ตอนที่ 81 สิ่งที่เรียกว่าเหยียนยวิ่น

"เหยียน คือหินผา"

"เหยียน คือกาลเวลาที่ล่วงผ่าน"

"เหยียน คือประเทศหลงห้าพันปี"

"ต้าหงเผาจากต้นแม่ต้นนี้ เติบโตขึ้นบนชะง่อนผาแห่งเขาอู่หยี แก่นแท้ของมันจึงอยู่ที่กลิ่นหอมและเหยียนยวิ่น"

"รสหวานชุ่มคอที่ตามมานั้นยาวนานไร้ที่สิ้นสุด ชาเปี่ยมสัมผัสรสเพียงหนึ่งถ้วย อบอวลหอมกรุ่นไปทั่วทั้งปากและลิ้น"

"ท่ามกลางความหวานชุ่มคออันยาวนานนี้ มักจะทำให้ผู้คนหวนระลึกถึงเรื่องราวในอดีต รำลึกถึงความผันแปรของประวัติศาสตร์"

ท่ามกลางเสียงแหบชราที่กึ่งท่องกึ่งขับขานของหลิ่วจงซ่าน จิตใจของโม่เฉินค่อย ๆ สงบนิ่งลง

ปู่ไม่ได้ถ่ายทอดวิถีชาชั้นสูงอันใดให้เขา บางทีอาจอยากให้เขาค่อย ๆ ลิ้มรสและทำความเข้าใจด้วยตัวเอง

ดื่มหมดไปหนึ่งถ้วย โม่เฉินกำลังจะรินชาเพิ่มให้หลิ่วจงซ่าน แต่เหล่าหลิ่วกลับยกมือกดถ้วยเอาไว้

"ช้าก่อน สิ่งที่เรียกว่ารสเลิศล้ำนั้นมิอาจเสพมากเกินไป วันนี้ผู้เฒ่าอย่างฉันได้รับความกรุณามามากแล้ว ดวงจันทร์เพ็ญเต็มดวงแล้วย่อมเว้าแหว่ง ไม่ดื่มต่อแล้วล่ะ"

"ผู้อาวุโสพูดถูกครับ"

โม่เฉินรู้สึกว่าเหล่าหลิ่วคนนี้สมกับเป็นนายกสมาคมวัฒนธรรมดั้งเดิมจริง ๆ ทุกคำพูดและการกระทำล้วนทำให้ผู้คนได้รับประโยชน์อย่างยิ่ง

หลิ่วจงซ่านมองโม่เฉินด้วยความเอ็นดู พลางพึมพำกับตัวเอง "คลื่นลูกใหม่ย่อมแทนที่คลื่นลูกเก่าจริง ๆ เสี่ยวโม่ ทำงานให้ดีนะ อ้อใช่แล้ว ชาของเธอในร้านขายกาน้ำละเท่าไหร่รึ?"

"88 ดอลลาร์ครับ" โม่เฉินตอบ

"เช็ดเข้!" เหล่าหลิ่วร้องลั่นขึ้นมาคำหนึ่ง

ผิดกับภาพลักษณ์สูงส่งสง่างามเมื่อครู่นี้ลิบลับ เหล่าหลิ่วตบหน้าขาตัวเองด้วยความเสียดายอย่างยิ่งยวด

"ไอ้เด็กคนนี้นี่ ชมไม่ทันไรก็เอาเลย ของดีขนาดนี้เราจะเอามาผลาญทิ้งแบบนี้ไม่ได้นะ!"

"ไม่เป็นไรครับ ผมขายแค่วันละสี่กาเท่านั้น มีจำนวนจำกัด"

"แต่นั่นมันก็ขาดทุนย่อยยับอยู่ดีนะ!"

