ตอนที่ 83 กัปตันแจ็ค

ครั้งนี้ยังคงใช้ชาเขียวสองตัวเดิมคือชาหลงจิ่งเก็บก่อนฝนกับชาไท่ผิงโหวขุย

ข้อแตกต่างระหว่างชาสกัดเย็นกับชาร้อนแบบดั้งเดิมอยู่ที่การลดการสกัดสารที่ให้รสขมอย่างกาเฟอีนและกรดแทนนิน ส่งผลต่อการนอนหลับน้อยลง รสขมลดลง แต่สารอย่างโพลีฟีนอลในชายังคงอยู่เท่าเดิม

แม้จะลดความฝาดขมไปบ้าง แต่ก็ขาดรสหวานชุ่มคอที่ตามมาเช่นกัน ดื่มแล้วจึงไม่ได้ช่วยให้ตื่นตัวสดชื่นเท่าชาร้อน มีทั้งข้อดีและข้อเสีย

การทำชาสกัดเย็นด้วยน้ำแข็งนั้นเรียบง่ายมาก เพียงใช้ก้อนน้ำแข็งเล็กๆ กดทับใบชาให้แน่นเสมอกัน ในระหว่างที่น้ำแข็งค่อยๆ ละลาย การถ่ายเทความร้อนตามกาลเวลาจะค่อยๆ ดึงรสชาติของใบชาออกมา

ใบชาแต่ละชนิดต้องใช้เวลาในการทำต่างกันถึงจะได้รสชาติและผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

หลังจากโม่เฉินทดลองทำชาเขียวทั้งสองชนิดอยู่หลายรอบ ก็เคาะเวลาไว้ที่สองชั่วโมง

เมื่อบวกกับระยะเวลาที่น้ำแข็งละลาย ชาสกัดเย็นหนึ่งแก้วจึงจะเสร็จสมบูรณ์อย่างเป็นทางการหลังจากผ่านไปสองชั่วโมงสามสิบห้านาที

หนึ่งคืนผ่านไป

โม่เฉินเปิดประตูร้านพร้อมกับขอบตาดำคล้ำเหมือนหมีแพนด้า

หลิ่วจงซ่านพุ่งพรวดเข้ามาเป็นคนแรก ด้านหลังพาชายวัยกลางคนหน้าตาแบบชาวประเทศหลงมาด้วยสองคน

"เร็วเข้า เสี่ยวโม่ เอาชาที่ขายวันละสี่กานั่นมาให้พวกเราที"

หลิ่วจงซ่านถูมือด้วยความตื่นเต้น

อีกสองคนตอนแรกยังครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย

จนกระทั่งชาทั้งสามกา ได้แก่ ชาหลงจิ่งอวี้เฉียน ชาไท่ผิงโหวขุยลิ่วไป่หลี่ และชาเจิ้งซานเสี่ยวจ่งถงมู่ถูกยกออกมาวาง ทั้งสองคนถึงกับอ้าปากค้างตาค้าง

"เป็นบุญปากแท้ๆ ไม่นึกเลยว่าที่นิวยอร์กแบบนี้ จะได้ดื่มชาชั้นยอดของประเทศหลงที่บริสุทธิ์ขนาดนี้!"

"เสี่ยวโม่ ชาของเธอมีเสิร์ฟวันละสี่กาทุกวันเลยเหรอ ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะมาทุกวันเลยนะ"

โม่เฉินพยักหน้า "ครับ แต่ไม่ได้มีตลอดไปนะครับ ร้านผมไม่ขายชาเก่า พอหมดหน้าร้อนก็จะมีแค่แบบธรรมดาแล้ว"

"แล้วชาใหม่พวกนี้น่ะ เธอไปเอามาจากไหนกันแน่ ราคานี้มันเหมือนให้ฟรีชัดๆ เลย"

"เรื่องนี้... ความลับทางการค้าครับ"

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ ชายวัยกลางคนหน้าแดงก่ำคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากนอกร้าน

