ตอนที่ 71 เชฟโรยเกลือย้ายหนี

ทั้งสามคนนั่งกินเจียนปิ่งกั่วจึอยู่ในร้าน พลางคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย

ชวนเป่าชี้มือไปทางร้านนุสเรตฝั่งตรงข้าม "ได้ยินว่าร้านนั้นได้รับคัดเลือกให้ติดมิชลิน ตลกสิ้นดี บนถนนเส้นนี้มีแค่ร้านของนายเท่านั้นที่คู่ควรกับมิชลิน"

โม่เฉินยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ เป้าหมายผมไม่ได้อยู่ตรงนั้น"

"อืม มีความมุ่งมั่นดี" ชวนเป่ากับเหล่าเฝิงพยักหน้าพร้อมกัน

ชวนเป่ากินไปโยกหัวไปอย่างเอร็ดอร่อย พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

เขาถ่ายรูปเซลฟี่มุมกว้างในร้านของโม่เฉิน จากนั้นก็อัปโหลดลงบัญชีทวิตเตอร์ที่เพิ่งเปิดใหม่

สมกับเป็นอินฟลูเอนเซอร์ระดับท็อปของโลก เพียงพริบตาเดียวก็มีความคิดเห็นหลั่งไหลเข้ามานับร้อยข้อความ

"ว้าว เหล่าเท่อไปกินไอ้แป้งทอดนั่นอีกแล้ว"

"ต่งหวัง บนโลกนี้ยังมีอะไรที่คุณไม่รู้อีกไหมเนี่ย"

ชวนเป่าไม่คิดจะตอบกลับมุกแซวของชาวเน็ตจากทั่วโลก สำหรับเขาแล้ว คนที่คู่ควรจะคุยด้วยจริงๆ มีอยู่ไม่มากนัก

ทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นบัญชีผู้ใช้ที่มีเครื่องหมายติ๊กถูกสีฟ้าเข้ามาตอบข้อความหนึ่งว่า

"เฮ้ ท่านอดีตประธานาธิบดี คุณก็ชอบร้านหลงจือเว่ยเหมือนกันเหรอ"

ชวนเป่าเพ่งมองดูดีๆ คนที่ตอบกลับมาก็คือ วอร์เรน บัฟเฟตต์ นั่นเอง

เมื่อเป็นคนที่มีระดับเท่าเทียมกัน ชวนเป่าจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับบัฟเฟตต์ทันที

"ใช่แล้ว ผมชอบร้านนี้มาก โดยเฉพาะเจียนปิ่งกั่วจึ แล้วก็เจ้าหนุ่มโม่คนนี้ด้วย"

บัฟเฟตต์ตอบกลับ "ฮ่าๆ เหมือนกันเลย ร้านของเขาใกล้จะได้ลงมิชลินแล้วนะ"

ชวนเป่า "ไม่หรอก ร้านนุสเรตฝั่งตรงข้ามได้รับเลือกไปแล้ว ตลกชะมัด"

อีกด้านหนึ่ง บัฟเฟตต์ที่สวมแว่นสายตายาวอยู่เห็นข้อความตอบกลับของชวนเป่าแล้วก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

ร้านที่เขาแนะนำให้กับคู่มือปกแดงไปชัดๆ คือร้านหลงจือเว่ย แล้วทำไมสุดท้ายกลายเป็นร้านนุสเรตที่ได้รับคัดเลือกไปได้ล่ะ

"ลิซ ไปสืบเรื่องนี้ให้ฉันหน่อย"

"รับทราบค่ะบอส"

ผ่านไปไม่นาน ลิซก็เดินกลับมารายงาน

"บอสคะ ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วค่ะ การคัดเลือกร้านนุสเรตเป็นไปตามขั้นตอนปกติ กรรมการผู้ประเมินทั้งสามคนลงคะแนนเสียงเอกฉันท์ ส่วนร้านหลงจือเว่ยตกรอบค่ะ"

"เธอแน่ใจนะว่าปกติ" สีหน้าของบัฟเฟตต์เริ่มดูไม่ค่อยดี

"ปกติแค่ฉากหน้าค่ะ เบื้องหลังน่าจะมีเงื่อนงำแน่นอน"

"ไปสืบมาให้หมด"

เดิมทีบัฟเฟตต์ไม่ได้สนิทสนมกับโม่เฉินลึกซึ้งอะไรนัก การแนะนำร้านหลงจือเว่ยไปก็แค่เพราะตอนนั้นบรรยากาศการพูดคุยเป็นไปด้วยดี

