ตอนที่ 75 ปฏิเสธมิชลิน

เดิมทีคิดว่าพอประกาศข่าวนี้ออกมา อย่าว่าแต่เจ้าของร้านเลย แม้แต่ลูกค้าทั้งหลายก็คงต้องพากันอุทานด้วยความตกตะลึง

ทว่าเจ้าอ้วนสตีฟกลับหัวเราะเยาะในลำคอทีหนึ่ง แล้วเรอเอิ๊กออกมาอีกคำ

ส่วนเหล่าเฝิงยังคงรักษามารยาทด้วยรอยยิ้ม ท่าทางเหมือนคนที่เคยผ่านโลกและพบเห็นเรื่องราวใหญ่โตมาจนชินตา

ดูแรนต์เอามือปาดหน้าพลางพึมพำกับตัวเอง "แค่สองดาวเองเหรอ สามดาวแล้วมันวิเศษวิโสมาจากไหนกัน ผมกินร้านสามดาวมานับไม่ถ้วน ยังไม่เห็นจะถึงใจเท่าเต้าหู้เหม็นกับหลัวซือเฝิ่นนี่เลย"

ทั่วทั้งร้านตกอยู่ในบรรยากาศกระอักกระอ่วนอันแปลกประหลาด

เบอร์ธาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อยากใส่ใจลูกค้าพิลึกพิลั่นพวกนี้

ทว่าโม่เฉินกลับเผยสีหน้ารู้สึกผิดออกมาเช่นกัน

"ขอโทษด้วยนะครับ ผมขอปฏิเสธ"

"อะไรนะคะ" เบอร์ธาชะงักไปครู่หนึ่ง

ลิซเองก็ไม่เข้าใจอย่างยิ่งจึงเอ่ยว่า "โม่ นี่มันโอกาสที่หาได้ยากในรอบพันปีเลยนะ ทำไมถึงปฏิเสธล่ะคะ!"

โม่เฉินกล่าวขอบคุณในความหวังดีของคุณบัฟเฟตต์และคุณเบอร์ธาก่อน

จากนั้นจึงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "ตระกูลผมมีคำสอนบรรพบุรุษ ถือการเผยแพร่อาหารประเทศหลงเป็นหน้าที่ ไม่อาจยืมชื่อเสียงของผู้อื่นมาแอบอ้าง ต้องพึ่งพาตนเองเท่านั้นครับ"

ลิซกับเบอร์ธาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

ดูท่าแล้วไม่ว่าจะอย่างไร วันนี้หลงจือเว่ยก็คงไม่ยอมรับชื่อร้านมิชลินสองดาวแน่นอน

เบอร์ธารู้สึกไม่เข้าใจและเสียดายอย่างมาก

เดิมทีนี่ควรจะเป็นผลประโยชน์ร่วมกันที่เติบโตไปด้วยกันของเธอกับหลงจือเว่ย

หลงจือเว่ยจะได้ชื่อเสียง ส่วนมิชลินก็จะได้ร้านอาหารที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นไม่ซ้ำใคร

เธอคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าทำไมโอกาสทองที่สวรรค์ประทานให้อย่างนี้ คนหนุ่มคนนี้ถึงได้ปฏิเสธไปได้

พึงรู้ไว้ว่าร้านที่ได้รับคัดเลือกให้เป็นร้านติดดาวมิชลินนั้นหาได้ยากยิ่งในทุกมุมโลก หลายประเทศมีร้านเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนที่แอบอ้างว่าเป็นร้านมิชลิน ส่วนร้านที่ได้รับการคัดเลือกจริง ๆ ในประเทศหลงก็มีเพียงแค่สามสิบกว่าแห่งเท่านั้น

การปฏิเสธการประเมินสองดาวของมิชลิน เท่ากับเป็นการทำลายป้ายทองคำลงด้วยมือตนเองแท้ ๆ

แต่ในเมื่อคนหนุ่มมีความใฝ่ฝันอันสูงส่งกว่า เธอก็ไม่สะดวกใจที่จะพูดอะไรต่อ ความเป็นจริงจะสั่งสอนให้คนหนุ่มคนนี้ยอมก้มหัวลงมาเอง

"เอาเถอะค่ะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ไว้ว่าง ๆ พวกเราค่อยคุยกันใหม่นะคะ" เบอร์ธาเอ่ยกับโม่เฉิน

