ตอนที่ 72 รางวัลตามขั้นอันน่าดึงดูดใจ

มาอยู่มี่กั๋วหลายวันเข้า โม่เฉินก็เริ่มสังเกตเห็นว่าปู่ปรากฏตัวน้อยลงเรื่อย ๆ

ตอนนี้เสียงที่คุยกับเขาในหัว ส่วนใหญ่เป็นเสียงสังเคราะห์ของระบบ

ปู่จะปรากฏตัวก็ต่อเมื่อเป็นการถ่ายทอดเคล็ดวิชาฝีมือของตระกูลโม่ หรือไม่ก็นาน ๆ ทีเวลาที่เขาเอ่ยเรียก

ส่วนตอนประกาศภารกิจ ส่วนใหญ่จะเป็นระบบจัดการ

"อ้าว... ปู่กำลังจะไปสู่สุคติแล้วเหรอเนี่ย โธ่..."

"ผายลมสิ ปู่เอ็งตายไปตั้งนานแล้วโว้ย ตอนนี้กำลังยุ่งมาก ช่วงนี้ดวงความรักกำลังพุ่งแรงเลย ฮิ ๆ ๆ"

โม่เฉิน "..."

'ภารกิจต่อเนื่อง (ไม่จำกัดเวลา):'

'1. เสาะหาต้นน้ำตาน้ำพุภูเขาชั้นเลิศในมี่กั๋วให้พบหนึ่งแห่ง'

'รางวัลขั้นแรก: สือเฉวนต้าปู่ทัง (ซุปบำรุงกำลังสิบขนาน)'

'2. ขายสือเฉวนต้าปู่ทังให้ได้ห้าร้อยชาม'

'รางวัลขั้นที่สอง: ชาต้าหงเผาจากต้นแม่, ชาหลงจิ่งสิบแปดต้นหน้าที่ประทับเฉียนหลง, ชาไท่ผิงโหวขุยแห่งลิ่วไป่หลี่, ชาเจิ้งซานเสี่ยวจ่งจากถงมู่แห่งเขาอู่อี๋'

'3. ขายน้ำชาให้ได้ห้าร้อยกา'

'รางวัลขั้นที่สาม: ชุดอุปกรณ์ชงชาของลู่ยวี่ ปรมาจารย์แห่งชา'

'4. เอาชนะพิธีชงชาของประเทศโวในย่านแมนฮัตตัน'

'รางวัลรวมของภารกิจ: สไตล์การตกแต่งร้านแบบใหม่ ราชวงศ์ซ่ง (พร้อมภาพวาดและลายมือพู่กันจากบุคคลมีชื่อเสียง)'

"ภารกิจทีละขั้น รางวัลนี่อย่างเทพเลยแฮะ!"

"แต่ดูทรงแล้วคงทำสำเร็จไม่ง่ายเลยสักข้อ"

แค่ดูข้อสุดท้าย เอาชนะพิธีชงชาของประเทศโวในแมนฮัตตัน ภารกิจนี้ก็ยากเข็ญเหลือเกินแล้ว

พิธีชงชาของประเทศโวมีต้นกำเนิดมาจากราชวงศ์ถังของประเทศหลง โดยพระสงฆ์ที่ข้ามทะเลนำกลับไป และสืบทอดกันเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

แต่แม้จะมีต้นกำเนิดจากประเทศหลง ทว่าในสังคมยุคปัจจุบัน หลายประเทศโดยเฉพาะมี่กั๋ว กลับมองว่าพิธีชงชาเป็นวัฒนธรรมดั้งเดิมของประเทศโวไปเสียอย่างนั้น

ในมี่กั๋วมีโรงน้ำชาของประเทศหลงอยู่ไม่น้อยก็จริง แต่ร้านที่หรูหราและมีสไตล์ดั้งเดิม ส่วนใหญ่กลับเป็นคนจากประเทศโวเปิด

คนมี่กั๋วจำนวนมาก พอเอ่ยถึงพิธีชงชา ภาพที่นึกออกก็คือเกอิชาประเทศโวนั่งคุกเข่า โดยหารู้ไม่ว่าแม้แต่ท่านั่งนี้ พวกเขาก็เรียนไปจากประเทศหลงทั้งนั้น

กระทั่งในนิยายเรื่องโปรดของโม่เฉิน โทโมโกะที่กำลังชงชา ก็ยังสวมชุดกิโมโนของประเทศโวเลย

คำว่าพิธีชงชานี้ คนในประเทศแถบยุโรปและอเมริกาไม่น้อยต่างคิดว่ามีต้นกำเนิดมาจากประเทศโว

การที่วัฒนธรรมดั้งเดิมถูกคนอื่นเรียนรู้ไป แล้วนำไปใช้สืบต่อจนถึงปัจจุบัน เรื่องนี้ไม่น่ากลัวเลย

ที่น่ากลัวคือคนอื่นไม่ลืม แต่คนของตัวเองกลับลืมไปหมดแล้วต่างหาก

จะว่าไป โม่เฉินเองก็รู้สึกละอายใจ เพราะตนก็ไม่รู้เรื่องพิธีชงชาเหมือนกัน จึงเปิดอ่าน "คัมภีร์ชา" ของลู่ยวี่บนอินเทอร์เน็ต กะว่าจะศึกษาให้ละเอียดถี่ถ้วนสักหน่อย

ติ๊ด ๆ...

