ตอนที่ 79 เสี่ยวโม่ ฉันเลี้ยงชาเธอเอง

ชายชราผู้นี้ดูวัยใกล้เคียงกับถังหยวนหมิง แม้รูปร่างจะเตี้ยเล็ก แต่แววตากลับสว่างสดใส ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด บุคลิกมองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นนักวิชาการรุ่นเก่า

"สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับครับ" โม่เฉินเอ่ยทักทายเป็นภาษาประเทศหลง

"ดีจริง บรรยากาศที่นี่ไม่เลวเลย ป้ายร้านลายมือของท่านผู้เฒ่าถัง โต๊ะเก้าอี้โบราณพวกนี้ แล้วยังมีภาพวาดอักษรวิจิตรของเธอนี่อีก..."

"เธอ เธอ เธอ ภาพวาดอักษรวิจิตรพวกนี้นี่มัน!"

เหมือนกับปฏิกิริยาของถังหยวนหมิงไม่มีผิด เมื่อชายชราท่านนี้ได้เห็นภาพหลานถิงถูและหลานถิงจี๋ซวี่ ก็ตกใจจนตัวสั่นเทิ้มไปเหมือนกัน

ทว่าเขารู้ดีว่าภาพหลานถิงถูของจริงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของประเทศหลง และดูจากภาพนี้ก็ไม่ใช่ภาพวาดโบราณแต่อย่างใด

แต่น้ำหนักเส้นพู่กันนี้ ท่วงทำนองวิญญาณแบบนี้ มันน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว

ราวกับปราชญ์โบราณฟื้นคืนชีพกลับมาจรดพู่กันรังสรรค์ขึ้นด้วยตัวเองตรงหน้าอย่างไรอย่างนั้น

ชายชราผู้นี้มีนามว่าหลิ่วจงซ่าน เป็นนายกสมาคมวัฒนธรรมดั้งเดิมแห่งประเทศหลงประจำนครนิวยอร์ก

สมาคมนี้อาศัยเงินบริจาคจากผู้มีจิตศรัทธา ปกติก็มีเพียงกลุ่มคนเฒ่าคนแก่วัยเกษียณในแวดวงวัฒนธรรมมาร่วมเสวนาแลกเปลี่ยนทางวิชาการกัน

คนรุ่นใหม่ในสมาคมที่มีอายุน้อยที่สุดก็ปาเข้าไปสี่สิบกว่าแล้ว

ทว่าเจ้าของร้านหนุ่มที่ถังหยวนหมิงแนะนำมานี้ ดูแล้วอายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เท่านั้น ทำให้หลิ่วจงซ่านพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

การมีเลือดใหม่เข้ามาเสริมเท่านั้น จึงจะทำให้คนรุ่นหลังไม่ลืมรากเหง้าของตนเอง

หลังจากนั่งลงแล้วทั้งสองก็พูดคุยกันครู่หนึ่ง หลิ่วจงซ่านก็ยิ่งถูกใจในกิริยาวาจาการพูดจาของโม่เฉินเข้าไปใหญ่

"เสี่ยวโม่เอ๋ย วันข้างหน้าเธอมาเป็นเจ้าหน้าที่บริหารมีชื่อในสมาคมเถอะ พอมีกิจกรรมอะไรคนหนุ่มสาวก็มาช่วยออกแรงหน่อย วางใจได้ ค่าตอบแทนไม่น้อยกว่าที่เธอเปิดร้านหรอกนะ ร้านเล็กๆ ของเธอมาเปิดตรงนี้ ค่าเช่าแต่ละเดือนคงกดดันน่าดูใช่ไหมล่ะ?"

โม่เฉินตาเป็นประกายทันที "ค่าตอบแทนเหรอครับ? เท่าไหร่หรือครับ?"

