ตอนที่ 76 ผู้เชี่ยวชาญด้านการกินอัณฑะ

เมื่อได้ยินคำพูดของถังเสี่ยวเสี่ยว โม่เฉินก็คิดว่าการเอาออกมาให้เพื่อนเก่าของคุณปู่ดูสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร จึงปลดภาพอักษรและภาพวาดที่ใส่กรอบเรียบร้อยลงมา

ทั้งสองคนรับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ช่างเข้าขากันได้ดีเหลือเกิน

ความดันโลหิตของถังหยวนหมิงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

ร่างกายโอนเอนจนแทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา

"อย่านะๆๆ เบามือหน่อย บรรพบุรุษน้อยของฉัน!"

ถังหยวนหมิงรู้สึกเพียงว่าเลือดลมพลุ่งพล่าน หากในเวลานี้ภาพวาดหล่นลงพื้น เขาคงได้ถูกหามส่งยมโลกไปตรงนี้จริงๆ

โม่เฉินกับถังเสี่ยวเสี่ยววาง "หลานถิงจี๋ซวี่" และ "หลานถิงถู" ลงบนโต๊ะ ถังหยวนหมิงมือสั่นระริกขณะหยิบแว่นขยายออกมา

"เป็นอะไรไปคะคุณปู่ ภาพพวกนี้เลียนแบบได้เหมือนมากเลยเหรอคะ" ถังเสี่ยวเสี่ยวถาม

"นี่...นี่ๆๆๆ"

ถังหยวนหมิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หากตัดสินตามสายตาของเขาแล้ว นี่คือของแท้อย่างไม่ต้องสงสัย

แต่เขาคิดไม่ตกว่า ทำไมของแท้ถึงได้มาโผล่อยู่ที่นี่ได้

สิ่งที่พิลึกที่สุดก็คือ เมื่อดูจากรอยหมึกและเนื้อกระดาษแล้ว ตัวอักษรและภาพวาดนี้น่าจะเพิ่งวาดขึ้นมาเมื่อเดือนที่แล้วเป็นอย่างมาก ไม่มีทางเป็นของแท้ไปได้เลย

แต่เขากลับมองไม่เห็นจุดบกพร่องเลยแม้แต่น้อย

หลังจากสับสนงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ถังหยวนหมิงก็ถามโม่เฉินด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เสี่ยวโม่ ภาพพวกนี้...เธอได้มาจากไหนกัน"

"เพื่อนของคุณปู่ผมให้มาครับ"

"มิทราบว่าท่านผู้สูงส่งทั้งสองท่านนั้น ปัจจุบันอยู่ที่ใดหรือ" ถังหยวนหมิงดีใจขึ้นมาทันที

"ขี่นกกระเรียนสู่แดนตะวันตกไปแล้วครับ"

"เพิ่งจากไปเมื่อเดือนก่อนหรือ"

"เอ่อ... น่าจะประมาณนั้นครับ"

โม่เฉินไม่รู้จะแต่งเรื่องต่อไปยังไงแล้วจริงๆ หากพูดความจริงออกไป เกรงว่าชายชราผู้นี้คงได้ขาดใจตายอยู่ตรงนี้ทันที

ถังหยวนหมิงเองก็ดูออกว่าโม่เฉินจงใจปิดบัง จึงไม่ซักไซ้ต่อ แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนาแทน "ภาพพวกนี้ พอจะปล่อยต่อให้ฉันได้ไหม เธอจะเรียกราคากี่บาทก็ได้ทั้งนั้น"

ถังสื่อฟางรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที "ใช่ๆๆ น้องชาย เธอเรียกราคามาได้เต็มที่เลย เดี๋ยวฉันจ่ายสดทีเดียวให้หมด"

โม่เฉินส่ายหน้า "ผู้ใหญ่ให้มาครับ ต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็ขายไม่ได้"

