ตอนที่ 82 ฉันมีน้ำแข็งยมโลกห้ากิโลกรัม

"ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ"

พอโม่เฉินพูดจบ หวัง กังเถี่ยกับเดฟก็พยักหน้าเห็นด้วย

"ใช่แล้ว ลูกค้าที่นี่ของเรา คงไม่มีใครตั้งใจมาฟังเพลงสักเท่าไรหรอก"

"จะเป็นไปได้ยังไงกันคะ นี่มันร้านอาหารประเทศหลงไม่ใช่เหรอ หรือว่ามีชาวต่างชาติมาเยอะเหรอคะ"

"ฮิๆ เธอนั่งดูในร้านไปก่อนก็ได้นะ"

เผิงเผิงถูกปฏิเสธจนหน้าแตก แต่ไหนๆ วันนี้ก็ว่างไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว จึงนั่งจิบน้ำชาพลางตากพัดลมรับลมเย็นอยู่ในร้าน

ผ่านไปไม่นานก็มีชายร่างใหญ่สวมสูทใส่แว่นกันแดดสีดำสนิทเดินเข้ามา ดูท่าทางเหมือนเป็นบอดี้การ์ดหรือไม่ก็เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

ชายร่างยักษ์ไม่พูดไม่จา จ่ายเงินอย่างคล่องแคล่ว รับเงินทอนหนึ่งดอลลาร์ แล้วหยิบเจียนปิ่งกั่วจึเดินตรงออกจากประตูไปทันที

ดูท่าทางน่าจะเป็นลูกค้าประจำ

เผิงเผิงเหลือบมองป้ายเมนูแวบหนึ่ง

แม่เจ้า เจียนปิ่งกั่วจึราคาตั้งหนึ่งร้อยเก้าสิบเก้าดอลลาร์ คนต่างชาติคนนั้นกลับซื้อไปหน้าตาเฉยเลยเนี่ยนะ

แมนฮัตตันนี่ช่างเป็นแหล่งรวมคนรวยแต่โง่จริงๆ

จากนั้นก็มีชายผิวขาวร่างอ้วนฉุคนหนึ่งเดินเข้ามา สั่งอาหารสารพัดเต็มโต๊ะ แล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างเอาเป็นเอาตาย

พอกวาดอาหารจนเกลี้ยงเรียบวุธ เขายังยกเซี่ยงจี๊ย่างขึ้นมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เผิงเผิงอีก

โชคดีที่หวัง กังเถี่ยถลึงตาใส่ชายอ้วนแวบหนึ่ง เขาถึงยอมสงบเสงี่ยมลงทันที

เผิงเผิงมองอาหารของชายอ้วน แล้วหันไปมองเมนูอีกรอบ

คุณพระช่วย พันกว่าดอลลาร์เลยเหรอ

ต่อมาก็มีกลุ่มคนไร้บ้านเดินเข้ามาอีกระลอก

คนพวกนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้กระเป๋าหนักเหมือนชายอ้วน สี่คนสั่งกุ้งเครย์ฟิชมาสองจาน แล้วหยิบเบียร์เย็นๆ ที่พกมาเองออกมาเปิดดื่ม

พวกคนไร้บ้านเริ่มเป่าปากแซวเผิงเผิง

กังเถี่ยปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ปล่อยหมัดปังๆ ไปสองสามที เสียงผิวปากก็เงียบกริบลงทันควัน

ดูเหมือนหวัง กังเถี่ยจะใช้กำลังไปแค่หนึ่งในสิบเท่านั้น ไม่ได้สร้างความเสียหายรุนแรงถึงขั้นกระดูกแหลกแต่อย่างใด

พวกคนไร้บ้านก็ไม่ได้โกรธเคือง ยังคงยิ้มแป้นใช้มือเปล่าหยิบกุ้งเครย์ฟิชกินต่อไป

อาหารบางอย่างในร้านนี้เหมือนจะมีสรรพคุณพิเศษ ทุกคนที่ได้กินต่างก็ดูกระปรี้กระเปร่าตื่นเต้นกันทั้งนั้น