หลิ่วจงซ่านชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว "ห้าพันดอลลาร์ แถมเป็นเงินหลังหักภาษีแล้วด้วย ไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะ? สมาคมเรามีพวกนักธุรกิจผู้รักชาติคอยสนับสนุนอยู่ ไม่ปล่อยให้คนหนุ่มสาวมาทำงานฟรีๆ หรอก"

"นี่มัน... เอ่อ ไม่น้อยจริงๆ ครับ ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณอาจารย์หลิ่วมากครับ"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก คนหนุ่มสาวที่มาจากประเทศหลงของเรา ถ้าพอจะช่วยดึงช่วยดันกันได้ก็ต้องช่วยกัน"

"ครับๆ อาจารย์หลิ่วอุตส่าห์มาถึงที่แล้ว ลองชิมฝีมือผมดูหน่อยไหมครับ?"

หลิ่วจงซ่านพยักหน้า "ได้สิ ช่วงนี้สุขภาพของเหล่าถังไม่ค่อยดี ก็เลยไม่ได้เล่าเรื่องเธอให้ฟังมากนัก ถ้างั้นฉันขอลองชิมฝีมือเธอหน่อยแล้วกันนะ?"

"ได้เลยครับ"

"เดี๋ยวก่อน" หลิ่วจงซ่านส่งเสียงเรียกโม่เฉินไว้ "ฉันอายุจะเจ็ดสิบแล้ว ยังไงก็นับเป็นผู้อาวุโสของเธอ มื้อนี้ฉันจะกินฟรีไม่ได้เด็ดขาด"

โม่เฉินตั้งใจจะปฏิเสธตามมารยาท เพราะวัตถุดิบวันนี้ยังเหลืออยู่อีกมาก แต่หลิ่วจงซ่านกลับยืนกรานอย่างเด็ดขาดว่าจะต้องจ่ายเงินให้ได้

โม่เฉินจนปัญญา จึงจำต้องยื่นเมนูอาหารส่งไปให้

"เด็กคนนี้นี่ ร้านเพิ่งเปิดใหม่ล่ะสิ? ทำไมถึงยังมีรูปวาดด้วยล่ะเนี่ย? เธอดูสิ จุดทศนิยมก็ไม่ได้ใส่ไว้สักจุด"

หลิ่วจงซ่านมองดูเมนูพลางยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี โดยไม่เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อยว่าอาหารมื้อนี้กำลังจะทำให้กระเป๋าเงินของเขาโดนปล้นจนเกลี้ยง

"มา ทำหัวปลานึ่งพริกสับให้ฉันที่หนึ่ง แล้วก็เอาสือเฉวียนต้าปู่ทังอีกที่ เอ่อ... กุ้งเครย์ฟิชคงเผ็ดไป ถ้าอย่างนั้นเอาเจียนปิ่งกั่วจึมาเป็นอาหารจานหลักอีกอันแล้วกัน ไม่ได้กินของแบบนี้มานานมากแล้ว"

"จะว่าไป ร้านของเธอเปิดในย่านหรูหราขนาดนี้ แต่ราคาถือว่าย่อมเยาใช้ได้เลยนะ"

หลิ่วจงซ่านกำลังก้มหน้าก้มตาดูเมนูอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังกึกๆๆ ก็แว่วเข้ามาใกล้

"คุณตาคะ คุณตาสั่งหัวปลา ซุปบำรุงกำลัง แล้วก็เจียนปิ่งกั่วจึ ทั้งหมดเป็นเงิน 1,075 ดอลลาร์ค่ะ"

หวัง กังเถี่ยพยายามฉีกยิ้มอย่างอ่อนโยนที่สุด แต่ก็ยังทำเอาชายชราสะดุ้งตกใจอยู่ดี

"หนึ่งพัน... กับอีก 75 ดอลลาร์งั้นเหรอ?"

หลิ่วจงซ่านเริ่มสงสัยว่าหูของตนเองมีปัญหาไปแล้วหรือเปล่า

"ใช่ค่ะ! ไม่เป็นไรนะคะ คุณตาทานเสร็จแล้วค่อยจ่ายก็ได้ค่ะ!" หวัง กังเถี่ยตะโกนบอก

"คุณพระช่วย..."

เมื่อมองไปยังกล้ามเนื้อที่สั่นกระเพื่อมไปทั้งตัวของแม่สาวเหล็กกล้า หลิ่วจงซ่านถึงได้เข้าใจในที่สุดว่า ในเมนูไม่ได้ลืมใส่จุดทศนิยมหรอก แต่ราคามันไม่มีจุดทศนิยมตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก!