เมื่อได้ยินโม่เฉินพูดเช่นนั้น แววตาของถังหยวนหมิงก็ฉายความผิดหวังออกมา มือลูบไล้กรอบภาพด้วยความอาลัยอาวรณ์

ทว่าถังสื่อฟางกลับยังไม่ยอมแพ้ ชายหนุ่มคนนี้ช่วยชีวิตพ่อแท้ๆ ของเขาไว้ การจะต้องเสียเงินก้อนโตบ้างก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ถังสื่อฟางกัดฟันชี้ไปยังร้านค้าฝั่งตรงข้ามที่กำลังตกแต่งอยู่แล้วเอ่ยว่า "น้องชาย ถ้าเธอยอมยกภาพนี้ให้คุณพ่อฉัน ร้านตรงข้ามร้านนั้นฉันจะซื้อให้เธอเป็นยังไง"

คนที่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อย่างถังสื่อฟาง ย่อมมีเส้นสายเรื่องอสังหาริมทรัพย์มือสองอยู่ในมือ และเข้าใจสถานการณ์การซื้อขายอสังหาฯ แถวนี้เป็นอย่างดี

โม่เฉินรู้สึกหวั่นไหวอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ

อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นของที่คุณปู่ติดหนี้บุญคุณคนอื่นแล้วหามาจากข้างล่าง

แม้ว่าท่านผู้เฒ่าจะไม่ได้เรียกร้องอะไร แต่การที่ตนนำไปขายต่อก็ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไร

เมื่อเห็นว่าโม่เฉินยังคงไม่ตกลง ถังสื่อฟางก็เริ่มมึนงง นึกว่าอีกฝ่ายยังรู้สึกว่าข้อเสนอนี้ยังไม่มากพอ

ในสายตาของถังสื่อฟาง ภาพพวกนี้จะมีค่าหรือไม่ก็เป็นเรื่องรอง เพราะไม่ใช่ของแท้อยู่แล้ว จะมีราคาสักกี่บาทกันเชียว

ชายหนุ่มคนนี้คงอาศัยโอกาสที่ช่วยชีวิตพ่อของเขาไว้ เพื่อเรียกร้องเงินก้อนโตเสียมากกว่า

อสังหาริมทรัพย์ในย่านการค้าที่มีราคาแพงขนาดนี้ แลกกับภาพวาดสองภาพ ถังสื่อฟางรู้สึกว่าของขวัญตอบแทนชิ้นนี้ไม่ได้เบาเลยแม้แต่น้อย

ถังสื่อฟางยังคงใช้น้ำเสียงแบบเศรษฐีใหม่พูดต่อไป "น้องชาย คิดให้ดีๆ นะ เงินค่าร้านนั้นน่ะ พอให้เธอใช้ไปได้ทั้งชาติเลยนะ"

โม่เฉินส่ายหน้าอีกครั้ง

ถังสื่อฟางกัดฟันพูดต่อ "ฉันยังมีคฤหาสน์อีกหลังแถวย่านอัปเปอร์ทาวน์ มูลค่าหลายสิบล้านเหมือนกัน ฉันยกให้พร้อมกันไปเลย"

"ขอโทษด้วยครับ ไม่ขายครับ"

ถังสื่อฟางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แบมือทั้งสองข้างออก

ก่อนจะหันไปพูดกับถังหยวนหมิงอย่างจนปัญญา "พ่อครับ ผมถือว่าทำหน้าที่ลูกกตัญญูอย่างเต็มที่แล้วนะ แต่น้องชายคนนี้ความอยากได้ไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ"

ถังหยวนหมิงถลึงตาใส่ลูกชาย แล้วหันมาพูดกับโม่เฉินอย่างสุภาพ "เสี่ยวโม่ เรื่องภาพวาดฉันคงเสียมารยาทไปเอง เรื่องนี้เราไม่พูดถึงกันแล้ว แต่เธอช่วยชีวิตตาแก่อย่างฉันไว้ ตระกูลถังจะต้องตอบแทนเธออย่างแน่นอน"