ตอนนี้เผิงเผิงถึงได้เข้าใจแจ่มแจ้งว่าเหตุใดจึงต้องมีหวัง กังเถี่ยคอยคุมร้าน

ลูกค้าหลายระลอกนี้ล้วนเป็นชาวต่างชาติทั้งสิ้นไม่มีข้อยกเว้น แถมเมื่อต้องเจอกับอาหารราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้ พวกเขากลับไม่ลังเลใจเลยสักนิด ควักเงินจ่ายทันทีโดยไม่ต่อรองสักคำ

บ๊ะจ่างก่อนหน้านี้ เธอยังนึกว่าคนต่างชาติแค่สงสัยใคร่รู้เลยแห่กันมาซื้อ แต่ตอนนี้ดูแล้วคงไม่ใช่แบบนั้นเสียแล้ว

แมนฮัตตันมีคนรวยเยอะก็จริง แต่กระทั่งคนไร้บ้านยังยอมควักกระเป๋ามาใช้จ่ายที่นี่ ยิ่งทำให้เผิงเผิงเกิดความอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นไปอีก

แต่จนใจที่ช่วงนี้เดินทางท่องเที่ยวจนเงินร่อยหรอไปมาก นอกจากน้ำชาแล้ว เธอจึงไม่กล้าตัดใจสั่งอย่างอื่นอีก

หลังจากลังเลอยู่นาน สงสัยคงทนดูท่าทางเอร็ดอร่อยของพวกคนไร้บ้านไม่ไหวจนน้ำลายสอ เธอจึงสั่งกุ้งเครย์ฟิชรสเผ็ดชามาหนึ่งที่

ผ่านไปไม่นาน หวัง กังเถี่ยก็ยกกล่องกระดาษข้าวเหนียวรูปกุ้งมังกรตัวโตมาเสิร์ฟ

"เอ๊ะ ทำไมกลายเป็นกุ้งมังกรบอสตันล่ะคะ"

"ไม่ใช่สิ นี่มันกล่องกระดาษนี่นา"

"ว้าว ดูเหมือนจริงจังเลย!"

เผิงเผิงก้มมองกุ้งเครย์ฟิชด้านใน สีสันสดใสแวววาวจนดูเหมือนทาสีเอาไว้ แถมขนาดยังเท่ากันเป๊ะอย่างน่าอัศจรรย์

นี่มันกุ้งเครย์ฟิชที่กดก็อบปี้แล้ววางเอาหรือไงกัน

วันนี้เธอสวมชุดกระโปรงยาวลายดอกไม้แสนสวย เพื่อรักษาภาพลักษณ์กุลสตรี เผิงเผิงจึงตั้งใจจะใช้ตะเกียบแกะกุ้งเครย์ฟิชก่อน

"คนสวย ทำแบบนั้นไม่ถูกนะ กุ้งเครย์ฟิชประเทศหลงของพวกเราเนี่ย กินแบบนั้นไม่ได้หรอก"

คนไร้บ้านคนหนึ่งดื่มจนหน้าแดงก่ำ หันมาทำให้ดูเป็นตัวอย่าง

เขาใช้สองมือยกกุ้งเครย์ฟิชขึ้นมา แล้วดึงส่วนหัวทิ้งไป

จากนั้นมือขวาออกแรงบีบเบาๆ ส่งเนื้อกุ้งที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยซอสเข้าปากทันที

ท่วงท่าลื่นไหลไร้รอยต่อเป็นที่สุด

สุดท้ายเขาก็ค่อยๆ ดูดนิ้วมือตัวเองทีละข้างอย่างสบายอารมณ์

พอดูดซอสรสสดชื่น ชา เค็ม เผ็ดบนมือจนเกลี้ยง ก็ยกเบียร์เย็นๆ ขึ้นดื่มดังอึก

"ฟินสุดๆ!"

