ตอนที่ 100 นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นงั้นเหรอ

ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาลเมืองอี๋เฉิง คอของซูไป๋คล้องสายพยุงแขนเอาไว้ ทั้งแขนซ้ายถูกพันด้วยผ้าพันแผลแล้วห้อยไว้ตรงหน้าอก

ก็แหม "โดนยิงไปสามนัด" ถ้าไม่บาดเจ็บสักหน่อยคงดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

ขณะที่ซูไป๋กำลังโทรศัพท์กลับบ้านเพื่อแจ้งให้ครอบครัวสบายใจ เสี่ยวหลิวเลขาของเขาก็ถือโทรศัพท์เคาะประตูเดินเข้ามา ซูไป๋ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้รอสักครู่ จนกระทั่งเขาวางสายเรียบร้อย เสี่ยวหลิวจึงเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น

"บอสซูครับ ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ดังเป็นพลุแตกไปแล้วครับ"

ยังคงเป็นคำพูดเดิม ความสำเร็จของซูไป๋ล้วนอาศัยคู่แข่งในวงการช่วยส่งเสริม

ว่ากันตามตรง ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ดังได้ขนาดนี้ ล้วนพึ่งพาการส่งลูกแอสซิสต์ของพวกกลุ่มทุนแท้ๆ

ทั้งลอบวางเพลิง ทั้งส่งมือสังหารมาลอบฆ่า เรียกได้ว่าช่วยซูไป๋ไว้ได้มหาศาลเลยทีเดียว

เมื่อเห็นเสี่ยวหลิวตื่นเต้น ซูไป๋ก็วางโทรศัพท์ลง

"ขอแก้นายหน่อยนะ ความดังของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่น่ะ มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"

เพิ่งจะเริ่มต้นงั้นเหรอ

ประชาชนจากทั่วสารทิศต่างเดินทางมาสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ขนาดนี้ยังไม่เรียกว่าดังอีกเหรอ

ยังเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นเนี่ยนะ

ซูไป๋อธิบายอย่างใจเย็น

"เพราะคนส่วนใหญ่น่ะ ไม่ได้ตั้งใจมุ่งหน้ามาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แต่แรกแล้ว"

ถูกต้องแล้ว ประชาชนที่แห่กันมาสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ในครั้งนี้ ส่วนใหญ่ไม่ได้ตั้งใจมุ่งหน้ามาเพราะตัวซูเปอร์มาร์เก็ตเลยสักนิด

หากแต่เป็นเพราะซูไป๋

เพราะซูไป๋เป็นคนแรกที่ริเริ่มให้เงินเดือนและสวัสดิการสูง จนบีบให้กลุ่มทุนจำต้องขึ้นค่าจ้างให้คนทั่วไปตามไปด้วย

เพราะกลุ่มทุนเล่นสกปรก ลอบวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ แถมยังจ้างมือปืนมาลอบฆ่าซูไป๋

ทุกคนไม่อยากเห็นผู้ประกอบการที่มีมโนธรรมอย่างซูไป๋ต้องต่อสู้เพียงลำพัง จึงพากันหลั่งไหลมาอุดหนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

อยากจะใช้การกระทำจริงเพื่อแสดงออกถึงการสนับสนุนซูไป๋

ทว่า หลายคนกลับมองข้ามจุดหนึ่งไป

นั่นคือ ประชาชนจำนวนมากไม่ได้รู้จริงๆ ด้วยซ้ำว่าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เป็นอย่างไร

ตั้งแต่ตอนที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ปรากฏบนโลกอินเทอร์เน็ตเป็นครั้งแรก ก็ดูออกได้ไม่ยากว่า คนส่วนใหญ่ไม่ได้รู้สึกมองโลกในแง่ดีกับซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เลย

ทุกคนต่างคิดว่าซูไป๋เลือกเส้นทางธุรกิจผิด คิดจะไปชนตรงๆ กับวอลมาร์ตที่เป็นอันดับหนึ่งของโลก

ส่วนตอนนี้ ที่ทุกคนพากันแห่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ แท้จริงแล้วคือการใช้จ่ายตามอารมณ์ชั่ววูบเพื่อสนับสนุนซูไป๋ต่างหาก