"ใช่ ต่อให้ไม่ขายภาพ ตระกูลถังของเราก็ต้องตอบแทนเธอ เดี๋ยวฉันจะเซ็นเช็คให้เดี๋ยวนี้แหละ" ถังสื่อฟางพูดขึ้นด้วยท่าทีแบบประธานเผด็จการ

"ไม่ต้องหรอกครับ ค่าน้ำแกงผมก็เก็บเงินไปแล้ว พวกเราถือว่าหายกันไปนานแล้วครับ" โม่เฉินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ถังหยวนหมิงโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่ๆๆ หนี้บุญคุณเรื่องแบบนี้ จะมาบอกว่าหายกันง่ายๆ ได้ยังไง"

โม่เฉินยิ้มพลางกล่าวว่า "เอาอย่างนี้ไหมครับ พวกคุณอุดหนุนมื้ออาหารที่ร้านผมสักมื้อ ก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณแล้วครับ"

"แบบนั้นจะไปใช้ได้ยังไงกัน"

"ใช้ได้สิ ใช้ได้แน่นอน" ถังสื่อฟางรีบรับคำทันควัน ประหยัดเงินไปได้หลายสิบล้านในพริบตา นี่เป็นข้อตกลงที่ดีไม่น้อยเลยทีเดียว

คนที่จะทำธุรกิจให้เติบใหญ่ได้ หนังหน้าต้องหนาสักหน่อย ซึ่งถังสื่อฟางเข้าใจสัจธรรมข้อนี้เป็นอย่างดี

เพื่อเป็นการแสดงน้ำใจบ้างเล็กน้อย ถังสื่อฟางจึงสั่งอาหารทุกเมนูในร้านหลงจือเว่ยมาอย่างละหนึ่งที่

ถังสื่อฟางสั่งไปพลางหัวเราะร่าไปพลาง "จะว่าไป อาหารของน้องชายโม่เนี่ย แพงเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย ฮ่าๆๆ ราคาแทบไม่ต่างจากที่ฉันไปกินในร้านมิชลินเลย"

ถังเสี่ยวเสี่ยวกับถังหยวนหมิงพร้อมใจกันกลอกตาใส่ถังสื่อฟาง

เมื่อเห็นว่าโม่เฉินไม่ยอมรับอะไรเลยสักอย่าง ถังหยวนหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวกับโม่เฉินว่า

"เสี่ยวโม่ ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง เป็นนายกสมาคมวัฒนธรรมดั้งเดิมแห่งประเทศหลงประจำนิวยอร์ก เดี๋ยวฉันจะแนะนำเธอให้ไปทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ที่นั่น อย่างน้อยก็ยังมีเงินเดือนตำแหน่งพิเศษเพิ่มมาอีกทางหนึ่งนะ"

"อืม แบบนี้เข้าท่าครับ ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณอาจารย์ถังมากครับ"

โม่เฉินไม่ได้สนใจเงินเดือนเพียงเล็กน้อยนั่นหรอก แต่เขาได้ยินมาว่าสมาคมวัฒนธรรมดั้งเดิมในนิวยอร์กนั้นบริหารจัดการได้ค่อนข้างดีทีเดียว

ล้วนก่อตั้งขึ้นโดยเหล่านักวิชาการรุ่นเก่าที่ร่อนเร่มาอยู่มี่กั๋วตั้งแต่ยุคแรกๆ

ถังสื่อฟางไม่มีกะจิตกะใจจะมานั่งฟังพ่อที่เป็นบัณฑิตคร่ำครึคุยกับเจ้าของร้านหนุ่ม ในเมื่อธุระเสร็จสิ้นแล้ว เขาก็เตรียมจะลุกขึ้นกลับบ้าน