ชายคนนั้นโพกผ้าสีแดงไว้บนหัว ผมยาวสยายแผ่เต็มแผ่นหลัง ตาข้างหนึ่งที่บอดสวมผ้าปิดตาโจรสลัดเอาไว้

เมื่อโม่เฉินเห็นการแต่งตัวของเขา สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวก็คือโจรสลัดแคริบเบียน

"ร้อนชะมัด มีเครื่องดื่มเย็นๆ ไหม" เหตุผลที่ชายหน้าแดงเดินเข้ามาดูเหมือนจะเหมือนกับเผิงเผิงไม่มีผิด

"สวัสดีครับ ผมเป็นเจ้าของร้าน ที่ร้านเพิ่งออกเมนูใหม่เป็นชาสกัดเย็นครับ"

"อืม สวัสดี ฉันชื่อแจ็ค งั้นเอาไอ้ชาสกัดเย็นอะไรนั่นมาแก้วหนึ่งแล้วกัน"

ชาเขียวสกัดเย็นแก้วใหญ่ถูกยกออกมา ด้านบนยังมีน้ำแข็งยินลอยอยู่อีกสองสามก้อน

"ชาเย็นเนี่ยนะ"

"มันจะไปน่าดื่มตรงไหนกัน"

พวกหลิ่วจงซ่านไม่ค่อยสนใจชาสกัดเย็นเท่าไร ต่างคนต่างนั่งจิบชาร้อนของตัวเองไป

โม่เฉินค่อนข้างนึกสงสัยในตัวแจ็คคนนี้ จึงนั่งลงตรงข้ามแล้วเริ่มชวนคุย

"พี่ชาย คุณทำงานอะไรเหรอครับ"

แจ็คกระดกชาเย็นไปอึกหนึ่ง รู้สึกสดชื่นสบายไปทั้งตัว

เขาเอ่ยขึ้นอย่างองอาจห้าวหาญ "ฉันทำงานที่ท่าเรือนิวยอร์ก ท่าเรืออันดับหนึ่งของมี่กั๋วเรา ฉันเป็นกัปตันเรือ"

โม่เฉินชะงักไปนิด "ว้าว เป็นกัปตันเรือจริงๆ ด้วย!"

แจ็คหัวเราะ "แต่ฉันไม่ใช่โจรสลัดหรอกนะ ฉันทำประมงจับสัตว์ทะเลแล้วก็ขนส่ง ฉันไปประเทศหลงของพวกนายบ่อยๆ ชอบวิถีชีวิตผู้คนกับบรรยากาศที่นั่นมาก"

โม่เฉินพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "กัปตันแจ็คครับ ผมเองก็ค่อนข้างสนใจงานกะลาสีเรือเหมือนกัน ขอถามหน่อยว่าการเป็นลูกเรือนี่จำเป็นต้องมีอะไรมากที่สุดเหรอครับ"

แจ็คตอบโดยไม่ต้องคิดเลย "ความกล้า"

"ความกล้าเหรอครับ"

"ใช่ นายต้องมีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยว การล่องเรือในมหาสมุทรที่เวิ้งว้างไร้ขอบเขต มันทำให้คนเราดำดิ่งสู่อาการซึมเศร้าได้ง่ายมาก"

"แล้วก็พายุฝนฟ้าคะนองอีก ต่อให้มีเรือกับอุปกรณ์ที่ทันสมัย การทำประมงน้ำลึกก็ยังคงเป็นงานที่อันตรายอยู่ดี"

"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นกัปตันแจ็คก็ต้องเป็นคนที่มีความกล้าหาญมากแน่ๆ เลย"

"แน่นอนอยู่แล้ว ฉันน่ะโคตรกล้าเลย ครั้งหนึ่งแถวๆ เบอร์มิวดาของฟลอริดา พวกเราเคยเจอเรือผีสิงลำหนึ่ง ลูกเรือบนเรือยังดูเหมือนคนเป็นๆ อยู่เลย ฉันยังไปนั่งดื่มเหล้ารัมกับพวกเขาแก้วหนึ่งด้วยซ้ำ"