ทว่าในยามนี้ เขากลับยิ่งให้ความสำคัญกับคนหนุ่มอย่างโม่เฉินมากขึ้นเรื่อยๆ

พ่อค้าย่อมไม่ยอมตื่นเช้าหากไม่มีผลประโยชน์ การที่ต่งหวังโปรดปรานร้านอาหารแห่งนี้เป็นพิเศษ ทำให้บัฟเฟตต์ต้องหันมาให้ความสนใจกับหลงจือเว่ยอย่างจริงจัง

สิ่งที่เขาให้ความสำคัญไม่ใช่เรื่องเงินทอง ต่อให้เอายอดขายของร้านหลงจือเว่ยหมื่นร้านมารวมกัน ก็ยังเทียบกับบริษัทของเขาเพียงแห่งเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ

สิ่งที่เขาแคร์ คือสายสัมพันธ์และคอนเนกชันในเรื่องนี้ต่างหาก

วงการนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยการห้ำหั่น แต่ขับเคลื่อนด้วยสายสัมพันธ์

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่มาจากประเทศหลง เช่าร้านของภรรยาซักเคอร์เบิร์ก แถมยังมีลูกค้าประจำระดับต่งหวัง เส้นสายที่สามารถเชื่อมโยงจากจุดนี้มีมากมายมหาศาลเหลือเกิน

ซายีแห่งร้านนุสเรตกับกรรมการมิชลินทั้งสามคนไม่ใช่สายลับมืออาชีพ ร่องรอยการเคลื่อนไหวของพวกเขาจึงถูกขุดคุ้ยออกมาได้อย่างรวดเร็ว

เลขาระดับลิซ หากส่งไปอยู่ประเทศเล็กๆ ก็มีความสามารถพอจะเป็นรัฐมนตรีได้สบายๆ

เพียงแค่ครึ่งวัน เธอก็นำรายงานฉบับละเอียดมายื่นให้ถึงมือบัฟเฟตต์

"อืม ดูเหมือนปัญหาจะอยู่ที่กรรมการทั้งสามคนสินะ โดยเฉพาะผู้หญิงคนสุดท้ายที่ชื่อเคทลิน ทั้งที่เคยไปร้านหลงจือเว่ยมาแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังรับเงินแล้วเลือกนุสเรต"

บัฟเฟตต์แค่นยิ้มเย็นชา ยกหูโทรศัพท์ต่อสายตรงถึงบรรณาธิการบริหารของคู่มือปกแดงทันที

ผลลัพธ์ออกมาอย่างรวดเร็ว กรรมการผู้ประเมินทั้งสามคนถูกไล่ออกทั้งหมด และอีกสามวันให้หลัง บรรณาธิการบริหารของคู่มือปกแดงจะเดินทางมาชิมอาหารที่ร้านหลงจือเว่ยด้วยตัวเอง

อัปเปอร์ทาวน์ แมนฮัตตัน

เคทลินเอนกายแช่อยู่ในอ่างจากุซซี ยื่นเท้าขาวเนียนข้างหนึ่งออกมาแกว่งเล่นไปมาอย่างสบายอารมณ์

ถังสื่อฟางกำลังยุ่งอยู่ข้างนอก ส่วนชายชรากับถังเสี่ยวเสี่ยวก็พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ในที่สุดเธอก็รู้สึกเสียทีว่าตนเองได้กลายเป็นนายหญิงตัวจริงของตระกูลมหาเศรษฐีแห่งนี้แล้ว

ตื๊ด... ตื๊ด...

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล..."

"เคทลินใช่ไหม คุณถูกไล่ออกแล้ว!"

"หา?"

ยังไม่ทันที่เธอจะได้สติ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกสาย

"ฮัลโหล?"

เสียงของซายีดังแว่วมา "คุณเคทลินคะ เมื่อกี้พวกเราเพิ่งได้รับข่าวว่า ร้านนุสเรตถูกเพิกถอนสถานะมิชลินแล้ว ตามข้อตกลง คุณจะต้องคืนของทุกอย่างกลับมา ไม่อย่างนั้นล่ะก็..."

"ฟังฉันอธิบายก่อนสิ!"

เพิ่งจะวางสายไป เสียงกริ่งก็ดังขึ้นมาอีก

"ฮัลโหล เคทลิน เธอรนหาที่ตายหรือไงวะ! พ่อฉันเพิ่งจะหายป่วย ไหว้วานให้เธอช่วยแนะนำร้านหลงจือเว่ย แต่ผลลัพธ์คือเธอเสือกรับเงินใต้โต๊ะมาเล่นตุกติกเนี่ยนะ? ไสหัวไปเลย หย่ากันเดี๋ยวนี้เลยโว้ย เธอไม่ได้อะไรติดตัวไปแม้แต่เซนต์เดียวแน่!"

