ตอนที่ 80 ต้าหงเผาต้นลูกต้นแม่

หลังจากผู้เฒ่าหลิ่วจงซ่านพูดจบ ก็ล้วงเอากระดาษคราฟต์แผ่นเล็กยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังอย่างมีลับลมคมใน

พอหยิบออกมา ชายชราก็ยังหันซ้ายแลขวามองไปรอบ ๆ ราวกับว่าสิ่งที่ถืออยู่ในมือเป็นของผิดกฎหมายอย่างไรอย่างนั้น

โม่เฉินกับหวัง กังเถี่ยกลืนน้ำลายเอื๊อก พลางจ้องมองหลิ่วจงซ่านตาปริบ ๆ

"ชู่ว์..."

"เสี่ยวโม่ นี่ของดีเชียวนะ อย่าให้ใครรู้เชียว เหล่าถังมาอ้อนวอนฉันตั้งหลายรอบ ฉันยังบอกว่าหมดแล้วเลย"

ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้หลิ่วจงซ่านได้กินอาหารฝีมือโม่เฉินจนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาไม่มีทางเอาของสิ่งนี้ออกมาแบ่งปันให้ใครแน่

เมื่อคลี่กระดาษคราฟต์ออก ข้างในก็เป็นกระดาษคราฟต์อีกชั้น

เปิดอีกชั้นก็ยังคงเป็นกระดาษคราฟต์

ห่อไว้แน่นหนาหลายชั้น วุ่นวายอยู่พักใหญ่ ในที่สุดม่านหมอกแห่งความลับก็ถูกเปิดออก

ด้านในคือใบชาอูหลงกำมือเล็ก ๆ

เมื่อดูจากรูปลักษณ์ที่อวบแน่นทุกเส้นและสีสันสดใสเงางาม ก็พอรู้ได้ว่าไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

หลิ่วจงซ่านพูดอย่างมีลับลมคมในอีกครั้ง "ให้พวกเธอสองคนได้เปิดหูเปิดตาเสียหน่อย นี่เรียกว่าต้าหงเผาต้นลูก"

"เอ๋?"

ท่าทางเอ๋อเหรอของโม่เฉินกับหวัง กังเถี่ยทำให้หลิ่วจงซ่านพอใจเป็นอย่างมาก

เขาเริ่มอธิบายให้ความรู้ "พวกเธอคงเคยได้ยินชื่อชาต้าหงเผาต้นแม่กันมาบ้าง แต่ของแบบนั้นตอนนี้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมไปแล้ว ไม่อนุญาตให้เก็บเกี่ยว"

"ต้าหงเผาราคาแพงลิบลิ่วในท้องตลาด ส่วนใหญ่ก็ตัดกิ่งจากต้าหงเผาต้นแม่มาปักชำขยายพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศทั้งนั้น ไม่อาจนับได้ว่ามีสายเลือดทางตรงกับต้นแม่หรอกนะ"

"แต่ต้นลูกของฉันนี่ต่างออกไป นี่เป็นของที่ผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างหนักกว่าจะได้มา เป็นต้าหงเผาสายเลือดบริสุทธิ์จากต้นแม่แท้ ๆ ถ้ามีใครรู้เข้า เผลอ ๆ อาจโดนยึดเอาได้นะ"

"แถมชาต้นลูกพวกนี้ยังเป็นผลงานระดับปรมาจารย์ เมื่อเทียบกับช่างทำชาทั่วไปแล้ว ฝีมือต่างกันราวฟ้ากับเหว รสชาติก็เหนือกว่ากันหลายระดับชั้นเลยล่ะ"

โม่เฉินกับหวัง กังเถี่ยฟังแล้วรู้สึกเลื่อมใสขึ้นมาทันที

ผู้เฒ่าหลิ่วยอมควักของรักของหวงออกมาขนาดนี้ ถือว่าคบหาได้จริง ๆ

"มา ยกชุดชามา ชานี้แม้จะเก็บไว้นานไปสักหน่อย แต่ถ้าได้จิบสักคำ ก็นับเป็นรสเลิศที่สุดในชีวิตแล้ว"

