ตอนที่ 77 ซุปสือเฉวียนขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

ถังสื่อฟางไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เขาหยิบกระปู๋วัวขึ้นมาพินิจดู แล้วพยักหน้าอย่างชื่นชม

"ไม่เลว ดูจากรูปทรงแล้ว เหมือนของทุ่งหญ้าในประเทศหลงของเราเลย"

"เชี่ย ดูแค่นี้ก็รู้ด้วยเหรอครับ" โม่เฉินอึ้งไปเลย

ถังสื่อฟางเห็นลูกสาวกับพ่อกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ไม่มีเวลามาสนใจตน จึงแอบยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกระซิบกับโม่เฉิน

"น้องชาย ยังมีทีเด็ดกว่านี้อีก นายรู้ไหมว่ากระปู๋วัวแบบไหนได้ผลดีที่สุด"

โม่เฉินเกาหัว "ผมไม่ถนัดเรื่องพวกนี้เลย เรื่องนี้ไม่รู้จริง ๆ ครับ"

"ฮิ ๆ บอกให้นะ นั่นก็คือวัวหนุ่มตัวผู้ที่เพิ่งโตเต็มวัยและยังไม่เคยผสมพันธุ์เลยแม้แต่ครั้งเดียว พอกินเข้าไปแล้วบอกเลยว่าโคตรได้เรื่อง ได้ผลดียิ่งกว่ายาเม็ดสีฟ้าซะอีก!"

โม่เฉินพยักหน้าแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง "ได้ความรู้ใหม่แล้วครับเนี่ย"

ถังสื่อฟางถอนหายใจพลางส่ายหน้า

"เฮ้อ วัวแบบนี้หาเจอยากสุด ๆ ยิ่งตัดออกมาในวันที่มันเพิ่งโตเต็มวัยพอดิบพอดี นั่นแหละคือเกรดพรีเมียมที่สุด"

"พวกวัวน่ะ นายเข้าใจใช่ไหม เหมือนม้านั่นแหละ มันช่วยตัวเองเป็นด้วยนะ พอมันเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว สรรพคุณก็จะลดฮวบลงทันที"

"ยิ่งปล่อยเวลาผ่านไปแต่ละวัน สรรพคุณก็ยิ่งแย่ลง"

"แต่น่าเสียดาย ของเกรดพรีเมียมระดับนั้น มีแต่ในประเทศหลงของเราเท่านั้นถึงจะได้กิน"

"ช่างเถอะ พูดกับคนหนุ่มอย่างนายไปนายก็คงไม่เข้าใจ ฉันกินแก้ขัดไปสักคำแล้วกัน"

เมื่อได้ฟังสิ่งที่ถังสื่อฟางเล่า โม่เฉินก็อดพยักหน้าในใจไม่ได้

ดูท่าหมอนี่จะไม่ได้โม้ คงเป็นเซียนกินกระปู๋วัวตัวจริงเสียงจริง

ถังสื่อฟางเบะปาก แล้วลองกัดเข้าไปคำหนึ่ง

จู่ ๆ ร่างกายของเขาก็สะท้านไปทั้งตัว

"เอ๊ะ? รสชาตินี้ ทำไมมันคุ้นเคยขนาดนี้ล่ะเนี่ย!"

"เอ๊ะ ไม่สิ ไม่ใช่"

"นี่ฉันกำลังฝันไปอยู่หรือเปล่า"

ปากของถังสื่อฟางเคี้ยวอย่างบ้าคลั่ง ของสิ่งนั้นถูกย่างจนด้านนอกเกรียมกรอบด้านในนุ่มฉ่ำ อีกทั้งยังเหนียวนุ่มสู้ฟัน ต้องใช้ฟันออกแรงบดขยี้ถึงจะกัดขาด

ด้านในยังมีเอ็นกรุบกรอบคล้ายกระดูกอ่อน ทั้งหอมทั้งมัน อร่อยเลิศล้ำถึงขีดสุด

ของพรรค์นี้มันคือของโปรดของชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยชัด ๆ

ถังสื่อฟางกินไปพลาง ถึงกับมีน้ำตาอุ่น ๆ ไหลรินออกมา

ทำเอาถังเสี่ยวเสี่ยว ถังหยวนหมิง รวมถึงพ่อบ้านตกใจกันหมด

"สื่อฟาง แกเป็นอะไรไปน่ะ"

"ฮือ... พ่อครับ ผมคิดถึงบ้านจังเลย!"

