ตอนที่ 99 เปิดซูเปอร์มาร์เก็ต ทำเอารถติดคาทางลงทางด่วนเลยเนี่ยนะ

บนถนนด่วนสายสนามบินเก่าเวลานี้ รถเมล์ที่อัดแน่นไปด้วยผู้โดยสารคันแล้วคันเล่า กำลังแล่นมุ่งหน้าไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ด้วยฝีมือของคนขับที่เหงื่อท่วมหัว

ไม่เพียงแค่รถเมล์เท่านั้น แต่ยังมีรถยนต์ส่วนตัวและแท็กซี่อีกด้วย ถนนสนามบินเก่าที่เคยเงียบเหงา กลับคึกคักอย่างน่าตกใจในวันนี้

เมื่อรถเมล์แปดคันแรกรุ่นแล่นเข้าเทียบชานชาลา เหล่าคุณลุงคุณป้าขบวนใหญ่ต่างพากันกรูลงจากรถ แล้ววิ่งตรงดิ่งไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

เจ้าหน้าที่แผนกป้องกันการสูญหายหลายคนที่ยืนเฝ้าเวรอยู่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตถึงกับยืนอึ้ง

นี่มันเรื่องอะไรกัน วันนี้มันวันจันทร์ไม่ใช่เหรอ?

เจ้าหน้าที่แผนกป้องกันการสูญหายคนหนึ่งถึงกับมองเห็นพ่อแม่ของตัวเองอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้น

"พ่อ แม่ พวกพ่อแม่มาได้ยังไงครับเนี่ย"

สองสามีภรรยาสูงวัยตอบพลางหอบแฮ่ก

"ไอ้ลูกเซ่อเอ๊ย ประธานซูเขาจ่ายเงินเดือนให้แกสูงขนาดนั้น สวัสดิการก็ดีขนาดนี้"

"ประธานซูกำลังลำบาก ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กำลังเจอปัญหา ทำไมแกไม่บอกพวกเราบ้างฮะ"

"พวกเราไม่ได้มีความสามารถอะไรใหญ่โต แต่จะมาช่วยอุดหนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่หน่อยไม่ได้หรือไง"

"เอาเถอะ แกตั้งใจทำงานไป ไม่ต้องมาสนใจพวกเรา"

พูดจบ สองเฒ่าก็เดินตามฝูงชนมุ่งหน้าสู่ทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ทันที

...

และเมื่อเฝิงจวินพาคณะผู้บริหารระดับหัวหน้าเดินออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ เพราะนึกว่ามีใครมาหาเรื่องอีก เขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้าเช่นกัน

ภาพที่เห็นคือลานกว้างหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เต็มไปด้วยคลื่นมหาชนเนืองแน่น และยังมีชาวเมืองอี๋เฉิงหลั่งไหลมุ่งหน้ามายังซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่อย่างไม่ขาดสาย

ยังไม่ทันที่เฝิงจวินจะจับต้นชนปลายถูก เสียงจากวิทยุสื่อสารก็ดังขึ้นมาอีกระลอก

"นี่แผนกป้องกันการสูญหายครับ รถของประชาชนทั่วไปเยอะเกินไป ถนนสายหลักหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตติดขัดแล้ว เราต้องการกำลังเสริมครับ..."

"ประตูด้านขวาหมายเลขสองคนเยอะเกินไปแล้ว เราต้องการแผงกั้นจัดระเบียบแถวด่วนเลยครับ..."

"นี่แผนกบริการลูกค้าค่ะ เราต้องการร่มบังแดดด่วน..."

เสียงรายงานที่ดังระงมขึ้นสลับกันไปมา ทำให้บรรดาผู้บริหารต่างพากันหันขวับไปมองเฝิงจวิน

ในยามที่ประธานซูไม่อยู่ เฝิงจวินจึงกลายเป็นเสาหลักที่พึ่งของทุกคน

เฝิงจวินนิ่งเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"แผนกป้องกันการสูญหาย ประสานขอความช่วยเหลือจากตำรวจท้องที่ทันที พื้นที่ด้านในถนนเราดูแลเอง นอกเขตถนนขอให้ตำรวจช่วยอำนวยความสะดวก..."

"ทางเข้าออกทุกจุด ให้รีบตั้งแผงกั้นจัดระเบียบแถวและส่งคนไปคุมไว้ทันที ป้องกันไม่ให้เกิดเหตุเหยียบกันเด็ดขาด"

"พนักงานที่อยู่ในกะพักให้แบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งรีบพักผ่อน อีกกลุ่มไปช่วยซัพพอร์ตตามแผนกและจุดต่าง ๆ..."

