผิดแล้ว" เหล่าเฝิงหันหน้าหนีพร้อมกับส่ายหัว

ชวนเป่ายิ้มออกมา แล้วหันไปพูดกับโม่เฉิน "ลูกค้าที่ร้านนายนี่ ดูไม่ธรรมดากันสักคนเลยนะ"