ขั้นตอนครบสูตรเหมือนกับพี่ชายขี้เมาตามแผงลอยข้างถนนยามค่ำคืนในประเทศหลงไม่มีผิดเพี้ยน เล่นเอาเผิงเผิงมองตาค้าง

"นี่ฉันอยู่ในมี่กั๋วจริงๆ เหรอเนี่ย"

"ทำไมคนพวกนี้ถึงได้ชำนาญกันขนาดนี้นะ"

เมื่อบรรยากาศพาไป เผิงเผิงก็ไม่สนภาพลักษณ์กุลสตรีอะไรอีกแล้ว คว้ากุ้งเครย์ฟิชขึ้นมาทันที

เนื้อกุ้งนั้นราวกับมีชีวิต เพียงแค่ออกแรงบีบเบาๆ ก็หลุดออกจากเปลือกจนหมด แล้วพุ่งตรงเข้าปากของเผิงเผิงไป

"อืมๆๆ... รสชาตินี้แหละ!"

"ไม่สิ รสชาตินี้ เนื้อสัมผัสแบบนี้ กระทั่งเปลือกที่กินได้เลยแบบนี้ มันเด็ดยิ่งกว่าที่เคยกินในประเทศหลงเสียอีกนะเนี่ย!"

ดูท่าทางที่ขายแพงขนาดนี้มันก็สมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน

หลังจากกินกุ้งเครย์ฟิชตัวสุดท้ายลงไปด้วยความแสนเสียดาย เผิงเผิงก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทำตามพวกคนไร้บ้านด้วยการกินกล่องข้าวเหนียวเข้าไปจนหมดเกลี้ยง

"ฟินสุดๆ!"

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่า แม้จะเป็นร้านอาหารประเทศหลงที่เปิดในมี่กั๋ว ก็ไม่จำเป็นต้องจงใจปรับรสชาติเพื่อเอาใจคนท้องถิ่นเสมอไป

ของดีๆ ย่อมต้องมีช่วงเวลาที่ต้องให้คนค่อยๆ ปรับตัวเข้าหามันเอง

ตอนที่โคล่าเพิ่งเข้าประเทศหลงใหม่ๆ ก็ไม่เคยคิดจะปรับสูตรเพื่อเอาใจคนท้องถิ่น เช่นนั้นแล้วชาของประเทศหลงก็ไม่มีความจำเป็นต้องเติมน้ำเชื่อมเมเปิลเพียงเพื่อเอาใจคนมี่กั๋วเลยสักนิด

"เถ้าแก่ ฉันอิ่มแล้วค่ะ" เผิงเผิงวางเงินค่ากุ้งเครย์ฟิชกับค่าน้ำชาลงบนโต๊ะ

หวัง กังเถี่ย มองเธอด้วยสีหน้างุนงง "กุ้งเครย์ฟิชกล่องเดียวเนี่ยนะ เธอบอกว่าอิ่มแล้วเหรอ"

"อื้อ ก็ดื่มชาแก้วใหญ่ไปอีกตั้งแก้วไม่ใช่เหรอคะ" เผิงเผิงพยักหน้า

หวัง กังเถี่ย ตกอยู่ในห้วงความคิดต่อ "ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ"

ก่อนจะจากไป เผิงเผิงก็เอ่ยกับโม่เฉินด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

"จริงสิ อีกไม่กี่วันจะมีงานแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมระหว่างประเทศจัดขึ้นที่แมนฮัตตัน ฉันได้รับคำเชิญจากสมาคมให้ไปเล่นกู่เจิง ถึงตอนนั้นคุณก็ไปด้วยกันสิคะ"

"ได้ครับ"