ในมุมมองของพวกเขา ต่อให้สินค้าและบริการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะเทียบวอลมาร์ตไม่ได้ ก็ยังยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินช่วยอุดหนุนซูไป๋สักตั้ง

แต่ความจริงแล้ว มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ หรือ

เหตุใดซูไป๋ถึงไม่เคยโหมประโคมโฆษณาซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่บนโลกอินเทอร์เน็ตเลย เพราะหากมองจากมุมของตัวเอง มันก็ย่อมหนีไม่พ้นข้อครหาว่ายกหางตัวเอง อวดอ้างสินค้าตัวเอง

คำโบราณว่าไว้ ถ้วยทองถ้วยเงินหรือจะสู้คำชมปากต่อปากของชาวบ้าน

ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะดีหรือไม่ ต้องให้ประชาชนเป็นคนตัดสิน

ตลอดระยะเวลากว่าหนึ่งเดือนที่เปิดให้บริการมา ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์จากชาวเมืองอี๋เฉิงแล้ว

แต่นี่ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ

หากต้องการขยายสาขาอย่างรวดเร็ว และหากซูไป๋ต้องการก้าวขึ้นเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งหลงกั๋ว

ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ก็จำเป็นต้องได้รับการยอมรับจากผู้คนมากกว่านี้

ดังนั้น ซูไป๋จึงได้วางแผนเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ขึ้นมา

เขาตั้งใจใช้โอกาสนี้เพื่อให้ประชาชนทั่วประเทศได้เดินทางมาสัมผัส ได้มาดูและมาเดินเที่ยวในซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ด้วยตัวเอง

ให้พวกเขาได้เห็นกับตาว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เป็นอย่างไรกันแน่

เส้นทางธุรกิจสายนี้ ซูไป๋เลือกผิดจริงหรือไม่

และมีเพียงการได้รับเสียงชื่นชมปากต่อปากรวมถึงแรงสนับสนุนจากประชาชนทั่วทั้งประเทศเท่านั้น ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ถึงจะขยายสาขาได้อย่างไร้อุปสรรคขัดขวาง

นี่... ก็คือแผนการทั้งหมดของซูไป๋

ซูไป๋ถึงได้พูดว่า ความดังของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่นั้น มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

เมื่อใดที่ประชาชนทั่วทุกหัวระแหงต่างพากันเร่งเร้าให้ซูไป๋ผู้ฟังคำแนะนำ ไปเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ที่บ้านเกิดของพวกเขา

เมื่อนั้นแหละ ถึงจะเรียกว่าดังจริง

"เพราะงั้น นายเข้าใจหรือยัง"

หลังอธิบายจบ ซูไป๋ก็นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย เงยหน้ามองเสี่ยวหลิวผู้เป็นเลขา

ตอนนี้เลขาเสี่ยวหลิวกำลังแทะกระเช้าผลไม้ของซูไป๋อยู่ ถือแอปเปิลลูกหนึ่งเคี้ยวกินอย่างเมามัน พอได้ยินซูไป๋ถาม เสี่ยวหลิวก็ส่ายหน้าอย่างจริงจัง

"เอ๊ะ ผมจำเป็นต้องเข้าใจด้วยเหรอครับ"

"หรือว่าบอสจะพูดใหม่อีกรอบดีครับ เดี๋ยวผมอัดเสียงไว้กลับไปค่อยๆ ฟัง"

สำหรับเลขาเสี่ยวหลิวแล้ว เขาจัดอยู่ในประเภทว่านอนสอนง่าย สั่งอะไรก็ทำตามนั้น ประสิทธิภาพการลงมือทำสูงลิ่วจนน่าตกใจ

แต่ถ้าคุณมานั่งพูดเรื่องกลยุทธ์ทางธุรกิจหรือตรรกะเชิงยุทธศาสตร์ให้เขาฟัง นั่นมันก็คือการสีซอให้ควายฟังชัดๆ แค่ไม่ผล็อยหลับไปก็ถือว่าให้เกียรติคุณที่สุดแล้ว