การจ้างพนักงานเสิร์ฟระดับนักฆ่าแบบนี้มาไว้ในร้าน เกรงว่าทางร้านคงกลัวลูกค้ากินเสร็จแล้วจะชักดาบไม่ยอมจ่ายเงินสินะ?

หลิ่วจงซ่านพลันรู้สึกขึ้นมาว่า โม่เฉินที่เป็นคนหนุ่มหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสคนนี้ ภายใต้หน้าตานั้นกลับซ่อนหัวใจของเจ้าของร้านหน้าเลือดเอาไว้

แต่ก็จนปัญญา ในเมื่ออีกฝ่ายจะเลี้ยงแท้ๆ ตัวเองกลับดันอยากทำตัวเป็นเสี่ยใหญ่ อยากเป็นหมูให้เขาเชือดเอง จะไปโทษใครได้เล่า

หลิ่วจงซ่านก็ไม่ใช่คนร่ำรวยอะไร สมัยหนุ่มๆ มาเป็นอาจารย์ที่มี่กั๋ว แม้จะมีเงินเก็บสะสมอยู่บ้าง แต่ฐานะก็แค่พอกินพอใช้ระดับปานกลางเท่านั้นเอง

การดูแลสมาคมส่งเสริมวัฒนธรรมดั้งเดิม พวกเขาล้วนไม่ได้รับเงินเดือน งบประมาณทั้งหมดถูกนำไปใช้กับกิจกรรมและการจ้างทีมงานรุ่นใหม่

อาหารมื้อนี้มื้อเดียว พอให้เขาและภรรยาใช้จ่ายได้ทั้งเดือนเลย

เขาเอามือคลำกระเป๋าสตางค์อย่างจนใจ โชคดีที่วันนี้เพิ่งกดเงินสดมาพันกว่าเหรียญ ไม่อย่างนั้นพนักงานเสิร์ฟสาวคนนั้นคงไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่

"มาแล้วครับ หัวปลานึ่งพริกสับกับบะหมี่ทำมือ!"

โม่เฉินยกหัวปลาออกมาเสิร์ฟด้วยตัวเอง

หลิ่วจงซ่านหยิบคะเกียบขึ้นมาพลางยิ้มเจื่อน

"เสี่ยวโม่เอ๊ย เมื่อกี้ฉันดูถูกเธอเกินไปแล้ว เงินเดือนห้าพันนั่น สำหรับเธอคงเป็นแค่เศษเงินสินะ?"

"เอ่อ..."

หวัง กังเถี่ยสอดปากขึ้นมาอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ "แน่อยู่แล้วค่ะ ห้าพันเหรียญยังไม่พอจ่ายเงินเดือนให้หนูเลย"

"..."

หลิ่วจงซ่านไม่อยากพูดอะไรอีก ในใจมีแต่ความโมโหที่มีต่อตาแก่ถังหยวนหมิง

เหล่าถังแก่เลอะเทอะไปแล้วจริงๆ คบคนไม่ดูตาม้าตาเรือเลย

ลูกชายของเขาเป็นมหาเศรษฐี อยากกินอะไรก็กินได้ แต่เขาเหล่าหลิ่วคนนี้ไม่มีลูกชายรวยขนาดนั้น

หลิ่วจงซ่านคีบลูกตาปลาไปจิ้มในพริกสับหนึ่งรอบ แล้วอ้าปากกินด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

กรวม กรวม...

กร๊อบ กร๊อบ...

เหล่าหลิ่วตกใจอยู่เงียบๆ

อย่าว่าไป เจ้าหนุ่มนี่แม้จะหน้าเลือดไปหน่อย แต่ฝีมือกลับยอดเยี่ยมตามต้นตำรับ มีรสมือระดับเชฟใหญ่แห่งประเทศหลงจริงๆ

หัวปลาจานนี้ทำออกมาได้ การควบคุมระดับไฟช่างไร้ที่ติ

หนังปลาชั้นนอกสุด แม้จะชุ่มโชกไปด้วยน้ำซอสพริกสับเข้มข้น แต่กลับยังคงความกรอบไว้ได้ สัมผัสยามเข้าปากถึงขั้นเทียบเคียงได้กับหนังปลาทอดกรอบเลยทีเดียว