โม่เฉินยิ้มบาง ๆ "ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมแค่อยากให้คนมี่กั๋วได้สัมผัสว่าสิ่งที่เรียกว่าเหยียนยวิ่นมันเป็นยังไง"

หลิ่วจงซ่านเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย "จริงด้วย พอคิดแบบนี้แล้ว เป็นฉันเองที่ตื้นเขินไป"

"ไปล่ะ พวกคนแก่อย่างพวกเรา จะได้ยอมถูกคลื่นลูกใหม่ซัดเกยหาดได้อย่างสบายใจเสียที"

เหล่าหลิ่วก้าวเท้ายาว ๆ เดินออกจากร้านหลงจือเว่ย สีหน้าเต็มไปด้วยความอิ่มเอมและปลาบปลื้มใจ

ปลายเดือนมิถุนายน อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

สภาพอากาศของนิวยอร์ก ถ้าเทียบกับเมืองในประเทศที่โม่เฉินเคยอยู่ จะคล้ายกับเมืองชายฝั่งทะเลทางตอนเหนือมากกว่า

แม้จะติดทะเล แต่สี่ฤดูกาลก็แบ่งแยกชัดเจน ฤดูร้อนยังคงค่อนข้างร้อนอบอ้าว

"อา เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"

"ในที่สุดก็หาร้านหลงจือเว่ยเจอเสียที!"

เด็กสาวคนหนึ่งที่อุ้มกู่เจิงอยู่ ปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วเดินเข้ามาในร้านหลงจือเว่ย

ช่วงนี้เธอมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่มี่กั๋ว เวลาว่างเผิงเผิงก็จะไปเปิดหมวกบรรเลงเพลงโบราณของประเทศหลงตามท้องถนน บนติ๊กต็อกก็มีแฟนคลับชาวต่างชาติเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลย

"ร้อนจะตายอยู่แล้ว เถ้าแก่ล่ะ เถ้าแก่อยู่ไหม ขอเครื่องดื่มเย็น ๆ แก้วหนึ่งด่วนเลยค่ะ!"

หลังจากเผิงเผิงนั่งลง เธอก็ลูบโต๊ะไม้ทรงโบราณ ดูจากเนื้อไม้แล้วไม่ด้อยไปกว่ากู่เจิงของเธอเลยสักนิด รู้สึกว่ารสนิยมของเถ้าแก่คนนี้ไม่เลวเลยทีเดียว

ก่อนหน้านี้เธอเคยเจอเขาครั้งหนึ่ง หน้าตาค่อนข้างหล่อเหลา หุ่นก็ดูดีไม่เบา

สามารถเปิดร้านเล็ก ๆ แนวดั้งเดิมของประเทศหลงแบบนี้ในย่านการค้าที่เต็มไปด้วยสินค้าหรูหราระดับท็อปได้ ดูเหมือนจิตใจในวิถีของเจ้าของร้านคนนี้จะมั่นคงมากทีเดียว

คิดว่าคงต้องเป็นคนที่สูงส่งและสง่างามมากแน่ ๆ

ถ้าเป็นไปได้ เธออยากจะมาทำงานพาร์ตไทม์ช่วงปิดเทอมที่ร้านหลงจือเว่ย จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายในการท่องเที่ยวที่นิวยอร์กของตัวเองด้วย

ทันใดนั้น กลิ่นคาวปลาอันรุนแรงก็ลอยโชยมาจากด้านหลัง

เห็นเพียงที่หน้าประตูมีร่างสูงใหญ่คนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น บนบ่าแบกปลาน้ำจืดขนาดยักษ์สามตัวที่ตัวยาวเกือบเท่าเธอ

ด้านหลังของเดฟร่างยักษ์ โม่เฉินสวมกางเกงเอี๊ยมหนัง ในมือถือฉนวนแทงปลา ที่มุมปากยังคาบบุหรี่ไว้มวนหนึ่ง

"ไฮ เสี่ยวเจี่ยเจีย อรุณสวัสดิ์ครับ"

ในพริบตาเดียว ภาพฝันอันงดงามก่อนหน้านี้ของเผิงเผิงก็พังทลายลงจนหมดสิ้น

"ช่างเถอะ ๆ สั่งอาหารดีกว่า มีเครื่องดื่มเย็นไหมคะ!"

"ไม่มี!"