โม่เฉินรู้เรื่องงานแลกเปลี่ยนที่เธอพูดถึงอยู่แล้ว

ไม่เพียงแต่รู้ เขายังต้องพาหวัง กังเถี่ย และเดฟไปช่วยจัดเตรียมสถานที่ล่วงหน้าอีกด้วย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศร้อนจนทุกคนกระหายน้ำ หรือเพราะมีสาวสวยมาเปิดประเดิมเป็นคนแรกกันแน่

ในที่สุดน้ำชาของโม่เฉินก็เริ่มมียอดขายขยับขึ้นมาทีละนิด

สำหรับคนมี่กั๋วแล้ว ชาร้อนอาจจะไม่ใช่ของที่เห็นกันบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับรับไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ปกติพวกเขาแทบไม่มีโอกาสได้ดื่มชาสดใหม่ชั้นดีที่เก็บก่อนเทศกาลชิงหมิงแบบนี้เลย

โม่เฉินเดินไปที่มุมร้าน พลางพึมพำเหมือนพูดคนเดียว

"ปู่ครับ ทางฝั่งนู้นร้อนไหม"

ครั้งนี้ผิดคาดอย่างยิ่ง เพราะปู่ตอบกลับมาในทันที

[บอกให้ตั้งใจเรียนหนังสือ ฝั่งข้ามันจะไปร้อนได้ยังไงวะ]

"อ๋อเหรอครับ งั้นปู่ช่วยหาน้ำแข็งก้อนใหญ่ๆ ให้ผมหน่อยสิ ผมอยากลองคิดค้นชาสกัดเย็นดู ได้ยินว่าช่วงนี้ที่ประเทศหลงของเรากำลังฮิตมากเลย"

[มีน่ะมันมีอยู่หรอก แต่กลัวว่าพวกนั้นจะรับบุญหนักไม่ไหวน่ะสิ]

"ไม่เป็นไรหรอกครับ คนมี่กั๋วเขาไม่เชื่อเรื่องพวกนี้กันอยู่แล้ว"

[เออๆ ก็ได้ รอแป๊บ]

ตกดึก โม่เฉินแอบอยู่ในพุ่มไม้เดิม แล้วสังหารทีโมฝั่งตรงข้ามติดต่อกันไปถึงหกครั้ง

"ฮิๆๆ..."

[ไอ้หลานเอ๊ย อย่ามัวแต่นอนดึกเล่นมือถือ เสียสายตาหมด น้ำแข็งหามาให้แล้วนะ ฝากเยี่ยโหยวเสินไปขุดมาจากนรกภูเขาน้ำแข็งขุมที่แปดนู่นแน่ะ]

"คร้าบๆ เล่นตานี้จบก่อน จบตานี้ก่อน" โม่เฉินยังคงก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือต่อไปโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย

ผ่านไปครู่หนึ่ง โม่เฉินก็เดินเข้าไปในครัวหลังร้าน ในตู้แช่ที่ว่างอยู่มีน้ำแข็งก้อนใหญ่เพิ่มขึ้นมาหนึ่งก้อนจริงๆ

ดูเผินๆ ก็เหมือนน้ำแข็งธรรมดาทั่วไป พอเอามือไปแตะดูก็ไม่รู้สึกถึงความแตกต่างอะไร

โม่เฉินใช้ช้อนสแตนเลสขูดมาได้ก้อนหนึ่ง แล้วส่งเข้าปากไป

"อืม เย็นเจี๊ยบเลยแฮะ"

"เย็นยะเยือกของแท้เลย!"

โม่เฉินรู้สึกว่าหลังจากกินน้ำแข็งก้อนนั้นเข้าไป ก้นบึ้งในใจก็เริ่มผุดความเย็นเยียบสายหนึ่งขึ้นมา แม้ร่างกายจะไม่มีอาการผิดปกติอะไร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน

"ของดีนี่นา งั้นผมขอเรียกมันว่าน้ำแข็งปรโลกก็แล้วกัน!"

เมื่อมีน้ำแข็งแล้ว โม่เฉินก็เริ่มลงมือทำชาสกัดเย็นทันที