ตอนที่ 74 สามคุณชายสายฮาร์ดคอร์

"รบกวนรอสักครู่นะคะ พวกเราขอพักสักหน่อย เดี๋ยวค่อยสั่งค่ะ"

ลิซผู้ช่ำชองการอ่านสีหน้าท่าทางสังเกตเห็นความกระอักกระอ่วนของเบอร์ธา จึงเอ่ยขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดี

โม่เฉินพยักหน้ารับแล้วเดินกลับเข้าครัวหลังร้าน

ขณะที่เบอร์ธากำลังลังเลว่าจะสั่งอะไรดี หน้าร้านก็มีคนสามคนก้าวฉับ ๆ เดินเข้ามา

สตีฟ ดูแรนต์ เหล่าเฝิง

สามคุณชายสายฮาร์ดคอร์

ทั้งสามคนเข้ามาถึงก็สั่งอาหารอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานโม่เฉินก็ยกอาหารออกมาเสิร์ฟให้พวกเขา

เบอร์ธาเอามือไพล่หลัง เดินวนตรวจตราในร้านรอบหนึ่งราวกับนายพลกำลังตรวจพล

เธอเดินตรงไปที่โต๊ะของเหล่าเฝิงผู้เป็นคนไร้บ้านก่อนเป็นคนแรก

"คุณคะ คุณสั่งอะไรมาทานเหรอคะ อร่อยไหม"

แม้เหล่าเฝิงจะสวมเสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง แต่กลับตอบอย่างสุภาพอ่อนโยน "คุณผู้หญิงครับ ผมสั่งหลัวซือเฝิ่น หอมมากเลยล่ะครับ อยากจะเลี้ยงคุณสักชามอยู่เหมือนกัน แต่เงินผมมีไม่ค่อยพอ ต้องขออภัยด้วยนะครับ"

เบอร์ธาพยักหน้า นึกไม่ถึงเลยว่าในร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้ แม้แต่คนไร้บ้านยังมีสง่าราศีถึงเพียงนี้

ทว่าของที่เขากินอยู่นั้น กลิ่นของมันช่างยากจะบรรยายจริง ๆ

ด้วยภูมิความรู้ของเบอร์ธา เธอได้กลิ่นหน่อไม้ดองของประเทศหลงลอยออกมา ซึ่งเป็นหนึ่งในต้นตอของกลิ่นเหม็นนั้น

ส่วนกลิ่นอื่น ๆ ชั่วขณะนี้เธอดมไม่ออก และก็ไม่อยากจะทำความเข้าใจด้วย

เธอเดินต่อไปข้าง ๆ สตีฟ

"คุณคะ ขอถามหน่อยว่าคุณกำลังทานอะไรอยู่เหรอคะ" พูดพลางเบอร์ธาก็เอามือปิดจมูกไปโดยไม่รู้ตัว

สตีฟพอเห็นเธอเอามือปิดจมูกก็ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ทันที

ดูถูกของกินเล่นประเทศหลงของพวกเราเรอะ

"ที่กูกินอยู่นี่คืออึนางฟ้าเว้ย แฟชั่นใหม่ล่าสุดของวอลล์สตรีท หอมฉุยเลยล่ะ เอาสักหน่อยไหม เอิ๊ก~~"

เจ้าอ้วนอ้าปากกว้าง เรอเสียงดังสนั่นใส่หน้าเบอร์ธาเต็ม ๆ

หญิงชราตกใจจนต้องรีบถอยฉากออกมา แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าดูแรนต์

"คุณคะ..."

ยังไม่ทันพูดจบ หญิงชราก็ต้องเดินคอตกกลับไป

เพราะพ่อหนุ่มร่างสูงใหญ่คนนั้น มือข้างหนึ่งกำลังสาวหลัวซือเฝิ่นเข้าปาก ส่วนมืออีกข้างกำลังบี้เต้าหู้เหม็นให้แหลกแล้วยัดใส่ปาก

แถมพอยังไม่สะใจ ยังเอามือปาดเข้าที่ใบหน้าตัวเองอีกปื้นหนึ่ง

เบอร์ธาซอยเท้ากึ่งวิ่งกลับมาที่โต๊ะตัวเองทันที

"คุณผู้หญิงคิดออกหรือยังคะว่าจะสั่งอะไร" ลิซเอ่ยถาม

"ฉัน..."