โม่เฉินพยักหน้าแสดงความเคารพ "ได้ครับ ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ"

ลิซกับเบอร์ธาไม่ได้กลับไปทันที ทั้งสองยังอยู่ต่อที่หลงจือเว่ยและสั่งอาหารเพิ่มอีกสองสามอย่าง

โม่เฉินถือโอกาสตอนที่คนในร้านแน่นขนัด แนะนำเมนูใหม่ของตนอย่างซุปสิบสิ่งบำรุงให้ทุกคนฟัง

นึกไม่ถึงว่าแม้แต่ตู้เสี่ยวซ่วยมองดูแล้วยังส่ายหน้าดิก

"ไม่ ๆๆ ตามที่คุณแนะนำ ในนี้ใส่สมุนไพรไปถึงสิบชนิดเลยเหรอ"

"ใช่ครับ ล้วนเป็นสมุนไพรล้ำค่าของประเทศหลงทั้งนั้น" โม่เฉินพยักหน้า

"อันนี้... อันนี้ผมขอบายแล้วกัน" สายกินอย่างสตีฟก็หาได้ยากที่จะไม่ยอมลองเมนูใหม่

ดูท่าแล้ว คนมี่กั๋วส่วนใหญ่ต่างมีความรู้สึกต่อต้านน้ำแกงสมุนไพรจากแดนตะวันออกอยู่บ้าง

ในความทรงจำของพวกเขา น้ำแกงต้มยาจะต้องเป็นสีดำ ทั้งขมทั้งดื่มยาก แถมยังใส่หญ้าประหลาด ๆ เต็มไปหมด

ยิ่งไปกว่านั้น ราคาที่ภารกิจขั้นกำหนดไว้คือชามละ 588 ดอลลาร์ คอร์สบำรุงหนึ่งเดือน 5 ชามราคาโปรโมชันอยู่ที่ 2,888 ดอลลาร์ ราคานี้เกือบเท่ารายได้ทั้งเดือนของพนักงานเสิร์ฟทั่วไป นับว่าไม่เบาเลยจริง ๆ

ทว่าโม่เฉินคิดว่านี่นับเป็นราคาต้นทุนแล้ว

การใช้ตัวยาและวัตถุดิบคราวนี้อัดแน่นจัดเต็ม ในย่านคนรวยระดับโลกอย่างแมนฮัตตัน ขอเพียงทำการตลาดให้ถูกทาง ภารกิจก็ยังมีความเป็นไปได้ที่จะสำเร็จ

หลังจากส่งลูกค้ากลุ่มใหญ่ระลอกนี้ออกไปแล้ว โม่เฉินก็ยังไม่ได้พักผ่อน

เพื่อให้ได้ใบชามาเร็ว ๆ เขายังคงต้องเคี่ยวซุปสิบสิ่งบำรุงต่อไป

เริ่มจากการบำรุงร่างกายให้หวัง กังเถี่ยกับเจนนี่ก่อน

โม่เฉินเดินทางไปกลับระหว่างฟาร์มกับร้านหลงจือเว่ยทุกวัน ส่วนเวลาเปิดร้านก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ล้วน ๆ

พอปฏิเสธการประเมินร้านระดับสองดาวจากมิชลินไกด์สีแดง ลูกค้าหน้าใหม่ย่อมลดน้อยลงไปมาก ช่วงนี้จึงต้องอาศัยบรรดาลูกค้าประจำคอยค้ำจุนไว้

ยังดีที่โม่เฉินไม่มีแรงกดดันเรื่องค่าเช่าร้าน กระทั่งยังคิดจะซื้อร้านนี้มาจากภรรยาของซักเคอร์เบิร์กเสียด้วยซ้ำ

เงินที่ได้จากการขายไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมระดับเทพรวมกับรายได้ช่วงที่ผ่านมา ทำให้โม่เฉินมีเงินเก็บในมืออยู่ไม่น้อย

ประจวบเหมาะกับที่เชฟโรยเกลือฝั่งตรงข้ามย้ายออกไป หน้าร้านจึงมีป้ายประกาศขายติดไว้

โม่เฉินจึงกดโทรศัพท์ไปตามหมายเลขที่ระบุไว้

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าร้านของคุณตั้งราคาขายไว้เท่าไรเหรอครับ"