เมื่อเห็นสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ผุดผ่องจนเข้าขั้นโง่เขลาของเสี่ยวหลิว สีหน้าของซูไป๋ก็เหมือนคนที่เพิ่งเจอเรื่องซวยสุดขีดมา

"ช่างเถอะ นายกินต่อเถอะ"

"บอสซูครับ แอปเปิลนี้อร่อยมากเลยนะ บอสเอาไหมครับ เดี๋ยวผมปอกให้"

"ไม่ต้อง"

"บอสไม่หิวเหรอครับ"

"อิ่มจนจุกแล้ว"

...

ซูไป๋ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้รู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างเหมือนยอดฝีมือที่บรรเลงเพลงไพเราะแต่หาผู้รู้ใจมาร่วมเสพไม่ได้

อารมณ์ประมาณว่า ทั้งที่ตัวเองหน้าตาหล่อเหลาแท้ๆ แต่ทุกคนกลับมองเห็นแค่ความรวยของเขา

เฮ้อ...

ช่างน่าเศร้าใจจริงๆ...

และในขณะที่ซูไป๋กำลังเคว้งคว้างอยู่นั้น

ณ เมืองเผิงเฉิงอันห่างไกล สำนักงานใหญ่วอลมาร์ตภูมิภาคเกรตเตอร์หลงกั๋ว

จูเผิงเฟยที่ถือโทรศัพท์มือถือค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของตัวเอง พลางมองช่องแสดงความคิดเห็นของข่าวหลงกั๋วบนโต่วอินด้วยสีหน้าทอดถอนใจ

พูดได้โดยไม่เกินจริงเลยว่า นับตั้งแต่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เปิดให้บริการในวันแรงงาน จูเผิงเฟยก็คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวตลอดมาโดยไม่คลาดสายตา

ใครๆ ต่างก็บอกว่า คนที่เข้าใจคุณมากที่สุด มักจะเป็นคู่แข่งของคุณเสมอ

และเมื่อมองจากมุมของจูเผิงเฟย เขานี่แหละคือคนที่เข้าใจซูไป๋อย่างทะลุปรุโปร่งที่สุด

จากความเข้าใจของจูเผิงเฟยที่มีต่อประวัติความเป็นมาของซูไป๋ มหาเศรษฐีแสนล้านที่สามารถปั่นกระแสโลกอินเทอร์เน็ตจนแพรวพราวขนาดนี้ได้ ย่อมต้องกำลังซุ่มเตรียมแผนการใหญ่อยู่แน่ๆ

ดังนั้นในช่วงเวลานี้ จูเผิงเฟยจึงคอยสังเกตการณ์อย่างเงียบๆ มาโดยตลอด เพราะอยากรู้ว่าในน้ำเต้าของซูไป๋แอบซ่อนยาวิเศษอะไรไว้กันแน่

แต่การรอนี้กลับกินเวลานานถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ

ในตอนที่จูเผิงเฟยคิดว่าตัวเองคงประเมินสถานการณ์ผิดไปแล้วนั้น

ซูไป๋ก็ทำให้จูเผิงเฟยได้ประจักษ์อย่างแท้จริงว่า คำว่าไม่ส่งเสียงก็แล้วไป แต่พอส่งเสียงทีสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งปฐพีนั้นเป็นอย่างไร

"เหตุการณ์เหลียงเหวินเชา" ฝีมือซูไป๋ ไม่เพียงแต่สร้างความตกตะลึงไปทั่วทั้งโลกออนไลน์ แม้กระทั่งคู่แข่งอย่างจูเผิงเฟยเองก็ยังถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

นายเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตแท้ๆ ไม่ยอมไปตั้งหน้าตั้งตาวิจัยห่วงโซ่อุปทานและการบริการ แต่กลับแล่นไปเปิดศึกแลกหมัดกับกลุ่มทุนเนี่ยนะ

พนักงานจัดเรียงสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ตได้เงินเดือนหลักหมื่นหยวนขึ้นไปเนี่ยนะ