ในฐานะบรรณาธิการบริหารของมิชลิน เบอร์ธาเคยไปร้านอาหารหรูหราระดับสูงมาแล้วเกือบร้อยละแปดสิบของโลกใบนี้

แต่ไม่เคยมีร้านไหนเหมือนกับหลงจือเว่ยเลย ที่ประหลาดพิลึกพิลั่นไปหมดตั้งแต่อาหารยันลูกค้า

ทว่าร้านนี้เพื่อนเก่าอย่างบัฟเฟตต์ก็เชียร์สุดตัว อุตส่าห์มาถึงที่แล้วจะให้หันหลังกลับไปเฉย ๆ ก็ใช่ที่

เบอร์ธาดูอยู่นานจึงตัดสินใจสั่งปลาทอดมาหนึ่งที่ ส่วนลิซสั่งเซตตีนไก่

ไม่นานนัก โม่เฉินก็นำอาหารของพวกเธอมาเสิร์ฟ

"อืม กล่องใส่อาหารประณีตดีนะ" เบอร์ธามองตีนไก่ของลิซแล้วพยักหน้า

เบอร์ธารู้ว่าสิ่งที่ลิซสั่งคือตีนไก่ ในมิชลินไกด์สีแดงของเธอ ไม่เคยมีร้านอาหารร้านไหนติดอันดับด้วยเมนูตีนไก่มาก่อนเลย

เบอร์ธาลองใช้ส้อมจิ้มลงไปในชิ้นปลาอย่างระมัดระวัง แล้วพยักหน้าอีกครั้ง

สมกับเป็นร้านที่เพื่อนเก่าแนะนำมา เจ้าของร้านหนุ่มคนนี้มีฝีมืออยู่ไม่น้อยจริง ๆ

หนังปลาเป็นสีเหลืองทองแต่ไม่ไหม้เกรียม เนื้อปลาขาวนุ่มเด้งเนียนลิ้น

พอส่งชิ้นปลาเข้าปากแล้วเคี้ยวดู เบอร์ธาก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้

"ยอดเยี่ยมมาก ชิ้นปลานี้ ต้องคัดสรรปลาหิมะแอนตาร์กติกของนิวซีแลนด์มาแน่นอนเลยใช่ไหมคะ"

เบอร์ธาซับปากอย่างสง่างาม แล้วเอ่ยถามโม่เฉินด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม

"เอ่อ นี่คือปลาคาร์ปจากทะเลสาบออนแทรีโอครับ" โม่เฉินตอบตามความจริง

"เป็นไปได้ยังไงกัน! คุณจะบอกว่านี่คือปลาน้ำจืดงั้นเหรอ"

"ใช่ครับ"

"เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเด็ดขาด!"

เบอร์ถามั่นใจว่าตนเองเคยกินปลามาแล้วทั่วโลก มีหรือที่จะแยกไม่ออกระหว่างรสชาติของปลาน้ำจืดกับปลาน้ำเค็ม

"ลองชิมดูอีกทีสิครับ"

โม่เฉินส่งสัญญาณให้เธอลองกินต่ออีกสักหน่อย

เบอร์ธาเคี้ยวดังกร้วม ๆ กินไปอีกสองสามชิ้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

จากประสบการณ์ของเธอ หากลิ้มรสอย่างละเอียดแล้ว นี่มันคือปลาน้ำจืดจริง ๆ ด้วย!

ขณะที่ยังอยู่ในอาการมึนงง เธอก็มองไปยังลิซที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ปรากฏว่าเลขาของเทพเจ้าแห่งหุ้นผู้งดงามสง่า บัดนี้กลับใช้สองมือประคองตีนไก่อวบใหญ่ กัดแทะอย่างมูมมามดิบเถื่อนไม่ต่างจากเจ้าอ้วนคนนั้นเลย

"เอ่อ ขอโทษด้วยนะคะคุณผู้หญิง ของสิ่งนี้มันหอมเกินห้ามใจจริง ๆ ค่ะ" ลิซยิ้มแหย ๆ อย่างรู้สึกผิด

เมื่อมองดูท่าทางการกินของอีกฝ่าย เบอร์ธาก็รู้สึกว่าน้ำลายของตัวเองกำลังจะสอออกมาเช่นกัน

ตีนไก่สีอำพันคู่นั้น ดูคล้ายถูกหมักด้วยซีอิ๊วชนิดหนึ่ง สีสันมันเงาราวกับถูกหุ้มไว้ในอำพันทั้งชิ้น หากมองข้ามความจริงที่ว่ามันคือเท้าของไก่แล้ว ก็ถือว่าน่ากินอย่างยิ่ง

"ฉันขอลองชิมอันนี้หน่อยได้ไหม" เธอชี้ไปที่ตีนไก่มะนาว

"ได้ค่ะ" ลิซรู้สึกเสียดายนิดหน่อย แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ

เบอร์ธาหยิบตีนไก่มะนาวออกมาจากตัวหงส์ แล้วยกขึ้นมาดมใกล้จมูก

มันเป็นกลิ่นหอมสดชื่นของมะนาวอย่างไม่น่าเชื่อ

รสชาตินี้ตรงกับรสนิยมการรับรสของชาวตะวันตกอย่างยิ่ง เธอจึงไม่ลังเลอีกต่อไป ใช้มีดหั่นแบ่งชิ้นเล็ก ๆ ออกมาหนึ่งคำ

เมื่อเคี้ยวเบา ๆ กลับกัดไม่ขาดในทันที

แม้จะมีตำแหน่งสูงส่งเป็นถึงบรรณาธิการใหญ่ของมิชลิน แต่นี่ก็นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เบอร์ธาได้กินเท้าของไก่

สัมผัสในปากกลับมหัศจรรย์อย่างคาดไม่ถึง

เปรี้ยว เผ็ด หวานนิด เค็มหน่อย แบ่งชั้นรสชาติอย่างชัดเจน คอลลาเจนเด้งนุ่มลื่นละมุน พอกินเข้าไปคำหนึ่ง ปากก็รู้สึกโหยหาอยากจะกินต่ออีกคำในทันที

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมลิซถึงกินอย่างเสียกิริยาขนาดนั้น เพราะมันชวนให้หยุดไม่อยู่จริง ๆ

ไม่นึกเลยว่าจะมีวันหนึ่ง ที่บรรณาธิการใหญ่แห่งมิชลินไกด์สีแดงผู้สูงศักดิ์จะต้องมาแทะเท้าไก่แบบนี้!

พอกินตีนไก่มะนาวจนหมดอย่างยังไม่จุใจ เบอร์ธาก็เบนสายตาไปจับจ้องที่ตีนไก่ดองพริกซึ่งเป็นอย่างสุดท้าย

"เอ่อ... คุณผู้หญิงคะ ความจริงกล่องนี้ก็กินได้นะคะ" ลิซทำหน้าลำบากใจ ไม่อยากยกตีนไก่ดองพริกให้ไป

"อ้อ ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวฉันสั่งใหม่อีกชุดเอง หือ? กล่องก็กินได้เหรอ"

เบอร์ธาพินิจดูอย่างละเอียด ถึงได้พบว่ากล่องอาหารใบจิ๋วอันประณีตนั้น ทำมาจากแผ่นแป้งข้าวเหนียวพับขึ้นมา!

"ช่างเปี่ยมด้วยเสน่ห์แบบประเทศหลงจริง ๆ!"

เธอหยิบกล่องแป้งข้าวเหนียวใส่ปาก มันละลายในปากทันที รสชาติแทบไม่ต่างจากตีนไก่มะนาว เบอร์ธาแอบพยักหน้าในใจ

ในคู่มือมิชลินไกด์นั้น ร้านอาหารของประเทศหลงมีจำนวนไม่มากจริง ๆ ยิ่งเป็นร้านอาหารประเทศหลงที่เปิดในมี่กั๋วด้วยแล้ว การจะได้เข้าสู่มิชลินยิ่งหาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

เมื่อมีคำแนะนำจากบัฟเฟตต์ ประกอบกับฝีมือระดับยอดเยี่ยมของเจ้าของร้านหนุ่มคนนี้ การจะประเมินให้หลงจือเว่ยได้สองดาวก็คงไม่เกินเลยไปนัก

"พ่อหนุ่ม มานี่หน่อยสิ" เบอร์ธาเอ่ยเรียกโม่เฉินด้วยรอยยิ้ม

"มาแล้วครับคุณผู้หญิง มีอะไรให้รับใช้ครับ"

ลิซที่อยู่ด้านข้างแอบหยิบช่อดอกไม้ออกมาอย่างเงียบ ๆ เตรียมจะมอบให้โม่เฉินหลังจากที่เบอร์ธาประกาศอย่างเป็นทางการว่าหลงจือเว่ยได้รับเลือกให้เป็นร้านอาหารมิชลินสองดาว

เบอร์ธาลุกขึ้นยืน แล้วกล่าวกับโม่เฉินอย่างจริงจังและเป็นทางการ

"ยินดีด้วยนะพ่อหนุ่ม ทางมิชลินไกด์สีแดงของเราตั้งใจจะประเมินให้ร้านอาหารของเธอเป็นร้านอาหารมิชลินระดับสองดาว"