เสียงโทรศัพท์ดังรัวขึ้นมา

โม่เฉินเหลือบมอง ปรากฏว่าเป็นเบอร์ของเจนนี่

ทว่าเสียงที่ดังมาจากปลายสายกลับเป็นเสียงของคนแปลกหน้า

"ดีจริง ในที่สุดก็ติดต่อใครได้สักคน พวกเราโทรหาทุกเบอร์ในสมุดโทรศัพท์ของเธอแล้ว มีแค่เบอร์คุณเบอร์เดียวที่โทรติด"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ" โม่เฉินถาม

"เรื่องมันเป็นแบบนี้..."

ที่แท้เจนนี่อยู่บ้านคนเดียว แล้วเกิดอยากจะไปจับปลาตัวใหญ่ในทะเลสาบมาให้โม่เฉินด้วยตัวเอง แต่คนยังไม่ทันได้ขึ้นเรือ ก็ลื่นล้มกระแทกเข้ากับก้อนหินเสียก่อน

โม่เฉินรีบปิดร้านทันที แล้วขับรถเทสล่าโมเดลวายมือสามที่ซื้อมาในราคาสองหมื่นดอลลาร์ มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่เจนนี่พักรักษาตัวอยู่

เจนนี่ไม่มีครอบครัว ในสมุดโทรศัพท์ของเธอ คาดว่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่คงเหลือแค่โม่เฉินคนเดียวแล้ว

เขาซิ่งรถอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาสามชั่วโมงกว่า ๆ โม่เฉินก็มาถึงรอเชสเตอร์ที่อยู่ห่างจากนิวยอร์กไปกว่าห้าร้อยกิโลเมตร ระหว่างทางยังแวะชาร์จไฟไปรอบหนึ่งด้วย

พอเดินเข้าไปในโรงพยาบาล โม่เฉินถึงค่อยโล่งอก

สมกับที่เจนนี่เคยผ่านสมรภูมิรบมา ร่างกายของเธอยังแข็งแรงกว่าถังหยวนหมิงเสียอีก

อายุมากขนาดนี้แล้ว ล้มกระแทกก้อนหินเข้าไป แต่มีแค่ขาทั้งสองข้างหักเท่านั้น ไม่มีบาดแผลที่อันตรายถึงชีวิต

เธอยิ้มให้โม่เฉินอย่างเกรงใจ "พ่อหนุ่ม รบกวนเธอเข้าจนได้ พวกเขาถือวิสาสะโทรหาเธอตอนที่ฉันยังสลบอยู่น่ะ"

โม่เฉินรีบโบกมือ "ไม่เป็นไรเลยครับ มิตรภาพของเราล้ำค่าดั่งทองคำอยู่แล้วนี่ครับ"

หลังจากนั่งคุยเป็นเพื่อนเจนนี่อยู่พักหนึ่ง โม่เฉินก็ได้ความว่า ตอนที่เธอกำลังจะไปจับปลาให้เขา เผลอสะดุดล้มลงบนหินก้อนยักษ์ในหุบเขาเข้า

โม่เฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ฟาร์มของเจนนี่เขาเคยไปมาแล้ว มันอยู่ใกล้กับทะเลสาบออนแทรีโอมาก นอกจากบนภูเขาแล้ว ผืนดินล้วนอุดมสมบูรณ์ ไม่ยักจำได้ว่ามีหินยักษ์อะไร

พอคิดได้ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจว่าจะไปตรวจดูด้วยตัวเองสักรอบ

ขั้นแรกของภารกิจต่อเนื่องคือการตามหาตาน้ำพุ สภาพแวดล้อมธรรมชาติแถวบ้านเจนนี่ดีมาก ไม่แน่อาจจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้างก็ได้

โม่เฉินแบกเจนนี่ขึ้นหลัง แล้วเตรียมจะเดินออกไปนอกโรงพยาบาล

"หยุดก่อน คุณเป็นหลานของคนแก่เหรอครับ" หมอคนหนึ่งเอ่ยเรียกโม่เฉินด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

"ใช่ครับ"

"ทำแบบนี้ได้ยังไง ขาทั้งสองข้างของเธอหัก ขยับเขยื้อนไม่ได้ ผมแนะนำว่าควรนอนโรงพยาบาลสักระยะ"

"ไม่ต้องหรอกครับ พวกเรารักษาเองได้" โม่เฉินยิ้ม

"ไร้สาระ!"