โม่เฉินหยิบชุดชาเกรดพรีเมียมที่ซื้อส่งเดชมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเมื่อเช้าออกมา หลิ่วจงซ่านเห็นเข้าก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

"เสี่ยวโม่เอ๋ย ฝีมือทำอาหารของเธอไม่มีที่ติก็จริง แต่วิชาชานี่สิ ยังอ่อนหัดนัก ชุดชาแบบสินค้าโหลพวกนี้ ดึงรสนิยมการตกแต่งสไตล์ราชวงศ์ถังในร้านของเธอให้ดรอปลงหมดเลย"

"ไว้วันไหนฉันจะส่งชุดกาดินเผาจื่อซาฝีมือช่างเก่าแก่จากบ้านเกิดแถบอี๋ซิงมาให้ เข้าคู่กับชาของพวกเรา ถึงจะเรียกว่าการดื่มด่ำอย่างแท้จริง"

โม่เฉินให้หวัง กังเถี่ยต้มน้ำแร่จากถ้ำหินปูนแถบทะเลสาบออนแทรีโอ

มีเพียงน้ำนี้เท่านั้นที่หลิ่วจงซ่านพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

"ดี ๆๆ น้ำนี้หายากยิ่ง มี่กั๋วแม้จะมีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์ แต่ฉันมักรู้สึกว่าน้ำที่นี่ขาดเสน่ห์บางอย่างไป น้ำแร่ของเธออันนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ"

เมื่อชงชาเสร็จหนึ่งกา โม่เฉินสังเกตดูตามที่บันทึกไว้ใน "คัมภีร์ชา" อยู่ครู่หนึ่ง พลางคิดหาคำบรรยายในใจอยู่นาน ก่อนจะกระแอมเคลียร์คอแล้วเอ่ยว่า

"ชาดี!"

หวัง กังเถี่ยก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมาเช่นกัน

"ชาดีจริง ๆ ด้วย!!"

หลิ่วจงซ่านอดขำกับภูมิความรู้ด้านวัฒนธรรมชาอันตื้นเขินของเด็กทั้งสองคนนี้ไม่ได้

เขาเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ "น้ำชาสีน้ำตาลอมส้มเป็นประกายเงางาม ก้นถ้วยแฝงโทนสีแดงสว่างไว้จาง ๆ พอลองเขย่าถ้วยชาเบา ๆ ก็ดุจดั่งสระน้ำในฤดูใบไม้ร่วงที่เต็มไปด้วยใบไม้สีแดง"

"โอ้!"

"โอ้!"

แม้โม่เฉินกับหวัง กังเถี่ยจะไม่เข้าใจแต่ก็รู้สึกว่าสุดยอด ทั้งสองเริ่มชิมชาตามคำแนะนำของหลิ่วจงซ่าน

"เป็นไง รสสัมผัสของชานี้" หลิ่วจงซ่านเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง

โม่เฉินพยักหน้า วางมาดสุขุมลุ่มลึก

"ชาดีครับ!"

หวัง กังเถี่ยกระดกดังอึกเดียว ชาก็เกลี้ยงถ้วย

"ฉันก็คิดเหมือนกัน!"

"เฮ้อ เสียแต่ถ้วยชาของฉันเล็กไปหน่อย ชานี้หอมมาก จิบคำเดียวแล้วก็อยากดื่มต่ออีกคำทันทีเลย"

หวัง กังเถี่ยเห็นพ้องอย่างยิ่ง ต้าหงเผาต้นลูกนี้มีกลิ่นหอมกรุ่นยาวนานจริง ๆ ดื่มหมดแล้วก็อยากจะเติมแก้วต่อทันที

"พี่ใหญ่ ชน!"