เสียงเกรี้ยวกราดบันดาลโทสะของถังสื่อฟางดังลั่นมาจากปลายสาย

ในช่วงที่พ่อของเขาป่วย แม้เคทลินจะแวะไปดูแลอยู่สองสามครั้ง แต่ก็แค่ทักทายอยู่ห่าง ๆ เอาดอกไม้ไปวางสองสามช่อแล้วก็รีบเผ่นหนี

พ่อบ้านได้รายงานเรื่องพวกนี้ให้ถังสื่อฟางทราบหมดตั้งนานแล้ว

ถังสื่อฟางเอือมระอากับเธอมานานแล้วเช่นกัน อย่างไรเสียเขาก็มีเงินเหลือเฟือ แค่เปลี่ยนหาเมียสาวคนใหม่ก็สิ้นเรื่อง

หลังจากรับไปหลายสาย เคทลินก็คลานขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำด้วยใบหน้าเหม่อลอยไร้วิญญาณ

"เชิญคุณผู้หญิงครับ เรื่องหย่าจะมีทนายความเดินทางไปติดต่อดำเนินเรื่องให้ถึงที่"

พ่อบ้านมองดูเคทลินด้วยสีหน้านิ่งสงบ ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ

ร้านหลงจือเว่ย

โม่เฉินกำลังหลบมุมเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ ทันใดนั้นฝั่งตรงข้ามก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นมาอีกระลอก

ปรากฏภาพเชฟโรยเกลือกำลังถือไม้เบสบอล ไล่ทุบกระจกอย่างบ้าคลั่ง โต๊ะเก้าอี้ถูกเหวี่ยงปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?" โม่เฉินในฐานะไทยมุงผู้เสพเผือก ยื่นหัวออกไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พอเห็นหน้าเขา เชฟโรยเกลือก็ยิ่งโมโหจนควันออกหู เขากอดกรอบรูปกองโตแล้วเดินดุ่ม ๆ เข้ามา

"ไอ้น้อง นายชนะแล้ว!"

"นายเอาชนะฉันได้ด้วยการต้มขี้! ฉันไม่ทำแม่งแล้ว!"

เชฟโรยเกลือทำตัวราวกับคนเสียสติ เขายกกรอบรูปขึ้นมาแล้วพูดใส่หน้าโม่เฉินว่า

"นายมีชวนเป่าหนุนหลัง แล้วนายมีลูกค้าระดับคนดังพวกนี้ไหมล่ะ? ดูซะ นี่คือรูปคู่ของฉันกับเมสซี่ ส่วนนี่ลีโอนาร์โด และนี่ก็ริฮานน่า!"

"อิจฉาล่ะสิ ร้านพรรค์นายมันคู่ควรแค่กับพวกคนไร้บ้านแล้วก็คนป่าเถื่อนอย่างชวนเป่าเท่านั้นแหละ"

โม่เฉินมองดูเชฟโรยเกลือที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยง พลางพยักหน้ารับหงึก ๆ

"อ่า ใช่เลย ๆ ถูกต้องที่สุดครับ"

"แก..."

เชฟโรยเกลือโกรธจนแทบระเบิด แต่จะลงไม้ลงมือเขาก็สู้ไม่ได้ จะเทียบเบื้องหลังก็สู้ไม่ไหว ตอนนี้แม้แต่มิชลินที่อุตส่าห์ดิ้นรนแทบตายเพื่อให้ได้มาก็หลุดลอยไปแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ถูกปลดป้ายจนขายหน้าขนาดนี้ แถมยังเจอกระแสวิจารณ์ให้คะแนนต่ำเตี้ยเรี่ยดินบนโลกออนไลน์ เขาก็หมดทางทำมาหากินอยู่ที่นี่แล้ว

ทำได้เพียงย้ายออกจากนิวยอร์ก แล้วกลับไปเปิดร้านต่อที่อิสตันบูลของตัวเอง

เมื่อมองดูเชฟโรยเกลือที่กำลังเก็บข้าวของย้ายหนี โม่เฉินก็อดทอดถอนใจไม่ได้

ช่างตรงกับคำโบราณแท้ เห็นเขาสร้างตึกสูงตระหง่าน เห็นเขาจัดงานเลี้ยงต้อนรับแขกเหรื่อ และเห็นตึกของเขาถล่มลงมาต่อหน้าต่อตา

ดูท่าการทำธุรกิจร้านอาหาร ยังไงก็ต้องยกเรื่องรสชาติไว้เป็นอันดับแรก การโปรโมตปั่นกระแสอะไรนั่น สุดท้ายก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป

โม่เฉินยิ่งปักใจแน่วแน่ว่าจะไม่เปิดร้านสาขาเด็ดขาด

[เปิดใช้งานภารกิจต่อเนื่อง:]

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว

ภารกิจต่อเนื่องงั้นเหรอ? ภารกิจต่อเนื่องอะไรกัน?