หลังจากคนตระกูลถังกลับไปแล้ว โม่เฉินก็ก้มมองเบอร์โทรศัพท์ที่ผู้เฒ่าถังให้ไว้

สมาคมวัฒนธรรมดั้งเดิมแห่งนิวยอร์ก ถือว่ามีของแท้ดั้งเดิมอยู่จริง ๆ

เมื่อเทียบกับในประเทศแล้ว คนบางกลุ่มที่ร่อนเร่อยู่ต่างแดน อาจเป็นเพราะความคิดถึงบ้าน จึงยิ่งให้ความสำคัญกับวัฒนธรรมดั้งเดิมมากขึ้น

จากปากของถังสื่อฟาง โม่เฉินยังได้รู้อีกว่า ร้านที่จะมาเปิดอยู่ฝั่งตรงข้ามคือร้านอาหารประเทศโว

เจ้าของร้านฝั่งนู้นก็มีภูมิหลังไม่ธรรมดา มีข่าวว่าเขาคือศิษย์ปิดสำนักของโอโนะ จิโร ผู้ได้รับสมญานามว่าเทพเจ้าแห่งซูชิ

โม่เฉินไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยสักนิด

ยึดตามหลักการที่ว่าหากใครไม่มาระรานฉัน ฉันก็จะไม่ไประรานใคร ขอแค่ฝั่งนั้นไม่มาเล่นตุกติกข้างหลังเหมือนเชฟโรยเกลือ เขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว

สภาพอากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ พริบตาเดียวก็กำลังจะเข้าสู่เดือนกรกฎาคม

สภาพร่างกายของเจนนี่ได้รับการฟื้นฟูจนเกือบสมบูรณ์แล้ว ส่วนหวัง กังเถี่ย ผ่านการบำรุงและฝึกซ้อมพิเศษตลอดหลายวันมานี้ ก็พร้อมสำหรับรอบชิงชนะเลิศของลีกฤดูร้อนแล้วเช่นกัน

เมดิสันสแควร์การ์เดน

ที่นี่คือสนามเหย้าของทีมนิวยอร์ก นิกส์แห่ง NBA การจัดรอบชิงชนะเลิศขึ้นที่นี่ แสดงให้เห็นว่าฝ่ายจัดการแข่งขันให้ความสำคัญกับลีกบาสเกตบอลหญิงมากเพียงใด

จุดสนใจหลักของแมตช์นี้ คือศึกแห่งศักดิ์ศรีระหว่างสองผู้เล่นหญิงระดับมัธยมปลายมือหนึ่งของทั่วทั้งมี่กั๋ว

กังเถี่ย หวัง น้องใหม่จากทีมมหาวิทยาลัยโคลัมเบีย

และแม็กไกวร์ เดฟ จากมหาวิทยาลัยเคนทักกี

การที่เดฟเข้ามาเล่นในลีกบาสเกตบอลหญิงนั้นมีข้อถกเถียงมาโดยตลอด

เพราะก่อนอายุสิบหกปี เธอคือผู้ชายทั้งแท่ง

เล่ากันว่าเพราะได้รับอิทธิพลจากอนิเมะของประเทศเกาะ เดฟจึงเริ่มคิดว่าตัวเองเป็นสาวสวยทรงเสน่ห์

ด้วยแรงสนับสนุนจากพ่อแม่ เธอจึงตัดสินใจลงมีดตัดสิ่งไร้รากทิ้งไป

ในทางกฎหมาย เธอได้กลายเป็นผู้หญิงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

แม้ปัจจุบันเดฟจะถูกห้ามไม่ให้เข้าร่วมการแข่งขันระดับนานาชาติ แต่ในประเทศมี่กั๋วอันมหัศจรรย์นี้ เธอได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมลีกได้ทุกระดับ รวมถึง WNBA ด้วย