"ชน!"

"ต้องดื่มให้ได้สามร้อยจอก!"

หลิ่วจงซ่านรู้สึกปวดใจแสนสาหัส เอ่ยอย่างเจ็บปวดใจว่า "เด็ก ๆ เอ๊ย ชานี้กรัมละเป็นหมื่นเหรียญประเทศหลงเชียวนะ ดื่มแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด มา พวกเธอเรียนตามฉันนี่"

เมื่อทำตามวิธีของอาจารย์หลิ่ว แม้โม่เฉินกับหวัง กังเถี่ยจะดื่มได้ไม่จุใจนัก แต่ก็พอจะสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณแห่งวิถีชาของประเทศหลงอยู่บ้าง

เมื่อดื่มชาหมดกาหนึ่ง ผู้เฒ่าหลิ่วจงซ่านก็หลับตาลง พลางฮัมเพลงเบา ๆ ในลำคอ ท่าทางสุขสำราญใจอย่าบอกใคร

ส่วนโม่เฉินกับหวัง กังเถี่ย สองคนนี้รวมอายุกันแล้วยังได้แค่ครึ่งเดียวของเหล่าหลิ่ว

ย่อมยากที่จะเข้าถึงความรู้สึกผ่านร้อนผ่านหนาวและเจนจัดในโลกหล้าเช่นนั้นได้

"พี่ใหญ่ ฉันคอแห้ง ยังอยากดื่มอีก" หวัง กังเถี่ยร้องอ้อนวอน

โม่เฉินยิ้ม "ไม่เป็นไร ที่เราก็มีชา ไปชงมาอีกกาสิ"

"ได้เลย"

เหล่าหลิ่วที่หรี่ตาฮัมเพลงอยู่โบกมือเบา ๆ

"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง พวกเธอยังเด็ก ไม่เข้าใจความหมายลึกซึ้งของคำว่าเคยผ่านทะเลกว้างใหญ่ ไฉนจะเห็นน้ำอื่นเป็นน้ำหรอก"

"โธ่ พวกเราแค่คอแห้งอยากหาอะไรดื่มเฉย ๆ เองครับ"

หวัง กังเถี่ยวิ่งกลับไป ดูใบชาพวกนั้น มีอยู่ชนิดหนึ่งที่หน้าตาสดใสแดงระเรื่อ คล้ายกับชาของเหล่าหลิ่วมาก แต่ดูแวววาวงดงามกว่า

เธอหยิบมาหนึ่งกำมืออย่างไม่คิดอะไรแล้วโยนใส่ลงไปในกา

อึก... อึก...

น้ำพุภูเขาเริ่มเดือดพล่าน ไอหมอกกรุ่นลอยพวยพุ่งขึ้นมาจากในกา

หลิ่วจงซ่านกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่กับรสชาติอันยอดเยี่ยมของยอดชาต้าหงเผา ทว่าจู่ ๆ จมูกก็ขยับฟุดฟิด

กลิ่นหอมมาจากไหนน่ะ

กลิ่นหอมมาจากไหนกัน!

"นี่มันอะไรกันเนี่ย!"

อาจารย์หลิ่วผู้ทรงภูมิและสุขุมเปี่ยมสง่าราศี จู่ ๆ ก็ไม่อาจสงบนิ่งได้อีกต่อไป

เขาหลับตา แล้วยื่นจมูกตามกลิ่นไปราวกับสุนัขล่าเนื้อ

หวัง กังเถี่ยรินชาใส่ชามอย่างเก้ ๆ กัง ๆ น้ำชากระฉอกเลอะเต็มโต๊ะไปหมด

โม่เฉินไม่ได้ใส่ใจ ยกขึ้นมาดื่มหมดชามในรวดเดียว

"เชี่ยแล้ว? เถี่ยเถี่ย เธอไปเอาชาอะไรมาเนี่ย"

"ไม่รู้สิ ก็หน้าตาคล้าย ๆ กับของคุณปู่หลิ่วนี่แหละ แต่ดูสวยกว่านิดหน่อย"

ทั้งคู่ไม่ได้สังเกตสีหน้าของหลิ่วจงซ่านเลยแม้แต่น้อย

มุมปากของชายชราเริ่มกระตุก ก่อนที่กล้ามเนื้อบนใบหน้าจะกระตุกตามอย่างห้ามไม่อยู่

"เชี่ยเอ๊ย!"