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับมาว่า "ขอถามหน่อยครับ คุณทำงานอะไรเหรอครับ"

"ผมก็เปิดร้านอยู่ในแมนฮัตตันเหมือนกันครับ"

ดูเหมือนปลายสายจะวางใจลงได้ น้ำเสียงจึงเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นขึ้นเล็กน้อยขณะแนะนำ "ร้านของผมมีพื้นที่ทั้งหมดแปดพันกว่าตารางฟุต (ราวๆ 800 ตารางเมตร) ตอนนี้ราคาอาคารพาณิชย์ในย่านมิดทาวน์อยู่ที่แสนห้าถึงสองแสน..."

"ขอรบกวนแค่นี้ครับ"

โม่เฉินวางสายไปอย่างกระอักกระอ่วน

นี่เราชักจะเหลิงเกินไปแล้ว

อาคารพาณิชย์ในย่านมิดทาวน์ ต่อให้คิดราคาต่ำสุดตารางเมตรละหนึ่งแสนดอลลาร์ พื้นที่ 800 ตารางเมตรบวกภาษีการซื้อขายเข้าไปก็ปาเข้าไปเป็นร้อยล้านแล้ว

ไม่ไหว ไม่ไหว เกินตัวไปจริงๆ

ทว่าสิ่งที่ทำให้โม่เฉินคาดไม่ถึงก็คือ พอถึงวันรุ่งขึ้น เขากลับพบว่าร้านฝั่งตรงข้ามมีคนงานเข้าไปเริ่มตกแต่งภายในกันแล้ว

เป็นจริงอย่างที่ป้าหลี่บอกไว้ไม่มีผิด ที่แมนฮัตตันแห่งนี้น้ำลึกเหลือเกิน คนรวยมีเกลื่อนกลาดราวกับขนวัว

ที่โรงพยาบาล ถังเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของปู่ พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"คุณปู่คะ นี่รูปที่หนูถ่ายมาจากร้านหลงจือเว่ยค่ะ หนูเห็นว่าสวยดี"

พลางพูด ถังเสี่ยวเสี่ยวก็ยื่นรูป "หลานถิงถู" และ "หลานถิงจี๋ซวี่" ที่เธอถ่ายไว้ให้ถังหยวนหมิงดู

ชายชราที่เดิมทีนอนลืมตาอยู่อย่างอ่อนแรงเพียงครึ่งเดียว พลันสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมานั่งทันทีที่ได้เห็นตัวอักษรและภาพวาดนั้น

"นี่มัน!"

"นี่ถ่ายมาจากร้านหลงจือเว่ยอย่างนั้นรึ"

"ค่ะ มีอะไรเหรอคะคุณปู่"

"ท่วงทำนองเปี่ยมชีวิตชีวาเหลือเกิน ฉันต้องไปดูด้วยตาตัวเองให้ได้!"

ชายวัยกลางคนข้างๆ มีสีหน้าไม่พอใจ "พ่อครับ พ่อเพิ่งจะฟื้นตัวได้นิดเดียว จะออกไปข้างนอกส่งเดชได้ยังไงกันครับ"

"ฉันหายดีแล้ว!"

ผู้เฒ่าถังตะโกนลั่น ก่อนจะโซซัดโซเซพยุงตัวลุกขึ้นมา

ที่ร้านหลงจือเว่ย โม่เฉินกำลังนอนเล่นโทรศัพท์มือถือ ซุ่มอยู่ในพุ่มไม้เดียวกันแล้วดักซิวไปได้ถึงหกคนรวด กำลังหัวเราะหึๆ อย่างสะใจ

ทันใดนั้น คนกลุ่มหนึ่งจำนวนสี่คนก็เดินเข้ามาจากนอกประตู

ถังเสี่ยวเสี่ยวกระโดดโลดเต้นวิ่งนำเข้ามาเป็นคนแรก ตามหลังมาด้วยพ่อบ้านที่คอยประคองผู้เฒ่าถัง และชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมใบหน้าอวบอูมอึกคนหนึ่ง

ดูจากเค้าโครงหน้าตาก็บอกได้เลยว่า คนผู้นี้น่าจะเป็นลูกชายของผู้เฒ่าถัง หรือก็คือถังสื่อฟาง พ่อของถังเสี่ยวเสี่ยวนั่นเอง

