ตอนที่ 78 เครซีเดฟแห่งเคนทักกี

[ใบชาชั้นยอด กำหนดราคา 88 ดอลลาร์ต่อกา จัดส่งวันละสี่กา หมดแล้วหมดเลย น้ำแร่ต้องเตรียมมาเอง]

[น้ำชาสำหรับภารกิจ กำหนดราคา 19.9 ดอลลาร์ต่อแก้ว จัดส่งไม่จำกัดจำนวน]

โม่เฉินเห็นราคาแล้วถึงกับสะดุ้ง ชาต้าหงเผาต้นแม่กับหลงจิ่งหน้าพระที่นั่งเฉียนหลงพวกนี้ปกติขายกันเป็นกรัม แพงกว่าทองคำเสียอีก

แต่พอเห็นว่าจัดส่งแค่วันละสี่กาก็โล่งอก ถือเป็นสิทธิประโยชน์อย่างหนึ่งแล้วกัน

มาก่อนได้ก่อน จะได้ดื่มหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับโชค

ฝั่งตรงข้ามมีคนงานตกแต่งร้านเร่งเข้ามาอีกหลายสิบคน ดูท่าจะต้องการร่นระยะเวลาก่อสร้างลง เพราะในทำเลทองที่ทุกตารางนิ้วเป็นเงินเป็นทองแห่งนี้ เปิดร้านช้าไปหนึ่งวันอาจเสียรายได้ไปหลายแสน

"เถ้าแก่ ที่นี่มีน้ำชาไหม" ชายไว้หนวดจุ๋มจิ๋มคนหนึ่งเดินออกมาจากฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยถามด้วยภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่น

"มีครับ เชิญข้างในเลย วันนี้มีใบชาเพิ่งมาใหม่พอดี"

โม่เฉินคิดในใจว่าชายหนวดคนนี้ช่างโชคดีจริง ๆ ตนเพิ่งได้ใบชาชั้นยอดมาก็มาเจอพอดี

ใครจะไปรู้ว่าพอชายหนวดกำลังจะก้าวเข้าประตู จู่ ๆ ก็เงยหน้ามองป้ายชื่อร้านด้านบน

"ร้านประเทศหลงงั้นเหรอ"

"ใช่ครับ"

"เหอะ น้ำชาประเทศหลงคงต้องขอบาย ผมดื่มแต่ชาสไตล์โวเท่านั้นแหละ"

ชายหนวดเบ้ปากแล้วเดินห่างออกไป

ชายหนวดคนนี้คือบอสเบอร์สองของฝั่งตรงข้าม คาโต้ เฮียว

พี่ชายของเขาคือคาโต้ โทระ ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของเทพเจ้าแห่งซูชิในตำนานผู้นั้น

คาโต้ เฮียวรับหน้าที่คุมคนงานตกแต่งร้าน ช่วงสองสามวันนี้จึงอยู่ที่นี่ตลอด เขาเดินวนรอบหนึ่งแล้วก็ก้าวเข้าไปในร้านชาประเทศโวแห่งหนึ่ง

ที่ร้านเคเอฟซีซึ่งอยู่ไกลออกไป มีผู้คนจำนวนไม่น้อยยืนมุงถ่ายรูปและดูเหตุการณ์อยู่ที่หน้าประตู

โม่เฉินผู้ชอบมุงเรื่องชาวบ้านก็วิ่งไปร่วมวงกับเขาด้วย

เห็นเพียงหอคอยเหล็กทมิฬร่างหนึ่ง ด้านหน้ามีเบอร์เกอร์กองพะเนินเหมือนภูเขาลูกย่อม ๆ เธอกำลังยัดเข้าปากทีละชิ้น ๆ

ด้านข้างมีพ่อแม่ผิวดำคู่หนึ่งยืนอยู่ ดูเหมือนผมบนขมับสองข้างจะเริ่มมีสีดอกเลาแล้ว

คนรวยในนิวยอร์กไม่ค่อยได้เห็นใครกินเบอร์เกอร์อย่างตะกละตะกลามแบบนี้ จึงพากันมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

โม่เฉินจำได้ทันทีว่าหอคอยเหล็กทมิฬคนนั้นก็คือเดฟที่ถูกหวัง กังเถี่ยอัดยับเยินเมื่อวานนี้นั่นเอง

ดูจากการแต่งตัวของทั้งสามคนพ่อแม่ลูกแล้ว ค่อนข้างมีกลิ่นอายบ้านนอก ดูแปลกแยกเมื่อเทียบกับบรรดาคนรวยในแมนฮัตตัน

"ไฮ" โม่เฉินเดินเข้าไปทักทาย

"โอ้ ไฮ นายเองเหรอ ผู้จัดการของหวัง กังเถี่ย" เดฟเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนด้วยเสียงผู้หญิงที่ฟังดูค่อนข้างแปร่งหู

"ไม่เชิงเป็นผู้จัดการหรอก กังเถี่ยเป็นพี่น้องของผม"

"อ้อ"