ภายใต้การบัญชาการอย่างเป็นระบบและเฉียบขาดของเฝิงจวิน ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ทั้งระบบก็เปรียบเสมือนเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ฟันเฟืองทุกตัวทำงานสอดประสานกันอย่างแม่นยำและเริ่มเดินเครื่องอย่างรวดเร็ว

เมื่อวางวิทยุสื่อสารลง เฝิงจวินที่มองดูฝูงชนอันมหาศาลก็ยิ่งรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาในตัวซูไป๋จนหมดหัวใจ

กระแสธารแห่งผู้คนนี้ ประธานซูสามารถยืมพลังมาใช้ได้จริง ๆ

ทว่าในขณะที่เฝิงจวินและพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ทุกคนกำลังดีใจจนน้ำตาซึมกับแรงสนับสนุนของชาวเมืองอี๋เฉิงอยู่นั้น

พวกเขากลับไม่รู้เลยว่า

พวกเขาดีใจเร็วเกินไปแล้ว

...

ในเวลาเดียวกัน บนแนวคันกั้นน้ำริมแม่น้ำในเมืองอี๋เฉิง ต่งซานจินกำลังนำทีมเจ้าหน้าที่ตรวจเช็กโครงการป้องกันอุทกภัยประจำปี

ในฐานะพ่อบ้านใหญ่แห่งเมืองอี๋เฉิง เขาไม่มีทางทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เพียงอย่างเดียวได้

ในทางกลับกัน เนื่องจากช่วงนี้ซูไป๋และซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ถูกกลุ่มทุนแบนอย่างบ้าคลั่ง แม้กระทั่งต่งซานจินที่ออกตัวสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ก็ต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลเช่นกัน

แม้จะไม่รู้ว่าวิธีของซูไป๋จะได้ผลหรือไม่ แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่งซานจินก็ไม่มีทางให้ถอยอีกต่อไป ได้แต่ยอมร่วมหัวจมท้ายไปกับซูไป๋จนถึงที่สุด

ที่เหลือคงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของชะตากรรมแล้ว

ขณะที่ต่งซานจินกำลังกังวลเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่และซูไป๋จนนั่งไม่ติดอยู่นั้น

จู่ ๆ เลขาเสี่ยวจางก็รีบร้อนเบียดฝูงชนเข้ามา พลางถือโทรศัพท์มือถือตรงเข้ามาหาต่งซานจินที่อยู่บนคันกั้นน้ำ

เมื่อสังเกตเห็นว่าเสี่ยวจางเดินเข้ามาใกล้ ต่งซานจินที่ถือพิมพ์เขียวอยู่ก็เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า

"มีเรื่องอะไร"

เสี่ยวจางในเวลานี้ยังจำคำสั่งสอนของเจ้านายอย่างต่งซานจินได้ขึ้นใจว่า เมื่อเจอเรื่องใหญ่ใจต้องนิ่ง จึงพยายามทำสีหน้าท่าทางให้สุขุมไม่ลนลาน

"เพิ่งได้รับรายงานจากฝ่ายจัดการจราจรครับ ด่านทางด่วนหลายจุดที่มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองอี๋เฉิงของเรา ตอนนี้รถติดขัดกันหมดแล้วครับ รถของประชาชนที่ต่อคิวรอลงทางด่วนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่หยุดเลยครับ"

ต่งซานจินที่ได้ยินข่าวส่งพิมพ์เขียวให้เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ด่านทางด่วนหลายแห่งติดขัดกันหมดเลยเหรอ"

ช่วงนี้ไม่ใช่วันหยุดเทศกาลหรือวันหยุดยาวสักหน่อย ไฉนด่านทางด่วนถึงได้รถติดกันได้

เสี่ยวจางพยักหน้าด้วยสีหน้าสุขุมนิ่งสนิท

"ครับ ได้ยินว่าล้วนเป็นประชาชนจากต่างถิ่นที่จะไปจับจ่ายซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่กันทั้งนั้นครับ"

พอคำพูดนี้หลุดออกจากปาก บรรดาผู้นำและเจ้าหน้าที่สิบกว่าคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ทำหน้าเหมือนกำลังโดนล้อเล่น

ประชาชนที่จะไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่เนี่ยนะ ทำเอารถติดที่ด่านทางด่วน?

เคยได้ยินแต่รถติดเพราะเรื่องสารพัด แต่ไม่เคยได้ยินว่ามาซื้อของจนด่านทางด่วนติดขัดแบบนี้มาก่อนเลย

อย่าว่าแต่คนพวกนี้เลย แม้แต่ตัวเลขาเสี่ยวจางเองตอนได้รับรายงานแรก ๆ ก็ยังแทบไม่เชื่อหู

ยังจำได้ไหมว่า ตอนที่เสี่ยวจางพาซูไป๋ไปเลือกทำเลสร้างซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ ซูไป๋เคยบอกไว้ว่า ถนนหน้าประตูทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ต้องกว้างหน่อย ไม่อย่างนั้นรถจะติดง่าย

ตอนนั้นเสี่ยวจางยังแอบคิดในใจว่าซูไป๋ขี้โม้โอ้อวด

ซูเปอร์มาร์เก็ตยังไม่ทันเปิด ก็มากังวลเรื่องรถติดแล้วเนี่ยนะ?