ส่วนเรื่องกับข้าวที่สั่งมาเต็มโต๊ะนั้น เขาไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย

เขาคุ้นชินกับการใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา อาหารเลิศรสอะไรก็กินจนเอียนไปหมดแล้ว ร้านตึกแถวซอมซ่อแบบของโม่เฉิน เขาไม่ชายตามองด้วยซ้ำ

เขาเพิ่งหย่าขาดจากภรรยามา กำลังวางแผนจะไปหาความสุขสำราญใส่ตัวอยู่พอดี

"คุณปู่คะ นี่คืออะไรเหรอคะ" ถังเสี่ยวเสี่ยวหยิบลึงค์วัวขึ้นมาท่อนหนึ่งพลางเอ่ยถาม

"เด็กๆ ห้ามกินของพวกนี้นะ รีบวางลงเถอะ เดี๋ยวปู่ชิมเองสักคำ"

ถังสื่อฟางเดิมทีตั้งใจจะเดินออกไป แต่พอหันหลังกลับมาก็เห็นลึงค์วัวในมือของถังเสี่ยวเสี่ยวเข้าพอดี

"เดี๋ยวก่อน น้องชายโม่ ลึงค์วัวของนายนี่รับมาจากที่ไหนกัน" ถังสื่อฟางจู่ๆ ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

"ของขวัญจากฟ้า ทุ่งหญ้าฮูหลุนเป้ยเอ่อร์ ฟาร์มปศุสัตว์ออร์แกนิก เพิ่งเชือดวัวเป็นๆ มาเลยครับ" โม่เฉินแนะนำ

ถังสื่อฟางหัวเราะก๊าก "อย่ามาอำน่า เพิ่งเชือดสดๆ นายส่งมาทางตงเฟิงเอกซ์เพรสหรือไง เหล่าเติงเขาไม่ยอมให้ผ่านหรอก"

โม่เฉินกะพริบตาปริบๆ แล้วกล่าวว่า "ลองชิมดูสิครับ"

"ชิมก็ชิม เรื่องกินลึงค์วัวเนี่ยฉันระดับเซียนอยู่แล้ว"

"คุณพ่อทำไมต้องกินลึงค์วัวด้วยล่ะคะ" ถังเสี่ยวเสี่ยวถาม

"เด็กไม่เกี่ยว อย่ามาแส่"

ถังหยวนหมิงถอดใจกับลูกชายที่มีแต่เรื่องเงินกับผู้หญิงในหัวคนนี้นานแล้ว จึงดึงเสี่ยวเสี่ยวไปกินข้าวอีกฝั่งหนึ่ง

ถังสื่อฟางไม่เชื่อหรอกว่าจะได้กินลึงค์วัวจากฮูหลุนเป้ยเอ่อร์ในมี่กั๋ว

ในฐานะปรมาจารย์ด้านการกินลึงค์สัตว์ ออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ขนาดเดินผ่านวัวตัวผู้ วัวตัวนั้นยังต้องสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"ฮิๆ น้องชาย นายอย่ามาต้มพี่ชายคนนี้เสียให้ยากเลย ลึงค์ที่ฉันเคยกินมา ยังเยอะกว่าทางที่นายเคยเดินเสียอีก"

"ไม่ว่าจะเป็นลึงค์อะไร ฉันขอแค่ดมกลิ่นทีเดียว ก็รู้แล้วว่าวัวตัวนั้นอายุเท่าไร ตอนเช้าฉี่ไปกี่รอบ รู้หมดแบบทะลุปรุโปร่ง"

"กินกับข้าวบ้างเถอะ อย่าเอาแต่ดื่มเหล้า"

โม่เฉินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ผู้เฒ่าถังเป็นปัญญาชนแท้ๆ ทำไมถึงได้คลอดลูกชายอย่างถังสื่อฟางที่คุยโม้โอ้อวดไม่ลืมหูลืมตาแบบนี้ออกมาได้นะ