ตอนที่ 73 ซุปสือเฉวนต้าปู่

[เสียงของปู่ดังแว่วเข้ามาในหูของโม่เฉินอย่างเอื่อยช้า:]

ซุปสือเฉวนต้าปู่มาจาก "ไท่ผิงฮุ่ยหมินเหอจี้จวี๋ฟาง" ซึ่งรวบรวมโดยหมอหลวงจำนวนมากในสมัยราชวงศ์ซ่ง และยังเป็นตำรับยาสมุนไพรสำเร็จรูปเล่มแรกที่จัดทำโดยทางการของประเทศเรา

ประกอบด้วยตัวยาสมุนไพรจีนสิบชนิด ได้แก่ โสม ปู๋หลิง ไป๋จู๋ ชะเอมเทศผัดน้ำผึ้ง ชวนฉยง ตังกุย ไป๋เสา สูตี้หวง หวงฉี และอบเชย

ผสานเข้ากับวัตถุดิบอีกหลายชนิด ทั้งเนื้อไก่สด เนื้อเป็ดสด เนื้อห่านสด หมึกกล้วย หน่อไม้ฤดูหนาว พุทราจีน และอื่น ๆ

ใช้ไฟแรงต้มให้เดือด จากนั้นเคี่ยวไฟอ่อนอย่างพิถีพิถัน ระยะเวลาขึ้นอยู่กับคุณภาพและปริมาณของตัวยาและวัตถุดิบ เคี่ยวจนกระทั่งได้น้ำซุปงวดข้นเกือบเหนียวจึงจะใช้ได้

บ่อยครั้งที่วัตถุดิบชั้นเลิศระดับชาววังจะต้องเคี่ยวข้ามคืน จนสุดท้ายเหลือน้ำซุปเข้มข้นเพียงแค่หนึ่งชามเท่านั้น

ซุปสือเฉวนต้าปู่ในสมัยโบราณยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า สือเฉวนต้าปู่เกา ก็เพราะน้ำซุปมีความเข้มข้นจนเมื่อปล่อยให้เย็นตัวลงจะจับตัวเป็นเนื้อเจลเหนียวข้น

ซุปสือเฉวนต้าปู่นับเป็นผลงานชิ้นเอกที่สะท้อนถึงศาสตร์ 'ยาและอาหารมีต้นกำเนิดเดียวกัน' หลอมรวมเป็นหนึ่งของประเทศหลงอย่างแท้จริง

ทว่าเนื่องจากต้องใช้ตัวยาสมุนไพรและวัตถุดิบแท้ชั้นเลิศ ทั้งยังเปลืองแรงเปลืองเวลา แถมสรรพคุณก็ไม่ได้เห็นผลในทันตา ในสังคมยุคปัจจุบันจึงแทบไม่มีซุปสือเฉวนต้าปู่สูตรแท้ดั้งเดิมหลงเหลืออยู่อีกแล้ว

เมื่อฟังปู่เล่าถึงขั้นตอนการทำและความรู้จากตำราโบราณ โม่เฉินก็ค่อย ๆ หลับตาลงแล้วทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งด้วยใจ

"เบบี้โม่ เธอทำของอร่อยอะไรอยู่อีกน่ะจ๊ะ"

หญิงชราตื่นขึ้นมาก็พบว่าฟ้ามืดแล้ว โม่เฉินกำลังง่วนอยู่กับการทำของลึกลับบางอย่างในครัวจนเกิดเสียงกึงกังไม่หยุด

"ตื่นแล้วเหรอครับ"

"กินบะหมี่ซานชีรองท้องไปก่อนนะครับ ผมทำซอสเต้าเจี้ยวไข่ไว้ให้แล้ว"

"เดี๋ยวผมจะให้เถี่ยเถี่ยเอาไก่ตุ๋นโถไอน้ำที่ตุ๋นเสร็จแล้วจากที่ร้านมาส่งให้"