ด้านในร้านมีหอคอยเหล็กกล้าผิวเหลืองอีกคนเดินออกมา ยืนเคียงข้างกับหอคอยเหล็กกล้าผิวสีที่แบกปลาอยู่ ทั้งคู่กำลังจ้องมองเธอเขม็งด้วยสายตาดุดันราวกับเสือจ้องเหยื่อ

เผิงเผิงผู้บอบบาง ในใจเวลานี้มีเพียงคำสี่คำเท่านั้น:

เผ่นก่อนดีกว่า!

"คุณผู้หญิง หิวน้ำใช่ไหมคะ ร้านเรามีเครื่องดื่มชาเขียวตัวใหม่เพิ่งเปิดตัว แก้วละ 19.9 ดอลลาร์ค่ะ" หวัง กังเถี่ยแนะนำ

"เอ่อ แพงไปนิดหน่อยนะคะ มีที่ถูกกว่านี้ไหมคะ?"

"ไม่มีแล้วค่ะ"

"ก็ได้ค่ะ งั้น...งั้นเอาให้ฉันแก้วหนึ่งแล้วกันค่ะ"

ดูท่าทางของพนักงานเสิร์ฟหญิงคนนั้น ทั้งที่กำลังยิ้มอยู่แท้ ๆ แต่กลับแผ่รังสีข่มขวัญอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้เผิงเผิงไม่อาจปฏิเสธได้ออกมา รู้สึกราวกับว่าเธอพร้อมจะพุ่งเข้ามาชกหน้าคนได้ทุกเมื่ออย่างนั้นแหละ

เผิงเผิงแอบตกใจในใจ ร้านนี้น่ากลัวชะมัด สู้รถเข็นขายอาหารคันก่อนก็ไม่ได้ อย่างน้อยตอนนั้นลูกค้ายังหนีสะดวกกว่า

ยิ่งตอนที่หวัง กังเถี่ยยกเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ เผิงเผิงก็ยิ่งพูดไม่ออก

แม้แก้วจะดูมีคุณภาพดี เป็นแก้วกระดาษทรงสูง ด้านบนยังมีดอกชาพับจากกระดาษอันสวยงามติดอยู่

แต่ทำไมมันถึงร้อนลวกขนาดนี้ล่ะเนี่ย!

ถึงจะกระหายน้ำมากแค่ไหน แต่กลางฤดูร้อนแบบนี้ ใครจะไปดื่มชาร้อนแก้วเบ้อเริ่มขนาดนี้ลงกัน?

"เถ้าแก่ เครื่องดื่มของคุณนี่มันไม่เหมาะกับหน้าร้อนเกินไปหน่อยเหรอคะ?" เผิงเผิงรวบรวมความกล้าถามขึ้นมาอย่างฝืน ๆ

โม่เฉินคิดว่าที่เผิงเผิงถามก็มีเหตุผล หน้าร้อนถือชาร้อนแก้วใหญ่ไว้ข้างนอก มันร้อนจริง ๆ นั่นแหละ

นี่ก็คือสาเหตุที่ทำไมภารกิจนี้ถึงยังทำไม่เสร็จเสียที

ไม่ใช่ว่าโม่เฉินไม่เคยคิดเรื่องเอาชาเขียวใส่แก้วไปแช่เย็นแล้วค่อยขาย หรือใส่น้ำแข็งลงไปตรง ๆ ชาสกัดเย็นเองก็เป็นกระแสนิยมใหม่เหมือนกัน

ทว่าก่อนจะเปิดตัวชาสกัดเย็น จำเป็นต้องขายชาร้อนแบบดั้งเดิมออกไปให้ได้ก่อน

ไม่อย่างนั้นคงทำให้คนมี่กั๋วเข้าใจผิดคิดว่าชาดั้งเดิมต้องกินแบบเย็น และปล่อยให้เย็นชืดแล้วดื่มก็คงไม่เสียรสชาติ

น้องสาวเผิงเผิงมาได้จังหวะพอดี นี่คือเครื่องดื่มชาแก้วแรกที่โม่เฉินขายได้ ดังนั้นมันจึงต้องเป็นชาร้อนเท่านั้น

"เฮ้อ"