เพียงแค่ฤดูกาลเดียว เดฟจอมคลั่งก็ทำสถิติสุดโหด เฉลี่ยต่อเกมกดไป 50 แต้ม 30 รีบาวด์ 20 แอสซิสต์ และ 10 สตีล

เรียกได้ว่าไร้เทียมทาน ไร้ผู้ต่อกร

ก่อนการแข่งขันนัดนี้ สื่อทุกสำนักต่างคิดว่าไม่มีใครสามารถหยุดยั้งเดฟจอมคลั่งได้อีกแล้ว

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น

เดฟลงสนามมาก็ลากเดี่ยวโซโล่เข้าไปดังก์อย่างดุดันทันที

แม้ความสูงจะอยู่ที่ 2.06 เมตร แต่ทั้งช่วงแขน แรงกระโดด ความเร็ว และพละกำลัง ล้วนเหนือกว่านักกีฬาหญิงคนอื่นอย่างขาดลอย

"บัดซบ เล่นแบบนี้จะไปสู้ยังไงไหว"

"แน่จริงก็ไปเล่นใน NBA สิวะ มารังแกผู้หญิงแบบนี้มันน่าภูมิใจตรงไหน?"

"ขอโทษทีนะยะ หล่อนก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนั่นแหละ"

บรรดาผู้ชมฝั่งเจ้าบ้านต่างพากันส่งเสียงแสดงความไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพื่อเชิดชูความเท่าเทียมและความเปิดกว้าง ทางฝ่ายจัดการแข่งขันจึงไม่กล้าตัดสิทธิ์การแข่งขันของเดฟแม้แต่น้อย

เดฟที่เปรียบดั่งพายุทมิฬ บุกทะลวงไปทั่วทั้งสนามประหนึ่งเดินเข้าออกในที่รกร้างไร้ผู้คน

ทันใดนั้น หอคอยเหล็กสีทองก็ปรากฏตัวเบื้องหน้าเธอราวกับเทพยดาจุติลงมา

"ชิมหม้อไฟเสฉวนของแม่แกหน่อยเป็นไง!"

ตึง!

เดฟถูกหวัง กังเถี่ยกระโดดบล็อกอย่างจังจนตัวปลิวกระเด็นออกไป

ปรี๊ด... ลูกออกนอกสนาม กรรมการส่งสัญญาณว่าไม่มีการฟาวล์เกิดขึ้น

ทั่วทั้งสนามพลันดังกึกก้องไปด้วยเสียงปรบมือราวกับฟ้าร้อง

"สุดยอด! หวัง กังเถี่ยสุดยอดมาก ฮีโร่ของชาวนิวยอร์กตัวจริง!"

"ขยี้เคนทักกีให้เละไปเลย!"

"อัดนังยักษ์แปลงเพศนั่นให้ยับ!"

หวัง กังเถี่ยที่สงวนท่าทีมาตลอดหลายนัดในรอบชิงชนะเลิศ ในที่สุดก็ระเบิดฟอร์มเก่งออกมาในเกมสุดท้าย

ตลอดทั้งเกม สถิติของเธอกดดันเดฟจอมคลั่งได้อย่างเบ็ดเสร็จ นำทัพมหาวิทยาลัยโคลัมเบียคว้าแชมป์มาครองได้สำเร็จในการแข่งขันเกมที่เจ็ด

โม่เฉินและป้าหลี่ที่นั่งอยู่ข้างสนามต่างก็ตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง

พวกเขารู้ดีว่าในอนาคต หวัง กังเถี่ยจะต้องก้าวขึ้นเป็นดาวเด่นแห่งวงการบาสเกตบอลหญิง และกลับสู่ทีมชาติประเทศหลงเพื่อสร้างชื่อเสียงในเวทีโอลิมปิกอย่างแน่นอน!

หลังจบการแข่งขัน สื่อมวลชนต่างกรูกันเข้ามาล้อมตัวหวัง กังเถี่ยเอาไว้ตรงกลาง

"คุณหวัง กังเถี่ยครับ ไม่ทราบว่าคุณทำอย่างไรถึงสามารถแซงหน้าเดฟได้ภายในเวลาเพียงปีเดียวครับ?"

"คุณมีการฝึกซ้อมพิเศษอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ?"