โม่เฉินกำลังจดจ่ออยู่กับการเคี่ยวซุปสือเฉวนต้าปู่ จึงกดโทรศัพท์หาหวัง กังเถี่ย

จนกระทั่งเวลาสี่ทุ่มกว่า หวัง กังเถี่ยถึงรีบมาถึงฟาร์ม พร้อมกับยกหม้อไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมหม้อสุดท้ายที่ตุ๋นเสร็จแล้วเข้ามา

"ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้ วางหม้อไว้แล้วไปอุ่นหน่อยสิ"

"อือ..." หวัง กังเถี่ยตอบอย่างหมดเรี่ยวแรง

โม่เฉินเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง เห็นกังเถี่ยท่าทางหงอยเหงาดูเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง เขาไม่เคยเห็นเธอเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนเลย

"เป็นอะไรไปน่ะเถี่ยเถี่ย"

หวัง กังเถี่ยถอนหายใจ "เฮ้อ ช่วงนี้ตารางแข่งแน่นมากเลยค่ะ ต้องขึ้นเครื่องบินทุกวัน วันนี้แข่งกับมหาวิทยาลัยเคนทักกี ฉันโดนเขายำเละเลย แถมยังลงเล่นเต็มสี่ควอเตอร์ไม่ได้พักสักนาที เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"

โม่เฉินถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหวัง กังเถี่ยได้รับการตอบรับเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบียแล้ว และคู่แข่งในลีกฤดูร้อนล้วนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยทั้งสิ้น

ในระดับมัธยมปลายหวัง กังเถี่ยชนะร้อยครั้งร้อยครา ทว่าในลีกมหาวิทยาลัยนั้นเต็มไปด้วยเสือซ่อนมังกรหมอบ

หวัง กังเถี่ยพูดอย่างจนปัญญา "มีผู้ชายคนหนึ่ง ผ่าตัดแปลงเพศแล้วได้รับอนุญาตให้มาลงแข่งในลีกหญิงเฉยเลย พี่ว่ามันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย"

"เชี่ย ทำงี้ก็ได้เหรอ"

ช่วงนี้มีข่าวลือจริง ๆ ว่าลูกชายของนักบาสดาวดังคนหนึ่งแปลงเพศแล้วตั้งใจจะเข้าร่วมทีมบาสเกตบอลหญิง นึกไม่ถึงเลยว่าในลีกมหาวิทยาลัยจะมีคนชิงตัดหน้าทำไปก่อนแล้ว

"ทำไงดีล่ะพี่ ได้ยินว่าหมอนั่นจะลงดราฟต์ตัวด้วยนะ"

โม่เฉินตบหัวหวัง กังเถี่ยเบา ๆ "ไม่เป็นไร แกแค่ตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝีมือไป เรื่องบำรุงฟื้นฟูร่างกายเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง"

"อื้อ อื้อ!"

วัตถุดิบที่ได้จากภารกิจขั้นตอนนี้ น่าจะทำซุปสือเฉวนต้าปู่ได้ประมาณหกร้อยชุด

โม่เฉินตัดสินใจแบ่งออกมาหนึ่งร้อยชุดเพื่อนำมาบำรุงร่างกายของหวัง กังเถี่ยและคุณยายเจนนี่

ตามคำสอนในตำราโบราณ แม้ว่าจะเป็นซุปชนิดเดียวกัน แต่เพียงแค่ปรับสัดส่วนตัวยาสมุนไพรเล็กน้อย ทิศทางในการบำรุงร่างกายก็จะแตกต่างกันออกไป

ของคุณยายเจนนี่จะเน้นเสริมสร้างมวลกระดูกและสลายลิ่มเลือดลดบวม ส่วนของหวัง กังเถี่ยจะเน้นเสริมสร้างกล้ามเนื้อและบำรุงพละกำลัง

หลังจากเคี่ยวมาตลอดทั้งคืน ซุปสือเฉวนต้าปู่ที่มีสูตรตัวยาต่างกันสองชามก็เสร็จสมบูรณ์

พูดง่าย ๆ ก็คือ ชามของเจนนี่เป็นสูตรสำหรับคนชรา ส่วนของหวัง กังเถี่ยเป็นสูตรสำหรับคนหนุ่มสาว