โม่เฉินดูออกว่าอีกฝ่ายดูไม่ค่อยมีความสุข พ่อแม่รูปร่างสูงใหญ่ของเดฟก็มีสีหน้ากลัดกลุ้มเช่นกัน

พอเธอกินเสร็จ ฝูงชนก็สลายตัวไป

โม่เฉินเดินเข้าไปข้าง ๆ เดฟแล้วถามว่า "น้องชาย เอ๊ยไม่ใช่ คุณพี่สาว เป็นอะไรไปเหรอครับ"

เดฟมองโม่เฉินอย่างหมดหนทาง "เมื่อวานพวกนายชนะการแข่ง ฉันเลยชวดเงินรางวัลชนะเลิศไปน่ะสิ"

โม่เฉินพยักหน้า ดูออกว่าเงินรางวัลก้อนนี้สำคัญต่อครอบครัวของพวกเขามาก

"ไปเถอะ ดูเหมือนคุณยังกินไม่อิ่มเลย ผมเลี้ยงอาหารที่ร้านผมเอง"

"จริงเหรอ ขอบคุณนะ" เดฟลุกขึ้นค้อมตัวให้อย่างมีมารยาท ดูออกว่าเธอยังกินไม่อิ่มจริง ๆ

พ่อแม่ของเดฟก็ตามมาที่ร้านหลงจือเว่ยด้วย

พูดตามหลักแล้ว นี่นับเป็นครั้งแรกที่โม่เฉินชวนคนอื่นมากินอาหารที่ร้านฟรี ๆ

เพราะนอกจากวัตถุดิบภารกิจแล้ว ตราบใดที่ในคลังวัตถุดิบของวันนั้นยังมีเหลืออยู่ ก็สามารถเลี้ยงอาหารคนอื่นได้นิดหน่อย

ก่อนหน้านี้เคยคิดจะเลี้ยงพวกคนไร้บ้าน แต่พวกเขากลับยืนกรานว่าจะต้องจ่ายเงินให้ได้

ในมี่กั๋ว คนที่มีอิสระทางการเงินมากที่สุดนอกจากมหาเศรษฐีแล้วก็อาจเป็นคนไร้บ้านนี่แหละ ส่วนคนทั่วไปต้องเผชิญกับภาษีและหนี้สินก้อนโตสารพัด

ทันทีที่ก้าวเข้ามาร้าน เดฟกับพ่อแม่ก็ยืนเกร็งอยู่ข้างโต๊ะ พวกเขาสัมผัสได้ว่าการตกแต่งของที่นี่แพงกว่าเคเอฟซีมาก

โม่เฉินยิ้ม "ไม่เป็นไรครับ นั่งตามสบาย ร้านอาหารประเทศหลงของเราไม่มีพิธีรีตองมากขนาดนั้น ใครมาก็ถือเป็นแขกทั้งนั้น"

เขายกสือเฉวียนต้าปู่ทังชามหนึ่งมาเสิร์ฟให้เดฟ ดูออกว่าเธออยากดื่มมาก แต่ก็รู้สึกว่าคงดื่มไม่อิ่มท้อง

"ดื่มเถอะครับ ชามนี้พลังงานล้นเปี่ยม ดีกว่าพวกเบอร์เกอร์ที่คุณกินไปตั้งเยอะ"

"โอ้!"

เดฟยกชามขึ้นดื่มจนเกลี้ยง ผ่านไปไม่นานก็ก้มมองท้องตัวเองด้วยความประหลาดใจ

"คุณพระ ไม่หิวแล้วจริง ๆ ด้วย!"

สองสามีภรรยาผิวสีหันมาสบตากันแล้วยิ้ม ก่อนจะเอ่ยกับโม่เฉิน "เถ้าแก่ ชามนี้เท่าไรหรือครับ พวกเราต้องจ่ายเงินนะ"

"ห้าร้อยแปดสิบแปดดอลลาร์ครับ" โม่เฉินไม่ได้ปิดบัง

แมนฮัตตันเต็มไปด้วยร้านอาหารหรูหราทำนองนี้ นักท่องเที่ยวทั่วไปเวลาหิวส่วนใหญ่ก็กล้าเดินเข้าแค่ร้านฟาสต์ฟูดเท่านั้น

"เอ่อ..."

พ่อแม่ผู้ซื่อตรงดูเก้ ๆ กัง ๆ ขึ้นมาทันที พลางเริ่มล้วงกระเป๋าเสื้อผ้าเพื่อหาเงิน

โม่เฉินรีบยิ้มและห้ามพวกเขาไว้

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมบอกแล้วไงว่ามื้อนี้ผมเลี้ยงเอง"

"ไม่ได้หรอกครับ มันแพงเกินไป แมนฮัตตันนี่น่ากลัวจริง ๆ พวกเราคงต้องรีบกลับเคนทักกีกันแล้วล่ะ"

หลังจากปฏิเสธกันไปมาหลายรอบ อีกฝ่ายก็กล่าวขอบคุณไม่หยุด ทั้งหมดจึงนั่งคุยกันต่ออีกพักใหญ่