โม่เฉินไม่สนใจ แบกเจนนี่เฒ่าขึ้นรถไปตรง ๆ

ไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมระดับเทพยังเหลือหม้อสุดท้าย แม้จะไม่ได้มีสรรพคุณเรื่องกระดูกหักมากนัก แต่นำมาให้คนแก่วัยหนึ่งร้อยสองปีทาน ก็มีประโยชน์มหาศาล

และถ้าภารกิจขั้นที่ 1 สำเร็จ สือเฉวียนต้าปู่ทังสูตรโบราณก็จะส่งผลดีอย่างยิ่งต่ออาการบวมของแขนขาหลังผ่าตัดกระดูกหัก

ขับรถกลับมาถึงฟาร์มเจนนี่ เมื่อเห็นเจนนี่เฒ่าผล็อยหลับไป โม่เฉินถึงได้ถือจอบกับพลั่วเดินออกไปนอกประตู

เขาเติมอาหารให้พวกสัตว์ก่อน สุนัขสองตัวก็วิ่งรี่เข้ามาทันที

อาจเป็นเพราะเคยเจอกันแล้วรอบหนึ่ง พวกมันจึงดูกระตือรือร้นและเป็นมิตรมาก

"โฮ่ง โฮ่งโฮ่ง! โฮ่ง!"

ดูจากท่าทางของพวกมัน เหมือนกำลังบอกให้โม่เฉินพาออกไปวิ่งเล่นข้างนอก

เขาเดินตามสุนัขสองตัวออกจากฟาร์ม จนมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง

คนงานเวลาไปจับปลาจะขับรถอ้อมไป ส่วนเจนนี่เฒ่าคงอยากจะเดินลัด จึงตกลงไปตรงนี้

ดินในหุบเขาก็นุ่มร่วนมาก โม่เฉินไม่พบหินก้อนใหญ่บนพื้นอย่างที่เจนนี่เฒ่าบอก

"โฮ่ง!"

"โฮ่งโฮ่งโฮ่ง!"

เห็นเพียงสุนัขสองตัววิ่งนำไปข้างหน้า คล้ายกับกระหายน้ำ พวกมันกำลังเลียดินชื้นแฉะตรงจุดหนึ่งอย่างเอร็ดอร่อยเพลิดเพลิน

โม่เฉินเดินเข้าไปดู ใต้ผืนดินมีหินก้อนใหญ่อยู่ก้อนหนึ่งจริง ๆ และมีน้ำซึมออกมาจากรอยแยกของหิน

โม่เฉินดีใจขึ้นมา ปรี่เข้าไปใช้จอบทุบหินก้อนใหญ่นั้นแตกออก ด้านล่างเป็นโพรงถ้ำ

เขาลองเลียชิมน้ำบนหินเล็กน้อย แล้วกะพริบตาปริบ ๆ

"ไม่จริงน่า ภารกิจขั้นที่ 1 มันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ แจกฟรีชัด ๆ?"

น้ำนี้หวานจับใจ สดชื่นเย็นฉ่ำ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันลึกซึ้งของประวัติศาสตร์ หากบอกว่าเป็นต้นกำเนิดของทะเลสาบออนแทรีโอก็เป็นไปได้อย่างยิ่ง!

เดินเลียบไปตามถ้ำหินปูนก็พบตำแหน่งของตาน้ำพุบนเขา โม่เฉินจึงทำภารกิจขั้นที่ 1 สำเร็จอย่างราบรื่น

ทว่าโม่เฉินก็พบว่า ภารกิจนี้นอกจากจะให้สูตรโบราณของสือเฉวียนต้าปู่ทังมาหนึ่งสูตรแล้ว ก็แทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย

เพราะภูมิประเทศของตาน้ำพุบนเขานี้ซับซ้อน ยากที่จะขนออกไปในปริมาณมาก หากคิดจะนำไปใช้ ก็ทำได้แค่อาศัยแรงคนแบกไปทีละถังเท่านั้น

ถ้าในอนาคตจะนำไปใช้ชงชา เกรงว่าหวัง กังเถี่ยคงมีงานให้เหนื่อยไม่น้อย

ยังดีที่ได้รับสือเฉวียนต้าปู่ทังเป็นรางวัลขั้น โม่เฉินจึงเตรียมจะไปเข้าครัวทำมาให้เจนนี่เฒ่าสักชาม

[เริ่มภารกิจขั้นที่ 2]

[สือเฉวียนต้าปู่ทัง ชามละ 188 ดอลลาร์]

[ต้องขายให้ได้ 500 ที่]

"กะแล้วเชียว เริ่มเพิ่มความยากแล้ว" โม่เฉินยิ้มอย่างจนใจ

เจ้าสือเฉวียนต้าปู่ทังนี่ไม่ใช่ของที่จะขายได้ง่าย ๆ ในมี่กั๋ว

เรื่องราคายังไม่ต้องพูดถึง รสชาติตามสูตรโบราณนั้นใกล้เคียงกับยาจีนมากกว่า

ถ้าเป็นคนมี่กั๋วที่ร่างกายแข็งแรงดี คงไม่มีใครอยู่ดีไม่ว่าดีมาซื้อยาจีนดื่มแน่ และถ้าขายเป็นยาจีน สมาคมการแพทย์ก็คงรีบมาเคาะประตูบ้านทันที

คิดจะขายให้ได้ 500 ที่ เกรงว่าจะยากไม่เบาเลยทีเดียว