หวัง กังเถี่ยเท้าสะเอวหัวเราะร่า "ไม่มีอะไรพิเศษหรอกค่ะ แค่สัดส่วนโภชนาการอาหารของฉันสมดุลดีมาก ฉันดื่มสือเฉวียนต้าปู่ทังของประเทศหลงมาโดยตลอดน่ะค่ะ"

"สือเฉวียนต้าปู่ทังงั้นเหรอครับ?"

"ใช่แล้วค่ะ สือเฉวียนต้าปู่ทังของร้านหลงจือเว่ย ฉันแนะนำให้คนหนุ่มสาวดื่มสัปดาห์ละชามนะคะ"

พูดจบ หวัง กังเถี่ยก็หยิบซุปที่โม่เฉินเตรียมไว้ให้ตั้งแต่นานแล้วขึ้นมา แล้วยกซดอึก ๆ ต่อหน้ากล้องของสื่อมวลชน

ทันทีที่ข่าวนี้เผยแพร่ออกไป ผู้เชี่ยวชาญด้านโภชนาการของทีมต่าง ๆ ก็เริ่มลงมือศึกษาสือเฉวียนต้าปู่ทังของโม่เฉินทันที

ข้อสรุปที่เป็นเอกฉันท์ระบุว่า ซุปยาสมุนไพรของประเทศหลงขนานนี้มีส่วนผสมที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง แม้จะไม่อาจพูดได้ว่ารักษาได้สารพัดโรค แต่ประสิทธิภาพในการบำรุงสุขภาพนั้นเด่นชัดอย่างมาก

โดยเฉพาะสูตรที่เจ้าของร้านหลงจือเว่ยปรุงขึ้นมา มีผลในการเพิ่มพลังระเบิดและความอึดให้กับกลุ่มวัยรุ่นได้อย่างชัดเจน!

สือเฉวียนทังสูตรสำหรับวัยรุ่นนี้ โม่เฉินได้ลดสัดส่วนของยาบำรุงอย่างโสมลง แล้วเพิ่มวัตถุดิบที่ช่วยเจริญอาหารและช่วยย่อยอย่างซานจาและซานเย่าเข้าไปแทน

ประโยชน์สูงสุดที่มีต่อเด็ก แท้จริงแล้วคือช่วยกระตุ้นความอยากอาหารและระบบไหลเวียนโลหิต เพื่อให้ร่างกายดูดซึมสารอาหารได้เต็มที่และลดการสูญเสียคุณค่าทางอาหารไป

ตัวเขาเองก็คิดไม่ถึงว่า โฆษณาที่ให้หวัง กังเถี่ยช่วยพูดให้นั้น จะส่งผลตอบรับถล่มทลายได้ถึงขนาดนี้

เช้าวันถัดมา ทันทีที่เปิดประตูร้าน ด้านนอกก็เนืองแน่นไปด้วยผู้ปกครองที่มายืนต่อแถวรอ

"เถ้าแก่ ขอฉันชามหนึ่งครับ"

"เถ้าแก่ ฉันขอสั่งจองหนึ่งคอร์สค่ะ"

"ฉันขอสั่งจองสามคอร์สเลยค่ะ!"

ไม่ว่าประเทศไหนก็มีพวกทาสลูกทั้งนั้น แม้จะอยู่ในมี่กั๋ว หัวอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่ก็แทบไม่ต่างกันเลย

ขนาดนักเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของทั้งประเทศมี่กั่วยังดื่มสิ่งนี้ ไม่ว่าจะอย่างไร อย่างน้อยที่สุดก็ไม่มีผลข้างเคียงที่เป็นลบแน่นอน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

หลังจากคนมายืนต่อแถวติดต่อกันอยู่หลายวัน ภารกิจสือเฉวียนต้าปู่ทังห้าร้อยชามก็สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

ในเวลาสั้น ๆ เพียงสามวัน กวาดเงินหลังหักภาษีเข้ากระเป๋าไปกว่าหนึ่งแสนดอลลาร์

[ภารกิจขั้นที่ 2 เสร็จสิ้น]

[ส่งมอบรางวัลใบชาระดับยอดเยี่ยมเรียบร้อยแล้ว]