นี่มันไม่ใช่การหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ หรอกเหรอ

และในขณะที่จูเผิงเฟยเริ่มจะมองกลยุทธ์ชวนพิศวงของบอสซูคนนี้ไม่ออกเข้าไปทุกที

เที่ยงวันนี้สถานีโทรทัศน์ท้องถิ่นช่องต่างๆ ทั่วประเทศก็พร้อมใจกันรายงานข่าวเหตุลอบวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ รวมถึงข่าวซูไป๋ถูกลอบทำร้าย จนทำให้จูเผิงเฟยได้กลิ่นความผิดปกติลอยมาแตะจมูกทันที

จนกระทั่งจูเผิงเฟยเห็นประชาชนจำนวนมหาศาลพากันมุ่งหน้าไปยังเมืองอี๋เฉิงเพื่อจะไปอุดหนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

พอตั้งสติได้ จูเผิงเฟยก็ถึงกับยอมกราบคารวะซูไป๋แทบเท้าเลยทีเดียว

หากมองข้ามเปลือกนอกแล้วเจาะลึกเข้าไปถึงแก่นแท้

กลเม็ดเด็ดพรายอันแยบยลของซูไป๋ในคราวนี้ เรียกได้ว่าเป็นเคสการตลาดระดับตำราเรียนเลยก็ว่าได้

หากมองจากผลลัพธ์ การทำให้คนทั้งประเทศพร้อมใจกันแห่ไปอุดหนุนซูเปอร์มาร์เก็ตที่นายเปิดได้แบบนี้ จะไม่เรียกว่าประสบความสำเร็จได้ยังไง

พวกเจ้าแห่งการตลาดหรือปรมาจารย์ด้านการตลาดเหล่านั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าบอสซูคนนี้ ก็ไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้เขาด้วยซ้ำ

ทว่า มีคำถามหนึ่งที่ตามมาและยังคงค้างคาใจจูเผิงเฟยอยู่ตลอด

ใช่แล้ว ซูไป๋สามารถดึงยอดการเข้าถึงอันมหาศาลมาให้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ได้จริง แต่ประชาชนส่วนใหญ่ต่างมุ่งหน้าไปเพราะต้องการสนับสนุนซูไป๋ทั้งนั้น

พูดให้ชัดก็คือ การไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ อย่างมากที่สุดก็เป็นแค่การบริโภคตามอารมณ์ชั่ววูบ

ใครๆ ก็บอกว่าทราฟฟิกคือราชา แต่คุณภาพต่างหากที่เป็นรากฐาน

ต่อนายซูไป๋ทำการตลาดได้ยอดเยี่ยมแค่ไหน ลูกค้าแห่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่มากมายเพียงใด แต่หากสินค้าและบริการของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ไม่ได้รับการยอมรับจากมวลชน

ถึงตอนนั้นมันจะไม่กลายเป็นการตักน้ำรดหัวตอ เหนื่อยเปล่าหรอกเหรอ

บอสซูอย่างนายคงไม่ถึงกับไม่เข้าใจหลักการง่ายๆ ตื้นๆ แค่นี้หรอกมั้ง

เว้นเสียแต่ว่า...

จูเผิงเฟยพลันนึกถึงความเป็นไปได้ข้อหนึ่งขึ้นมา จนสีหน้าพลอยเคร่งขรึมจริงจังขึ้นตามไปด้วย

เว้นเสียแต่ว่า... บอสซูคนนี้จะมีความมั่นใจเต็มร้อยว่าสามารถทำให้ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ได้รับการยอมรับจากทุกคน

แต่เรื่องแบบนี้ แม้แต่วอลมาร์ตยังทำไม่ได้ แล้วซูไป๋เอาความมั่นใจมาจากไหนกันล่ะ

จูเผิงเฟยยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขารู้สึกตลอดว่าเรื่องนี้ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เรียกผู้ช่วยเข้ามา

"จองตั๋วเครื่องบินไปเมืองอี๋เฉิงให้ฉันใบหนึ่งเดี๋ยวนี้"

เขาอยากจะเห็นกับตาตัวเองนักว่า ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่แห่งนี้มันมีลูกไม้อะไรซ่อนอยู่กันแน่