ที่แท้เดฟมีอัตลักษณ์ทางเพศเป็นหญิงตั้งแต่เด็กและมีสัญญาณบ่งบอกมานานแล้ว เพียงแต่เพราะรูปร่างที่กำยำเกินไป คนอื่นจึงมองข้ามจุดนี้ไป

ตอนที่รู้ว่าลูกชายอยากเปลี่ยนเป็นลูกสาว สองสามีภรรยาก็เคยตกอยู่ในช่วงเวลาแห่งความวิตกกังวลอยู่พักหนึ่ง

แต่สุดท้ายพวกเขาก็สนับสนุนให้เธอแปลงเพศ เงินเก็บของครอบครัวส่วนใหญ่ก็หมดไปกับค่าผ่าตัดอันแสนแพง

ทุกวันนี้ยังต้องกินยาราคาแพงทุกวันเพื่อรักษาระดับฮอร์โมนในร่างกายของเดฟไว้อีก

พ่อแม่ของเดฟเป็นแค่พนักงานปั๊มน้ำมันธรรมดา แถมยังต้องแบกรับค่าผ่อนบ้าน ค่าประกัน ค่าน้ำค่าไฟค่าแก๊สสารพัด เงินในบ้านจึงแทบจะชักหน้าไม่ถึงหลัง

เดิมทีหวังจะพึ่งพาเดฟให้ได้เป็นดราฟต์อันดับหนึ่ง แต่เพราะชวดแชมป์ไป ทีมระดับอาชีพส่วนใหญ่ก็ไม่อยากรับนักกีฬาข้ามเพศอย่างเธอ ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกจึงได้แต่ทำหน้าอมทุกข์

โม่เฉินฟังเรื่องเล่าของครอบครัวนี้แล้วก็ไม่ได้ยื่นเงินช่วยเหลือโดยตรง

ตัวเขาไม่ใช่นักการกุศล และก็ไม่ได้นับว่าเป็นมหาเศรษฐีอะไร

ทว่าการสะสมแต้มบุญให้ปู่ เพื่อที่อยู่ข้างล่างจะได้ใช้ชีวิตคล่องตัวขึ้น ก็ถือว่าเป็นการแสดงความกตัญญูอย่างหนึ่ง

"ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนมาทำงานกับผมไหมครับ ผมต้องการคนขนส่งอยู่พอดี รับผิดชอบส่งน้ำแร่จากภูเขากับปลา เงินเดือนสองหมื่นดอลลาร์ รวมกินอยู่ฟรีหมด"

"สองหมื่นดอลลาร์!"

"ใช่ครับ นอกจากนี้คุณยังจะได้สือเฉวียนต้าปู่ทังวันละหนึ่งชามเหมือนกับหวัง กังเถี่ยด้วย"

"ตกลงค่ะ ตกลง!"

เดฟพยักหน้าหงึก ๆ อย่างบ้าคลั่ง พ่อแม่ของเธอก็ตื่นเต้นดีใจเป็นล้นพ้น

"ขอบคุณมากนะ น้องชายชาวประเทศหลงผู้ใจดี"

"ไม่เป็นไรครับ"

ตอนนี้โม่เฉินต้องการลูกมือที่ไว้ใจได้จริง ๆ แม่เฒ่าเจนนี่ก็อายุมากแล้ว หากที่ฟาร์มมีเดฟกับหวัง กังเถี่ย สองทวารบาลนี้คอยเฝ้าอยู่ ก็ช่วยทั้งเฝ้าบ้านและส่งปลาส่งน้ำได้สบาย

ความสนุกของการเปิดร้านอาหารมันอยู่ตรงนี้นี่เอง ขอแค่รสชาติเด็ดขาด คุณก็สามารถเข้าถึงมหาเศรษฐีชั้นยอดอย่างบัฟเฟตต์ได้ และก็สามารถพบเจอกับผู้คนยากไร้ร้อยแปดพันเก้าในสังคมได้เช่นกัน

ภารกิจขั้นที่ 3 คือการขายน้ำชา ชาแก้วใหญ่หากใส่น้ำแข็งกับน้ำตาลลงไป ในช่วงฤดูร้อนก็ขายดิบขายดีจนไม่ต้องกังวลอยู่แล้ว

แต่เครื่องดื่มชาแบบนั้น ย่อมขาดจิตวิญญาณไปบ้างไม่มากก็น้อย

ถ้าจะขาย ก็ต้องขายแบบร้อน

แถมยังต้องร้อนจัดจนลวกปากด้วย

ชาสำหรับภารกิจก็เป็นชาหลงจิ่งเก็บก่อนฝนทั้งนั้น คุณภาพชั้นยอด คงไม่ต้องห่วงว่าจะขายไม่ออก

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทำทันที โม่เฉินชงชาไท่ผิงโหวขุยไว้หนึ่งกา เตรียมจะลองชิมรสชาติด้วยตัวเองอีกรอบ

"พ่อหนุ่ม ขอถามหน่อย ที่นี่คือร้านหลงจือเว่ยใช่ไหม"

ทันใดนั้น ที่หน้าประตูก็มีชายชราท่าทางกระฉับกระเฉงสวมชุดจงซานคนหนึ่งก้าวเท้าเดินเข้ามา