ทว่าข้อเท็จจริงกลับพิสูจน์แล้วว่า ซูไป๋ไม่ได้โม้เลยสักนิด แถมยังประเมินต่ำไปด้วยซ้ำ

จุดที่ติดขัดไม่ใช่แค่หน้าประตูซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ แต่พี่แกเล่นทำเอารถติดลามไปถึงด่านทางด่วนเลยทีเดียว

ใครจะไปนึกฝันล่ะ

เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตจนทำเอารถติดด่านทางด่วนได้ขนาดนี้

แต่ในขณะที่เลขาเสี่ยวจางกำลังคิดว่าตนได้เรียนรู้จากเจ้านายจนเข้าใจแล้วว่าอะไรคือความสุขุมนิ่งสงบ

และเข้าใจแล้วว่าต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ยังยิ้มรับได้โดยไม่สะทกสะท้าน

แต่เมื่อหันไปมองต่งซานจินผู้เป็นเจ้านาย ยามนี้กลับตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมด

จะโทษว่าต่งซานจินใจไม่นิ่งไม่ได้ เพราะประเด็นหลักคือวิสัยทัศน์ของเลขาเสี่ยวจางยังแคบเกินไป

ในสายตาของเลขาเสี่ยวจาง มันก็แค่มวลชนจากต่างถิ่นเดินทางมาสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่

ทว่าในสายตาของต่งซานจิน เรื่องนี้มันไม่ได้เรียบง่ายแค่นั้นเลย

เหมือนที่ซูไป๋บอก หัวใจสำคัญของซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่คืออะไร มันคือคน

และในฐานะพ่อบ้านใหญ่แห่งเมืองอี๋เฉิง ต่งซานจินย่อมกระจ่างแจ้งยิ่งกว่าใครว่า หัวใจสำคัญของเมืองหนึ่งเมืองคืออะไร มันก็คือคนเช่นกัน

ขอเพียงมีคน มีการจับจ่ายใช้สอย มีแรงขับเคลื่อน เมืองก็ย่อมมีการพัฒนา

และตอนนี้ สืบเนื่องจากข่าวการลอบวางเพลิงซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่และข่าวซูไป๋ถูกลอบทำร้าย มวลชนต่างถิ่นมืดฟ้ามัวดินต่างก็กำลังมุ่งหน้ามายังเมืองอี๋เฉิง

มองในมุมเล็ก นี่คือประชาชนกำลังสนับสนุนซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ สนับสนุนซูไป๋

มองในมุมกว้าง มวลชนต่างถิ่นหลั่งไหลมาเมืองอี๋เฉิงมากมายขนาดนี้ ไปจับจ่ายที่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่ก็ต้องใช้เงิน อยู่เที่ยวเมืองอี๋เฉิงสักสองวันก็ต้องใช้เงิน ทั้งกินข้าว ที่พัก การเดินทาง และการท่องเที่ยว ล้วนต้องใช้เงินทั้งสิ้น

นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องรถติดที่ด่านทางด่วนแล้ว

แต่นี่มันคือลาภลอยมหาศาลที่หล่นทับลงมาบนหัวเมืองอี๋เฉิงแบบเต็ม ๆ ชัด ๆ

คราวนี้ไม่เพียงแต่ซูเปอร์มาร์เก็ตต้าหมี่จะทะยานติดปีก แม้แต่เมืองอี๋เฉิงก็จะพลอยเจริญรุ่งเรืองเฟื่องฟูตามไปด้วย

แบบนี้จะไม่ให้ต่งซานจินตื่นเต้นได้อย่างไร

"เร็วเข้า รีบประสานงานทุกหน่วยงาน เปิดการประชุมด่วนทันที!"

หลังจากจบภารกิจตรวจตราอย่างเร่งรีบ ต่งซานจินก็รีบเดินทางกลับอย่างไม่หยุดพัก

ลาภลอยมหาศาลขนาดนี้ หากต่งซานจินรับไว้ไม่ได้ เขาก็ไม่มีหน้าจะอยู่ในเมืองอี๋เฉิงอีกต่อไปแล้ว

ระหว่างทางกลับ ต่งซานจินทั้งโทรศัพท์ประสานงานด้วยความตื่นเต้น ทั้งทอดถอนใจชื่นชมฝีมือของซูไป๋

คิดดูสิ ทั้งที่เป็นพวกเล่นหมากรุกห่วยด้วยกันแท้ ๆ

แต่ไอ้หนุ่มนี่ ไฉนถึงเดินหมากกระดานใหญ่ได้ขนาดนี้กันนะ...