เมื่อฝีมือของโม่เฉินพัฒนาขึ้น ข้อจำกัดของระบบก็ไม่ได้มีมากมายขนาดนั้นอีกแล้ว

ขอเพียงวัตถุดิบมีเพียงพอ เขาก็สามารถจัดสรรได้ตามใจชอบ

หม้อดินเผาขนาดใหญ่สองใบ สุดท้ายเคี่ยวออกมาได้น้ำซุปเพียงแค่สองชาม

หรือจะพูดให้ถูกคือ สิ่งนี้ไม่อาจเรียกว่าซุปได้แล้ว หากแต่เป็นเนื้อเจลข้นหนืดเกือบเป็นของแข็ง

ตลอดทั้งคืน โม่เฉินไม่ได้ใช้เตาแก๊สเลย แต่ตั้งเตาไฟไว้ด้านนอกแล้วใช้พัดโบกคอยคุมความแรงของไฟอยู่ตลอดเวลา

ในเวลานี้ ซุปสือเฉวนต้าปู่ทั้งสองชามใช้น้ำซุปหลักจากสัตว์ปีกสามชนิดและปลาหนึ่งชนิด เสริมด้วยหน่อไม้ฤดูหนาว พุทราจีน และต้นหอมที่ถูกเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลาย มีสีเหลืองอ่อนเป็นประกายสดใส

เมื่อใช้ช้อนตักขึ้นมา จะพบว่าน้ำซุปกึ่งโปร่งแสงกึ่งสีเหลืองอ่อนได้กลายสภาพคล้ายเยลลี่ไปนานแล้ว

เมื่อเทียบกับกลิ่นหอมเข้มข้นของไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสม ซุปสือเฉวนต้าปู่ตามกรรมวิธีโบราณจะมีกลิ่นและรสชาติของสมุนไพรเป็นตัวชูโรง

"คุณพระช่วย พ่อหนุ่ม ตอนนี้เธอดูเหมือนพ่อมดเลยนะ"

เจนนี่นอนคว่ำอยู่บนหลังของหวัง กังเถี่ย รู้สึกราวกับว่าลานบ้านของตนได้กลายเป็นลานสมุนไพรจีนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นพืชพรรณนานาชนิด

ส่วนโม่เฉินถือพัดเก่าๆ ผืนหนึ่ง ใบหน้าเปรอะเปื้อนเขม่าดำไปหมด

"เร็วเข้า รีบดื่มตอนยังร้อนๆ ครับ"

เมื่อเห็นซุปสีทองที่มีเนื้อสัมผัสเหมือนเยลลี่ เจนนี่และหวัง กังเถี่ยต่างก็รู้สึกเจริญอาหาร พากันยกซดดังอึกๆ

"หวา อันนี้ไม่อร่อยเท่าไก่ตุ๋นโถไอน้ำเลย" หวัง กังเถี่ยเบ้ปาก

ทว่าเจนนี่กลับมีสีหน้าเปี่ยมสุข

"อืม นี่แหละรสชาติของประเทศหลง ฉันชอบรสชาติแบบนี้เหลือเกิน"

รสหวานชุ่มคอของสมุนไพรผสานกับน้ำซุปแสนกลมกล่อม หวานแต่ไม่ขม สดใหม่แต่ไม่เค็ม ทั้งสองเกื้อหนุนกันอย่างลงตัว

แม้จะเทียบเรื่องรสชาติกับซุปไก่ล้วนๆ ไม่ได้ แต่ในบรรดาอาหารตุ๋นยาจีน รสชาติของซุปสือเฉวนต้าปู่นับว่าเป็นชั้นเลิศแล้ว

เด็กๆ มักทนรสขมไม่ได้ จึงมีอาการต่อต้านรสชาติของซุปนี้อยู่บ้าง

แต่เจนนี่ที่ผ่านชีวิตมากว่าหนึ่งร้อยปีกลับหลงรักรสชาติแท้จริงอันไหลรินผ่านกาลเวลาอันยาวนานนี้

"เอ๊ะ ทำไมหนูถึงไม่มีเลือดกำเดาไหลล่ะเนี่ย" หวัง กังเถี่ยก้มมองดูตัวเองอย่างประหลาดใจ

โม่เฉินยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่ต้องรีบ อาหารยาจีนของเราเน้นการบำรุงทีละขั้นทีละตอน ช่วยส่งเสริมร่างกาย ไม่ใช่เปลี่ยนร่างกายแบบฉับพลันครับ"

"อ๋อ!"

การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของหวัง กังเถี่ยจะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ช่วงเวลานี้จึงเหมาะพอดีที่จะให้เธอฟื้นฟูร่างกายไปพร้อมกับเจนนี่

โม่เฉินอยู่เป็นเพื่อนพวกเธอที่นี่สองสามวัน ก่อนจะกลับมาที่ร้านหลงจือเว่ยเพียงลำพัง

ทันทีที่มาถึงหน้าร้าน โม่เฉินก็พบว่าลิซ เลขานุการของบัฟเฟตต์ กำลังยืนรออยู่หน้าประตูพร้อมกับหญิงท้วมคนหนึ่ง

"สวัสดีครับ พี่ลิซ มาเช้าจังเลยนะครับ" โม่เฉินเอ่ยทักทาย

ลิซมีสีหน้ายินดี ยิ้มให้โม่เฉินอย่างมีเลศนัย

"มานี่สิ ฉันจะขอแนะนำให้รู้จักอย่างเป็นทางการ นี่คือมาดามเบอร์ธา บรรณาธิการบริหารของมิชลินไกด์สีแดงค่ะ"

"สวัสดีครับคุณผู้หญิง" โม่เฉินยื่นมือออกไป

"สวัสดีจ้ะ พ่อหนุ่มรูปหล่อ" เบอร์ธาโน้มตัวลงมาหอมแก้มโม่เฉินฟอดหนึ่ง

ทั้งสามคนเดินเข้ามาในร้านหลงจือเว่ย การตกแต่งร้านใหม่ในสไตล์ราชวงศ์ถังทำให้ลิซและเบอร์ธารู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง

"นึกไม่ถึงเลยว่าข้างในจะมีบรรยากาศแปลกตาขนาดนี้ พ่อหนุ่ม ฉันถูกชะตากับร้านของเธอแล้วสิ"

"ขอบคุณครับ"

ที่โต๊ะอาหาร มาดามเบอร์ธาไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เธอหยิบเมนูขึ้นมาเริ่มสั่งอาหารทันที

หากพูดถึงเรื่องนักกิน สตีฟนับว่าเก่งกาจมาก แต่หากพูดถึงการตระเวนกินของหรูระดับพรีเมียม สุภาพสตรีท่านนี้เหนือกว่าสตีฟมากโข

ทว่าเมนูอาหารสุดประหลาดนั้นกลับทำให้มาดามเบอร์ธาผู้เจนจัดในร้านอาหารระดับหรูถึงกับอึ้งไปเลย

"พ่อหนุ่ม เมนูนี้ปรมาจารย์ท่านไหนเป็นคนวาดงั้นเหรอจ๊ะ"

เมนูเล่มนี้นอกจากตัวหนังสือจะอ่านไม่รู้เรื่องแล้ว ภาพวาดไก่เขี่ยพวกนั้นยังทำให้ผู้คนประทับใจจนลืมไม่ลงอีกต่างหาก

"แค่กๆ..."

โม่เฉินรู้สึกกระดากอายเล็กน้อยขณะแนะนำอาหารแต่ละจานให้เบอร์ธากับลิซฟังทีละอย่าง

หลังจากฟังชื่ออาหารจบ เบอร์ธาก็ยังคงท่าทีสง่างาม พยักหน้ารับราวกับเข้าใจเป็นอย่างดี

แต่ในใจกลับแอบอุทานคำว่าเชี่ยเอ๊ยออกมา

ทำยังไงดี ของบนเมนูนั่นเธอไม่เคยกินเลยสักอย่าง

ในฐานะบรรณาธิการบริหารของมิชลิน นี่มันจะขายหน้าเกินไปไหมเนี่ย