กัปตันแจ็คเล่าเรื่องแปลกๆ สนุกๆ ในทะเลให้ฟังหลายเรื่อง โม่เฉินนั่งฟังอย่างออกรสออกชาติ

หากดูจากเรื่องเล่าของเขา กัปตันคนนี้ก็ใจกล้าบ้าบิ่นมากจริงๆ

"ซี๊ด ทำไมฉันรู้สึกหนาวๆ ขึ้นมาล่ะเนี่ย" แจ็คลูบแขนตัวเอง มันรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมานิดๆ

โม่เฉินกล่าว "ไม่นี่ครับ ร้านผมมีต้นไม้เยอะ ปกติจะเปิดแอร์แค่ช่วงเที่ยงแป๊บเดียว ตอนนี้ไม่ได้เปิดอะไรเลย"

"แล้วทำไมฉันรู้สึกเย็นวาบที่หลังตลอดเวลาเลยล่ะเนี่ย"

ทั้งสองคนไม่ได้ใส่ใจ แจ็คชอบรสสัมผัสของชาสกัดเย็นมาก ดื่มอึกแล้วอึกเล่าไม่ยอมหยุด

"โม่ ชาเย็นของนายนี่มันสุดยอดจริงๆ พอดื่มหมดนอกจากจะไม่ร้อนแล้ว ตอนนี้ถึงกับรู้สึกหนาวขึ้นมานิดๆ ซะงั้น"

"ชอบก็ดีแล้วครับ พี่แจ็คเป็นกัปตันเรือ ทำไมถึงมาโผล่ที่แมนฮัตตันได้ล่ะครับ"

แจ็คยิ้มอย่างมีเลศนัย "พวกเราออกทะเลกันทั้งปี พอขึ้นฝั่งก็ต้องหาความสำราญหน่อยสิ สาวๆ ที่แมนฮัตตันนี่เด็ดจริงๆ แต่เอวแก่อย่างฉันนี่สิ... เฮ้อ"

"อย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นที่ร้านผมมีของอย่างหนึ่ง คุณห้ามพลาดเด็ดขาดเลยครับ"

"ที่นี่นายก็ขายยาเม็ดสีฟ้าด้วยเหรอ ของพรรค์นั้นไม่ค่อยดีหรอกนะ กินมากไปวันรุ่งขึ้นจะเวียนหัวตึ้บๆ เอา"

"ไม่ๆๆ ของผมเป็นการบำรุงด้วยอาหาร ไม่มีผลข้างเคียงครับ"

โม่เฉินชี้ไปที่เซี่ยงจี๊บนเมนู รวมถึงอาวุธทั้งสามชนิดอย่างปืน กระสุน และคลัง

"ไอ้พวกนี้น่ะเหรอ กินได้ด้วยเหรอ แถมยังมีผลกับเรื่องพรรค์นั้นอีกเหรอเนี่ย" แจ็คสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

"แน่นอนครับ ลองสักหน่อยไหมล่ะครับ"

"เอาสิ ยังไงก็มาถึงแมนฮัตตันแล้ว มาเพื่อใช้เงินอยู่แล้วนี่"

แจ็คก็นับว่าเป็นคนมีเงินอยู่เหมือนกัน เขาจึงสั่งอุปกรณ์ครบชุดทั้งของแพะและของวัวอย่างใจป้ำ กะว่าจะลิ้มลองดูสักตั้ง

พอเนื้อเสียบไม้ย่างยกขึ้นมาเสิร์ฟ แจ็คก็ตกใจจนสะดุ้ง

"พระเจ้าช่วย ถึงฉันจะเคยไปประเทศหลงมาสองสามครั้ง แต่การที่พวกนายกินของพวกนี้มันก็ยังทำให้ฉันช็อกอยู่ดี"

"แน่ใจนะว่ากินไอ้นี่เข้าไปแล้วจะไม่มีกลิ่นแปลกๆ น่ะ"

โม่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย "ก็เพราะมีกลิ่นแปลกๆ นี่แหละครับ บางคนถึงได้ติดอกติดใจจนวางไม่ลง"

"น่าสนใจแฮะ ฉันชอบสำรวจมหาสมุทรกับผู้หญิง แต่ชอบสำรวจอาหารเลิศรสยิ่งกว่า!"