"ชาต้าหงเผาต้นแม่!"

ชาต้าหงเผาต้นแม่ แห่งจิ่วหลงเคอบนเขาอู่หยี เติบโตมานานถึงสามร้อยหกสิบปีแล้ว

ต้นแม่ไม่กี่ต้นนี้ถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางธรรมชาติและวัฒนธรรมของโลกมานานแล้ว ปัจจุบันมีเงินก็หาซื้อไม่ได้

ก่อนปี 2000 มหาเศรษฐีรายหนึ่งประมูลซื้อชาต้าหงเผาต้นแม่หนักยี่สิบกรัมไป ต้องจ่ายเงินถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหกพันแปดร้อยหยวน!

ครั้งหนึ่งเคยมีประธานาธิบดีเดินทางมาเยือนประเทศหลง ท่านผู้นำใหญ่ได้มอบชาต้าหงเผาต้นแม่ให้สี่ตำลึง ประธานาธิบดีรู้สึกว่าช่างขี้เหนียวเสียนี่กระไร รัฐบุรุษอีกท่านจึงกล่าวกับเขาว่า นี่คือการมอบ "แผ่นดินครึ่งค่อนประเทศ" ให้แก่ท่านแล้ว

เมื่อรู้ถึงความล้ำค่าของชาต้าหงเผาต้นแม่ ประธานาธิบดีท่านนั้นก็ทอดถอนใจด้วยความทึ่งไม่หยุด

โม่เฉินได้ยินมาว่า ชานี้ปู่ได้มาจากเพื่อนที่ชื่อเหล่าลู่ และเพื่อนคนนั้นก็มีต้นแม่อยู่หนึ่งต้นในยมโลกเช่นกัน

ยามนี้หลิ่วจงซ่านหน้าซีดเผือด เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เร็ว ปิดประตู!"

"ขืนให้คนอื่นเห็น คืนนี้ต้องมีคนมาปล้นแน่!"

"เอ่อ อาจารย์หลิ่ว คนมี่กั๋วไม่รู้จักของแบบนี้หรอกมั้งครับ"

"นั่นก็จริง..."

หลิ่วจงซ่านแทบไม่อยากเชื่อเลยว่า ชั่วชีวิตนี้ตนจะมีวาสนาได้ดื่มชาต้าหงเผาต้นแม่

พอมองดูน้ำชา หากเทียบกับน้ำชาสีส้มอมน้ำตาลมันวาวของต้นลูกแล้ว น้ำชาของต้นแม่กลับเป็นสีส้มอมทองมันวาว อีกทั้งยังมองเห็นวงสีแดงเข้มระเรื่อได้อย่างชัดเจน

พอยกชามชาขึ้นมา มันดูงดงามราวกับแสงจ้าสาดส่องลงบนหินเลือดไก่ ความใสฉ่ำวาวนั้นเกินกว่าจะสรรหาถ้อยคำใดมาบรรยาย!

หลิ่วจงซ่านจิบเข้าไปคำเล็ก ๆ หนึ่งคำ และเข้าสู่สภาวะดื่มด่ำไร้ตัวตนโดยสมบูรณ์

เขาค่อย ๆ เอ่ยปากถามช้า ๆ ว่า

"เด็ก ๆ เอ๋ย รู้หรือไม่ว่าสิ่งใดคือเหยียนยวิ่น?"