ส่วนเนื้อหัวปลาก็ไม่สุกจนกระด้างเกินไป นุ่มเนียนราวกับเต้าหู้ พอกัดลงไปหนึ่งคำ น้ำพริกสับและกระเทียมเข้มข้นก็เอ่อทะลักออกมาจากเนื้อปลาราวกับซึมซับอยู่ข้างในอย่างเต็มเปี่ยม

ยิ่งไปกว่านั้น พริกสับที่ผสานเข้ากับน้ำซุปปลาที่หยดออกมาหลังผ่านการนึ่งด้วยไฟแรง ทั้งสองสิ่งหลอมรวมเป็นหนึ่ง ความหวานสด ความเผ็ดหอม อัตราส่วนทุกอย่างล้วนควบคุมไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด

หลิ่วจงซ่านจำได้ว่า ครั้งล่าสุดที่เขากินหัวปลาระดับนี้ คือตอนที่เขาได้รับรางวัลเยาวชนดีเด่นและได้ลิ้มลองในงานเลี้ยงระดับชาติ

สุดท้ายก็ตามด้วยเส้นบะหมี่ทำมือที่ดูดซับน้ำซอสหัวปลาพริกสับไว้จนชุ่มฉ่ำอีกคำหนึ่ง

เหล่าหลิ่วรู้สึกว่าตัวเองดูเหมือนจะไม่โมโหขนาดนั้นแล้วมั้ง?

พอโม่เฉินยกสือเฉวียนต้าปู่ทังกับเจียนปิ่งกั่วจึออกมา สายตาที่หลิ่วจงซ่านมองเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"เสี่ยวโม่เอ๊ย"

"เธอ... เธอเป็นยอดฝีมือจริงๆ เลยนะเนี่ย!"

"ฉันตาถั่วไปเอง วันนี้ได้มาเจอเซียนตัวจริงเข้าแล้ว อายุน้อยแต่เก่งกาจขนาดนี้!"

"อาจารย์หลิ่วชมเกินไปแล้วครับ" โม่เฉินถ่อมตัว

"ไม่ๆๆ ไม่ได้เกินไปสักนิด ทำไมพวกเชฟอาหารตะวันตกหรูๆ เอาสเต๊กไปย่างไฟสองทีถึงขายได้ตั้งหลายพัน แล้วเชฟใหญ่ของประเทศหลงเราด้อยกว่าตรงไหนกัน?"

"ถ้าพูดถึงความซับซ้อนของกรรมวิธีการปรุง ความประณีตในการจับคู่วัตถุดิบ ความพิถีพิถันของเครื่องปรุง ประเทศหลงเรานี่แหละคืออันดับหนึ่งในใต้หล้า"

"ราคานี้เธอคู่ควรแล้ว"

หลิ่วจงซ่านก้มหน้าก้มตากินต่อไปอีกพักใหญ่ สือเฉวียนต้าปู่ทังคู่กับเจียนปิ่งกั่วจึ กินจนใบหน้าเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด และลูบท้องด้วยความพึงพอใจ

"ยอดเยี่ยมจริงๆ เดือนหน้าถึงวันเกิดภรรยาฉัน ฉันจะพาเธอมาชิมด้วย"

เมื่อกินอย่างมีความสุข เหล่าหลิ่วก็ควักเงินหนึ่งพันสองร้อยเหรียญออกมาวางบนโต๊ะอย่างไม่ลังเล

"เอ้า นี่ทิปของแม่หนูคนนั้น"

โม่เฉินรีบโบกมือ "อาจารย์หลิ่วครับ ร้านอาหารประเทศหลงของเราไม่นิยมธรรมเนียมแบบนั้น ไม่รับทิปครับ"

หลิ่วจงซ่านพยักหน้า "งั้นก็ได้ งั้นฉันเลี้ยงน้ำชาพวกเธอสองคนแทนแล้วกัน ฮิๆ ฉันพกสุดยอดชาชั้นเลิศติดตัวมาด้วยนะ"