เผิงเผิงถอนหายใจ ยังดีที่สไตล์การตกแต่งร้านนี้ทำให้รู้สึกสบายใจ ไม่อย่างนั้นเธอคงถือแก้ววิ่งออกไปดื่มกลางแดดข้างนอกจริง ๆ แล้ว

ช่างหัวมันแล้วกัน

แม้นี่จะเป็นเครื่องดื่มชาแบบใส่แก้ว และใบชาก็เป็นแค่ชาหลงจิ่งเก็บก่อนฝน แต่ทั้งหมดล้วนผ่านการคัดสรรมาอย่างพิถีพิถันจากคุณปู่ คุณภาพจึงยอดเยี่ยมเป็นอย่างยิ่ง

เผิงเผิงเป่าผิวน้ำเบา ๆ แล้วจิบทีละน้อย

ปรากฏว่าอร่อยเกินคาด!

คนมี่กั๋วที่ชอบกินของหวาน หากไม่ได้อ้วนเกินเกณฑ์หรือเป็นโรคเบาหวาน ก็แทบไม่มีใครดื่มเครื่องดื่มไม่มีน้ำตาลเลย

ชนิดของเครื่องดื่มไม่มีน้ำตาลที่หาซื้อได้ก็มีไม่มากเท่าไรด้วย

นี่เป็นครั้งแรกที่เผิงเผิงได้ดื่มเครื่องดื่มชาที่ไม่ใส่น้ำตาลเลยแม้แต่น้อยในนิวยอร์ก

มีรสชาติของบ้านเกิดอยู่เปี่ยมล้น

ผสมผสานกับน้ำพุภูเขาที่ตั้งใจนำกลับมา ชาเขียวอันสดชื่นทำให้จิตใจสงบลงได้แม้ในฤดูร้อนอันอบอ้าว

เผิงเผิงรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าตัวเองไม่ได้ร้อนขนาดนั้นแล้ว

นี่คือที่เขาเรียกว่าใจสงบกายก็เย็นลงเองงั้นเหรอ?

ชาร้อน ๆ ที่ดื่มเข้าไปไม่กี่อึกช่วยให้เหงื่อออกอย่างรวดเร็ว

เหงื่อที่ระเหยพาความร้อนออกไป เมื่อโดนลมแอร์เป่าอีกหน่อย ประสิทธิภาพในการคลายร้อนจึงแทบไม่ต่างจากการดื่มชาเย็นตรง ๆ เลย

พอดื่มชาเขียวแก้วใหญ่จนหมด เผิงเผิงก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก อารมณ์ไม่หงุดหงิดกระวนกระวายเหมือนตอนอยู่ข้างนอกแล้ว

พอมองหวัง กังเถี่ยกับเดฟอีกครั้ง ก็รู้สึกว่าพวกเธอดูดียิ้มแย้มเป็นมิตรขึ้นเยอะ

"เป็นยังไงบ้าง ชาที่ร้านผมไม่เลวเลยใช่ไหม?" โม่เฉินถาม

"อื้อ ๆ ชานี่คุณน่าจะชงมือเองใช่ไหมคะ? อร่อยกว่าพวกชาบรรจุกระป๋องจากสายพานโรงงานเยอะเลย!"

"ชงสดกับมือครับ" โม่เฉินแก้ให้ถูกต้อง

เผิงเผิงยิ้มหวาน "เถ้าแก่คะ ฉันขอมาทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านคุณเป็นครั้งคราวได้ไหมคะ?"

"หืม? จะทำงานยังไง งานที่ร้านผมต้องทำน่ะ มีแต่งานใช้แรงทั้งนั้นนะ"

เขาชี้ไปทางหวัง กังเถี่ยกับเดฟที่ร่างกายกำยำล่ำสัน

"ฉันบรรเลงดนตรีได้ค่ะ! เวลาดื่มด่ำกับพิธีชงชาของประเทศหลง จะขาดบทเพลงโบราณของประเทศหลงไปได้ยังไงกันล่ะคะ!"

แววตาของเผิงเผิงเปล่งประกายราวกับมองเห็นโอกาสทางธุรกิจ

"ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ" โม่เฉินส่ายหน้า