สำหรับของอย่างลึงค์วัว คนมี่กั๋วส่วนใหญ่ที่เห็นเป็นครั้งแรกต่างพากันส่ายหน้าเป็นพัลวัน

ทว่าแจ็คผู้มีความกล้าหาญกลับแค่ประหลาดใจไปวูบเดียว ไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาหยิบลึงค์แพะทั้งเส้นยัดเข้าปากไปในคราวเดียว

แต่สีหน้าเล็กๆ น้อยๆ ได้ทรยศเขาไปแล้ว

ตอนที่เพิ่งเอาลึงค์เข้าปาก บนใบหน้าของแจ็คยังฉายแววทรมานอยู่เล็กน้อย

แต่หลังจากนั้นไม่นาน พอเคี้ยวไปได้ไม่กี่ที ริ้วรอยตรงหางตาก็ค่อยๆ คลี่คลายออกเป็นรอยยิ้ม

"โอ้เย่ รสชาติใช้ได้เลยนี่! เหมือนไส้ทะเลปิ้งเลย อื้ม ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอมแฮะ!"

"อื้มมมม ไข่วัวนี่ เด้งดึ๋งจริงๆ เลยโว้ย!"

อาจเป็นเพราะช่วงหลายวันที่ขึ้นฝั่งมานี้ใช้ร่างกายเปลืองไปหน่อย แจ็คจึงรู้สึกว่า "กลิ่นแปลกๆ" นั้นเข้ากับรสนิยมของตัวเองได้อย่างน่าประหลาด

เซี่ยงจี๊ คลังปืนกระสุน วัวและแพะอย่างละชุด หลังจากกินไปได้หลายไม้ แจ็คก็มองไปที่โม่เฉิน

"บ้าน่า มีปฏิกิริยาขึ้นมาจริงๆ ด้วย!"

โม่เฉินโบกมือไปมา "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ อาจจะเป็นผลทางจิตวิทยามากกว่า แต่ถ้ากินของพวกนี้เป็นประจำ มันได้ผลจริงแน่นอน ที่ร้านเรามีคนอ้วนคนหนึ่ง เมื่อก่อนได้ฉายาว่าเดอะแฟลช แต่ตอนนี้ได้ฉายาว่าเทพสงครามสตีฟไปแล้วครับ"

แจ็คกินปิ้งย่างมื้อนี้อย่างสบายอกสบายใจ เขากล่าวกับโม่เฉินว่า "วางใจได้เลย ต่อไปทุกครั้งที่เรือเข้าเทียบท่าที่ท่าเรือนิวยอร์ก ฉันจะมาแน่นอน"

เขายื่นนามบัตรให้โม่เฉินอีกหนึ่งใบ "เพื่อนเอ๋ย ตอนนี้ฉันจับพวกปูกับกุ้งมังกรแปลกๆ ในทะเลลึกเป็นหลัก ไว้ถึงตอนนั้นฉันจะหาของสดๆ มาส่งให้นายนะ"

"เยี่ยมไปเลยครับ ผมจะรับซื้อตามราคาตลาดให้นะครับ" โม่เฉินเองก็ดีใจที่ได้ผูกมิตรกับเพื่อนใหม่อีกคน

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตอนที่แจ็คเดินออกจากร้านไปในตอนกลางคืน เขากลับรู้สึกใจสั่นหวิวๆ อยู่ลึกๆ

ทั้งๆ ที่เป็นฤดูร้อน แต่ทั่วร่างกลับรู้สึกหนาวสั่นยะเยือก

ตัวเขาที่เมื่อก่อนแม้กระทั่งเรือผีสิงก็ยังกล้าเหยียบขึ้นไป ตอนนี้พอต้องขับรถตอนกลางคืนคนเดียว กลับรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ ได้ยังไงกันนะ?