ช่วงนี้ถังหยวนหมิงได้รับการบำรุงร่างกายด้วยไก่ตุ๋นโถไอน้ำใส่โสมจนดีขึ้นมาก ถึงขนาดสามารถเดินเหินออกนอกบ้านได้โดยมีคนคอยประคอง

สิ่งแรกที่เขาต้องการจะทำก็คือเดินทางมาขอบคุณโม่เฉินด้วยตัวเอง และมาดูอักษรวิจิตรกับภาพวาดในรูปถ่ายนั้นให้เห็นกับตา

พอถังสื่อฟางเห็นโม่เฉิน ก็เดินกระตือรือร้นเข้ามาหาเช่นกัน

"น้องชาย ต้องขอบคุณเธอมากจริงๆ พ่อของฉันถึงรอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้มาได้ เอาละ บอกมาเถอะว่าจะให้ฉันตอบแทนยังไง จะเอาเงินเท่าไรเธอเปิดราคามาได้เลย" แค่เอ่ยปากก็เป็นน้ำเสียงของนักธุรกิจเต็มตัว

ถังหยวนหมิงถลึงตาใส่ลูกชายไปทีหนึ่ง แล้วจึงประสานมือคารวะโม่เฉิน

"เสี่ยวโม่ ดูท่าก่อนหน้านี้ฉันจะประเมินเธอต่ำไปจริงๆ เธอไม่เพียงแต่มีฝีมือด้านการทำอาหารที่ยอดเยี่ยมเท่านั้น แต่วิชาแพทย์แผนจีนก็ยังเชี่ยวชาญลึกซึ้งยิ่งนัก"

"คุณปู่ชมเกินไปแล้วครับ เป็นเพราะตัวยาดีต่างหากครับ" โม่เฉินตอบอย่างถ่อมตัว

หลังจากทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ผู้เฒ่าถังก็เอ่ยปากชมโต๊ะเก้าอี้และการตกแต่งภายในร้านของโม่เฉินไม่ขาดสาย รูปแบบการตกแต่งเช่นนี้ไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลยในมี่กั๋ว

เขาเหลือบมองตัวอักษรและภาพวาดบนผนัง กล้ามเนื้อบนใบหน้าพลันกระตุกเกร็งเล็กน้อย

พอมองอีกแวบหนึ่ง แผ่นหลังก็เริ่มมีเหงื่อเย็นผุดซึมออกมา

ด้วยสายตาของปรมาจารย์ด้านการเขียนพู่กันอย่างถังหยวนหมิงแล้ว ตัวอักษรและภาพวาดที่แขวนอยู่บนผนังนั้น ย่อมไม่ใช่ของธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน

เขาแค่ไม่อยากจะเชื่อว่า หากเป็นของแท้จริง จะมาตกอยู่ในมือของคนหนุ่มคนหนึ่งและแขวนอยู่ในร้านเล็กๆ แบบนี้ได้อย่างไร

แถมยังแขวนหราอยู่บนผนังอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งขนาดนี้อีกด้วย!

ลูกค้าชาวมี่กั๋วที่แวะเวียนมาในช่วงสองสามวันนี้ ไม่มีใครสังเกตเห็นตัวอักษรและภาพวาดนั้นเลยแม้แต่คนเดียว

อย่างมากเหล่าเฝิงก็แค่มองผ่านๆ สองสามที กระทั่งตัวโม่เฉินเองก็ยังลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ

ทว่าในสายตาของถังหยวนหมิงมันกลับเป็นคนละเรื่องกันเลย เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปเพ่งมองภาพนั้นตรงๆ

เพราะหากพิสูจน์แล้วพบว่าเป็นของแท้ขึ้นมาจริงๆ เขากลัวว่าหัวใจที่เพิ่งจะฟื้นตัวของตัวเองจะกลับมาเต้นผิดจังหวะอีกรอบ

ทันใดนั้น ถังเสี่ยวเสี่ยวผู้กตัญญูก็เอ่ยขึ้นมาว่า "คุณปู่คะ ปู่ตั้งใจมาดูภาพไม่ใช่เหรอคะ ให้พี่โม่เฉินปลดลงมาให้คุณปู่ได้ชื่นชมใกล้ๆ ดีกว่าค่ะ"

พรวด...